HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
ซ้อนซ่อนรัก...
นักเขียน : พรนับพัน
จำนวนผู้เข้าชม : 68,870 ครั้ง
ตอนที่ 27...

 

ตอนที่ 27...

 

       ความจริงที่ถูกเปิดเผยกับความในใจของภรรยาสุดที่รัก ทำให้ธามธงไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้อยู่ ยอดดวงใจจะหมดรักเขาแล้วใช่ไหม? ถึงพรั่งพรูวาจาหักหาญจิตใจได้ขนาดนี้ หรือเพราะสามีแสนเลวคนนี้ไม่สมควรให้อภัย ก็น่าจะเป็นเช่นนั้น...ทำไมเพียงพรต้องทนกับคนโรคจิตอย่างเขากันเล่า

          ถ้าไม่มีเขาสักคน...ไม่มีคนเลวคนนี้ เพียงพรคงไม่ต้องเสียใจ

          สมองฟุ้งซ่านมากเท่าไรเท้าก็เหยียบคันเร่งเร็วแรงมากเท่านั้น ธามธงขับรถด้วยความเร็วสูงไม่สนใจสิ่งใด ภาพเส้นทางข้างหน้าก็พร่ามัวเพราะน้ำในตาเอ่อคลออยู่แล้ว คนขับยังมิสนใจถนนหนทางกลับคิดวกวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น หากเกิดอุบัติเหตุในเวลาต่อมาคงไม่ใช่เรื่องแปลก

          แต่โชคดีที่ไม่เป็นเช่นนั้น รถคันหรูจอดสนิทหน้าบ้านพักตากอากาศหลังใหญ่ ร่างใหญ่ก้าวลงจากรถอย่างหมดแรง ธามธงเดินเหม่อลอยไปยังชายหาดริมทะเล คลื่นน้ำซัดปลายเท้าเป็นระลอกแต่คนปวดร้าวไม่รู้สึก น้ำตาแห่งความเจ็บช้ำไหลออกมาเป็นสาย

          ร่างใหญ่ทรุดลงคุกเข่าปล่อยให้น้ำทะเลซัด เพียงพรสุดที่รักจะรู้ไหมว่าเขาก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน หากมีสิ่งใดที่สามารถทำเพื่อลบล้างความเลวทรามในตัวสามีคนนี้ได้ เขาก็พร้อมยอมทำทุกอย่าง

          'พี่ยกเพียงให้พี่ธาม แล้วพี่รู้มั้ยว่าเพียงต้องทนกับอะไรบ้าง ทนความซาดิสม์ ทนให้สามีตัวเองไปนอนกับเลขา ทนกับคำโกหกหลอกลวงถ้าพี่บอกความจริงเพียงตั้งแต่วันนั้นเพียงก็ไม่ต้องทนกับเรื่องพวกนี้!'

          คำพูดของเพียงพรยังฝังอยู่ในโสตประสาท...

          นั่นสินะ...ถ้าเอกรัชไม่ยกความดีให้เขา ไม่ยกเพียงพรให้ สุดที่รักก็คงไม่ต้องมาทนทรมานกับผู้ชายเลวร้ายอย่างตน เพียงพรคงจะมีความสุขกับเอกรัช...คนที่รักเธอมากเช่นกัน

          "ถ้า...ถ้าไม่มีพี่...หนูจะมีความสุข..."

          เสียงสั่นเครือเอ่ยแผ่วอย่างรวดร้าว สิ่งเดียวที่ทำให้เขายังอยากมีลมหายใจอยู่บนโลกใบนี้คือเพียงพร อดีตขมขื่นทารุณจิตใจมากแค่ไหน แม้รับสภาพกามโหดร้ายของตัวเองไม่ได้ แต่เพราะมีเธออยู่เคียงข้างมาตลอด เขาจึงยอมอดทนเพื่อจะลุกขึ้นเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่จะมีประโยชน์อะไรหากต่อไปจะไม่มีเพียงพร...เมื่อไม่มีสิ่งที่เสมือนเป็นลมหายใจ...เขาก็ไม่ขอหายใจเสียดีกว่า

          ร่างสูงใหญ่ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ความเสียใจทำให้เขาไม่สามารถยันกายให้ตรงได้ ธามธงเดินเซอ่อนแรงหวังพาร่างตัวเองให้น้ำทะเลดูดกลืน ที่นี้เป็นที่สุดท้ายที่ต้องการใช้ชีวิตอย่างสงบกับเพียงพร

          "พี่ทำให้หนูผิดหวัง...แต่...พี่ก็รักหนูมากนะ"

          เปลือกตาปิดลงอย่างขมขื่น น้ำตาเศร้ายังไหลไม่ขาด ร่างใหญ่ค่อยๆ เดินลงทะเลอย่างเชื่องช้า อยากให้สมองยังพอมีเวลาคิดถึงความรักความสุขในอดีตเป็นภาพสุดท้ายก่อนลมหายใจหมดลง

          "ไอ้ธาม! ไอ้ธาม!"

          ยังไม่ทันคนคิดสั้นจะทำอย่างที่หวัง เอกรัชทั้งตะโกนเรียกทั้งรีบวิ่งไปฉุดร่างใหญ่ไร้สติให้ขึ้นมาจากน้ำทะเล แรงดึงของเพื่อนรักมีมากกว่าพญามัจจุราชนัก ถึงธามธงจะต่อสู้ดิ้นรนเพื่อจบชีวิตตัวเองแต่คนกำลังอ่อนแอหรือจะสู้คนแข็งแกร่งได้

          "ทำบ้าอะไรไอ้ธาม! แกทำบ้าอะไร!"

          "ปล่อยฉัน! ฉันอยากตาย! ฉันอยากตาย!"

          "ไอ้บ้า! พูดอะไรบ้าๆ"

          "น้องเพียงไม่รักฉันแล้ว น้องเพียงผิดหวังในตัวฉัน ฉันต้องทำให้น้องเพียงเสียใจซ้ำซาก ฉันไม่น่ามีชีวิตอยู่เลย ฉันน่าจะตายตามแม่ฉันไป หรือไม่พ่อน่าจะฆ่าฉันให้ตายตั้งแต่เด็ก ฉันน่าจะตายฉันน่าจะตาย!"

          "ไอ้ธาม! หยุดบ้าซะที!ถ้าแกตายน้องเพียงจะอยู่ยังไง"  

          "น้องเพียงอยู่ได้ถ้าไม่มีฉัน แต่ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีน้องเพียง"

          "แกรู้ได้ยังไงห๊ะไอ้ธาม รู้ได้ยังไงว่าน้องเพียงจะอยู่ได้ถ้าไม่มีแก!"

          เอกรัชเสียงดังหวังให้คำพูดของเขาเตือนสติคนคิดสั้น ร่างใหญ่ที่ต่อสู้ดิ้นรนหยุดชะงักเมื่อได้ยินคำถามย้อนกลับ

          "น้องเพียงจะเสียใจมากกว่านี้ถ้าโลกนี้ไม่มีแก"

 

          โทรศัพท์ในมือแทบหล่นหลังจากได้รับข่าวไม่ดี 'ธามธงคิดสั้นจะฆ่าตัวตาย' ในฐานะที่เป็นจิตแพทย์เธอรู้ดีว่าสภาพจิตใจของธามธงตอนนี้เป็นเช่นไร เขาเปราะบางอยู่แล้วกับเรื่องปมในอดีตทั้งยังตอนนี้อยู่ในช่วงเวลารักษาบำบัด ภาพเหตุการณ์รุนแรงที่มนรดาทำร้ายเพียงพรอาจกระตุ้นให้ธามธงสร้างความรุนแรงในใจ หนำซ้ำยังมาเสียใจกับเรื่องในครอบครัว ภาวะจิตใจจะดิ่งลงต่ำกว่าเดิม

          เวทิตายืนคิดอยู่นานกว่าจะตัดสินใจเปิดประตูห้องเข้า เธอไม่แน่ใจว่าหากบอกเรื่องนี้ให้เพียงพรรู้ คนเป็นภรรยาจะเป็นอะไรไปอีกคนหรือเปล่า? แต่หากปิดบังไว้เพียงพรก็จะไม่รู้ว่าตอนนี้เธอควรอภัยธามธงได้หรือยัง

          การตัดสินใจของจิตแพทย์สาวยืดเวลาออกไปอีก เมื่อเห็นเพียงพรหลับสนิท การพักผ่อนไม่พอตลอดคืนบวกกับเรื่องคิดมากคงทำให้เธออ่อนเพลีย รอให้เพียงพรตื่นขึ้นมาก่อนดีกว่าเพราะอย่างน้อยตอนนี้ธามธงก็ปลอดภัยและยังมีเอกรัชคอยอยู่เป็นเพื่อน เรื่องคิดสั้นวู่วามคงไม่เกิดซ้ำอีกหน

 

          ท้องฟ้าสีหม่นสลัวไม่รู้เป็นเพราะคนเศร้านั่งอ้างว้างหรือเพราะดวงอาทิตย์กำลังจะหมดเวลาหน้าที่ของวัน ธามธงนั่งเหม่อเหมือนคนไร้สติ บ้างก็ก้มลงมองนิ้วนางข้างซ้ายที่มีแหวนเกลี้ยงสีทองประดับอยู่ หวนคิดถึงวันเอ่ยปากขอสุดที่รักร่วมชีวิต ฐานะของเขาแหวนเพชรเม็ดงามจะสักกี่กะรัตก็สามารถซื้อให้เพียงพรได้อยู่แล้ว แต่เพราะนั่นไม่ใช่สิ่งที่เพียงพรต้องการ

 

          "เพียงไม่อยากใส่แหวนเพชร เพียงอยากได้แค่แหวนเกลี้ยงธรรมดาค่ะ"

        "อ้าว...ทำไมล่ะค่ะน้องเพียง พี่ซื้อให้หนูได้นะ"

        "เพียงรู้ค่ะว่าพี่ธามซื้อให้เพียงได้ แต่เพียงอยากให้แหวนแต่งงานของเราเป็นแหวนเกลี้ยงมากกว่า พี่ธามรู้มั้ยค่ะว่าความหมายของแหวนเกลี้ยงคืออะไร"

        "คืออะไรค่ะ?"

        "แหวนเกลี้ยงหมายถึงความรักไม่มีที่สิ้นสุด...เพียงอยากให้ความรักของเราไม่มีที่สิ้นสุดรักกันไปอย่างนี้ดูแลกันจนแก่เฒ่า...เพียงรักพี่ธามนะคะ"

        "พี่ก็รักหนูมากค่ะน้องเพียง"

 

          ความรักไม่มีที่สิ้นสุด...แล้วตอนนี้ล่ะเพียงพร เธอหมดรักในตัวสามีคนนี้แล้วหรือยัง?...

          ธามธงน้ำตารื้นขึ้นอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไรและเมื่อไรจะไม่มีน้ำตา ป่านนี้สุดที่รักจะให้อภัยเขาบ้างหรือยัง?

          เอกรัชเฝ้ามองเพื่อนสนิทด้วยความเป็นห่วง รู้ว่าธามธงคงกำลังคิดมากเรื่องเพียงพรครั้นจะห้ามไม่ให้คิดก็คงเป็นไปไม่ได้ เพื่อนอย่างเขาคงทำได้ดีแค่นั่งเฝ้าไม่ให้คนคิดมากคิดสั้นอีกก็พอ

          "แกกินอะไรสักหน่อยนะ เดี๋ยวฉันจะไปดูในครัวให้ว่ามีอะไรกินบ้าง"

          ไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบใด เอกรัชส่ายศีรษะมิใช่เอือมระอาแต่เพราะไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรให้เพื่อนรู้สึกดีขึ้น ร่างสูงหายเข้าไปในบ้าน เป็นเวลาเดียวกับที่ใครคนหนึ่งเดินมาหยุดตรงหน้าบ้านพักหลังใหญ่ ดวงตาแดงก่ำมองร่างใหญ่คุ้นเคย อยากเข้าไปกอดประโลมยอดปรารถนา อยากบอกเหลือเกินว่าไม่มีเพียงพรยังมีเธออีกคนที่พร้อมจงรักภักดีไปตลอดชั่วชีวิต

          เพราะเป็นสถานที่แสนสงบ หากมีใครบางคนที่ไม่ได้รับเชิญปรากฏกายขึ้นแล้วสายตาคนคิดมากจะมองเห็นก็คงไม่แปลก

          "คุณมน..."

          เสียงทุ้มครางแผ่วพลันตกใจ การที่มนรดาปรากฏตัวอีกครั้งทำให้ธามธงนึกขึ้นได้ว่ายังมีปัญหาใหญ่รออยู่อีกคน สาวสวยคนคุ้นเคยทำให้ธามธงต้องลุกขึ้นไม่ใช่จะต้อนรับแต่เพราะปัญหาที่ต้องสะสาง

          "คุณธาม..." เสียงสั่นเครือเอ่ยแผ่วพลางน้ำตาคลอ "มนคิดถึงคุณ"

          ร่างอรชรโผกอดอดีตคู่สวาท ธามธงกลับยืนนิ่งให้กอดอยู่อย่างนั้น ไม่มีประโยชน์หากเขาจะหลีกหนีผู้หญิงที่ตามเป็นเงาซึ่งหนีอย่างไรก็ไม่พ้น นานจนกว่าเธอจะพอใจยอมละอ้อมกอดนั่นเอง มือบางลูบไล้ไปทั่วใบหน้าคมสัน ทั้งจุมพิตทั้งหอมแก้มอย่างคิดถึงแกมปรารถนา ประธานหนุ่มยืนนิ่งไม่โต้ตอบหรือห้ามปรามปล่อยเลขาคนสวยทำอย่างต้องการให้พอใจ

          "มนคิดถึงคุณ คิดถึงคุณเหลือเกินคุณธาม...คุณเลิกกับคุณเพียงแล้วใช่มั้ยค่ะ ไปอยู่กับมนนะ เราไปอยู่ด้วยกันนะคะ มนรักคุณ มนยอมคุณทุกอย่าง"

          "คุณมน..."

          "เลิกกับนังเพียงแล้วใช่มั้ยค่ะ ใช่มั้ยค่ะคุณธาม เลิกกับมันแล้วใช่มั้ย เราจะได้อยู่ด้วยกันแล้วใช่มั้ยค่ะ"

          แค่ได้ยินผู้หญิงใจร้ายเรียกชื่อภรรยาสุดที่รักอย่างไม่ให้เกียรติ โทสะก็เกิดขึ้นทันที มนรดาตั้งใจจะทำร้ายเพียงพร ผู้หญิงคนนี้ตั้งใจจะทำร้ายหัวใจของเขา พฤติกรรมนิ่งเงียบพลันหายไปทันที นัยน์ตาเศร้าเปลี่ยนเป็นดุจ้องคนใจร้ายราวกับว่าจะชำระสะสางให้สาสม

          "อย่าเรียกน้องเพียงแบบนี้ ปล่อยผม..."

          "คุณธาม! นี่คุณยังไม่เลิกกับมันอีกเหรอค่ะ ทำไมค่ะทำไมค่ะคุณธาม ทำไมไม่เลิกกับมัน!"

          "เพราะผมรักน้องเพียง ได้ยินมั้ยว่าผมรักน้องเพียง! ผมไม่เลิกกับน้องเพียงแต่คนที่ผมอยากเลิกด้วยคือคุณ!"

          "คุณธาม..." มนรดาคราง "ไม่นะ มนไม่เลิกกับคุณ คุณต้องอยู่กับมน ต้องเลิกกับนังนั่น"

          "หยุดซะทีมนรดา หยุดซะที คุณกำลังจะทำให้ผมบ้า!"

          "ไม่หยุด! ดีสิจะบ้าก็บ้าไปเลย จะได้ไม่มีใครเอาคุณ สุดท้ายคุณก็ต้องเป็นของมนคนเดียว เป็นของมนคนเดียวได้ยินมั้ยคุณธาม!"

          "ผมเกลียดคุณ" ธามธงเค้นเสียงต่ำ "ผมเกลียดคุณ...มนรดา"

          "คุณธาม..."

          ไม่นะ ทำไมธามธงต้องพูดจาเช่นนี้กับเธอ ธามธงจะเกลียดเธอไม่ได้ เธอเป็นคนให้ความสุขกับเขา แล้วเขาจะมาเกลียดเธอได้อย่างไร น้ำตาปวดร้าวหยดลงพร้อมกับหัวใจที่ใกล้สะลาย มือบางยังพยายามดึงรั้งแขนแกร่งไม่ให้หันจากเธอไปไหน ไม่ว่าธามธงจะสะบัดหลุดสักกี่ครั้งคนหวังครอบครองก็พยายามเกาะกุมเหนี่ยวรั้งมิให้ไป

          "คุณธาม คุยกับมนก่อนอย่าทำแบบนี้ อยู่กับมนนะคะ อยู่กับมน"

          "ปล่อยผม! ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณ คุณทำร้ายเมียผมจนเมียผมเกือบตาย ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณ คุณไปซะคุณมน เราอย่ามายุ่งกันอีกเลย"

          "ไม่ไป! มนไม่ไปไหนทั้งนั้น คุณต้องอยู่กับมน"

          "ปล่อยผม!"

          "ไอ้ธาม! เกิดอะไรขึ้น!" เสียงเถียงกันของคนทั้งคู่ดังไปถึงภายในบ้าน ทำให้เอกรัชจำต้องละทุกสิ่งรีบวิ่งมาดูเพื่อนรัก "คุณมน!"

          มนรดาหันมองเอกรัชเพียงครู่เดียว สายตาอาฆาตก็กลับมาที่ธามธงเช่นเดิม น้ำตาหลั่งออกมาแทบเป็นสายเลือด ทำไมธามธงใจร้ายนัก เธอแค่อยากใช้ชีวิตร่วมกับเขา ทำไมต้องลั่นวาจาออกมาว่าเกลียดเธอ

          "คุณธาม" มนรดาเค้นเสียง พยายามอย่างมากเหลือเกินที่จะคงน้ำเสียงให้เป็นปรกติ "คุณไม่เคยรักมน คุณเกลียดมนมากใช่มั้ย"

          "ใช่! ผมเกลียดคุณ"

          ดวงตาดุจ้องเข้าไปในดวงตาบอบช้ำราวจะกำชับแน่นหนักถึงความหมายของประโยคเมื่อครู่ มนรดากัดปากตัวเองจะเลือดห้อ มือบางกำแน่นจนเล็บสวยจิกเข้าเนื้อแต่ไร้ความเจ็บปวด ความปวดร้าวมันมากองสุ่มอยู่ที่หัวใจต่างหากล่ะ

          ธามธงเดินตรงเข้าบ้านพักอย่างไม่หันหลังกลับมามองคนชอกช้ำ ร่างใหญ่ผ่านเพื่อนสนิทที่ยืนดูสถานการณ์ด้วยสีหน้าตึงเครียด...วันนี้มันเป็นวันอะไรกัน ทำไมทุกอย่างถึงประเดประดังเข้ามาเช่นนี้

 

          หัวใจที่แหลกสะลายครั้งนี้ไม่รู้จะเยียวยาเช่นไร ความสิ้นหวังใช่ไหมที่สุดท้ายเธอก็ได้มาครอบครอง มนรดาหวนคิดถึงวันแรกที่เจอประธานหนุ่มรูปหล่อ ความใจดีและเป็นกันเองกับลูกน้องอย่างเธอ ทำให้หลงรักหลงประทับใจ และความใคร่ปรารถนาที่เริ่มต้นเพราะความลับของประธานหนุ่มถูกเปิดเผย เล่ห์กลมารยาจึงทำให้เธอได้ร่วมรักปรนเปรอกับธามธงที่เฝ้าหลงรัก

          แต่แล้วทุกอย่างก็พังทลาย...

          มนรดาไม่เคยคิดว่าทุกอย่างจะจบลงด้วยความเสียใจเช่นนี้ เสียงสะอื้นไห้คร่ำครวญอย่างน่าสงสาร แต่เธอเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ได้ยิน อ้างว้าง ขมขื่น เจ็บปวด...

          ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร น้ำตาเหือดแห้งไปแล้วแต่ในใจยังเฝ้าคิดถึงประธานหนุ่มสุดรัก ร่างหมดแรงค่อยๆ ยันกายลุกนั่ง

          "สุดท้าย...คุณก็เกลียดมน..."

          มนรดาคว้ากระเป๋าสะพายที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง มีดเล็กถูกหยิบออกมาพร้อมกับใบหน้าเรียบเย็นชา ไม่มีเกราะคุ้มภัยสำหรับหัวใจที่อ่อนแอของมนรดา

          มีดคมกริบถูกกรีดเข้าที่ข้อมือซ้ายอย่างเชื่องช้าแต่หนักแน่น แรงกดทำให้เลือดสีแดงสดพุ่งเป็นฝอยและไหลลงมาตรงตัก มนรดายังกรีดใบมีดลงอย่างไร้ความรู้สึก สายตาเริ่มพร่ามัว ภาพตรงหน้าแตกซ้อนมองไม่รู้เรื่อง มีดเล็กในมือตกหล่นสู่พื้น มนรดาค่อยๆ ล้มตัวนอนบนหมอนเหมือนเดิม น้ำตาไหลออกมาอีกครา ปากอิ่มพร่ำเรียกหาคนที่หวังครอบครอง

          "คุณธาม...มนรักคุณ...มนรักคุณนะคะคุณธาม"

          มันซ้ำอยู่อย่างนั้น ประโยคสั้นๆ แต่ก็พร่ำซ้ำไม่หยุด วาจาบอกรักเพียงลำพังแผ่วลงเต็มที มนรดารู้สึกอ่อนแรงจนอยากหลับตา แม้ร่างกายจะอ่อนล้าและหัวใจเต้นแผ่วลง แต่ในความทรงจำครั้งสุดท้ายยังมีใบหน้าหล่อของประธานหนุ่มให้เธอยิ้มทั้งน้ำตาก่อนจะหลับไปตลอดกาล

 

          เพียงพรไม่คิดเลยว่าเมื่อเธอตื่นขึ้นมาจะพบกับข่าวร้ายสองเรื่อง เรื่องแรกคือสามีหนุ่มพยายามคิดสั้นและเรื่องที่สองคือการเสียชีวิตของมนรดา แม้ชีวิตคู่เกือบจะพังเพราะความริษยาของมนรดาแต่เพียงพรก็ไม่ต้องการให้ทุกอย่างจบลงเช่นนี้

          พนักงานทำความสะอาดเข้าไปพบร่างไร้วิญญาณในห้องพักของโรงแรมเมื่อเช้า เอกรัชทราบเรื่องก่อนใครเพราะแวะกลับไปเอาของที่ห้องพัก เขาจึงรีบโทรบอกข่าวร้ายให้เวทิตาและเพียงพรทราบ

          "ทำไม...ทำไมคุณมนทำแบบนี้ค่ะ" เพียงพรเอ่ยเสียงสั่นดวงตากลมโตคลอด้วยน้ำอุ่น สงสารมนรดาจับใจ "เพียงไม่ได้อยากให้คุณมนตาย เพียง...เพียงรู้สึกแย่..."

          "คุณเพียง..."

          เวทิตาเองก็ไม่รู้จะปลอบเช่นไร ไม่มีใครอยากให้เรื่องคอขาดบาดตายเกิดขึ้น เธอยังเคยคิดเลยว่าสภาพจิตใจของมนรดาหากได้รับการบำบัดก็คงจะดี เพราะมนรดาเองคงไม่ต่างอะไรจากธามธง จะต่างกันก็ตรงที่ธามธงมีคนรักและพร้อมที่จะให้กำลังใจในการบำบัดรักษา แต่มนรดาไม่มีใคร ยามอ่อนแอจนถึงที่สุดจึงไม่มีสิ่งใดให้ยึดเหนี่ยว การตัดสินใจผิดพลาดจึงทำให้เธอต้องจบชีวิตตัวเองลงเช่นนั้น

          แต่คนที่น่าเป็นห่วงคงเป็นคนที่มีชีวิตอยู่มากกว่า เพียงพรตัดสินใจขอออกจากโรงพยาบาลเพราะเป็นห่วงธามธง เธอรู้สึกโกรธตัวเองที่ทำให้สามีตกอยู่ในภาวะเช่นเดียวกับมนรดา อารมณ์โทสะชั่ววูบทำให้เธอเกือบสูญเสียคนที่รัก เพียงพรกลัวเหลือเกินว่าทุกอย่างที่ธามธงกำลังเผชิญอยู่จะทำให้สภาพจิตใจแย่ลง

          "เพียงเป็นภรรยาที่แย่มากเลยใช่มั้ยค่ะ? รู้ทั้งรู้ว่าสภาพจิตใจของพี่ธามเป็นยังไงแต่เพียงก็ยังทำร้ายพี่ธามได้ลง ทั้งที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาบอกกับตัวเองไว้เสมอว่าจะอดทนทุกอย่างเพื่อให้พี่ธามหาย แต่เพราะความไม่มีสติของเพียงเองจนพี่ธามต้องคิดสั้นแบบนั้น ถ้าพี่เอกไปห้ามไม่ทัน...เพียง...เพียงคงต้องรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต"

          "คุณเพียงเองก็ต้องต่อสู้กับอะไรมาเยอะ ถ้าจะมีอารมณ์โกรธกับเรื่องที่ถูกหลอกมาตลอดก็คงไม่ผิดหรอกค่ะ จะมีผู้หญิงสักกี่คนที่ทนกับ...เอ่อ...กับพฤติกรรมสามีอย่างคุณธาม" เวทิตาพูดไม่เต็มปากนัก "ถ้าไม่ใช่ความรักที่คุณเพียงมีให้คุณธาม นิดว่าคุณเพียงคงไม่ทนอยู่ถึงทุกวันนี้หรอกค่ะ"

          แม้จะเป็นคำพูดให้กำลังใจแต่ก็แฝงไว้ด้วยความจริง ก่อนหน้านี้ไม่ใช่เพียงพรไม่อดทน ไม่ใช่เพราะความอดทนและความรักอันมากมายที่มีให้ต่อสามีหรอกหรือ ที่ทำให้เธอยังต่อสู้ได้อย่างไม่ยอมแพ้ แม้ในวันที่มนรดาประกาศตัวว่าเป็นผู้หญิงอีกคนของธามธง แต่เพียงพรก็ยังลุกขึ้นปกป้องสามี

          วันนี้แค่จิตใจเธอกำลังอ่อนแอเพราะมรสุมต่างๆ รุมเข้ามาและเธอเป็นผู้เดียวที่รองรับทั้งหมด...คงไม่มีใครบนโลกนี้ที่แข็งแกร่งและเข้มแข็งอยู่ได้ตลอดเวลา...     

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 8 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 9 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 0 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 1 ) Vote
ลุ้นๆ
( 21 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 0 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 1 ) Vote
COMMENTS
Plawann
21 เม.ย. 2555 / 09:14
<P>ธามธงเกิดปฏิกิริยาอย่างนี้ก็ไม่แปลกนะคะ เพราะเพียงพรเป็นทุกอย่างจริงๆของธามธง เพราะว่า ธามธงรู้สึกตลอดมาว่า เค้าปิดบังความจริง ก็ไม่แปลกที่จะโดนเกลียด แล้วไหนจะเรื่องที่เค้ารุนแรงอีก ธามธงเลยรู้สึกว่าเป็นหนี้ต่อเพียงพร และยิ่งเพียงพรแสนดีเท่าไหร่ ตอนพยายามช่วยธามธงทุกอย่าง...ก็ยิ่งทำให้คุณธามรู้สึกว่าเค้าเป็นหนี้ภรรยามากขึ้นเท่านั้น...</P>
<P>แต่ยกนิ้วให้เอกรัชนะคะ เพื่อนแท้ ย่อมไม่ทิ้งกัน...^ ^ ชอบมากกับคำพูดเตือนใจ...ดีมากๆค่ะ</P>
Plawann
21 เม.ย. 2555 / 09:11
<P>เป็นตอนที่ได้ซีนอารมณ์หดหุู่จังเลยนะคะ...เป็นอารมณ์ชั่ววูบที่ทำให้รู้สึกว่า ชีวิตเรายังมีอะไรอีกมาก...</P>
<P>มนรดา เริ่มต้นจากขอแค่ได้รักได้อยู่ใกล้ จนในที่สุดก็กลายเป็นว่า ต้องได้ครอบครอง...ความรัก...คือความเข้าใจ และปล่อยให้คนที่เรารักได้อยู่กับคนที่เค้ารัก...เพราะคือความเสียสละ...หากแต่ความรักของคุณมนรดาก็กลายเป็นความใคร ลุ่มหลง แล้วก็กลายเป็นโมหะ...ตอนแรกตกใจเพราะไม่คิดว่า ผู้หญิงที่ดูเป็นตัวร้ายอย่างคุณมนจะกล้าฆ่าตัวตาย...นึกว่าเธอคงจะพยายามยื้อแย้งต่อไปอย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้น...จบแบบนี้ก็ดีค่ะ แต่ก็แอบหดหู่...T_T เฮ้อ นึกว่าสวรรค์จะส่งชายหนุ่มใจดีมาช่วยดามหัวใจคนมีปมอีกคนแบบคุณมนเค้า</P>
kaewkalaya
17 เม.ย. 2555 / 19:59
<P>ตอนที่เรายังเด็ก&nbsp; เวลาที่เราดูหนัง ดูละคร หรืออ่านนิยายซักเล่ม&nbsp; ฉากสุดท้ายของบทสรุปเรามักจะเห็นพระเอกและนางเอกแต่งงานกันแบบแฮปปี้มีความสุข&nbsp; โดยที่เราไม่เคยได้รับรู้ชีวิตหลังแต่งงานของพวกเค้าเลยว่าจะสุขกันนานแค่ไหน (และก็ไม่ค่อยสนใคร่รู้ซักเท่าไหร่)</P>
<P>แต่พอเราโตขึ้น&nbsp;&nbsp;แนวคิดในการอ่านก็เริ่มเปลี่ยน&nbsp; ทำให้เราอยากรู้ชีวิตหลังแต่งงานซึ่งถือเป็นบทบาทแรกในการใช้ชีวิตครอบครัวมากขึ้น&nbsp; อยากรู้วิธีการคลองรักคลองเรือนของผู้สูงอายุที่ครองรักกันมานานว่าใช้วิธีการใดถึงได้ผ่านพ้นอุปสรรคนานาชนิดมาได้จนถึงทุกวันนี้</P>
<P>ยังไงก็ขอเป็นกำลังใจให้ทุกตัวละครในเรื่องนี้ผ่านพ้นอุปสรรคไปได้ด้วยดีนะคะ</P>
nok9
17 เม.ย. 2555 / 12:12
<P>ทำไมเรื่องราวถึงได้แสนเศร้าเช่นนี้.....</P>
<P>&nbsp;</P>
Sysley#
16 เม.ย. 2555 / 23:16
สุดท้าย ก็เลือกที่จะจบชีวิตตัวเอง<div>มนรดาไม่ใช่ผู้หญิงร้ายลึก ร้ายจริง แต่เธอเป็นผู้หญิงที่ทําได้ทุกอย่างเพื่อให้ได้ครอบครอง</div><div>เมื่อพ่ายแพ้ก็ยอมรับด้วยการปิดฉากตัวเอง</div><div><br></div><div>ปล. ไม่ได้ยกย่องการกระทําของเธอหรอกนะ แต่คนอย่างเธอน่าสงสารที่หาทางออกให้ตัวเองไม่ได้</div>
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 6 ตอน
โดย : พรนับพัน
จำนวนคนชม : 68,870 ครั้ง


toggles :
6 ตอน
  • 1. บทนำ...

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 2. ตอนที่ 1

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 3. ตอนที่ 2 ...

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 4. ตอนที่ 3 . . .

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 5. แจ้งการสั่งจองหนังสือ

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

  • 6. ประกาศรายชื่อผู้ได้รับรางวัลจ้า ^_______^

    +

    Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Morbi commodo, ipsum sed pharetra gravida, orci magna rhoncus neque, id pulvinar odio lorem non turpis. Nullam sit amet enim.

CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required

RULE FOR WRITER
01
Rule
กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง
ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะเป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาตจากผู้ลงผลงาน
02
Rule
กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ
ผู้ลงผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสมและต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว
03
Rule
ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้
ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้เกิดจากการส่งเข้าระบบโดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไปซึ่งทางห้องสมุด ดอตคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆทั้งสิ้น
FOLLOW US
แจ้งชำระเงิน หนังสือจอง /ช็อปหนังสือกับห้องสมุด
hongsamut.com@gmail.com
โทร 0814019801
บริษัท ห้องสมุดดอตคอม จำกัด
เลขที่ 95/114 หมู่ 6 ต.พันท้ายนรสิงห์ อ.เมือง จ.สมุทรสาคร 74000
ซื้อโฆษณา
ติดต่อ : 0825600888
CONTACT US
* all fields are required
2010 hongsamut.com. All Rights Reserved. by Idea-society.com

Coming soon...