HONGSAMUT SEARCH :
ค้นหานักเขียน
ค้นหานิยาย
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
อสูรเสี่ยงรัก (มหาลาภ)
นักเขียน : ทักษาวารี/ลักษณะปรีชา
จำนวนผู้เข้าชม : 165,602 ครั้ง
บทที่ ๑๓ The Trouble ตัวพ่อกับปัญหาใหม่ที่ใหญ่มากๆ ๑๐๐%














บทที่ ๑๓

The Trouble ตัวพ่อกับปัญหาใหม่ที่ใหญ่มากๆ



ข่าว เรื่องบ้านเสี่ยคนดัง อดีตเจ้าของพีโอนี สถานบันเทิงครบวงจรดังกระฉ่อนเมือง เสี่ยเกียวนั่งทำหน้าบูดบึ้งอยู่ในห้องรับแขก ภายในบ้านหลังใหญ่ของมหาลาภ ตั้งแต่คืนที่โดนผีหลอก เขาก็มาหมกตัวอยู่ที่นี่ มหาเสน่ห์แบกร่างที่ช็อกจนหมดสติของเขากลับมาด้วย แทนที่จะซาบซึ้งในน้ำใจ คนสูงวัยกลับเคืองแค้นอีกคนเหลือเกิน ก็จะไม่ให้แค้นได้ยังไงล่ะ พอมันนอนอิ่ม มีแรง มันก็ลุกมาป่าวประกาศเลยว่าเขากลัวผีจนฉี่ราด! สร้างความบันเทิงให้แก่ผู้รับฟัง แขกไปใครมามันก็เล่าให้เค้าฟังไปโม้ด... เซ็ง!

เอกสาร ไม่หนามากถูกวางตรงหน้า มหาโชคเป็นคนถือมันเข้ามา "สัญญาซื้อขายพีโอนีครับ เซ็นซะ จะได้จบๆ เรื่องกันไปซะที" บอกด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย แค่แม่กับลูกก็ยุ่งพอแล้ว อย่าเอาตัวพ่อมาอีกเลย

คนสูงวัยใช้มือปัดทิ้ง "ไม่เซ็น!"

"อ้าว!" สามหนุ่มประสานเสียงกัน มหาเสน่ห์ชักสีหน้า

"จะเอาไงเสี่ย เมื่อก่อนเห็นอยากได้ แค้นจนจะส่งคนมาฆ่าให้ตาย"

"ไม่เคยคิดฆ่าโว้ย แค่อยากจะสั่งสอน อยากโกงเองทำไม"

คนตั้งใจโกงเถียงไม่ออก... ได้แต่ทำเสียงฮึ่มฮั่มในลำคอ

"เซ็นเถอะครับ" มหาลาภบอกอย่างใจเย็น "สี่สิบล้านไม่ต้องคืนก็ได้" ใจป้ำยกเงินแถมให้อีก (ถือว่าเป็นค่าสินสอด)

เสี่ย เกียวมองหนุ่มๆ สลับกันอย่างไม่อยากจะเชื่อ แล้วเกือบขวบปีที่เขาเคียดแค้นมันเพื่ออะไรกัน ในเมื่อวันนี้การเจรจามันง่ายยิ่งกว่าพลิกผ่ามือเสียอีก

"พวกแกสติดีกันหรือเปล่า?"

สาม หนุ่มยักไหล่... "ดีมากๆ เซ็นเลยครับ จะได้จบๆ เรื่องกันไป เสร็จแล้วเชิญเสี่ยออกไปจากที่นี่ด้วย เดี๋ยวมีคนตามมาถล่มบ้านพี่ชายผมอีก" มหาเสน่ห์เป็นคนบอกพร้อมเชิญแขกออกจากบ้าน

"ง่ายไปมั้ย?" คนสูงวัยถามอีกครั้ง

สามหนุ่มพร้อมใจกันส่ายหน้า "ไม่เลยครับ เซ็นเถอะ..." แทบจะกราบกันเลยทีเดียว

มือ ที่หยิบปากกาชะงัก เหลือบตามองหนุ่มทรงเสน่ห์อีกครั้ง มหาเสน่ห์เลิกคิ้ว ยักไหล่กวนๆ ให้ บอกให้รู้เลยว่าไม่ต้องการพีโอนีจริงๆ เสี่ยเกียววางปากกาลง

"แล้วทำไปเพราะอะไร เหน่" ถามเสียงจริงจัง

"ตัดหน้าโรมิโอ คนที่เคยขอเข้าไปซื้อพีโอนีไง"

ใบ หน้าของชายหนุ่มหน้าตาดีผุดขึ้นมาในสมองเสี่ยเกียว ใช่สิ เจ้าหนุ่มนั่นมาขอซื้อกิจการจริงๆ มาพร้อมกับหนุ่มหน้าหยกที่หล่อเหมือนพระเอกหนังกำลังภายใน ชื่ออะไรน้า... เฉียนหย่งคัง หรือไงนี่แหละ

"อืม จำได้ล่ะ ที่มากับลูกเจ้าพ่อกาสิโนแถบเอเชียใช่มั้ย?"

"ไอ้สังคัง!" มหาเสน่ห์ตอบยิ้มๆ "มันเป็นลูกพี่ลูกน้องของเฮียโรมิโอครับ อย่าถามมาก เซ็นเถอะเสี่ย" กระตุ้นให้อีกคนเซ็น หน่ายจะพูดถึงคู่อริ

"บ้าสิ สังคังที่ไหน หย่งคังไม่ใช่เหรอ?" เสี่ยเกียวแย้ง

"นั่น แหละ สังคังชื่อเล่นมัน เซ็นเลยเสี่ย จะได้จบๆ เรื่องกัน" เหม็นหน้ากันมานานเกินไปแล้ว ตอนนี้ให้มันจบๆ ไปซะที ชีวิตเขาต้องการความสงบสุขมากๆ เลย

"ไม่เซ็น" เสี่ยเกียวนั่งกอดอก "แล้วเรื่องลั่นทมล่ะ จะอธิบายยังไง"

สามหนุ่มทิ้งตัวพิงพนักอย่างหมดแรง ลุ้นให้เซ็นแทบตาย ดันไม่เซ็น ให้ฟรีๆ แล้วยังอิดออดเล่นตัวอยู่ได้

"ไม่รู้ครับ เมียเสี่ย ครอบครัวเสี่ยไปเคลียร์กันเอาเอง" มหาโชคตอบแทนน้องชาย

"ไฮ้... ได้ไงล่ะ พวกแกนั่นแหละที่ต้องเคลียร์ให้ ร้อยวันพันปีฉันไม่เคยเจอผีลั่นทมสักครั้ง แต่พอจับตัวเหน่มา ก็เจอทีเด็ดทันทีเลย"

มหา เสน่ห์ทำหน้าม่อย เมื่ออีกคนพูดเหมือนผีป้าลั่นทมพิศวาสเขานักหนา เริ่มต้นท้าวความหลังให้เสี่ยเกียวฟังอย่างไม่ปิดบัง เพราะเก็บไว้รังแต่จะทำให้เรื่องมันยุ่ง สู้ปล่อยๆ ให้เสี่ยแกรู้ แล้วกลับไปคิดแก้ไขเสียยังดีกว่า

"ลั่นทมยังไม่ไปผุดไปเกิดจริงเหรอเนี่ย!" คนเป็นสามีครางเสียงเศร้า

มหาเสน่ห์แอบค้อน ฉี่ราดจนเปียกกางเกงยังจะสงสัยอีก...

"แล้วที่อยู่เนี่ย แค่เรื่องคนร้ายที่วางยาเหรอ?"

สาม หนุ่มสบตากันก่อนจะเสเบือนหน้าไปทางอื่น พวกเขาไม่ได้บอกเรื่องลูก มหาลาภยกมือลูบท้ายทอย ขืนไม่บอกถือว่าเป็นบาปหนัก พรากพ่อลูกเขาไม่ให้พบกัน แต่ถ้าบอกไป ชีวิตเขามันจะยืนยาวแน่เหรอ? ยาวไม่ยาวไม่รู้ รู้แต่ว่าไม่ยอมตายก่อนแก่อย่างแน่นอน เขาอยากใช้ชีวิตกับผู้หญิงที่รัก และมีลูกๆ อีกหลายคน

"เอาไงวะลาภ?" มหาโชคกระซิบถามน้องชาย

"ไม่รู้สิ ใจไม่อยากบอก แต่..." อ้ำอึ้ง

"บอก เหอะ จะได้จบๆ กัน" มหาเสน่ห์ออกความเห็น ทั้งที่ใจแกว่งไม่น้อย "แค่นี้ก็ยุ่งจะตายชัก แค่แม่กับลูกก็หัวแทบโกร๋น อย่าเอาตัวพ่อเข้ามาแจมอีกเลย"

มหา ลาภขึ้นตาใส่น้องชาย คนบ่นหัวเราะแหะๆ อย่างรู้สึกผิด "พูดลับหลังโบตั๋นเท่านั้นแหละ ต่อหน้ารับรองไม่พูดเล้ย" แค่นั้นอีกสองคนจึงลดสีหน้าดุดันลง

"จะพูดจะจาอะไร ก็ให้คิดว่าโบตั๋นเป็นผู้หญิงที่ลาภมันรักนะเหน่" มหาโชคเตือน

"ถามโบตั๋นก่อนดีมั้ย?" มหาลาภหาทางออกสำหรับเรื่องนี้ โบตั๋นน่าจะเป็นคนตัดสินใจเรื่องนี้ได้ดีที่สุด สามหนุ่มเห็นพ้องต้องกัน

"แค่ นั้นแหละเสี่ย มากกว่านั้นเสี่ยคงต้องไปถามเอาเอง" มหาเสน่ห์รับหน้าที่เจรจาต่อ เสี่ยเกียวขนลุก แม้ว่าหลังจากคืนนั้นเขาจะไม่เห็นลั่นทมอีก แต่ก็ยังจำแม่นติดตา มหาเสน่ห์บอกว่าเมียเขายังวนเวียนอยู่แถวๆ นี้ แต่เขาไม่เห็นเอง ที่เห็นคืนวันนั้นอาจเป็นเพราะเมียรักโกรธที่เขาจับตัวชายหนุ่มมา เสี่ยเกียวแอบนึกสงสัย เมียเขาไปพิศวาสไอ้เหน่ตั้งแต่เมื่อไหร่?

ภายในห้องนอนที่ปิดม่านหนาบังแสงแดด ลั่นทมนั่งมองร่างบอบบางที่นอนหลับอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา แพขนตางอนบนเปลือกตาที่ปิดสนิท ทำให้หล่อนนึกเอ็นดู จำได้ว่าตอนท้องใหม่ๆ นึกอยากมีลูกสาวหน้าตาน่ารักเหมือนแม่หนูนี่ มือโปร่งแสงไล้เส้นผมสลวยที่สยายบนหมอนสีขาวอย่างแผ่วเบา ตั้งแต่วันที่โดนจับตัวไป โบตั๋นก็ป่วย เนื่องจากโดนไข้หวัดเล่นงานอีกครั้ง

"ถ้าลูกสาวฉัน สวย น่ารักเหมือนหนูก็ดีสิ" วิญญาณสาวเปรยออกมาลอยๆ

เปลือกตาบางขยับ โบตั๋นค่อยๆ ลืมตาขึ้น ร่างโปร่งแสงทำให้หญิงสาวผงะเล็กน้อย ก่อนจะส่งยิ้มให้...

"คุณมาเฝ้าหนูเหรอคะ?"

"อื้มใช่ ค่อยยังชั่วหรือยัง?" อยากใช้หลังมือแตะหน้าผากเหม่ง แต่นึกได้เสียก่อนว่าตัวไม่ใช่คน

"ดีขึ้นแล้วค่ะ เดี๋ยวเย็นๆ จะลงไปกินข้าวข้างล่าง" ตอบเสียงแผ่ว ตามมาด้วยเสียงไอแค่กๆ ติดกัน

"ยัง ไม่หายดี อยู่บนนี้ก่อนเถอะ เดี๋ยวคนบางคนจะไม่ยอมหลับยอมนอน เพราะต้องเฝ้าไข้" ห้ามปรามตบท้ายด้วยการกระเซ้าเสียงอ่อนโยน เอ็นดูชายหนุ่มอีกคนเหลือแสน รายนั้นเฝ้าไข้แบบไม่ยอมกระดิกตัวไปไหน นี่ที่หายตัวไปก็เพราะจะไปจัดการเรื่องพีโอนีให้เรียบร้อย

"เดี๋ยวนี้ปรากฏตัวตอนกลางวันได้ด้วยเหรอคะ?" โบตั๋นเสเปลี่ยนเรื่อง ลั่นทมยิ้มให้ก่อนตอบ

"ไม่ รู้สิ บางทีก็ได้ บางทีก็ไม่ได้ ฉันควบคุมมันไม่ได้หรอก มีแต่กับหนูที่ช่วงนี้เห็นฉันบ่อยเหลือเกิน" จากที่เคยทดลองมา หล่อนทำให้เห็นตอนกลางคืนได้เฉพาะหนุ่มๆ มหา ส่วนสามีและบอดี้การ์ดตอนนี้ทำให้เห็นไม่ได้แล้ว นอกจากทำลมพัดแรงๆ เล็กน้อยเหมือนเมื่อก่อน แต่ถ้าโกรธขึ้นมาเมื่อไหร่ หล่อนว่าหล่อนทำให้เห็นได้แน่ๆ จะว่าไปมันก็น่าแปลก บางทีหล่อนอาจจะผูกผันกับแม่หนูนี่และสามหนุ่มก็ได้ อย่างที่เขาเรียกว่ามีเวรมีกรรมต่อกันมา จึงทำให้พบเห็น พูดคุยกันได้

โบตั๋น พยักหน้าให้รู้ว่าเข้าใจ เธอไม่กลัวแล้ว ออกจะปลื้มที่มองเห็นแม่ ตากลมพินิจใบหน้าสวยเข้ม ทำไมเธอถึงไม่สวยให้ได้ครึ่งแม่สักนิดน้า... ถ้าสวยเหมือนแม่คงจะดีไม่น้อย

"คุณสวยจังเลยนะคะ หนูชอบสีตาคุณจัง" ดวงตาสีดำสนิท ถ้าไม่มีแววโศกเศร้าคงจะงามกว่านี้อีกร้อยเท่า

"ตาหนูก็สีเดียวกันกับฉันนะ เพียงแต่ใสกว่า แลดูมีชีวิตชีวา" คนที่ตายไปแล้วบอก

เสียงเคาะประตูทำให้สองแม่ลูกหยุดการสนทนา มหาลาภเดินเข้ามา ส่งยิ้มอ่อนๆ ให้คนป่วย

"เอ... ดูท่ามหาลาภจะไม่เห็นฉันนะ" ลั่นทมเปรย เมื่อเห็นชายหนุ่มเดินเฉียดร่างหล่อนไปเฉยเลย

คนตัวโตล้มตัวนอนข้างๆ คนป่วย หอมแก้มนวลฟอดใหญ่ แบบไม่อายผีสาง

"ตายแล้ว ท่าจะไม่เห็นจริงๆ ฉันไปก่อนดีกว่า ก่อนที่ตาจะเป็นกุ้งยิง"

ลับร่างโปร่งแสง ริมฝีปากหยักลึกคลี่ยิ้มกว้างโชว์เขี้ยวเสน่ห์ โบตั๋นทุบกำปั้นใส่หัวไหล่หนา เมื่อเห็นลูกตาแวววาว

"คนขี้จุ๊ แกล้งทำเป็นไม่เห็น"

อีกคนไม่ปฏิเสธ ขยิบตาให้อย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะกระซิบเสียงแตกพร่า

"ถ้าไม่ทำแบบนั้น จะได้อยู่สองคนเหรอ"

"ทุเรศ! โกหกได้แม้กระทั่งผี" ง้องแง้งบอกแก้เขิน เห็นสายตาเข้มจัดของเขาแล้ว เธอใจละลาย หญิงสาวหดคอหนีการรุกราน มหาลาภหัวเราะหึๆ ในลำคอ ซุกจมูกป่ายผิวเนื้อนวลบริเวณเหนืออก

"ตัวยังร้อนอยู่เลย เช็ดตัวหน่อยมั้ยจ๊ะ" งึมงำบอกเสียงกระเซ่า มือหนาจัดการวัดความร้อนบนผิวเนื้อนิ่มไปจนทั่ว

"ไม่เอาค่ะ หนูอายนะคะเสี่ย" เบี่ยงตัวหนีสัมผัสชวนละลาย

"แน่ะ เรียกเสี่ยอีกแล้ว บอกให้เรียกพี่ก็ไม่ยอม แบบนี้ทำโทษเสียดีมั้ย?"

"อย่า ค่ะ หนูไม่ชิน เรียกคุณเหมือนคนอื่นๆ นะคะ" มือน้อยดันอกกว้างเอาไว้ จะว่าไปเธอออกจะชอบเรียกเขาว่าเสี่ยนะ มันฟังดูเหมือนเธอเป็นเด็ก(เสี่ย) น่ารักดีออก!

มหาลาภแสร้งถอนหายใจ "ก็ได้ แต่แต่งงานกันแล้วต้องเรียกพี่นะ"

โบตั๋นอมยิ้ม พยักหน้าหงึกๆ "ได้ค่ะ พี่ลาภขาาาา" ลากเสียงหวานชวนสยอง

"เย้ย! เรียกซะขนลุกเลย" มหาลาภแกล้งสะดุ้ง ทำหน้าสยองจนอีกคนหัวเราะคิก ก่อนจะต้องอ้าปากค้าง เมื่อได้ยินประโยคต่อมา...

"เสียงแบบนี้เก็บไว้เรียกตอนอยู่ใต้ตัวหรือบนตัวผมดีกว่านะ"

"...?!" คนป่วยหน้าแดงซ่าน ก่อนจะค้อนวงเบ้งให้คนหน้าไม่อาย ใต้ตัว บนตัวอะไร ทุเรศที่สุด!

หมับ! มหาลาภบีบแก้มป่องทั้งสองข้างอย่างหมั่นเขี้ยว "ทำหน้างอนซะน่ารัก เดี๋ยวจับปล้ำซะนี่" ขู่หน้าตาย ตาพราวระยับ ส่งให้คนฟังท้องไส้บิดเกลียว แบบนี้เค้าเรียกว่า 'หื่นหน้าตาย' หรือเปล่าเนี่ย!

เมื่อ คนป่วยทำหน้าบึ้งจนแก้มพองขึ้นอีก จมูกโด่งจึงลงไปฟัดแก้มนิ่มนวลแทนนิ้วมือที่เคยหนีบไว้ เจ้าของแก้มส่งเสียงวี้ดว้าย ร้องโวยวายเป็นการใหญ่ ก็ถ้ามาแต่จมูกเธอพอรับไหว แต่ไอ้มือปลาหมึกที่ซอนไซ้อยู่ใต้ร่มผ้านี่สิ ทำให้เธอหายใจ หายคอแทบไม่ออกเลยทีเดียว

"ไม่เอาค่ะ หนูกลัว..." เสียงหวานแตกพร่า ร่างกายตอบสนองการรุกรานของเขาไปหมดแล้ว

"เอานิดไม่ได้เหรอจ๊ะ รับรองไม่ทำแรง" มีการรับรองอีก... โบตั๋นผลักร่างหนาออก ส่งค้อนให้คนช่างเรียกร้อง

"หนูยังไม่พร้อม" พยายามหว่านล้อม นึกถึงคำแนะนำของมหาเสน่ห์ "อยากขอเวลาทำใจค่ะ" อีป๋าบอกมุกนี้ได้ผลชัวร์!

"เฮ้อ..." คนหื่นถอนหายใจ ลดตัวลงไปนอนแผ่อยู่ด้านข้าง นานกว่าเขาจะขยับตัว มหาลาภนอนตะแคง เลิกคิ้วมองใบหน้าแดงซ่านของหญิงสาว จับมือน้อยขึ้นมาพรมจูบเบาๆ

"ไม่ พร้อมก็ไม่พร้อม ไม่กล้าขืนใจหรอก รู้งี้กินเหล้าขึ้นมาซะก็ดี" คนหื่นไม่วายบ่น จนกำปั้นน้อยต้องตกรางวัลให้อย่างหมั่นไส้ กำลังจะดีขึ้นมาในสายตาเธอเชียว ไหงลงท้ายซะเสียเหมือนเดิมเลย

"เสี่ย บ้า หนูกลุ้มใจจริงๆ นะ" งอดแงดบอกเสียงจริงจัง ตอนนี้เธอมีปัญหาอีกตั้งร้อยแปดให้แก้ ไหนจะเรื่องแม่ ไหนจะเรื่องพ่อ แล้วก็เรื่องของเขาอีกล่ะ

"ไม่เอาน่า ถ้ากลุ้มเรื่องของเรา ก็ปัดทิ้งไปได้เลยนะ จัดการเรื่องอื่นก่อนเถอะ" น้ำเสียงรู้ทันทำให้โบตั๋นนิ่วหน้า

"คุณรู้อะไรบ้างคะ?" ลองเชิง เผื่อว่าจะไม่ต้องเล่า ในใจภาวนาขอให้รู้ทุกเรื่องเลย

"ทุกเรื่องที่โบตั๋นอยากให้รู้" มหาลาภตอบยิ้มๆ

"แล้วถ้าเป็นเรื่องที่รู้แล้ว แต่หนูไม่อยากให้รู้ล่ะคะ?" กึ่งๆ กล้าๆ ถามออกไป

อีกคนเลิกคิ้วข้างเดียว กระดกลิ้นนิดๆ ก่อนตอบ "ก็จะแกล้งทำเป็นไม่รู้ เพื่อโบตั๋นน่ะสิ"

คำตอบของเขาเรียกรอยยิ้มน่ารัก โบตั๋นยิ้มกว้าง ในใจกำลังกรีดร้อง เธอนี่มันช่าง...โชคลาภจริงๆ

"หนูคิดว่าหนูเป็นลูกของเสี่ยเกียวกับแม่ลั่นทม" สารภาพออกไปอย่างหมดเปลือก หัวตาเริ่มร้อนผ่าว

มหาลาภแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความดีใจเลยทีเดียว ในที่สุดเธอก็ไว้ใจเขา...

"แล้วยังไง?" เล่นลิ้น ยียวนไม่เลิก

"คุณไม่รังเกียจหนูเหรอคะ?" คนถามกึ่งๆ จะร่ำไห้

"อืม..." ชายหนุ่มทำหน้าครุ่นคิด ก่อนจะซุกใบหน้าลงซบอกอวบ เพื่อพิสูจน์ให้เห็นด้วยการกระทำ "ไม่นะ ออกจะหลงใหล คลั่งไคล้ อยากกอด อยากจูบ อยากทำแบบนี้..." แบบนี้ของเขาคือสัมผัสเนื้อตัวเธอ ลากลิ้นไล้วนบริเวณปุ่มไตสีกุหลาบ ทั้งที่มันมีเนื้อผ้ากั้นอยู่ แต่กับสร้างความเสียวซ่านได้ดีนักแล

"โอ๊ยคนบ้า! เวลาแบบนี้ยังจะมาหื่นอีก" ทุบหลังเขาดังอั้กๆ ทั้งอายทั้งเสียว

มหาลาภหัวเราะเสียงดังลั่น หอมแก้มนวลซ้ายขวาอย่างละที "ไม่รังเกียจหรอก ไม่เลยสักนิด" ปรับน้ำเสียงเป็นการเป็นงานขึ้นมานิด

"จริง เหรอคะ แล้วคุณรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ว่าหนูเป็นลูกของแม่" มหาลาภเล่าเรื่องตอนที่เธอเข้าโรงพยาบาลให้ฟัง เขาและมหาเสน่ห์ได้เข้าไปเห็นภาพในอดีตของลั่นทม และทันได้เห็นอุษาที่อุ้มเด็กทารกเอาไว้ โบตั๋นร้องไห้... ในใจนึกสงสารแม่ขึ้นมาครามครัน กรรมอะไรกันหนอ ที่ทำให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ ต้องมาเจอกับสิ่งเลวร้ายแบบนั้น

"โบตั๋น กรรมคือผลของการกระทำนะ เรื่องที่เกิดขึ้น ไม่ใช่เพราะพ่อของโบตั๋นคนเดียว ผมเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าชีวิตเป็นของเรา มันจะดีหรือเลวก็อยู่ที่ตัวเรา" หญิงสาวสะอื้นไห้ คิดตามที่เขาพูด จริงสินะ ถ้าแม่มีสติกว่านั้น คงไม่เจอเรื่องร้ายๆ ถ้าพ่อเอาใจใส่แม่มากกว่านี้ เธอคงไม่เป็นกำพร้า

"ที่ คุณหาเรื่องทำหื่นบังหน้า ก็เพราะไม่อยากให้หนูเศร้ามากใช่มั้ยคะ?" คิดทบทวนเหตุการณ์ มหาลาภคงรู้เรื่องทั้งหมดอยู่ก่อนแล้ว ก็ตั้งแต่เขาเข้ามา ดูเขาจะกวนประสาท ยียวน ทำให้เธอไขว้เขวไม่น้อย ที่แท้คงอยากให้เธอผ่อนคลาย ก่อนจะวกเข้าเรื่องนี้ ชิชะ! ผู้ชายอะไรเจ้าเล่ห์เจ้าแผนการที่สุด!

"ว้า... โดนจับได้ซะแล้ว แบบนี้หื่นจริงจังเลยได้ป่ะเนี่ย" ส่งเสียงว้า แววตากรุ้มกริ่ม จนอีกคนสะเทิ้นด้วยความอาย

"ยังจะมาเล่นอีก เข้าเรื่องมาเลยดีกว่า" ต่อว่าทั้งที่กำลังส่งยิ้ม ดีใจที่เขาไม่นึกรังเกียจชาติกำเนิดของเธอ

มือหนาลูบผมสลวย "จะบอกเรื่องนี้กับพ่อแม่มั้ย?"

โบตั๋น อึ้ง... โผเข้าซุกอกอุ่นของเขา กอดกระชับเอวสอบเอาไว้แน่น เมื่อความจริงวิ่งเข้ามากระแทกใจ ถ้าแม่รู้จะเป็นยังไง ถ้าพ่อรู้จะเป็นยังไง ทุกอย่างยังจะเหมือนเดิมมั้ยหรือมันต้องเปลี่ยนไปตลอดกาล...

"คะ คุณว่าไงคะ?" ถามความเห็นเขาบ้าง รอรับฟังด้วยหัวใจสั่นๆ

"แล้วแต่โบตั๋น แต่บอกก่อนว่า ระหว่างเราไม่มีอะไรเปลี่ยนไป"

เหมือน ยกภูเขาออกจากอก โบตั๋นยิ้มกับอกแกร่ง... นี่คือสิ่งที่เธอกังวลมากที่สุด แม้จะยังไม่รู้ว่ารักเขาแค่ไหน แต่เธอรู้อย่างเดียวว่าไม่อยากเสียเขาไป

"ยัง ไม่บอกค่ะ" ตอบด้วยเสียงหนักแน่น "ให้แม่กับพ่อเคลียร์กันก่อน หาตัวคนร้ายที่ฆ่าแม่ก่อนก็ได้ค่ะ" ไม่กล้าสารภาพออกไปว่า ที่ไม่บอกเพราะกลัวไม่ได้อยู่กับเขา

"อืม..." มหาลาภครางรับ ตาแพรวพราว "แต่ก่อนจะหาตัวคนร้าย เรามีเรื่องใหญ่มากๆ ต้องช่วยพ่อโบตั๋นแก้" น้ำเสียงจริงจัง ทำให้โบตั๋นนิ่วหน้า ยังจะมีเรื่องอะไรอีกหรือ?

"เกี่ยวกับเรื่องที่บ้านโดนยิงถล่มหรือเปล่าคะ?"

มหา ลาภพยักหน้า "ใช่ เกี่ยวกัน ตอนนี้เรื่องมันพัวพันไปหมด เสี่ยเกียวกำลังโดนตามฆ่า" คนฟังใจแกร่ง หน้าซีดเผือด แม้จะไม่ได้ผูกผันกันมาตั้งแต่เกิด แต่เลือดที่ไหลอยู่ในตัวเธอ ก็เป็นของผู้ชายคนนั้นครึ่งหนึ่ง

"เพราะอะไรคะ?"

ชาย หนุ่มเล่าถึงเรื่องที่เสี่ยเกียวไปกู้เงินมา เสี่ยเกียวหลงไปเล่นที่บ่อนในมาเก๊าเมื่อหนึ่งปีก่อน จนทำให้เป็นหนี้สินมากมาย ถึงกับต้องขายกิจการเพื่อใช้หนี้ คนที่สนใจซื้อคนแรกคือโรมิโอ แต่มหาเสน่ห์กับใช้เล่ห์กล(โกง) ช่วงชิงมาเสียก่อน

"แบบนี้มันก็ไม่ถูกกฎหมาย เราไม่น่าจะกลัว" โบตั๋นบอกอย่างคนผ่านประสบการณ์ชีวิตมาน้อย

"น่า กลัวกว่าถูกกฎหมาย กู้เงินนอกระบบแบบนี้ ตอนเป็นหนี้พวกนั้นสามารถสร้างหลักฐานให้เราเป็นหนี้เป็นสินได้รอบตัว ถ้าไม่มีเงินใช้หนี้เหมือนพ่อโบตั๋นตอนนี้ ก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิต" ชายหนุ่มบอกอย่างไม่ปิดบัง "เจ้าหนี้รายนี้เป็นหน่วยงานที่ใหญ่พอดู แทรกซึมไปเกือบทุกธุรกิจ ผมเคยได้ยินมาบ้าง แต่ไม่คิดว่าคนใกล้ตัวจะหลงไปเป็นเหยื่อ"

"แล้วเราจะทำยังไงคะ พะ เอ่อ เขาเป็นหนี้มากหรือเปล่า?"

"มากพอดู ผมกำลังจะขอเจรจาใช้หนี้ให้"

คำพูดหนักแน่นเหมือนน้ำทิพย์ชโลมใจ น้ำเสียงเขาฟังดูไม่เสียดายเงินสักนิด โบตั๋นกอดเอวสอบแน่นขึ้น

"แล้วรู้ตัวเจ้าหนี้เหรอคะ?"

มหาลาภส่ายหน้า "ไม่รู้ พวกนี้เหมือนเงา เงินที่หาได้มันฟอกกันจนซีด หาต้นตอที่มาแทบไม่ได้"

"อ้าว แล้วเราจะทำยังไงต่อคะ?"

"คง ต้องไปเมืองไทย พ่อ เอ้อ เสี่ยเกียว" เรียกใช้คำแทนตัวอีกคนได้อย่างเหมาะเหม็ง จะได้ไม่ลำบากใจ "บอกว่าเพื่อนอีกคนที่ทำธุรกิจที่เมืองไทย ก็เป็นหนี้เหมือนกัน"

โบตั๋น พยักหน้ารับรู้ เรื่องทั้งหมดมันชักจะบานปลายใหญ่โตขึ้นทุกที จากที่ต้องแก้ปมเรื่องแม่ตายอย่างเดียว ตอนนี้มีเรื่องพ่อขึ้นมาอีก เธอชักรู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวซวยของเขาจริงๆ

"หนูทำให้คุณลำบาก พาแต่เรื่องไม่ดีมาให้" บอกเสียงอ่อย เขาก็ช่างเป็น 'ลาภ' ก้อนใหญ่ของเธอจริงๆ มีเรื่องอะไรก็เคลียร์ให้หมดเลย

"ไม่เอาน่า อย่าคิดมา รักแท้มันย่อมมีอุปสรรคไม่ใช่เหรอ" คนฟังหน้าแดง รักเริกอะไร๊... บ้าชะมัด!

มหาลาภกุมมือหญิงสาวเอาไว้ "วันนี้มันอาจจะลำบากหน่อย แต่โบตั๋นต้องเข้มแข็ง สู้เพื่อวันข้างหน้าของเรานะ" คน ใจสู้อยู่แล้ว ก้มหน้าซ่อนยิ้ม อยากจะตีลังกาแปดตลบ ตบด้วยเกลียวอีกสองรอบ เพื่อแก้เขิน ผู้ชายอะไร ไม่คมแค่หน้า แต่คมไปถึงคำพูดเลย ชักสงสัยว่าปากหวานๆ นี่ ท่านพี่ได้แต่ใดมา...






เย้ย...!! อาทิตย์นี้ได้แค่สองตอนเหรอ??

กรี๊ด ดดดด...เป็นไปไม่ได้ กระซิก.. หรือเราจะหมดไฟ เมื่อก่อนได้วันละตอน ไหงพออายุ(งาน)มากขึ้น มันถึงได้ช้าลงมาก แว้กกกกก ต้องหาทางกอบกู้โลก เอ๊ย พลังคืนมาให้ได้

(ปล. วันนี้แอบเล่น เดอะ ซิมส์ ไปทำงานไป ปกติแอบปั่นไป ทำงานไป ฮา...สารภาพได้น่าตื้บมาก คิดว่าสาวๆ หลายคนอ่านท่อนแรกๆ คงเกิดนึกสงสาร พอมาเจอในวงเล็บ ทุกคนคงปามันทิ้งทันที อิอิ :P)

ตอนหลังๆ มาเฟีย เสี่ย ป๋า แล้วก็เสี่ย จะพาไปฮาเฮที่เมืองไทยค้า อ่านเอาฮา ปั่นเอาฮา มีฟามสุขเนอะ!

ขอบคุณสำหรับกำลังใจจ้า

ลักษณะปรีชา


VOTE นิยาย
ชอบตอนนี้จังเลย
( 142 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 15 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 20 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 24 ) Vote
ลุ้นๆ
( 28 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 19 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 15 ) Vote
COMMENTS
windylibra#
03 ก.ย. 2555 / 20:15
เสี่ยลาภหวาน...........หยด......น้ำตาลเรียกยายเลยอ่ะ ^///////////////^
zombi
27 ส.ค. 2555 / 23:07
เสี่ยลาภจ๋า..จะหวานไปถึงไหน...
hachiJetto
26 ส.ค. 2555 / 22:25
เค้าขักจะหลงเสี่ยจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วนะ
Monkiez_P
25 ส.ค. 2555 / 18:50
อยากอ่านต่ออ่ะ
Sodefire
25 ส.ค. 2555 / 16:57
น่าร้อกกกกกกกกกกกกกกกกกอะ
LEAVE A COMMENT
INTRODUCE WRITER
(แนะนำนักเขียน)
toggles
ลงแล้ว : 15 ตอน
โดย : ทักษาวารี/ลักษณะปรีชา
จำนวนคนชม : 165,602 ครั้ง


toggles :
15 ตอน
CONTACT WRITER
(ติดต่อนักเขียน)
* all fields are required

RULE FOR WRITER
01
Rule
กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง
ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะเป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาตจากผู้ลงผลงาน
02
Rule
กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ
ผู้ลงผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสมและต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว
03
Rule
ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้
ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้เกิดจากการส่งเข้าระบบโดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไปซึ่งทางห้องสมุด ดอตคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆทั้งสิ้น
FOLLOW US
แจ้งชำระเงิน หนังสือจอง /ช็อปหนังสือกับห้องสมุด
hongsamut.com@gmail.com
โทร 0814019801
บริษัท ห้องสมุดดอตคอม จำกัด
เลขที่ 95/114 หมู่ 6 ต.พันท้ายนรสิงห์ อ.เมือง จ.สมุทรสาคร 74000
ซื้อโฆษณา
ติดต่อ : 0825600888
CONTACT US
* all fields are required
2010 hongsamut.com. All Rights Reserved. by Idea-society.com

Coming soon...