คืนหนึ่ง... เมื่อ 27 ปีก่อน...

ฉันเห็นเขา...

 หลังจากเขียนมาเกือบชั่วโมง โรสเริ่มเพลีย เธอวางปากกาลงบนไดอารีปกขาวของตนเอง หญิงสาวเอนกายลงนั่งพิงเก้าอี้หนังตัวที่วางอยู่หลังเคาน์เตอร์บริการของ ‘ชั้นพักฟื้นหลังคลอด’ โรงพยาบาลเซนต์เจมส์... โรงพยาบาลเล็ก ๆ ในตัวเมืองมิชิแกน, สหรัฐอเมริกา

โรสยกมือซ้ายขึ้นนวดขมับด้วยความล้า  พยาบาลกะกลางคืนอย่างเธอต้องทนอดตาหลับขับตานอนอยู่เฝ้าเวรยันเช้าด้วยความขยันขันแข็ง แผนกที่เธอต้องรับผิดชอบคือแผนกห้องคลอดที่ต้องการพนักงานที่ตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา การเจ็บท้องคลอด... เปรียบเสมือนอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นทันทีโดยไม่เคยรอใคร หลายครั้งที่เธอต้องวิ่งออกไปเข็นรถนำคลอดตอนตีสองตีสามหรือแม้กระทั่งตอนใกล้เช้า คุณแม่คนใหม่หลายคนมาพร้อมกับอาการเจ็บโอดโอยปางตาย บางคนถึงกับทนไม่ไหวคลอดในรถฉุกเฉินเลยก็มี ชีวิตของเด็กและแม่แต่ละรายขึ้นอยู่กับความรวดเร็วในการให้บริการของแพทย์และพยาบาลที่นี่ มันคือสิ่งที่เธอภาคภูมิใจเสมอมา

แต่ตอนนี้เธอกำลังเบื่อ...

โรสเคาะปากกาลงกับปกไดอารี่... ใช่ฉันเบื่อ... ทำไมเขายังไม่มาเสียที?

พยาบาลสาวหันซ้ายหันขวาอีกครั้ง เธอรู้ตัวดีว่าเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ตอนเที่ยงคืนแล้วแต่ก็ไม่สามารถหยุดอาการนี้ได้ เธอกำลังจะเป็นประสาท... เธอกำลังรอ รอ รอ... การมาถึงของใครคนหนึ่งอย่างใจจดใจจ่อจนเกือบบ้า อยากจะเห็นเขาอีกครั้ง และอีกหลาย ๆ ครั้งเพื่อตอกย้ำกับตนเองว่าเธอไม่ได้ฝันไป... เขามีอยู่จริง!!!

นี่ก็เกือบจะตีสามแล้ว เขาไม่เคยมาสายกว่านี้นี่นา? ไม่เคยเลย...

โรสขมวดคิ้ว มือชื้นเหงื่อของเธอกำปากกาแน่น เกือบสี่วันแล้วที่เธอรอคอยการปรากฏตัวของชายผู้หนึ่ง ชายที่มีเธอคนเดียวเท่านั้นที่เคยเจอและมองเห็น เธอไม่สามารถอธิบายหรือพูดเรื่องนี้กับใครได้เลย มันเหมือนกับว่าเขาเป็นเพียงสายลมและอากาศธาตุ หลายครั้งที่เธอพยายามวิ่งไล่ตามเขาแต่สิ่งที่คว้าได้คือความว่างเปล่า... ราวกับเขาเป็นเพียงแค่ภาพฝันยามใกล้รุ่งอย่างไรอย่างนั้น หญิงสาวขนลุกซู่ด้วยความตกใจเมื่อความคิดอย่างหนึ่งที่แวบเข้าสู่สมอง... ไม่มีตัวตน... เทพเจ้า...

 กรุ๊งกริ๊ง... ครืด ครืด...          

หญิงสาวลืมตาขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงนั้น...แม้เพียงเล็กน้อย...แต่ก็เป็นเสียงที่เธอรอคอยมาตลอดทั้งคืน โรสรีบทรุดตัวลงหมอบอยู่ใต้เคาน์เตอร์พนักงาน ลืมตาสีฟ้าใสแจ๋วของตนเองมองลอดช่องของสายไฟคอมพิวเตอร์ออกไป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้นยินดีเมื่อปรากฏร่างสูงร่างหนึ่งตรงมุมมืดของตึก

เขามาแล้ว...

เธอบอกตัวเองด้วยความยินดีเมื่อเห็นเงาดำ ๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ แม้จะเคลื่อนไหวเบาแสนเบาเพียงใดแต่ยังคงมีเสียงเกิดขึ้นอยู่นั่นเอง หญิงสาวลากสายตามองต่ำลงไปเรื่อย ๆ ไปหยุดตรงเท้าเปล่าเปลือยสีน้ำตาลทองขนาดใหญ่ เขาไม่ใส่รองเท้าแต่นิ้วหัวแม่โป้งทั้งสองข้างถูกรัดไว้ด้วยแหวนทองคำวงใหญ่ที่ล่ามขึงต่อไปยังโซ่เส้นโต

 ใช่แล้ว... โซ่ที่ข้อเท้า...

โซ่เส้นยาว... ความหนาขนาดข้อมือเด็ก ถูกพันกระหวัดอยู่รอบข้อเท้าเปลือยเปล่าคู่นั้น เสียงโซ่กระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง ๆ ทุก ๆ จังหวะการก้าวเดินของเขา ปลายยาว ๆ ของมันทำให้เกิดเสียงลากบนพื้นห้องทุกครั้งที่เขาหมุนตัวกลับหรือขยับเคลื่อนไหว โรสแอบมองดูด้วยใจสั่นระริก ผู้ชายคนนี้เป็นนักโทษ สิ่งที่เธอควรทำที่สุดเมื่อพบเจอเขาทุกครั้งคือการกดออดเรียกยามหรือตำรวจเวรให้เข้ามารวบตัวเขาไว้เสีย ไม่ใช่แอบมองนิ่ง ๆ เหมือนอย่างนี้... แต่เธอทำไม่ได้

เป็นเหมือนทุกครั้ง...             

ร่างนั้นเคลื่อนไหวเนิบนาบราวกับเป็นเพียงเงาที่พาดผ่านมากับความมืดลอยนิ่งตรงไปยังแผนก “ทารกแรกเกิด” ทุก ๆ การเคลื่อนตัวเงียบกริบไร้สุ้มเสียง ร่างทั้งร่างในชุดคลุมสีดำสนิทปลายลากยาวจรดพื้นดิน ตรงดิ่งด้วยปลายเท้าผ่านหน้าเคาน์เตอร์ทำงานของเธอไป โรสเผลอสูดกลิ่นหอมจาง ๆ ที่พัดผ่านเข้าสู่เธอในจังหวะที่เขาเคลื่อนกายผ่าน

น้ำตาล?

คนคนนี้มีกลิ่นหวานละมุนคล้ายกลิ่นของผงไอซิ่งที่โรยลงบนหน้าขนมปังร้อน ๆ พร้อมเสิร์ฟ กลิ่นของเขาทำให้เธอหิวและกระหายที่จะสูดดมมากกว่าเดิม โรสกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก เคลื่อนตัวช้า ๆ ในท่านั่งตามติดร่างนั้นไปด้วยอาการคล้ายกับคนละเมอ เธอมองตามร่างสูงของเขาที่หยุดกึกอยู่หน้าห้องคลอดเด็ก... และแล้ว...เขาก็ยกสองมือขึ้นถอดฮู้ดสีดำออกจากศีรษะ เผยให้เห็นเรือนผมสีทองยาวประบ่า เรียบตรงล้อมกรอบใบหน้างดงามประดุจเทพบรรจงสร้าง!!!

 “พระเจ้าช่วย” หญิงสาวอุทานกับตนเองเมื่อได้จ้องใบหน้านั้นอย่างชัดเจน ใช่แล้ว...ช่วยลูกด้วยเถิด... แม้ว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้เห็นใบหน้านี้ แต่ก็เป็นเช่นทุกครั้งที่การเผยตัวของเขาทำให้หัวใจเธอชาแทบจะหยุดเต้น พยาบาลสาวรวบลำแขนโอบกอดร่างของตนเองไม่ให้สั่นมากไปกว่านี้ ดวงตายังคงจับจ้องอยู่กับร่างนั้นแบบไม่กล้าจะกะพริบ...                                  

เขา... มีดวงตาสีทองคำเข้มคล้ายกับสีของแสงอาทิตย์ที่แตะแต้มขอบฟ้าในยามเช้า มันงดงามและสดสวยอย่างที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลานี้ ในยามที่ดวงตาคู่นั้นระยิบระยับจับต้องไปยังร่างของทารกเพศหญิงแรกเกิดคนหนึ่ง... ดวงตานั้น... เปล่งประกายแห่งอารมณ์อันหลากหลาย ลึกซึ้งงดงามเสียจนประกายแห่งเพชรยังต้องอาย โรสกลืนน้ำลายลงคออีกครั้ง นึกถึงตำนานเรื่องเล่าเกี่ยวกับเทวดาประจำตัวเด็กแรกเกิดที่เธอเคยได้ยิน  “โอ... จีซัส... บอกลูกที่ว่าไม่เป็นความจริง”

ที่นี่... หน้าห้องคลอดในโรงพยาบาลเอกชนเล็ก ๆ ไม่มีราคา

เทวดาตัวเป็นๆ กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

และเขา... กำลังร้องไห้!!!                               

 “ที่รักครับ... เราเจอกันแล้วนะ” เสียงทุ้มต่ำกังวานก้องออกมาจากร่างสูงใหญ่ของเทวดา เขายกฝ่ามือขึ้นนาบลงบนกระจกตรงหน้า จ้องมองผ่านความใสของแผ่นกระจกขนาดใหญ่เข้าไปยังร่างเล็ก ๆ สีชมพูน่ารักของทารกหญิงด้านใน เสียงหอบสะอื้นแม้เพียงบางเบา แต่กลับให้ความรู้สึกเจ็บปวดคล้ายคนกำลังจะขาดอากาศหายใจ....

โรสยกมือซ้ายขึ้นแนบอกของตนเองเพื่อไม่ให้หัวจิตหัวใจสั่นไหวไปด้วย ใบหน้าคมสันกับจมูกโด่งตรง บอกได้เป็นอย่างดีว่าคนตรงหน้าหัวรั้นและแกร่งกร้าวอย่างที่สุด มันช่างขัดเหลือเกินกับน้ำเสียงที่เปล่งออกมาของเขา

รวดร้าว ระทมทุกข์

บีบหัวใจจนคนที่แอบฟังแทบจะขาดใจตาย!!!

“ผมไม่ได้ไปไหน...ไม่ได้เถลไถลปล่อยคุณอยู่คนเดียวอย่างที่คิดนะจ๊ะ... อย่าโกรธผมอีกล่ะ...” เขาหยุดหายใจครู่หนึ่ง มองตรงไปยังเตียงเด็กสีชมพูที่หัวเตียงเขียนไว้ด้วยลายมือหวัดแกมบรรจง... เด็กหญิงเดสตินี เวเดอร์... บุตรสาวของครอบครัวเวเดอร์... “เพราะผมคงไม่เหลือใครอีกแล้ว... ถ้าคุณโกรธผม... ไม่เหลือแล้ว... จริง ๆ”

 “มิสเตอร์คะ มีอะไรให้ดิฉันช่วยไหม?” โรสเอ่ยออกมาอย่างลืมตัว ยื่นมือไปแตะบ่าชายหนุ่มที่กำลังก้มหน้าพร่ำพรรณาอยู่ตรงกระจกหน้าห้องเด็กแรกคลอด พยาบาลสาวจดจำไม่ได้เลยว่าตนเองมายืนอยู่ข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ มันคล้ายกับเธอโดนสะกดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยนั่น โรสกลั้นหายใจด้วยความไม่แน่ใจเมื่อร่างสูงหันขวับมายังเธอทันที ใบหน้าเขาในแวบแรกที่เห็นคือความประหลาดใจ... ตกใจ... และแปรเปลี่ยนเป็นโกรธเกลียดเข้าไส้   

เขาสะบัดกายหนีการแตะต้องราวกับเขาคิดว่าเธอเป็นโรคเรื้อน!!!

โรสอุทานเสียงแหลม หวาดกลัวจนตัวสั่นเมื่อเทวดาตรงหน้ายืดตัวเต็มความสูง เสียงคำรามขู่คล้ายเสียงของสิงโต ดังกึกก้องไปจนทั่วบริเวณ สร้างความหนาวยะเยือกจับขั้วหัวใจของเธอโดยพลัน หญิงสาวถอยหลังหนึ่งก้าว ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะกรีดร้องเมื่อเห็นเขี้ยวแหลมขาววาววับงอกยาวออกมาสองมุมปากเมื่อเขาขู่คำรามเป็นรอบที่สอง เทวดาหนุ่มสะบัดเสื้อคลุมของตนเองออกไปราวกับว่ารังเกียจสัมผัสของเธอเสียเต็มประดา... ภาพที่เห็นต่อจากนั้น แปรเปลี่ยนความคิดก่อนหน้านี้จนหมดสิ้น

นี่ไม่ใช่เทวดาผู้อารี... แต่เป็นปีศาจต่างหาก

ปีศาจร้ายตัวเอ้... ที่พึ่งคลานขึ้นมาจากขุมนรก!!!

เรือนร่างที่เธอเคยคิดว่างดงามราวกับงานประติมากรรม เมื่อต้องแสงไฟโดยปราศจากผ้าคลุมกายกลับเต็มไปด้วยริ้วรอยบาดแผลทั้งลึก..และยาว พาดผ่านฉวัดเฉวียนไปทั่วร่าง... แผลจากแส้...โซ่...ใบมีด...และตะปูตอก...
โอ พระแม่เจ้า... มันคล้ายกับคนทำพยายามจะฉีกเขาให้ขาดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย โรสอ้าปากค้าง จ้องมองรอยแผลเป็นปูดโปนเกาะแกะสลักลึกไปทั่วแทบจะไม่มีช่องว่างในเรือนกายสีทองคำนั่น...

เขามันยิ่งกว่านรก                                           

เขาเป็นสิ่งมีชีวิตที่ผ่านการทรมานอย่างสาหัสสากรรจ์จนถึงขีดสุด!!!

 “กรี๊ดดด” พยาบาลสาวกรีดร้องสุดเสียงเมื่อเห็นร่างของเขาอย่างชัดเจน เธอพยายามตะเกียกตะกายหลบหนีการเยื้องย่างเข้าหาของเขาอย่างสุดฤทธิ์ โรสล้มลงบนพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง แต่ถึงกระนั้นเธอก็พยายามคลานหลบเหมือนหมาจนตรอก  “อย่าทำฉัน... ฉันไม่ยุ่งแล้ว ฉันไม่ยุ่งแล้ว...” ดูเหมือนเขาจะไม่แยแส เขายังคงก้าวสามขุมตรงมาหาอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบราวมีดโกนฉายแววขู่เข็ญ ระแวดระวัง และกรุ่นโกรธรุนแรงอย่างที่เธอไม่เคยเห็นจากใคร... เธอตายแน่แล้ว หญิงสาวคิด... ไม่รอดแน่ ๆ... แต่ทันใดนั้น

“นั่นไง... เซ็ทอยู่นั่น!!!”

โรสสะดุ้ง หันไปตามเสียงเรียกแหบเครือ สิ่งที่เธอเห็นยิ่งกว่าหนังไซไฟ... เธอกำลังมองชายคนหนึ่ง ไม่ใช่สิ... สองเลยเชียวแหละ... ชายสองคนที่มีร่างกายขาวซีดกำลังยืนเกาะอยู่ด้านนอกกระจกบานใหญ่ของโรงพยาบาล... กระจกหลังคา!!!

“อองรี... เฮลเมท...” เทพเจ้าผมทองคำรามเสียงเครียด เขาหันมายังเธออีกครั้ง มองสลับใบหน้าเธอกับร่างของเด็กน้อยในห้องพยาบาล ในที่สุดเขาก็หยุดลังเล ชายหนุ่มเอื้อมมือเข้าไปด้านหลังของกางเกง หยิบดอกไม้ดอกหนึ่งออกมา เขากำมันไว้แน่น พึมพำบทสวดมนตร์เสียงทุ้มต่ำ สั้น กระชับ... กลีบดอกไม้สีเหลืองอมส้มทอแสงเปล่งประกายสว่างไสวทันตา ประกายสีทองเรืองโรจน์จับต้องแต่ละกลีบดอกจนดูคล้ายหิ่งห้อยเรืองแสง

“แฮปปี้เบิร์ธเดย์ ยอดรัก” เขาเอ่ยแผ่วเบา และหันมามองยังเธออีกครั้ง โรสกลั้นหายใจด้วยความตระหนก กลัวก็กลัว... ตื่นเต้นก็ด้วย ก็คนที่เรียนรู้วิทยาศาสตร์ผ่านการแพทย์และระบบการเรียนการสอนแบบเหตุและผลอย่างเธอไม่เคยพบเคยเจอกับสิ่งเหล่านี้มาก่อนเลยนี่นา โรสจ้องมองเทวดาหนุ่มก้มตัวลง เขาจับมือเธอแบออก ยัดดอกไม้กลีบบอบบางลงกลางฝ่ามือสั่น ๆ ของเธอ  “ฝากให้เด็กคนนั้น ดูแลเธอแทนฉันด้วย รับปากนะ”

“ฉัน... ฉัน”

“รับปากเร็ว ไม่งั้นฉันจะฆ่าเธอซะเดี๋ยวนี้” เขาคำรามขู่ ดวงตาวาวโรจน์มากกว่าเดิมเมื่อเสียงวิ่งของฝีเท้าเริ่มปรี่เข้ามาใกล้ คราวนี้เสียงวิ่งไม่ได้มีแค่สอง หากฟังดี ๆ คล้ายกับมีกันเป็นสิบ ๆ คน.... โรสจ้องดวงตาสีทองด้วยความตื่นตระหนก มองตรงลงมายังข้อเท้าของเขาที่โดนล่ามโซ่อยู่... ชายคนนี้กำลังถูกตามล่า “เร็วสิ... รับปาก”

“ค่ะ...ค่ะ ฉันรับปาก”

“เอาดอกไม้นี่ไปวางบนเตียงนั่น และถ้าไม่อยากตาย ห้ามออกจากห้องนั่นจนกว่าจะรุ่งสาง” นี่คือคำสั่งสุดท้ายก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมาสบถ เสียงตะโกนดังลั่นตามมาติด ๆ แต่ดูเหมือนจะไม่ทันเสียแล้ว เทพบุตรร่างทองเคลื่อนกายรวดเร็วราวกับติดปีก เขาไต่วูบวาบไปตามกำแพงห้อง ผลักหน้าต่างบานใหญ่บานหนึ่งออกไปด้านนอก กระโดดลงสู่ความมืดเวิ้งว้างท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บยามค่ำคืน

โรสกรีดร้องเสียงลั่น วิ่งตรงไปเพื่อที่จะมองดูร่างกายอันแหลกเหลวของหนุ่มคิดสั้นที่เพิ่งจะกระโดดตึกเจ็ดชั้นลงไปตาย แต่สิ่งที่เห็นก็คือความว่างเปล่า... ไม่มีแม้แต่รอยเท้าบนหิมะสีขาวโพลนทางด้านนอก ไม่มี... ไม่มีอะไรเลยที่จะบ่งบอกว่าเขาคนนั้นมีตัวตนและเพิ่งจะยืนคุยกับเธออยู่หยก ๆ         

หญิงสาวก้มลงมองดอกไม้กลีบสีส้มอมทองในมือ เธอต้องเงยหน้าขึ้นกะทันหันเมื่อได้ยินเสียงขู่ฟ่อ ๆ ที่ตรงมายังเธอ ร่างผอมเกร็งของชายเกือบสิบคนที่มีเนื้อตัวขาวซีดเริ่มโผล่มาให้เห็นเต็ม ๆ ตา แต่ละคนแยกเขี้ยวโชว์เขี้ยว

แหลมยาวน่ากลัวของตนเอง  “เซ็ทอยู่ไหน มันหายไปไหนแล้ว?”

 “ไม่... ฉันไม่รู้”

“มันมาที่นี่ทำไม?” อีกคนหนึ่งถามขึ้นเสียงเย็นเยียบ วาดกรงเล็บกรีดไปตามกำแพงอย่างน่าหวาดเสียว เสียงแกรก ๆ ฟังดูคล้ายเสียงมีดกำลังเฉือนเนื้อ

 “ฉันไม่รู้ ไม่รู้จริง ๆ ค่ะ” โรสตอบ  “เขาอาจจะแค่มาเดินเที่ยวหรือมาเยี่ยมญาติ ฉันไม่เคยรู้จักกับเขามาก่อนเลย”

“ถ้างั้นเธอก็หมดประโยชน์...” อีกคนหนึ่งหัวเราะหึหึ คนทั้งหมดกระซิบกระซาบกันสักพักก่อนจะหันตรงมองมายังเธอ  “เธอรู้เห็นเกินไปเสียแล้ว... เธอรู้ไหม อะไรคือราคาที่ต้องจ่ายของการรู้ในสิ่งที่ไม่ควรรู้” ชายสี่ห้าคนก้าวตรงมายังเธอพร้อมกับกางกรงเล็บแหลมยาวของตนเอง

โอ... ไม่นะ... โรสกรีดร้อง... ฉันกำลังจะตาย “อย่า... อย่าทำฉัน ช่วยด้วย... กรี๊ดดด” พยาบาลสาวร้องเสียงแหลม กำดอกไม้สีส้มทองแน่นด้วยความลืมตัว เสียงร้องของเธอทำให้เด็กแรกเกิดสี่คนในห้องพยาบาลเด็กอ่อนตื่นขึ้นมา ประสานเสียงร้องกันระงม

เสียงร้องของเด็กทารกทำให้เหล่าผู้บุกรุกยิ้มกริ่ม... ไม่บอกไม่รู้ว่าที่นี่มีอาหารว่างตัวน้อย ๆ รอคอยอยู่นะเนี่ย แวมไพร์แต่ละตัวย่อตัวลงต่ำเงยหน้าขึ้นฟ้า คำรามอย่างยินดีปรีดา แต่ละตัวต่างยื้อแย่งกันเพื่อปรี่เข้าไปหาแหล่งเลือดตัวเล็ก ๆ ในห้องพยาบาล... แต่ทันใดนั้น

เปรี้ยง!!!       

รังสีสีทองเรืองรองแผ่วงกว้างออกจากกลางฝ่ามือของโรส แม้จะปราศจากความร้อนโดยสิ้นเชิง แต่ความสว่างเจิดจ้ามากมายมหาศาลก็แปรเปลี่ยนโรงพยาบาลมืด ๆ ในยามตีสามครึ่ง ให้กลายเป็นทะเลทรายอาระเบียนได้ภายในพริบตา ลำแสงสีทองบริสุทธิ์จากมนตรามหาเวทสาดสะท้อนไปตามผนัง กำแพง เพดานห้อง ความอบอุ่นแล่นวาบไปทุกอณูคล้ายกับทุก ๆ สรรพสิ่งโดนลูบไล้ด้วยฝ่ามือแห่งเทพ

“พระเจ้าช่วย...” เธออุทานเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องโอดโอยดังระงม โรสมองเหล่าผู้คนที่เมื่อครู่ยังยืนล้อมเธออยู่ มาบัดนี้กลับล้มลง หลอมละลายกลายเป็นฝุ่นผงสีดำ ๆ เหมือนกับว่าร่างเหล่านั้นเพิ่งจะถูกย่างสด!!!

ดอกไม้กลีบสีส้มอมทองในมือเธอ เปล่งแสงสว่างสดใสราว ๆ นาทีก่อนที่จะค่อย ๆ หรี่ตัวเองลงและดับมืดไป คงไว้ซึ่งกลิ่นหอมอ่อนจางคล้ายกลิ่นน้ำตาลไอซิ่งอันแสนหวาน... กลิ่นของเขา... เทพเจ้าสีทอง... หญิงสาวยืนขึ้นด้วยความงงเดินตรงเข้าไปในห้องเด็กอ่อน โรสก้มหน้าลงมองหลานสาวตัวน้อย ลูกของพี่สาวคนโตที่เพิ่งจะคลอดเมื่อวานนี้... หลานคนแรกของสกุลเวเดอร์

“น้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น... แต่น้ารู้ว่าหนูมีเพื่อน เพื่อนที่วิเศษมาก ๆ” โรสกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเธอวางกลีบดอกไม้ลงบนฝ่ามือเล็ก ๆ ของสาวน้อยที่เพิ่งหยุดร้องไห้ ทารกตัวอ้วนกลมใช้ดวงตาสีฟ้าเข้มแบบเดียวกันกับคุณน้าสาวมองจ้องกลับปริบ ๆ โรสก้มตัวลง เอาปลายนิ้วเขี่ยแก้มยุ้ย ๆ ของเด็กน้อยเล่น พลัน... เธอก็จุกแน่นที่หน้าอก คล้ายกับตนเองจะสะอื้น หญิงสาวน้ำตาไหลพรากเอ่ยเสียงเครือคล้ายกับโดนโปรแกรมสั่งมาให้พูดตาม

“สุขสันต์วันเกิดจ๊ะ... เดสตินี”

                                -----------------------------------------------------------

“เซ็ท?”

 “เจอตัวแล้วครับนายหญิง”               

ชายร่างขาวซีดที่ยืนหน้าสุดเอ่ยตอบร่างบอบบางสง่างามของหญิงสาวผมทองแสนสวย ที่เยื้องย่างเข้าสู่อาณาเขตต้องห้ามของปราสาทอายุเก่าแก่หลายร้อยปี..ปราสาทแห่งอิลูมินาติ.. หญิงสาวเจ้าของผิวพรรณขาวสะอาด เรือนผมเป็นลอนสีทองคำเข้มก้าวเดินอย่างรวดเร็ว ดวงตางดงามฉายแววโกรธจัดถึงตาย เธอเดินตรงไปหน้าประตูสีทองบานใหญ่จรดเพดาน ใช้สองมือผลักประตูหนาหนักออกไปด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลไม่ต่างจากผลักแผ่นโฟม!!!

หญิงสาวกวาดสายตาหวั่นวิตกมองจ้องไปทั่วห้อง หยุดอยู่ที่ร่างสูงสกปรกมอมแมมที่กำลังนั่งเอนกายตรงขอบหน้าต่างสีทองบานใหญ่ มองออกไปบนท้องฟ้ากว้างด้วยดวงตาว่างเปล่าไร้จุดหมาย... บรินด์ปราดเข้าไปทันที หัวใจร้อนรุ่มจนแทบจะขึ้นควัน เธอกัดฟันแน่นเมื่อยืนอยู่ข้างร่างของชายคนเดียวในดวงใจ แต่... เขาไม่แม้จะหันหน้ากลับมาทักทายเธอ

ฉาด!!!

เสียงมือกระทบใบหน้าก้องไปทั่วบริเวณ เหล่าลูกสมุนหันไปมองตากันปริบ ๆ ต่างพากันหวาดกลัวจนต้องก้มหน้าลงมองพื้น สิ่งที่เห็นคือนายหญิงของตนเงื้อฝ่ามือตบลงไปเต็ม ๆ บนใบหน้าหล่อเหลาของเทพบุตรผมทองที่เธอหวงนักหวงหนา... เซ็ทสะบัดไปตามแรงตบ รอยมือเล็ก ๆ สีแดงเห่อเป็นจ้ำขึ้นมาทันทีบนใบหน้าที่งดงามราวกับรูปปั้นนั่น แต่ไม่ถึงสามวินาที ทุกอย่างก็จางหาย คงเหลือไว้เพียงสีชมพูอ่อนจางบนแก้มซ้ายเท่านั้นเอง

 “บอกมาเดี๋ยวนี้นะ... ท่านหายไปไหนมา!!!” บรินด์ถาม กรีดร้องมากยิ่งขึ้นเมื่อสิ่งที่ได้คือความเงียบ เขาเพียงแต่ยกมือขึ้นกอดอก หันกลับไปมองจ้องท้องฟ้าด้านนอกเหมือนเดิม  “ยโสนัก... ฉันไม่ใช่คนที่ใครจะมองข้ามได้... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มนุษย์แปลงเผ่าพันธุ์เดรัจฉานอย่างท่าน...” บรินด์ฮึดฮัดขัดใจ  “บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าหายไปไหนมาเกือบสิบห้าชั่วโมง”

 “หลงทาง” เสียงเรียบ ๆ เอ่ยตอบ

“โกหก” บรินด์กรีดร้อง ความหึงหวงมากมายแล่นพล่านในกระแสเลือด หรือว่าเขาจะแอบไปหานังอนุตัวไหน? อย่าให้รู้เชียว เธอจะเอาให้ถึงตาย!!! ตั้งแต่ได้รับรายงานตอนบ่ายสามว่าเซ็ทหายไปเธอก็แทบจะคลุ้มคลั่ง เธอใช้เวลาทุก ๆ วินาทีเกาะบานกระจกมองออกไปด้านนอกปราสาท ภาวนาให้ดวงอาทิตย์ตกลงสู่พื้นดินโดยเร็ว หญิงสาวรู้ว่าตนเองคิดผิดที่ยอมตามคำขอออกไปเดินเล่นรอบปราสาทของเขา แม้จะเป็นกึ่งแวมไพร์แต่เซ็ทมีความเป็นสุนัขป่าในตัวสูงมาก เขาเป็นแวมไพร์ตัวแรกและตัวเดียวที่สามารถเดินท่ามกลางแสงอาทิตย์ได้...                                  

บรินด์ขบริมฝีปากอย่างขุ่นเคือง... ไอ้เธอก็มัวแต่คิดว่าการตามใจเขาเล็ก ๆ น้อย ๆ จะสามารถทำให้เขามีน้ำใจตอบกลับยอมรับเธอได้บ้าง..แต่ไม่เลย การณ์กลับกลายเป็นว่าเขาคิดที่จะหนีไปจากเธอแทบทุกเวลานาที!!!

เธอเป็นคนมอบชีวิตใหม่ให้เขา... เขาเป็นของเธอ

และสิ่งเหล่านี้... เขาต้องจดจำใส่กะโหลกหนา ๆ ของเขาด้วย!!!

“ใครเป็นคนเฝ้าองค์ชาย?” นายหญิงกรีดเสียงถาม มองกราดไปตามเหล่าทหารที่ยืนตัวสั่น เข้าแถวเรียงหนึ่งตรงเป๊ะ

 “กองร้อยที่สิบสอง กองทัพสามขอรับนายหญิง” เสียงสั่น ๆ เสียงหนึ่งตอบกลับแผ่วเบา

“กวาดต้อน ทั้งหมดเข้าไปในหอดูดาว รุ่งสางพรุ่งนี้ จัดการเปิดเพดานหอให้พวกมันได้รับแสงอาทิตย์เป็นการลงโทษ” เสียงสูดลมหายใจเข้าด้วยความตกใจดังกระหึ่มรอบด้าน แต่ละคนยืนแข็งเหมือนก้อนหิน ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าความผิดเพียงเล็กน้อยปานนี้จะได้รับการลงโทษถึงตาย!!!

เสียงของบรินด์ยังคงดังก้องสะท้อนไปทั่ว  “ดูเอาไว้เป็นเยี่ยงอย่าง ข้าเคยบอกทุกคนแล้วว่าองค์ชายเป็น ‘แขก’ ของข้าที่ต้องต้อนรับดูแลให้ดีที่สุด มันผู้ใดเลินเล่อ ปล่อยให้เกิดเหตุการณ์อย่างวันนี้ขึ้นอีกล่ะก็ มันผู้นั้นก็สมควรสังเวยด้วยชีวิต”

เซ็ทกัดริมฝีปากแน่น พยายามไม่กะพริบตาหรือแสดงอาการใด ๆ ทั้งนั้น... คนของเธอ... เธออยากจะสังหาร ก็แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขาล่ะ ชายหนุ่มหลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อน แม้จะรู้ดีว่าแวมไพร์สาวทำไปทั้งหมดเพื่อพยายามข่มขู่เขาโดยวิธี  ‘เขียนเสือให้วัวกลัว’ แต่ขอโทษที จิตใจเขาตอนนี้มันอิ่มเอมยินดีปรีดาเกินกว่าที่จะหวาดกลัวสิ่งใด ๆ อีกต่อไป

เมเน็ทกลับมาแล้ว... คู่ชีวิตของเขากลับมา...

ไม่ใช่สิ... เซ็ทเผลอยิ้มให้ท้องฟ้ามืด ๆ ด้านนอก... หนูน้อยเดสตินี เวเดอร์...เดสตินี เวเดอร์...เดสตินี...เดสตินี ชายหนุ่มท่องคำคำนั้นในใจคล้ายจะสะกดจิตตนเองไม่ได้หลงลืม ผมเจอคุณแล้ว เราเจอกัน... เราจะไม่คลาดจากกันอีก

 “อารมณ์ดีจริง ๆ นะคะที่รัก” เสียงเย็นเยียบที่แทรกขึ้นมาในห้วงสำนึกทำให้ดวงตาสีทองลืมขึ้นโดยพลัน เซ็ทพยายามที่จะขยับตัวแต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ผล ตั้งแต่กลับมาเขาโดนล่ามทั้งมือและขาแน่นหนา โซ่เวทมนตร์เส้นใหญ่ยักษ์ที่มีความยาวเพียงสองเมตรทำให้เขาสามารถเดินวนเวียนไปมาได้ในบริเวณแคบ ๆ เท่านั้น ดังนั้นหน้าต่างบานเดียวตรงกำแพงนี่จึงกลายเป็นที่โปรดของเขา

“อารมณ์ดีจนน่าอิจฉา ผิดกับฉันที่อารมณ์เสียมาทั้งวัน” บรินด์หัวเราะแผ่วเบา ลูบไล้ไปตามลำคอสีน้ำตาลทองชวนน้ำลายสอนั่น สัมผัสของเธอทำให้เขาถึงกับกลั้นหายใจด้วยความปลง สัมผัสแบบนี้...เสียงแบบนี้...ไม่บอกก็รู้ว่าอีกไม่กี่นาทีตนเองจะเป็นยังไง...    

และก็ไม่ผิด... ฝ่ามือนุ่มนิ่มบีบเกร็งขึ้นมาทันที!!!  

เซ็ทเกร็งไปทั้งร่างเมื่อกรงเล็บแหลมคมแทรกเข้ามาในลำคอ นิดเดียว...เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว ชายหนุ่มบอกตนเอง สองมือกอดอกแน่นเข้ากว่าเดิม เลือดสด ๆ ไหลโทรมออกมายั่วสายตาคนที่จ้องมองอย่างหิวกระหาย แต่แทนที่จะก้มลงดื่มกินเหมือนอย่างเคย เธอกลับทำให้เขางง บรินด์หันไปพยักหน้าให้ลูกสมุนคนสนิท หมอนั่นปราดเข้ามาพร้อมกับเข็มฉีดยาหลอดใหญ่

อะไรกัน?

ก่อนที่จะทันได้คิดต่อ หมาป่าหนุ่มก็ต้องชาวูบไปทั้งร่างเมื่อคนนับสิบกรูเข้ามากดล็อกเขาไว้แน่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาโดนจับกดนิ่งอยู่แนบขอบหน้าต่าง ดวงตาสีทองบรั่นดีจ้องตรงมายังบรินด์อย่างไม่เข้าใจ เขาเคยโดนเฆี่ยนตี กดน้ำ และทำร้ายร่างกายมาเกือบทุกรูปแบบจนชินชาเสียแล้ว แต่ครั้งนี้แปลกไป... เธอมาพร้อมกับของเล่นใหม่เข็มฉีดยา?

“แต่ก่อนฉันเคยคิดนะคะ... ว่าจะค่อยเป็นค่อยไปกับท่าน ค่อย ๆ เติมยา  ‘เปลี่ยนนิสัย’ ในอาหารให้ท่านทีละเล็กละน้อยแบบไม่ต้องมีการใช้กำลังกัน” เธอทอดถอนหายใจยาว... “แต่เป็นท่านเองยอดรัก...เป็นท่านเองที่บีบบังคับให้ฉันต้องทำแบบนี้” เซ็ทดิ้นสะบัดอย่างตกใจเมื่อนายหญิงแห่งอิลูมินาติเดินตรงเข้ามาพร้อมกับเข็มด้ามยาวในมือ เธอกดล็อกศีรษะของเขาไว้ ลูบไล้ไปตามแนวกรามแกร่ง และสุดท้าย...

ก็ฝังปลายเข็มแหลม ๆ ลงตรงกะโหลกศีรษะ... ด้านหลังของใบหู!!!     

บรินด์กัดฟันแน่นกับเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดและตกใจของชายคนรัก หญิงสาวทำสัญญาณให้กลุ่มคนรวบร่างเขาไว้ให้แน่นขึ้น เธอจัดการกดปลายเข็มทะลุกะโหลกศีรษะลึกเข้าไป... ลึกเข้าไปอีกจนมิดด้าม นิ้วหัวแม่โป้งรวบปลายเข็มกดฉีดตัวยาเข้มข้นบริสุทธิ์ตรงเข้าไปถึงแกนกลางสมองของชายหนุ่ม ดวงตาแวมไพร์สาวมองตอบดวงตาสีทองคำงดงามที่เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงและแค้นอาฆาต...

ฉันไม่อยากทำอย่างนี้กับท่านเลยเซ็ท แต่ท่านมันคนเจ้าชู้

ฉันไม่ต้องการหวาดระแวง ไม่อยากจะแบ่งปันท่านกับใครอีกแล้ว...

“หลับให้สบายนะคะสุดที่รัก ละทิ้งความทรงจำทุกอย่างไว้เบื้องหลัง ละทิ้งสิ่งเก่า ๆ ไปให้หมด... ฉันสัญญาค่ะ พรุ่งนี้ท่านจะตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่นที่สุด” บรินด์ก้มลงประทับจุมพิตแผ่วเบาที่ข้างแก้มซ้ายของชายหนุ่มที่เริ่มแน่นิ่งไปเสียแล้ว  “เราจะเป็นคู่รักที่ไม่พรากจากกันตลอดกาล!!!”

                                ..................................................

 “เซ็ท!!!”                

ร่างสูงร่างหนึ่งผุดลุกขึ้นท่ามกลางความมืด เหงื่อร้อนไหลโทรมกายทั้ง ๆ ที่อากาศรอบด้านหนาวจัด จินนั่งหอบหายใจบนเตียงกว้างให้ห้องนอนขนาดใหญ่ของตนเอง หลังจากนอนใน ‘เรือนรับรองแขก’ มาหลายปี หมาป่าอพยพชาวผาแดงจึงได้รับอนุญาตให้มีห้องนอนส่วนตัวของตนเองและจินก็เป็นหนึ่งในนั้น ชายหนุ่มเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟตรงหัวเตียงให้ห้องสว่างขึ้น กวาดสายตามองไปยังความหรูหรารอบด้าน มันหรูหราเกินกว่าความต้องการของเขามากนัก                                 

ในฐานะผู้บังคับบัญชาคนเก่าของกองทหารแห่งผาแดง เขารู้สึกละอายใจอย่างบอกไม่ถูกที่ตนเองได้รับความสะดวกสบายราวกับพระราชา ในขณะที่ทหารผู้น้อยหลายรายต้องทนหนาวอยู่ในเรือนรับรองทหาร ที่เพิ่งจะปลูกใช้ชั่วคราวถัดไปจากเรือนคนงานของคนชั้นแรงงาน นี่คือสาเหตุที่เขาปฏิเสธไมตรีของ ‘นายใหญ่แห่งป่าต้องห้าม’ ตั้งแต่แรกที่ปรารถนาจะให้เขาแชร์ห้องนอนกับน้องชายฝาแฝดในคอมมูนใหญ่

สำหรับทหารแล้ว ขวัญกำลังใจจากผู้บังคับบัญชา เป็นสิ่งที่จำเป็นที่สุด

ถ้าทหารของผาแดงต้องนอนเรือนรับรอง เขาก็จะนอนด้วย

เพราะคนอย่างเขา อยู่แบบไหน กินอย่างไรก็ได้นั้น!!!

จินลุกขึ้นเดินไปหยิบซองบุหรี่ในกระเป๋ากางเกงที่แขวนอยู่ปลายเตียงมาจุดสูบ พลางเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างท่ามกลางความมืด หลายปีมานี่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากมายที่เขาและคนเก่า ๆ ต้องเรียนรู้ แม้จะเป็นฝูงหมาป่าเหมือนกัน แต่หมาที่ป่าต้องห้ามมีวิถีชีวิตที่แตกต่างออกไป ควบคุมฝูงด้วยระบบคล้ายคอมมิวนิสต์ ไร้ซึ่งชนชั้นวรรณะเหมือนระบบกษัตริย์ที่เขาคุ้นชิน

จินยักไหล่ให้ตนเอง การทำโทษที่นี่โหดนัก เหล่าขุนนางชั้นสูงจากผาแดงหลายคนรับไม่ได้กับระบบการปกครองแบบใหม่ที่มีลูซิเฟอร์เป็นประมุข ควิลล์มีการทำโทษที่เด็ดขาด ไม่ไว้หน้าอินทร์หน้าพรหมหัวหงอกหัวดำที่ไหนทั้งสิ้น ก็ดูอย่างเมื่อสองอาทิตย์ที่ผ่านมาสิ นายใหญ่แห่งป่าต้องห้ามเพิ่งจะตัดสินคดีทะเลาะวิวาทด้วยการสั่งปลดขุนนางผู้ใหญ่แห่งผาแดงผู้หนึ่งให้ไปทำงานใช้แรงงานในชนชั้นแรงงานถึงสามเดือน!!!

ขุนนางผู้นี้เป็นคนสนิทเก่าแก่แห่งองค์ราชินี... แม้แต่เซ็ทเองยังต้องฟัง

แต่ลูซิเฟอร์กลับสั่งลงโทษหน้าตาเฉย... สั่งโดยเสียงไม่สั่นเลยแม้แต่น้อย

ใจกล้าน่าดู... นายใหญ่ของฝูงคนนี้... ใจนักเลงเสียจริง ๆ!!!

จินพ่นควันบุหรี่ออกไปนอกหน้าต่าง ชายหนุ่มขมวดคิ้วเมื่อโสตประสาทอันว่องไวของทหารบอกตนเองว่ามีสิ่งแปลกปลอม เขา...ได้ยินเสียงร้องไห้ของผู้หญิง ชายหนุ่มเลิกคิ้วให้ตนเอง ชะโงกหน้าออกไปนอนหน้าต่าง ตั้งใจฟังมากกว่าเดิม เสียงที่ลอยตามลมดังขึ้นมาเป็นระยะ ๆ เป็นเสียงโหยไห้คร่ำครวญของหญิงสาวที่อายุน่าจะราว ๆ ยี่สิบ... ใครกัน?        

ผู้พิทักษ์แห่งผาแดงหันไปรวบเสื้อผ้าตรงปลายเตียงของตนเองขึ้นมาสวมอย่างรวดเร็ว เขาอัดบุหรี่ที่เหลือลงปอดเพียงครั้งเดียวก่อนที่จะโยนลงบนพื้น ขยี้ด้วยปลายเท้าและโหนตัวออกไปด้านนอกของหน้าต่างอย่างว่องไว จินลงสู่พื้นด้วยปลายเท้าเงียบกริบ เขาหลับตาลงเพื่อรวบรวมสมาธิและเดินสะกดรอยตามเสียงสะอื้นแผ่ว ๆ จินใช้จิตนำทาง พาเดินกว่าสิบห้านาที เขาเดินใกล้จนเสียงนั้นดังชัดเจนยิ่งขึ้น... ชัดจนคล้ายกับเจ้าของมายืนอยู่ตรงหน้า  ชายหนุ่มลืมตา... และพบว่าตนเองกำลังจ้องมองแผ่นหลังเปล่าเปลือยขาวผ่องของผู้หญิงคนหนึ่ง... ผู้หญิง... ที่กำลังจะกระโดดลงจากหน้าผาสูงชันไปยังน้ำตกลึก ๆ เบื้องล่าง

“อย่า!!!”

จินตะโกนห้าม กระโจนเข้าไปรวบตามสัญชาตญาณ ร่างน้อยดูเหมือนจะตกใจเสียยิ่งกว่าตอนยืนร้องไห้อยู่คนเดียว เธอดิ้นรนขลุกขลักทั้งเตะทั้งต่อยพัลวัน ผู้พิทักษ์หนุ่มสูดปากด้วยความเจ็บเมื่อคมเล็บแหลมกรีดลงบนหัวไหล่ของตน ยัยแมวน้อยตัวนี้มีเขี้ยวเล็บเล็ก ๆ เหมือนลูกหมาทารก แต่กลับคิดว่าตนเองโหดเหมือนเสือ เธอพยายามขู่คำรามทั้งผลักทั้งตบจนเขาเองก็เกือบจะไม่ไหวเหมือนกัน

“หยุดนะ... หยุดเลย... ไม่งั้นฉันจะซัดให้หมอบอยู่ตรงนี้ล่ะ”

 “หน้าตัวเมีย...” แมวน้อยตะคอกกลับ  “เอาเลยเด้... ซัดฉันเลย อย่างกับกลัวแน่ะ” เธอฮึดฮัดมากยิ่งขึ้น วิธีการพูดจาคล้ายนักเลงโตพลัดถิ่น ก่อนที่จินจะทันได้เถียง ทันใดนั้น...

สวบ!!!

“โอ๊ยย!” ชายหนุ่มร้องอย่างตกใจ สะบัดร่างในอ้อมแขนออกก่อนที่จะก้มลงมองตนเอง เลือด... เลือดสีแดงสดไหลออกมาจากบาดแผลตรงหน้าอกที่โดนมีดเสียบจนมิดด้าม จินตาโตอ้าปากค้าง ท่ามกลางความมืด..เขามองเห็นดวงตาสีน้ำตาลทองของสาวน้อยที่อยู่ในชุดบิกินีกึ่งเปลือยมองกลับมาราวกับจะเย้ย เธอควงมีดเล่นอยู่ทีสองที เบ้ปากด้วยท่าทางสะใจเสียเหลือเกิน

“อย่ามาดัดจริต ไม่เจ็บเท่าไหร่หรอกถ้าเทียบกับสิ่งที่ฉันเจอ” จินยังคงจ้องมองแสบตัวแม่อย่างสุดจะทึ่ง เธอรู้ดีว่าเขาเป็นผู้ชายตัวโตกว่าเกือบเท่าตัว แถมตัวเธอเองยังร้องไห้ยังกะบรรพบุรุษถูกฆ่าล้างโคตร เธอยังจะมีหน้า... มีหน้ามาประทุษร้ายเขาอีกเหรอเนี่ย ยัยนี่มันใครกัน (วะ)? เสียงของสาวนิรนามยังคงแว่วเข้าหูเขาอย่างต่อเนื่อง “ตามมาทำไม... ยุ่งนักไม่ใช่เหรอ หรือว่ากกแม่นั่นเรียบร้อยแล้วถึงว่างมาเดินตามหาฉัน?”

 “เดี๋ยว... นี่มันเรื่องอะไรกัน?” ไม่ทันจะได้พูดจบประโยค (อีกแล้ว) แรมโบ้หญิงก็คว้าหมับเข้าที่ด้ามมีดที่ปักอยู่บนตัวเขา กระชากออกจนสุดแรงจนเขาแทบทรุด เออ... จริงอยู่ว่าแผลมันจะหายไปภายในไม่กี่วินาที แต่ตั้งเกิดมาจนโตถึงขนาดนี้... ผู้พิทักษ์ที่ชื่อจินแห่งโรเชสเตอร์ ไม่เคยโดนใครใช้ให้เป็น ‘ฝักมีด’ มาก่อนเลยในชีวิต จินเซถอยไปก้าวหนึ่งด้วยความตกใจ ยกมือขึ้นกุมบาดแผลที่เพิ่งหายสนิทของตนเอง พยายามจะเอ่ยปากพูด แต่ก็โดนสวนกลับฟอดแฟด

“เรื่องอะไรกัน... แหมทำเป็นไขสือได้เนียนสนิทเลยผัวฉัน?” เธอกรีดเสียงด้วยความโกรธ แล่นเข้ามาเตะต่อยเขาอีกรอบ จินยกมือซ้ายตั้งการ์ดกันเอาไว้ สมองก็ครุ่นคิดรวดเร็ว เสียงแบบนี้...ดวงตาแบบนี้..หุ่นเรี่ยม ๆ อย่างนี้...จะเป็นใครได้นอกจาก

“แคทลีน!!!” จินคราง แม้ตรงนี้จะค่อนข้างมืด แต่อาการวีนถึงพริกถึงขิงแบบนี้ คุณน้องสะใภ้แน่นอน กิตติศัพท์เธอเลื่องลือไปทั่วทั้งสิบทิศ

 “เออ... เพิ่งจะนึกชื่อแม่ของลูกออกหรือไงยะ” คุณหญิงแคทลีนตะโกนก้องป่า ใช้นิ้วชี้ที่ทาเล็บสีชมพูแฟชั่นจ๋า ชี้หน้าอกเขาอย่างแรงดัง ปั่บ ปั่บ ปั่บ  “หายหัวไปไม่มีโทรบอก แต่พอกลับมา... ดั๊นมียัยหน้าแป้นนั่งซ้อนม้ากลับมาด้วย มันหมายความว่ายังไงห๊ะ มันหมายความว่ายังไง ไอ้ผู้ชายเฮงซวย... ชอบนักใช่ไหม ของเซ่นไหว้น่ะ ชอบนักนี่”

“แคท?” ผู้พิทักษ์เอ่ยเบาหวิว เหมือนอย่างเคย... คนพูดน้อยอย่างเขาเพิ่งจะเอ่ยได้แค่ Vocab เดียว... แต่โดนสวนกลับรวดเร็วมาทั้ง Paragraph 

 “ไอ้ทุเรศ ไอ้ผู้ชายชีกอ ฉันไม่น่าหลงผิดมาอยู่กับคุณเลย รู้จักมั่งไหมความซื่อสัตย์สุจริตน่ะ กล้าดียังไงไปหิ้วอีตัวจากตลาดบ้านนอกมาเย้ยฉัน หา...” จินอุทานเมื่อเห็นเธอคว้ามีดปลายแหลมขึ้นมาอีกครั้ง ให้ตายสิผัวเมียคู่นี้... มันรักกันเข้าเส้นเลือดเสียจริง ๆ

ชายหนุ่มรีบพลิกตัวหนี ถึงจะรู้ดีว่ามีดธรรมดาไม่สามารถทำอะไรหมาป่าได้ แต่เสียบบ่อย ๆ มันก็แสบ ๆคัน ๆ อยู่นา... เขารีบรวบสองมือของน้องสะใภ้ไว้ด้านหลัง กดข้อมือเล็ก ๆ ของเธออย่างแรงจนคนหัวดื้อต้องยอมปล่อยมีดในมือทิ้งไป แคทคงกำลังเข้าใจผิดคิดว่าเขาคือน้องชาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในความมืดสนิทของป่ายามตีสองตีสามเช่นนี้ “แคท... ฟังนะ... คุณกำลังเข้าใจผิด”

“ฉันเข้าใจผิด... ฉันหรือเข้าใจผิด?” น้ำตาร้อน ๆ ไหลลงอาบแก้มนวลของสาวตรงหน้า แม้จะดูเลือนรางในความมืด แต่หมาป่าพลังจิตอย่างเขาก็สามารถรับรู้ถึงอารมณ์เศร้าลึกซึ้งของคนตรงหน้าได้เต็มๆ แคทลีนเป็นคนที่เปิดเผยตนเองมาก เธอเหมือนกับแกนกลางของแม่เหล็กที่ปล่อยคลื่นออกมาเป็นระลอก ๆ จนเขาสามารถจับทางได้... คลื่นนั้นชัดเจน ตรงไปตรงมาเสียจนเขาแทบจะอ่านความคิดความรู้สึกเธอได้ง่าย ๆ เหมือนอ่านหนังสือ

และตอนนี้เธอกำลังเศร้า... ไม่แน่ใจ... เจ็บใจ... และกำลังจะแตกสลาย...   

“คุณมีคนอื่นแพท... คนเขาซุบซิบกันให้แซ่ดทั่วคอมมูน นึกหรือว่าฉันไม่รับรู้ ไม่ได้ยิน”

“คนที่ว่านั่นใคร...” จินเอ่ยถามกลับ บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าตนเองจะยื่นมือไป เสื.... เรื่องอะไรในชีวิตคู่ของน้องชาย ธรรมดาเขาไม่ใช่คนแบบนี้เลย ค่อนข้างรักสันโดษเสียด้วยซ้ำ แต่กับแคทลีน...หญิงสาวตรงหน้าให้ความรู้สึกเหมือนน้องสาวตัวเล็ก ๆ ที่เพิ่งวิ่งหกล้มและเดินร้องไห้เข้ามาขอความช่วยเหลือ เขาสามารถจับได้ถึงกระแสความอ้างว้างเดียวดายภายในจิตใจของเธอ...

อ้างว้าง... เหมือนเขา

จินสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เผลอยกสองมือขึ้นมากระชับปกคอเสื้อตนเองเพื่อปกปิดรอยสัก “คุณรู้ไหม... ถ้าเราอาศัยกับคนในหมู่มาก การซุบซิบนินทามันหลีกเลี่ยงไม่ได้หรอก ไอ้คำว่า  ‘เขาว่ากันว่า’ เนี่ย... ผมได้ยินมานักต่อนักแล้ว แต่พอจะสาวให้ถึงต้นตอจริง ๆ ว่าไอ้คนที่โดนเรียกว่า ‘เขา’ มันเป็นใคร แต่สุดท้าย...มักจะไม่เจอตัวเป็น ๆ ของเจ้าของข่าวลือสักที” จินหยุดพูดเมื่อเห็นหญิงสาวสะอื้นฮัก เขาต้องยืนตัวแข็งนิ่งเมื่อเธอโผเข้ากอดอย่างเต็ม ๆ

“มีคนบอกฉันว่าคุณไปเที่ยวซ่องที่หมู่บ้านอินเดียนแดง แถมยังลากผู้หญิงกลับมาด้วยคนหนึ่ง...ไม่จริงใช่ไหม?” แคทลีนสะอึกสะอื้นกำหมัดแน่น ทั้งรักทั้งเจ็บใจ “ฉันอยู่ที่นี่ คอยดูแลเคเลบและก็รอคุณกลับทุกวันทุกคืน เวลามีเสียงฝีเท้าม้ากลับมา ฉันก็คอยวิ่งลงไปดูว่าใช่คุณหรือเปล่า แต่ก็ไม่ใช่เลยสักครั้ง... คุณหายไปเป็นอาทิตย์ ไม่มีติดต่อกลับมาเลย...” เธอร้องไห้โฮ “คุณรู้ไหม ฉันกลัวมาก ยิ่งพวกแม่ครัวคุยกันว่ายัยลูกสาวหัวหน้าเผ่าเหล่คุณ ฉันยิ่งกลัว...”

“ทำไมคุณต้องกลัว?” จินถาม ยกมือขึ้นลูบร่างเล็ก ๆ ในอ้อมแขนอย่างปลอบประโลม

“ก็มันสวย... เขาว่ากันว่า”

 “เขาว่ากันว่าอีกแล้ว” จินหัวเราะแผ่วเบา  “ฟังนะแคท... ถ้าจะจัดอันดับท็อปไฟว์ผู้หญิงสวยทุกคนที่ผมเคยเห็นมาในชีวิต... คุณเป็นหนึ่งในนั้นเลยครับคุณผู้หญิง อย่าได้ดูถูกตัวเองสิจ๊ะ” จินก้มลงมองดวงตาตื่นตะลึงของน้องสะใภ้ ดวงตานั้นเปล่งประกายไม่แน่ใจก่อนที่จะแปรเปลี่ยนเป็นยินดีและเขินอายในที่สุด สาวน้อยที่เมื่อครู่เอา ‘ไม้จิ้มฟัน’ มาไล่แทงเขา บัดนี้ยืนใบหน้าแดงก่ำน่ารักนัก... ไม่แปลกใจเลยที่หลายคนพูดกันว่าแพทริกหวงเธอนักหนา มันแทบจะไม่เคยปล่อยเธอออกจากห้องตัวคนเดียวโดยที่ไม่มีสาวรับใช้ตามประกบติด

ถ้าเป็นของฉัน ฉันก็คงจะหวงสุดหัวใจ...

จินยิ้มตอบอาการเขิน ๆ นั่น

แคทลีนเป็นส่วนผสมของความสวยแบบที่ไม่เหมือนใครและยากที่จะเลียนแบบ เธอเป็นธรรมชาติเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา เป็นไปไม่ได้เลยที่น้องชายเขาคิดจะมีคนอื่น...ไร้สาระอย่างที่สุด... จอมเวทหนุ่มพูดไปตรง ๆ ตามที่ใจคิด “มั่นใจในตนเองหน่อยเถอะ... คุณเป็นคนสวย แคทลีน ยิ่งเป็นไลแคนอย่างนี้ด้วยแล้ว คุณยิ่งเปล่งปลั่งขึ้นทุกวันทุกคืน ผมกล้าพนันได้เลยว่ารถคงชนกันแน่ ๆ ถ้าคุณไปยืนตรงเกาะกลางสี่แยก”

“ขอบใจที่ชมเมียฉัน!!!”

แคทลีนสะอึกเมื่อได้ยินเสียงเสียง หนึ่งแทรกขึ้นมาทางชายป่าด้านหลัง หญิงสาวรู้สึกเย็นสันหลังวาบขึ้นมาถึงกระดูกต้นคอ เธอหันขวับไปเพื่อจะพบว่า...มีใครบางคนยืนเอามือล้วงกระเป๋าอยู่... ใครคนนั้นหน้าตาเหมือนใครคนนี้ตรงหน้าเธอเด๊ะเลย คุณหญิงผมทองหันมามองคนตรงหน้าบ้าง หนุ่มในชุดสีดำสนิทเข้ากับความมืดยืนนิ่ง เงียบกริบ จ้องกลับเธออยู่เหมือนกัน... คนนี้ก็เหมือนคนนั้นอย่างกับโขก หญิงสาวกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ ถึงจะโง่...แต่ก็ไม่ได้โง่บัดซบ... ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเธอเพิ่งจะกอดผิดคน...

โอ๊ะโอ....   

“ว่าไง... พี่หรือน้องดีล่ะ?” แพทริกเอ่ยถามขึ้นมา จ้องมองมือเล็ก ๆ ของคู่ชีวิตที่เกาะอยู่รอบเอวพี่ชายด้วยดวงตาโกรธจัดเหมือนกับจะจุดไฟเผา

“อย่าพูดหมา ๆ กับเธอ” จินตอกกลับทันควัน สีหน้าฉายแววไม่พอใจเปิดเผย

“อย่ามาสอด” แพทริกตัวสั่นด้วยความโกรธ แค่เห็นทั้งคู่ยืนกอดกันกลางป่ามืด ๆ เขาก็แทบจะฆ่าคนได้แล้ว นี่ยังจะ... กางปีกปกป้องกันอีก... กล้านัก... เขาหรือสู้อุตส่าห์ปลีกตัวจากงานยุ่ง ๆ มาตามง้อสาวหูเบาขี้ใจน้อย ใครเลยจะรู้ว่าเธอมีคนคอยปลอบอยู่แล้ว!!! ความโกรธจัดทำให้ลืมสิ้นแทบทุกสิ่ง รู้อยู่อย่างเดียว ต้องประหัตประหารคนตรงหน้าให้แดดิ้น  “นี่มันเรื่องของผัวเมียเท่านั้น คนนอกไม่เกี่ยว... แต่เอ๊ะ...” แพทริกเลิกคิ้ว ใช้คำพูดกรีดทับไปถึงจิตวิญญาณ  “หรือว่าตอนนี้กลายเป็น ‘คนใน’ ไปเสียแล้ว? ดีจังเนอะ... สามคนผัวเมีย”

สุดจะทน!!!

จินคำรามลั่น โผนตัวเข้าตะปบร่างของแพทริกจนจมธรณี แพทริกที่อารมณ์พีกจนถึงขีดสุดก็ไม่รอช้า เสยหมัดเข้าใบหน้าพี่ชายดังเปรี้ยง สองพี่น้องฟัดกันคลุกพื้นดินไปมาท่ามกลางเสียงร้องห้ามของคุณหญิงไลแคน แคทลีนละล้าละลังทำอะไรไม่ถูก เธอกรีดร้องเมื่อเห็นจินโดนต่อยเข้าเต็ม ๆ แล้วก็ต้องเอามือปิดหน้าเมื่อสามีสุดเลิฟโดนพี่ชายศอกกลับแบบเน้น ๆ เหมือนกัน... เมื่อห้ามแล้วไม่ได้ผล หญิงสาวจึงใช้ไม้ตายสุดท้าย เธอคว้าพลุหมาป่าที่พกติดตัวมาด้วยขึ้นจุดเพื่อขอความช่วยเหลือจากฝูง

เปลวแสงสีส้มวาบขึ้นเป็นทางยาวก่อนที่จะแผ่ตัวบนท้องฟ้าเป็นรูปอักษรตัว  ‘P’ ใหญ่สวมมงกุฎ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของแพทริก จากนั้นไม่ถึงนาที... เสียงฝีเท้าสัตว์กลางคืนก็ดังกระหึ่มรอบสารทิศจนพื้นดินสั่นไหว สปอร์ตไลต์ถูกฉายส่องมายังพวกเธอแบบเต็ม ๆ หยุดทุก ๆ อาการต่อสู้เอาเป็นเอาตายของสองหนุ่มฝาแฝดโดยพลัน

แคทลีนก้มตัวลงคว้าเสื้อมาใส่คลุมชุดบิกินีของตนเองไว้... จริง ๆ ตั้งใจจะมากระโดดน้ำตาย แต่ด้วยความกลัวศพไม่สวยเธอจึงเลือกสวมบิกินีสีแดงสดตัวโปรด ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าทุกอย่างจะกลับตาลปัตรไปได้ถึงขนาดนี้ คุณหญิงคนสวยจ้องมองดวงตาวาวโรจน์ของคู่ชีวิต แพทริกมองชุดนุ่งน้อยห่มน้อยบนร่างภรรยาด้วยใจที่เดือดทะลุร้อยองศา  “เธอมาแอบทำอะไรลับหลังฉัน... แคท... เธอนัดกับมันมาที่นี่ทำไม?”

“เกิดอะไรขึ้น?” เสียงทุ้มต่ำกังวานมาจากทางด้านหลัง หยุดทุก ๆ คำถามและการเคลื่อนไหวของคนทุกคน ร่างที่เดินตรงเข้ามาพร้อมกับกลุ่มคนมากมายทำให้แคทลีนต้องก้มหน้ามองพื้น... ควิลล์ในชุดเสื้อคลุมนอนผืนยาว บรูโน่ที่ยังเดินหลับตาอยู่เลย หรือแม้กระทั่งสองแฝดดูโอ้ผมแดงที่เอนกายพิงกันท่าทางสะโหลสะเหล... คุณหญิงผมทองยิ้มแหย ๆ รู้สึกอับอายที่ตนเองเป็นสาเหตุให้ทุกคนรวมทั้งจ่าฝูงต้องตื่นเช้า  (ตีสาม) กว่าที่ควรจะเป็น

“คือ... ฉัน... จะฆ่าตัวตายค่ะ”

“ดีจ๊ะ...” ควิลล์ตอบเหมือนยังไม่ตื่นดี “แล้วได้ผลไหม?”

“ไม่... คือ... ฉันเจอจินก่อน เราเลยพูดคุยกัน”

“โกหก เธอยืนกอดกับมันอยู่” แพทริกแทรกอย่างเหลืออด

 “ทำไมจะกอดไม่ได้?” แคทลีนแหวกลับบ้างอย่างคนไม่ยอม เพิ่งจะบอกไปหยก ๆ ว่าเธอมาฆ่าตัวตาย เขาไม่ถามเลยสักคำว่าทำไม เธอหนักอกหนักใจอะไรเหรอ เปล่าเลย... ไม่ถาม... เขาสนใจแต่เรื่องที่จะเล่นงานเธอ เออ... เอาซี่... ถ้ายอมดี ๆ ก็อย่ามาเรียกฉันว่าแคทลีน  “ฉันก็แค่อยากทำเลียนแบบคุณ ทีคุณเองยังไปนอนกกนอนกอดคนอื่นได้เลย ทำไมฉันต้องทำตัวดีด้วยล่ะ ห๊า?”

“ที่รัก...” แพทริกเอ่ยเสียงยานคาง จงใจเน้นทุกทำพูดอย่างยียวนกวนประสาท “แหม... พอโดนจับได้รีบทำเป็นโกรธเชียวนะ... เราคุยกันเรื่องคุณอยู่ สุดท้ายก็มาพาลผมจนได้...  ‘อย่าร้อนตัวสิจ๊ะ’... แทงใจดำหรือไง?” ผู้พิทักษ์แห่งป่าต้องห้ามเอ่ยขึ้นมาแบบไม่เกรงใจใคร ความหึงหวงแล่นพล่านไปดับเซลล์สมองเสียจนตายเกลี้ยง แพทริกขบกรามแน่น... เธอเถียงแทนมัน... พอจี้โดนปุ่มเข้าหน่อยก็ไฟช็อตเชียว ทำเป็นโกรธโวยวายเสียงดังราวกับคนที่มีชนักปักหลัง

ไม่ได้จับผิด เธอฟ้องตัวเองทุกอย่าง…แสดงอาการให้ข้องใจ

อย่าร้อนตัวถ้าไม่ได้ทำ…ถ้าเธอไม่ได้มีใคร

เสียงดังโวยวายทำไม… งงที่เธออารมณ์ร้ายใส่ฉัน

หรือถามอะไรออกไป… แทงใจของเธอ?

“แคทลีนเป็นคู่ชีวิตของข้า” แพทริกประกาศกึกก้องต่อหน้าจ่าฝูง  “เป็นคนที่อยู่ภายใต้การคุ้มครองดูแลของข้าอย่างที่สุด แต่จินกลับมาลักลอบพบปะกับเธอในยามวิกาล สถานที่ก็ลับตาคน ในฐานะผู้บังคับบัญชาสายตรงของจิน ข้าขอใช้กฏหมายข้อที่ 57 ลงโทษผู้พิทักษ์แห่งผาแดงที่กระทำการไม่เหมาะสม เพื่อไม่ให้คนอื่นเอาเป็นแบบอย่าง...” แต่ละคนมองตามใบหน้าโกรธจัดด้วยลมหึงของผู้พิทักษ์อันดับหนึ่งแห่งฝูง หันมามองหน้ากันเองก่อนที่จะก้มหน้ามองพื้นดิน... เฟธที่ยืนฟังนิ่งอยู่นึกกลัวแทนจินขึ้นมาครามครัน อยู่ผาแดงจินคือที่หนึ่งแต่ในป่าต้องห้ามนี้ไม่ใช่

“โบยหนึ่งพันที... ปฏิบัติ” เสียงแพทริกดังขึ้นทำลายความเงียบ

“อย่านะ” แคทลีนวิ่งเข้ามาขวางด้านหน้ากลุ่มคนที่ทำท่าจะเดินเข้าหาตามคำสั่งแพทริก เธอกรีดเสียงร้องด้วยความตกใจ นึกไม่ถึงว่าการทะเลาะเบาะแว้งแบบเด็ก ๆ ระหว่างเธอกับแพทจะลามปามใหญ่โตไปได้ถึงขนาดนี้  “พอที... อย่าแตะต้องเขา เขาไม่ได้ทำอะไรผิด”

หญิงสาวเอ่ย น้ำตาคลอเมื่อเห็นดวงตาที่หรี่ลงของแพทริก... มีหรือเธอจะไม่รู้ แพทร้ายนักยามโกรธ แต่ต่อให้ร้ายยังไงเธอก็ต้องสู้ เธอจะไม่ยอมเห็นจินโดนโบยทั้ง ๆ ที่ไม่มีความผิดเลย “เป็นฉันเอง... ฉันเองที่กอดเขาไว้ รู้ไว้ด้วย ไม่ได้เกี่ยวกับเขาเลยสักนิด แล้วเราก็ไม่ได้ทำอะไรอย่างที่คุณคิดด้วย” แพทริกขบกรามแน่น ร้อนวาบไปทั่วร่างเมื่อเห็นกิริยาปกป้องจนออกนอกหน้าของเมียสาว

จะร้อนตัวไปเพื่ออะไร…ถ้าใจยังดีอยู่จริง

ยิ่งมีอาการเท่าไร…มันยิ่งทำให้ดูรู้เท่านั้น

ว่าฉันกำลังเข้าใจความจริงที่เธอ…ปิดบังเอาไว้

“โบย!!!” แพทริกคำรามย้ำ หันหลังกลับทันที

“แพท!!!”

และนั่นเป็นเสียงสุดท้ายของน้องชายฝาแฝดที่จินได้ยิน ก่อนที่เขาจะโดนล่ามติดกับลำตัวของม้าและโดนบีบบังคับให้วิ่งตาม จินขบริมฝีปากแน่น ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยต้องอับอายต่อหน้าฝูงชนอย่างวันนี้มาก่อนเลย คนอย่างเขา... โดนทำโทษด้วยกฎข้อบังคับที่ 57…

ลักลอบเป็นชู้!!!

โดนทำโทษด้วยคำสั่งของน้องชายตนเอง

ถ้าเป็นผาแดง... การที่จะทำโทษคนระดับเขา ต้องมีการสอบสวนที่กินระยะเวลานาน แต่ในป่าต้องห้ามนี่ ระบบซีเนียร์-จูเนียร์เป็นใหญ่ ผู้น้อยต้องทำตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชา ซึ่งตัวเขาโดนลดขั้นให้เป็นอันดับสองรองจากแพทริก ดังนั้น... ถ้ามันสั่งให้เขาไปตาย เขาก็ต้องรีบวิ่งไปกระโดดหน้าผาตายเลยแหละ เสียงหัวเราะของเหล่าทหารรอบด้านพร้อมกับเสียงกระเซ้าเย้าแหย่ สายตาที่มองมาอย่างรู้ทันของทหารชั้นผู้น้อยแต่ละคนทำให้เขาหน้าชา

แวบหนึ่ง... เขาคิดถึงบ้าน... คิดถึงเซ็ท

ท่าทางอยู่ที่นี่ไม่ได้เสียแล้ว!!!   

..........................................................

“สี่ร้อยสิบห้า... สี่ร้อยสิบหก... สี่ร้อยสิบเจ็ด”      

จินนั่งคุกเข่า เอนกายพิงเสาตรงหน้าแน่นิ่ง จิตใจของเขาล่องลอยไปไกลเกินกว่าเสียงนับเลขและแรงหวดของผู้คุมนักโทษเสียแล้ว ชายหนุ่มก้มหน้าลงมองมดแดงตัวเล็ก ๆ ที่เดินไต่พื้นดินตรงหน้า มดทุกตัวเดินเรียงกันเป็นแถวยาว เร่งรีบขะมักเขม้นที่จะขนเสบียงหนีหน้าหนาวอันยาวนานที่กำลังจะมาถึง วูบหนึ่งของความคิด...เขานึกถึงผาแดง... บ้านเกิดอันสวยงามและภารกิจหนักหน่วงทุก ๆ หน้าหนาวของบรรดาเหล่าทหารและผู้พิทักษ์... หาเสบียงให้เพียงพอฤดูจำศีลสามเดือนในบ้านเกิด               

ประเพณีแข่งไล่จับฝูงเรนเดียร์ตรงหุบผาที่ชันที่สุด

การแข่งขันล้มเสือเพื่อเลือกคู่

หรือแม้กระทั่งการฝึกจำศีลในถ้ำค้างคาว                                

ทั้งหมดทั้งสิ้นนี้เป็นวัฒนธรรมที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน เป็นประเพณีที่หมาป่าพลัดถิ่นอย่างชาวป่าต้องห้ามไม่รู้ไม่เข้าใจและมองว่าเชยล้าหลัง ชาวผาแดงที่ย้ายมาที่นี่ในปีที่ผ่านๆ มา ต้องพยายามปรับตัวอย่างหนักเพื่อให้เข้าใจกับวัฒนธรรมแบบ  ‘You are no one’ ของที่นี่ให้ได้ ไร้ซึ่งประเพณี ไม่มีวัฒนธรรม ไร้อดีตหรือรากเหง้าแห่งตน!!!

การโบยในเช้าวันนี้ยังคงมีต่อไปเรื่อย ๆ... เจ็บเหรอ? ไม่เลย... สิ่งมีชีวิตทุกสิ่ง... ใจ...สำคัญที่สุด ถ้าคุณเจ็บที่ใจแล้ว แผลตรงหลังก็เพียงแค่รอยถาก จินกัดฟันแน่น ข่มใจไม่ให้คิดมาก เมื่อเสียงซุบซิบนินทาดังผ่านหูเป็นระลอก ๆ เขาโดนลากมาโบยกลางลานหน้าคอมมูนโดยกลุ่มทหารชั้นต่ำที่ต้องการจะประจบน้องชายฝาแฝด อะไรจะเลวร้ายไปกว่านี้อีกล่ะ?

ฉันต้องไม่สนสายตารอบด้านที่มองมา คนเหล่านี้ไม่ได้เป็นมิตรกับฉันสักคน

สำหรับคนที่นี่ ฉันก็เป็นเพียงแค่กาฝาก อดีตศัตรูจนตรอกที่หนีร้อนมาพึ่งเย็นก็เท่านั้น

ภาพภาพหนึ่งแวบขึ้นมาในหัว ภาพเหตุการณ์ไม่กี่ปีที่ผ่านมาที่เหล่าอนุของเจ้าชายเซ็ทโดนกวาดสังหารเรียบอย่างไม่มีเกรงใจใคร จินหลับตาแน่นอย่างช้ำใจ ในฐานะผู้พิทักษ์แห่งผาแดง สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือยืนดูสาวงามหลายคนต้องจบชีวิตในกองเพลิง

‘ช่วยด้วยจิน... ฉันทำผิดไปแล้ว ฉันไม่ได้ตั้งใจ คุณต้องช่วยนะ พูดให้เรา’

‘ไม่ ฉันยังไม่อยากตาย เซ็ทอยู่ไหน ทูนหัวช่วยเมียด้วย’

จินตัวสั่นด้วยความรังเกียจ แม้จะไม่ได้โตมากับแม่ แต่เพศหญิงเป็นสิ่งที่นักรบไม่ควรรังแก มันเป็นหนึ่งในคุณธรรมขั้นพื้นฐานที่ลูกผู้ชายทุกคนต้องได้รับการสั่งสอนมาในชั้นเรียน แม้อนุของเซ็ทแต่ละอนงค์นางจะกร่างกันแค่ไหนในผาแดงแต่เขาก็ไม่เคยใส่ใจจะยุ่งหรือเข้าไปแตะต้อง..แต่คนที่นี่ไม่ใช่ ลูซิเฟอร์ปกครองโหดเหี้ยมเด็ดขาด ไม่มีแม้แต่คำว่าผ่อนปรน ผิดคือผิด ถูกคือถูก

มีแต่ขาวกับดำเท่านั้น... ไม่มีสีเทา!!!

เขาต้องตื่นเช้ามาเพื่อฝังร่างไหม้เกรียมของอดีตอนุแห่งเจ้าชายผาแดงตามลำพัง หนึ่งในนั้นมีแคล...เพื่อนสาวที่เคยร่วมเรียนชั้นเดียวกันกับเขามาตั้งแต่เกรดสองรวมอยู่ด้วย แคลเป็นสาวขี้งอนเอาแต่ใจ เธอมักจะชอบโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงเสมอเมื่อทำคะแนนวิชาเคมีแพ้เขา แคลเป็นคนมีอนาคตที่โดนต้องจบชีวิตลงอย่างน่าเสียดาย จินครางในใจ... แม้จะรู้ว่าคนของตนผิด แต่การสังหารหมู่ก็ยากที่จะทำใจ

โครม!!!   

น้ำเย็นจัดทั้งถังที่สาดเข้ามาทำให้ถึงกับสะดุ้ง เสียงตะโกนร้องบอกพักยกดังขึ้นเมื่อการโบยดำเนินไปถึงครั้งที่ห้าร้อย เหล่าทหารพากันทยอยไปกินข้าวกลางวันกัน ปล่อยทิ้งให้เขาถูกผูกติดไว้กับเสาหินต้นใหญ่อย่างไม่ไยดี เมื่อไร้ซึ่งทหาร หมาป่าชนชั้นแรงงานและกลุ่มชาวบ้านหลายคนก็เริ่มโผล่หน้ามาเมียงมองในระยะไกลลิบ หลายคนไม่เคยเห็นหมาป่าสายพลังจิตมาก่อน เขาจึงกลายเป็นของแปลกที่บรรดาพวกเด็กแอบเอากล้องส่องทางไกลมาส่องดู

“แม่... กลัว” เสียงเด็กชายคนหนึ่งร้องลอยมาตามลม

 “อย่าไปมองเขาลูก... ประเดี๋ยวโดนสาปให้เป็นหิน”

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงม... จินเบ้ปาก... ชินเสียแล้ว

แต่แล้ว...

 “คุณคือจิน จอมขมังเวท ใช่ไหมคะ?” จินหันไปตามเสียงเรียกเบา ๆ ของเด็กหญิงร่างผอมในชุดสีเทาของชนชั้นแรงงาน ขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจ เด็กหญิงอายุอานามน่าจะประมาณเจ็ดแปดขวบ   ร่างกายผอมซีด และเธอ...ดูเหมือนจะเป็นเด็กเพียงคนเดียวที่ไม่กลัวเขา เขาหันไปจ้องมองดวงตาสีเทาของแม่หนู เพิ่งสังเกตว่าเด็กน้อยอุ้มแม่ไก่ตัวอ้วนมาในอ้อมกอดเสียด้วย จินพยักหน้ากลับเมื่อเธอถามย้ำอีกครั้ง

หนูน้อยผมเปียก้าวเข้ามาหาร่างตรงแท่นกลางลานกว้างที่ทุกคนหวาดกลัวนักหนา เธออึกอักเล็กน้อยคล้ายจะตัดสินใจ “แม่บอกว่าคุณน่ากลัว คุณชอบฆ่าคน กินเลือดสดๆ และสาปให้ใครก็ตามที่คุณไม่พอใจกลายเป็นหิน”

“อย่างงั้นหรือ” เขาพึมพำยิ้มกริ่ม “ถ้างั้นหนูช่วยเข้าไปดูข้างในคอมมูนหน่อยสิ ว่าน้องชายฉันกลายเป็นหินหรือยัง?”

“คุณเป็นฝาแฝดของท่านผู้พิทักษ์จริงด้วย หน้าเหมือนกันเปี๊ยบเลย”                   

“เป็นเรื่องที่ซวยที่สุดในชีวิตฉันเลยแหละ”

“หนูกลัวคุณ”

“ก็เห็นอยู่”

“แต่หนูเพิ่งย้ายเข้าห้องเรียนใหม่” เด็กหญิงตอบอ้อมแอ้ม แม้ใบหน้าจะดูหวาดกลัวแทบจะฉี่ราดแต่เธอก็เข้มแข็งนัก เธอยืนเผชิญหน้ากับเขาในขณะที่เด็กโข่งตัวโตและผู้ใหญ่อีกหลายคนได้แต่แอบมองไกล ๆ “ถ้าหนูไม่รับคำท้า... หนูจะไม่มีเพื่อนเล่น” จินพยักหน้ากลับอย่างเข้าใจ การทำตัวให้สังคมยอมรับคุณ คุณต้องโอนอ่อนผ่อนตามกระแสเหมือนไผ่ต้องลม ถ้าคุณแข็งเกิน คุณจะโดนหักกลาง!!!      

 ความสงสารแล่นทะลุเข้าสู่หัวใจจนวาบลึกไปทั้งอก... ก็ไม่ใช่เขาหรือที่กำลังโดน 'หัก' ทั้งเป็น                                

“มานี่สิ” จินพยักหน้าเรียก พยายามเบี่ยงเบนความกลัวของเด็กด้วยการชวนคุย  (แม้ว่าเขาจะไม่เก่งนักก็ตาม) จินโบ้ยไปยังไก่ตัวอ้วนในมือสาวน้อย “มันชื่ออะไร?”                                

“แพมค่ะ”

“แล้วหนูล่ะ?”

“แครี่”

 “อืมห์... โอเค” จินเงียบไปสักพัก ผินหน้าไปมองตรงประตูคอมมูนที่ยังคงเงียบกริบ บอกได้เป็นอย่างดีว่าเหล่าทหารกำลังง่วนอยู่กับอาหารกลางวัน ชายหนุ่มขยับตัวคลายเมื่อยขบ ยกสองมือที่โดนล่ามด้วยโซ่เส้นโตกับเสาหินขึ้นมาตรงหน้า แล้วแบออก... “เอาแพมมาวางไว้บนมือฉันได้ไหม?”

 “คุณจะกินมันหรือคะ?” เด็กหญิงถามเสียงตกใจ

“ฉันจะทำไก่ย่างรมควัน” จินหัวเราะตัวกระเพื่อม “เอาน่า... ไม่หรอก”

เด็กหญิงกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ ตัดสินใจวางแม่ไก่แสนรักลงบนฝ่ามือผู้พิทักษ์สายพลังจิตคนสุดท้ายในเผ่าพันธุ์ ไม่นานนัก..แสงสีเขียวเรืองรองก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือทั้งสองของจิน ประกายแสงเปล่งวาบออกมาเจิดจรัสจัดจ้าคล้ายการสาดแสงแห่งดวงอาทิตย์ เด็กน้อยอ้าปากค้างจ้องปรากฏการณ์ตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น สิ่งที่เห็นทำให้ฝูงเด็กอีกหลายคนที่แอบมองอยู่เริ่มขยับเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้นอย่างลืมตัว... ใกล้เข้ามาอีก...ใกล้จนคล้ายกับเลิกกลัวนักโทษกิตติมศักดิ์ไปเสียแล้ว

แม่ไก่กะพริบตาปริบ ๆ ส่งเสียงร้องเอ๊กอีเอ๊กเอ๊กด้วยท่าทางเกียจคร้าน จอมเวทหนุ่มกำกับมนตร์คาถาแผ่วเบา ลูบหัวตบท้ายอีกสองสามทีก่อนที่จะเงยหน้ายักคิ้วให้ฝูงผู้ชม จินผู้โหดเหี้ยมจนกลายเป็นตัวแทนของเรื่องเล่าสยองขวัญในใจเด็ก... เริ่ม...เปล่งเสียงเป็นทำนองเพลงไพเราะเสนาะหวาน

Carry had a little Pam

Little Pam, little Pam

Carry had a little Pam

Its fleece was white… as snow

เด็ก ๆ ฮือฮาเสียงดังลั่น เมื่อ ‘Little Pam’ เริ่มกระพือปีก... แม่ไก่ย่อเข่ายักแย่ยักยันตามทำนองเพลง ดูเหมือนนักเต้นรำตัวอ้วนจอมขี้เกียจ มันกางปีกหมุนตัวเป็นวงกลมเมื่อจินเริ่มร้องเพลงต่อ

Everywhere that Carry went

Carry went, Carry went

Everywhere that Carry went

The Pam was sure… to go

 “แม่... มันเต้นแทงโก้!!!” เด็กชายคนหนึ่งอุทานน้ำเสียงตื่นเต้นจัด ๆ เสียงของเขาทำให้กลุ่มคนที่เหลือทั้งเด็กและผู้ใหญ่พากันเฮโลเข้ามารุมล้อมผู้พิทักษ์อันดับสองของฝูงอย่างไร้ซึ่งความหวาดกลัวอีกต่อไป จากที่ยืนดูอยู่เฉย ๆ เด็กหลายคนเริ่มเรียกร้องให้เปลี่ยนเพลง บรรดาพ่อแม่ที่ยืนมองอยู่ทดลองปรบมือเป็นจังหวะดูบ้างเพื่อให้แม่ไก่เต้นตาม คราวหนึ่ง...หลายคนถึงกับฮาน้ำตาเล็ดเมื่อไก่ตัวอ้วนเต้นรูดเสาของจิน ประกอบเพลงโชว์คาบาเรต์ที่ชายหนุ่มคนหนึ่งร้องขึ้นมา มันทำท่าทางยั่วยวนท่านผู้พิทักษ์หนึ่งเดียวอย่างไม่รู้จักอาย

“เจ๋งอะ”

“เฟี้ยวว่ะ!!!”

“เอาอีก... เอาอีกสิครับจิน” หลายเสียงเชียร์ดังลั่น

“ไม่ได้หรอก” จินขยิบตาตอบ  “แพมเป็นไก่ของแครี่ ต่อไปนี้...มันจะเต้นตามคำสั่งของแครี่เท่านั้น”

“สั่งเลย แครี่...สั่งเลย” ฝูงเด็กพากันกรูไปยังแม่หนูตัวผอมที่ยืนหน้าแดงจัด ไม่คุ้นชินกับการเป็นจุดสนใจ เธอเงยหน้างง ๆ ขึ้นมาสบสายตาผู้พิทักษ์ที่ยิ้มกริ่มกับผลงานตัวเอง ใครเลยจะไม่ช็อค จากเด็กอ่อนแอขี้โรคหยุดโรงเรียนบ่อยที่ไม่มีใครยอมคบ มาบัดนี้เธอกลับมีเพื่อนมากมาย แครี่สนองตอบคำขอเด็กหลายคนโดยสั่งให้แพมเต้นเพลง A Little Tea Pot ก่อนที่จะปลีกตัววิ่งตรงมาหาจิน

“คุณเป็นจอมเวทจริงๆ ด้วย คุณ... สร้างปาฏิหาริย์!!!” เธอพึมพำตาโต

“ไม่เลยแครี่” ชายหนุ่มยกนิ้วสีน้ำตาลเรียวยาวขึ้นชี้กลางอกเด็กน้อย  “หนูไม่กลัวฉันในขณะที่คนอื่นๆ กลัว... หนูต่างหากที่สร้างปาฏิหาริย์”

“แม่บอกว่าหลังจากโบยเสร็จ คุณจะโดนขังยาวหนึ่งอาทิตย์ จริงหรือเปล่าคะ?” จินพยักหน้าตอบ “หนูจะช่วยคุณ...” เด็กหญิงกล่าวย้ำหนักแน่น  “คุณแม่หนูเป็นต้นห้องคนสนิทของนายหญิง เย็นนี้แม่ต้องเข้าไปทำความสะอาดห้องและช่วยนายหญิงแต่งตัว หนูจะขอร้องให้แม่ช่วยคุณ นายหญิงเป็นคนใจดีมาก ท่านจะต้องรับฟังแน่นอนค่ะ”

“เข้าข้างฉัน...มันเสี่ยงนะ” จินเตือน

“ก็หนู...” เด็กหญิงยิ้มกว้าง ก้มหน้าลงกระซิบแนบใบหูนักโทษหนุ่ม ก่อนจะหอมแก้มจอมเวทฟอดใหญ่เป็นการขอบคุณ “หนูเป็นปาฏิหาริย์นี่คะ!!!”

                                -------------------------------------------------

ปัง ปัง ปัง...

“แคทไม่อยู่”

ปัง ปัง ปัง...

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่อยู่”

“รู้แล้ว... เธออยู่กับฉันข้างนอกนี่!!!”

เสียงธัญญ่าที่ตะโกนสวนขึ้นมาทำให้แพทริกเงยหน้า ลืมตาหนักอึ้งขึ้นมองเพดาน อารามนอนไม่เต็มอิ่มทำให้หงุดหงิดนัก...

โคตรเซ็ง... เดี๋ยวนี้ยัยแมวเหมียวเขี้ยวเพชรหัดเล่นพรรคเล่นพวก?

ตั้งแต่เมื่อคืนที่เจ้าหล่อนทำอะไรเขาไม่ได้ เธอก็จัดแจงหอบข้าวหอบของไปนอนห้องเคเลบ ลงกลอนล็อกหน้าต่างบานประตูแน่นหนา เขาสงสัยว่าวันนี้ลูกคงต้องต้มบะหมี่ซองกินเองในห้องเพราะหาทางออกจากเขาวงกตไม่เจอ แล้วยังตอนนี้อีก...แพทริกยักไหล่ เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันรอบกายตนเอง... พอเห็นเขาไม่ง้อเท่านั้นแหละ แม่ก็รีบแจ้นไปฟอร์มทีมเรียบร้อย

“แพท... เร็วหน่อย เมื่อยแล้วนะ” เสียงเฟอร์กี้ที่ดังสำทับขึ้นมาอีกระลอกทำให้ความอดทนแทบจะเป็นศูนย์ ยัยเฟอร์หัวฟูก็มากับเขาด้วย? นี่หมายความว่าเฟธไม่ได้สั่งสอนดูแลเมียตัวเองเลยล่ะสิ ถึงได้เบิ่งพระเนตรมาจิกกะลาหัวเขาตั้งแต่เช้าปานนี้ แพทริกหันไปมองนาฬิกาที่ฝาผนัง สะดุ้งโหยง...

เอ้า... ตายห่า... ไม่เช้าแล้วนี่หว่า นี่มันเกือบจะห้าโมงเย็นแล้ว

“มาแล้ว!!!” ไม่ทันที่เขาจะเดินไปถึงประตูดี ก็มีเสียงกุ๊กกิ๊กๆดังขึ้นมา ประตูหนาหนักบานใหญ่ถูกเปิดผลัวะออกโดยพลัน  ใบหน้าแรกที่เห็นก็คือเมียรักผมทองที่ในมือถือกุญแจ ด้านหลังเธอคือนายหญิงและครูฝึกสาวที่ยืนกอดอก จ้องมาด้วยสายตาตำหนิ ชายหนุ่มจ้องตอบสักพักก็หันหลังกลับ ไม่เอ่ยทัก ไม่พูดพล่ามทำเพลง เพียงแต่เดินตรงนำตรงไปยังโซฟา...

ม่าย... ไม่ง้อ... รู้สึกพอเขายิ่งหงอยิ่งเอาใหญ่ “มีกุญแจก็ไม่ไขแต่แรก” ชายหนุ่มพึมพำ เล่นเกมฝากแมสเสสกับสายลม “มีอะไรก็ว่ามา?”

“คุณทำเกินไปแล้วนะคะแพท” ธัญญ่าเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก น้ำเสียงร้อนรน “ฉันเพิ่งทราบเรื่องคุณกับพี่ชายแพทคะ... เขาหนีสงครามมาพึ่งเรานะ” ธัญญ่าเอื้อมมือไปแตะหัวเข่าเพื่อนสนิท เอ่ยขึ้นอีกครั้งเพื่อจูงใจ “แพท..คุณก็รู้ว่าควิลล์อยากให้จินมาสาบานตนสวามิภักดิ์กับเราแค่ไหน การที่เราทำอะไรรุนแรงกับเขารังแต่จะก่อให้เกิดการต่อต้านของชาวผาแดงนะคะ คุณจำไม่ได้หรือ หลังการเผาหมู่ครั้งที่แล้ว...เราต้องใช้เวลาเกลี้ยกล่อมเนิ่นนานกว่าจะดึงจิตใจของกลุ่มคนกลับมายังเราได้”

“พูดถูก...” เฟอร์กี้แทรกขึ้นมาอย่างเห็นดีเห็นงามไปด้วย ร่างสูงของครูฝึกสาวอยู่ในชุดลายพรางของทหารที่ค่อนข้างมอมแมม บ่งบอกว่าเธอเพิ่งกลับมาจากการออกภาคสนามกับบรรดาลูกศิษย์ ลูกสาวอาจารย์เนมุสตรงดิ่งไปเปิดตู้เย็นใบเขื่อง หยิบของข้างในมากินโดยไม่สนใจจะขออนุญาต เธอใช้แท่งไอติมในมือชี้หน้าแพทริก  “จินเป็นผู้พิทักษ์ ถือว่าเป็นจุดศูนย์รวมจิตใจของชาวผาแดง ทหารหลายคนยังเกรงใจเขาอยู่มาก การสั่งโบยจินจะทำให้ทุกอย่างเลวร้ายกู่ไม่กลับนะเพื่อน”

 “ที่ผมสั่งทำโทษ มันไม่เกี่ยวกับเรื่องทางการเมือง มันเป็นเรื่องส่วนตัว”

“ถ้าส่วนตัว... ก็ควรจะเคลียร์กันเองส่วนตัวสิคะ...” ธัญญ่ารีบสวนทันควัน “นะคะแพท... ถอนคำสั่งเถอะ” นายหญิงแห่งฝูงกระเถิบกายเข้าใกล้อีกนิด “จิน...เป็นพี่เป็นน้อง เป็นคนคนเดียวในโลกที่มีดีเอ็นเอใกล้เคียงกับคุณที่สุดนะ คุณเชื่อจริง ๆ หรือว่าเขาจะสามารถทำเรื่องเลวร้ายอย่างที่คุณคิดได้?”

“ฮึ...” แคทลีนทำเสียงขึ้นมาดัง ๆ ทีหนึ่ง เมื่อโดนสามีมอง เธอก็เสมองกำแพง

“ทำมะ?” เขาถาม

“อะไร?”

“แพท!!!” นายหญิงโหวกเหวกขึ้นมาอีกครั้ง

แพทริกเอนกายพิงโซฟา หลับตาลงอย่างครุ่นคิด  “เอาเถอะ... ไว้ผมแต่งตัวเสร็จแล้ว จะออกไปจัดการเอง”

[จินโดยโบยกลางลานหน้าคอมมูน ด้วยข้อหาลักลอบเป็นชู้]

ท่านผู้หญิงคริส ภริยาอดีตขุนนางสภาชั้นสูงแห่งผาแดง มองเศษกระดาษในมือด้วยดวงใจที่หายวาบ เธอกำลังเดินในหมู่บ้านท่ามกลางหมาป่าชาวบ้านมากมาย เพื่อจับจ่ายกับข้าวทำอาหารเย็น แวบหนึ่ง... ก็มีเด็กชายมอมแมมเดินสวนมาชนกับเธอเข้าอย่างจัง หลังจากนั้นเธอก็พบว่ามีเศษกระดาษสีขาวโดนยัดเข้ามาในฝ่ามือ

หมาป่าหญิงวัยชราเอื้อมมือมาแตะบ่าคู่ชีวิตที่มีเรือนผมสีขาวโพลนเช่นกัน  “เพียส...เกิดเรื่องขึ้นอีกแล้ว ฉัน... ฉันรับไม่ได้เลย” ดวงตาสีเทาแกมฟ้ารื้นขึ้นด้วยหยาดน้ำตาใส ๆ  “คราวนี้เป็นท่านผู้พิทักษ์ ขอพระเจ้าคุ้มครองท่านด้วยเถิด”

 “คริสตี้?” อดีตขุนนางเฒ่าฝ่ายโยธาแย่งกระดาษในมือคู่ชีวิตมาพลิกอ่าน ใบหน้านิ่ง ๆ ฉายแววกังวลชัดเจน โลกนี้สามารถกลับตาลปัตรได้รวดเร็วเพียงนี้เชียวหรือ เพียสยืนหลับตานิ่ง โรแกนเพื่อนรัก..ถ้าท่านยังอยู่จะรู้สึกเช่นไร? ลูกที่ท่านเลี้ยงมาแบบทุ่มความหวังและความฝันอย่างที่สุดโดนข้อหาเป็นชู้ ลักลอบเป็นชู้   “ผมสงสัยนักว่านายใหญ่มีบัญชาว่ายังไงบ้างกับเรื่องนี้?”

 “ในนี้ไม่ได้บอกมานี่คะ” ท่านผู้หญิงกล่าวตอบ กระชับตะกร้าในมือแน่น จูงมือสามีพาเดินลัดเลาะไปตามกลุ่มคน เพียงไม่กี่ปีที่มาอยู่รวมกับชาวบ้านในฐานะประชาชนธรรมดา เธอต้องปรับตัวมากขึ้น ไม่เคยทำกับข้าวก็ต้องทำ ไม่เคยลำบากก็ต้องทน... คริสหันไปมองสามีอีกครั้ง... เพียสเป็นคนเก่าคนแก่ของผาแดงที่หัวแข็งเอาเรื่อง แม้จะย้ายมาอยู่ที่นี่หลายปีแล้วก็ตาม แต่สามีก็ไม่เคยยอมลงชื่อ ‘สวามิภักดิ์’ ต่อนายใหม่ อย่างที่คนอื่น ๆ เขาทำกัน แม้ว่าการกระทำเช่นนั้นอาจจะทำให้ได้รับการอวยยศอวยอำนาจให้เป็นเฉกเช่นเดิมก็ตาม

“คริสตี้... กลับบ้านไปก่อนเถอะ ผมต้องการทำอะไรสักอย่าง”

“อย่าหาเรื่องเลยนะเพียส... เราไม่ควรจะ...”

“ผมเงียบไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ทุกคนควรจะรับรู้เสียทีว่า... เจ้าชายยังคงอยู่ ไม่ได้ตายไปอย่างที่หลายคนเข้าใจ” อดีตขุนนางอาวุโสเอ่ยขึ้น เงยหน้าขึ้นมองดวงอาทิตย์ที่เริ่มลับขอบฟ้ายามใกล้ค่ำ ดวงดาวดวงหนึ่งโผล่ขึ้นเปล่งประกายระยิบระยับเจิดจ้าทั้ง ๆ ที่ลำแสงสีทองยังไม่หายไป  “ดาวประจำตัวของพระองค์ยังคงอยู่ เซ็ทยังไม่ได้สูญหายตายจากไปไหน เรื่องพวกนี้ชาวผาแดงทุกคนต้องรับทราบ!!!”

เมื่อแยกจากภรรยาแล้ว อดีตสภาสูงแห่งผาแดงเดินหลบจากตลาดออกไปทางชายป่าด้านหลัง ไกลออกไปอีกพลางยกสองมือขึ้นเป่าปาก นกพิราบขาวฝูงใหญ่ปรากฏร่างขึ้นโดยพลัน เขาจัดแจงหยิบปากกาหมึกซึมสีทองที่ปลายด้ามสลักเสลาตัวอักษรงดงาม  [เกิดและตายเพื่อแผ่นดิน] ขึ้นมามองดูสักพัก ก่อนจะจรดปลายลงไปบนกลีบใบไม้แห้งและม้วนพันให้เป็นแท่งกลม ๆ สอดเข้าไปในอุ้งเท้าฝูงนก

“จงเร่งบอกข่าวให้เหล่าคนของเราเตรียมตัวไว้ให้ดี เที่ยงคืนนี้เราจะรวมตัวกันปลดปล่อยท่านผู้พิทักษ์”  

                                .................................................                                

[เซ็ทยังคงอยู่...]

เศษใบไม้แห้งแผ่นหนึ่งโดนยัดลงในมือทหารยามคนหนึ่งหน้าคอมมูน ชายหนุ่มก้มหน้าลงต่ำ กำแผ่นใบไม้แน่น เขาเดินตรงไปทักทายเพื่อน ๆ คนอื่นอย่างไร้ซึ่งพิรุธใด ๆ เขาเดินตรงไปในโซนของห้องครัว เอ่ยทักทายบรรดาแม่บ้าน แอบจิ๊กอาหารมื้อเย็นกินเหมือนเคย

เมื่อได้ที... เขาจัดแจงสอดใบไม้เข้าไปในฝ่ามือเล็ก ๆ ของสาวคนหนึ่งที่กำลังคนซุปอยู่ หญิงสาวยืนนิ่งอยู่สักพัก ไม่กล้าแม้แต่จะหันมามองเขา ไม่นานเธอก็เอ่ยลาหัวหน้าแม่บ้าน...ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ หญิงสาวเดินเรื่อยเปี่อยผ่านกลุ่มคนที่กำลังฝึกวิ่งอยู่ด้านหลังของคอมมูน เธอกระโดดกอดคอสาวอีกคนที่เดินสวนมา ทักทายกันเรื่องเสื้อผ้าทรงผมเสียงดังเหมือนสาว ๆ ทั่วไปคุยกัน... คนนอกไม่ยักรู้ว่าใบไม้ในมือถูกส่งผ่านไปอีกมือ ในขณะที่ใบใหม่ถูกสอดสลับกลับมา

[เที่ยงคืนวันนี้... ปลดปล่อยจิน...]

สองสาวมองหน้ากันแวบหนึ่งอย่างไม่มีอะไรทั้งสิ้น ต่างคนต่างจูบแก้มร่ำลากันก่อนจะเดินแยกจากไป ไม่นาน... ข้อความในใบไม้สองใบก็โดนโหมกระพือพัดราวกับเปลวไฟแห่งอิสรภาพ!!!

                                ..............................................

เฮคเตอร์เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ...

จดหมายจากบ้านเกิด?             

ชายหนุ่มหันไปยิ้มให้กับยามหน้าคอนโดที่ใจดี คอยทำตัวเป็นหูเป็นตารับใช้ใกล้ชิดเขามากกว่าใคร เฮคเตอร์ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบแบงก์สีเทาสูงค่าขึ้นมายัดใส่กระเป๋ากางเกงของเพื่อนผู้ซื่อสัตย์ ยามยิ้มตอบกลับเคอะเขิน โค้งแล้วโค้งอีกด้วยความดีใจ

ไม่เคยเข้าใจว่าหนุ่มคนนี้ทำงานอะไร รู้เพียงว่าเป็นเซลส์แมน

แต่ทุกครั้งที่ได้ทิป... ค่าเงินนั้นหนักหน่วงเสียจนจ่ายค่าเทอมลูกได้ทั้งเทอม!!!

เฮคเตอร์เดินผิวปากเข้าคอนโดพาร์เซ่ กดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นยี่สิบหก เข้าก้มลงมองจดหมายในมือ เลิกคิ้วอีกครั้งกับลายมือตวัดลากหางยาวเหมือนลายมือของคนยุคเก่า... ลายมือแบบนี้กับตราประทับลวดลายสลับซับซ้อนทำให้เขานึกชื่อเจ้าของจดหมายออกทันที

ท่านอาจารย์เพียส?

 “สายัณห์สวัสดิ์... ท่านแม่ทัพ” เฮคเตอร์หัวเราะหึหึกับคำขึ้นต้นหัวจดหมาย ชายหนุ่มยิ้มกว้างขวาง ส่ายหัวพลางแอบเอาจดหมายพัดตัวเองให้หายร้อน ท่านอาจารย์เป็นคนอย่างนี้แหละ เจ้าบทเจ้าสำนวน ท่านเพียสใช้ชีวิตกว่าสามร้อยปีเศษของตนเองอย่างผู้ดีเก่าที่สุด คนรับใช้ในบ้านของท่านทุกคนพูดจาไพเราะ กิริยาไม่มีที่ติยิ่งกว่าข้ารับใช้ในวังหลวง เฮคเตอร์เดินออกจากลิฟต์ ไขประตูห้องไปพลางก้มลงอ่านจดหมายในมือด้วย      

“เนิ่นนานเหลือคณาแล้วที่เราทั้งสองมิได้พูดจาพบปะกัน หวังว่าสุขภาพพลานามัยของท่านจะยังคงแข็งแรงสดใสเฉกเช่นวันวาน” เอ้า... ว่าไปนู่น เฮคเตอร์ขมวดคิ้ว อ่านบทอาราธนาศีลยาวเหยียดกว่าสองหน้ากระดาษ ส่วนมากเป็นบทพล่ามรำพันของคนแก่ เล่าเรื่องดินฟ้าอากาศยืดยาวกว่าจะวกเข้าสู่เนื้อหาในหน้าที่สาม

“.... ในบรรดานักรบทั้งหมด ท่านแม่ทัพเป็นเพียงหนึ่งเดียวที่ข้าพเจ้าให้ความมั่นใจอย่างสูงสุดว่าจะทำงานนี้ได้ ผิดจากท่านก็หาคนที่จะต้านศึกนอกและศึกในได้ยากยิ่ง อย่างที่เคยกล่าวมาก่อนหน้านี้ จะว่าเป็นบ้านก็เหมือนมิใช่บ้าน ที่ใดเล่าที่คนแก่เช่นตัวข้าพเจ้าจะสามารถฝากฝังร่างปราศจากวิญญาณของตนเองได้อย่างหมดกังวลเทียบเท่าผาแดงของเรา คนมีอายุอย่างข้าพเจ้าและท่านผู้หญิง เกิดที่ไหนก็ย่อมจะอยากสิ้นใจที่นั่น แม้จะไร้ซึ่งอำนาจวาสนาอีกต่อไป ก็ขอเพียงได้กลับไปเหยียบย่างใช้ชีวิตบั้นปลายที่ดินแดนแห่งตนก็คงเพียงพอ...”

จริง.. เฮคเตอร์กลั้นหายใจ อาการร่าเริงสนุกสนานเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง ดวงใจวาบโหวงเมื่อได้อ่านลายมือของอาจารย์... เขาเงยหน้าขึ้นมองตึกสูงเสียดฟ้ารอบกายตน มองทุก ๆ ความศิวิไลซ์จอมปลอมที่ห้อมล้อมอยู่

คนเรา... เกิดที่ไหนก็ย่อมจะอยากสิ้นใจที่นั่น

“ท่านแม่ทัพ... สิ่งที่ท่านและทุกคนยังไม่รู้ก็คือ... เจ้าชายเซ็ทยังไม่ตาย” เฮคเตอร์ตื่นตะลึง เผลอสำลักกาแฟที่ตนเองซดอยู่ดังพรวด อาจารย์นี่ก็เหลือเกิน บทจะพล่ามก็เขียนยาวเป็นต่อยหอย อยากจะเศร้าก็เรียกน้ำตาซะขาสั่น... แต่พออยากจะบอกอะไรก็ง่าย ๆ อย่างนี้เอง “.... ใช่แล้ว... อย่าตกใจไป” ข้อความในกระดาษเหมือนจะรู้ทันลูกศิษย์รัก เขียนดักทางมาอย่างนี้ ต่อเน็ตแชตกันเลยดีกว่ามะ?

 “ท่านแม่ทัพก็รู้ดี ว่าข้าพเจ้านั้นเชี่ยวชาญหาญกล้าในเรื่องของการคำนวณดาราศาสตร์เป็นอย่างมาก ดวงของเจ้าชายนั้นแข็งนัก ตายเสมือนคงอยู่ เซ็ทยังคงอยู่ที่ไหนสักแห่งในโลกใบนี้ ที่สำคัญ...ที่ที่นั่น...ไม่ห่างไกลจากท่านเลย”

ไม่ห่างจากฉัน? เฮคเตอร์เบ้ปาก อ่านต่อด้วยความอยากรู้ “ดวงชะตาของท่าน... เจ้าชายเซ็ท... และลูซิเฟอร์ โคจรมาผูกพันกันอย่างแปลกประหลาดที่สุด วันหนึ่งในอนาคตหากข้าพเจ้าไม่สิ้นใจเสียก่อน ข้าพเจ้าคงมีโอกาสได้บอกเล่าท่านถึงสาเหตุ แต่ตอนนี้ข้าพเจ้าอยากวอนขอให้ท่านช่วยเป็นธุระเรื่องของเจ้าชายให้หน่อยเถิด คิดเสียว่าเมตตาคนแก่คนนี้เสียสักคน” อ้าว... ย้อนกลับมาบทขุดหลุมฝังตัวเองเรียกคะแนนสงสารอีกแล้ว

เฮคเตอร์ถอนหายใจ “ภายในอาทิตย์นี้ข้าพเจ้าจะส่งจินจอมเวทให้ไปอาศัยอยู่กับท่านที่ปารีส จินจะเป็นแรงกำลังอันดีที่จะช่วยให้การตามหาเจ้าชายประสบความสำเร็จ ท่านได้โปรดต้อนรับผู้พิทักษ์ของเราด้วย... ข้าเชื่อว่าหนึ่งแม่ทัพและหนึ่งผู้พิทักษ์ ปัญหาใดก็คงไม่ยาก... ลิขิตฟ้าหรือจะสู้มานะตน  (วาทะแห่งขงจื๊อ)....ขออำลา...” จดหมายโดนลงชื่อว่าเพียสแห่งโกเวน พร้อมกับตราประทับกำกับสีแดงสดอีกครั้ง

จินจะมาที่นี่?

หนุ่มรุ่นน้องคนนี้เขาไม่เคยเห็นตัวเป็น ๆ มาก่อน เพราะสภาและวังหลวงหวงตัวนักหนา แต่ก็รู้มาว่ากิตติศัพท์เอาเรื่องอยู่เหมือนกัน เฮคเตอร์เดินตรงเข้าไปในครัว อ่านข้อความทั้งหมดอีกครั้งจนขึ้นใจ และหยิบไฟแช็กขึ้นมากดเผากระดาษจนมอดไหม้ ราดน้ำซ้ำไม่ให้เหลือซาก ถ้าจินจะมา... ก่อนอื่น... เขาคงต้องจัดห้องเสียล่ะมั้ง

.........................................................    

 เที่ยงคืนครึ่ง...

เคเลบยืนตัวแข็ง เด็กน้อยไม่เข้าใจว่าทำไมคุณแม่ถึงต้องปลุกเขาให้ตื่นมาในกลางดึกแบบนี้ หนุ่มน้อยผมทองเดินตามมือที่ลากจูงของมารดาไปอย่างงัวเงีย ตั้งแต่เมื่อวานแล้วที่แม่เกาะติดเขาแน่น ไปไหนมาไหนก็ไปด้วยกันตลอด ไปนั่งเฝ้าเขาที่โรงเรียน พอหลังเลิกเรียนเขาก็ไม่ได้ไปวิ่งเล่นกับเพื่อน ๆ เหมือนอย่างเคย แม่เหมือนจะจับเขาเป็นตัวประกันอย่างไรก็ไม่รู้สิ...

แม่กลัวอะไร?

แคทลีนทั้งอุ้มทั้งจูงลูกชายตัวน้อยลัดเลาะไปตามทางเดินหินขรุขระ จนมาหยุดอยู่หน้ากำแพงสีเทาขนาดใหญ่ บรรยากาศเงียบ ๆ รอบด้านทำให้เคเลบถึงกับเบ้ปากด้วยความกลัว ก็ใครล่ะจะไม่กลัว ถ้าคุณต้องยืนอยู่หน้าสุสานหลวงในเวลาเที่ยงคืน เด็กน้อยได้ยินเสียงคุณแม่สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ  อ้อ...แม่ก็กลัวเหมือนกันนี่... เขากระชับมือมารดาอย่างปลอบประโลม รู้ดีว่าความกลัวผีของแคทลีนเป็นอันขึ้นชื่อลือชา ถ้าที่คอมมูนไฟดับ...สิ่งที่คุณพ่อต้องทำอันดับแรกคือ ตะเกียกตะกายหาไฟสำรองหรือไฟฉายมาถวายคุณแม่ก่อนใคร ไม่อย่างนั้น แคทลีนจะกรีดร้องประหนึ่งวัวถูกเชือด

“ไม่ต้องกลัวนะครับ” เด็กน้อยปลอบเบา ๆ

“เอาล่ะ เคเลบ จำได้ไหมลูกที่เราเตี๊ยมกันไว้” แคทลีนย่อตัวลงนั่งยอง ๆ เพื่อให้คุยกับหนุ่มน้อยผมทองถนัดขึ้น “จำได้ไหม ว่าแม่บอกเคว่ายังไง”

“ถ้าทำไม่สำเร็จ แม่จะตายให้ดู”

“ไม่ใช่อันนั้น...” แคทลีนจิ๊จ๊ะ หัวเสีย “กรอกลับ...ไปก่อนหน้านั้น...”

“อ้อ...” หนุ่มน้อยขมวดคิ้ว  “ให้บอกว่าแมวของผมหายไป... แต่แม่ฮะ ผมไม่เคยเลี้ยงแมว”

“ช่างเหอะ แล้วไงต่อ” แคทลีนเร่ง

“หาแท่นบูชาที่เขียนว่า ‘ผู้ไม่ยอมสวามิภักดิ์’ แล้วก็มองหาป้ายสะกดวิญญาณของท่านลุงจิน หยิบมันมาให้คุณแม่”

“เยี่ยมมากลูก” แคทลีนรวบร่างลูกชายเข้ามากอด  “เคเป็นคนที่น่ารักที่สุดเท่าที่แม่เคยเจอ แม่รักลูกจ๊ะ”

“ครับผม...” เคเลบตอบรับ ง่วงนอนสุดๆ

แคทลีนเงยหน้าขึ้นมองดวงดาวบนฟ้า ตามแผนการที่วางไว้จินจะต้องได้รับการปล่อยตัวก่อนตีสอง เวลานั้น เธอและเคเลบคงจะขโมยป้ายสะกดวิญญาณของเขาได้เรียบร้อยแล้ว หญิงสาวล้วงมือเข้าไปในย่ามสีดำที่ตนเองเตรียมไว้ด้วยความวิตกกังวล ภายในนั้นมีทั้งบัตรเครดิต เงินสดบางส่วนและนามบัตรของคุณพ่อเธอ ภายใต้การคุ้มครองและให้ความช่วยเหลือของบิดา จินจะสามารถอยู่ในโลกของมนุษย์ได้ไม่ยาก

แต่ถ้าคุณพ่อปฏิเสธล่ะ... แคทลีนถามตนเอง

เธอหนีออกจากบ้านมาหลายปี คุณพ่ออาจจะคิดว่าเธอตายแล้วก็ได้?   

หญิงสาวตัดสินใจกำปอยผมของตนเองขึ้นมาปอยหนึ่ง ใช้มีดพกที่สามีให้ไว้ติดตัวขึ้นมาตัดมันออก เธอก้มลงเก็บใบไม้แห้งใบหนึ่งขึ้นมาพันมันไว้แล้วกลัดปิดอีกทีด้วยเศษไม้ แคทลีนจัดแจงยัดปอยผมตนเองลงไปในย่ามนั้นด้วย

ฝากดูแลญาติของหนูด้วยนะคะคุณพ่อ... แคทลีนพึมพำ

ถ้ามีโอกาส หนูจะกลับไปกราบพ่อด้วยตนเอง...

หญิงสาวมองตามหลังลูกชายที่เดินดุ่ม ๆ เข้าไปทำไม้ทำมือคุยกับยามหน้าสุสาน เสียงทักทายสดใสของหมาป่าเฝ้ายามหลายคนทำให้งานที่เคเลบทำนั้นดูง่ายเข้า ร่างของลูกชายผลุบหายเข้าไปทันทีที่ยามเปิดทางให้ ไม่มีใครหรอกจะสงสัยเด็ก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็กน้อยผมทอง อนาคตผู้พิทักษ์ของฝูงคนต่อไป!!!

  แคทลีนแอบมองในความมืดอย่างใจจดใจจ่อ รู้สึกนิด ๆ ว่าเธอ...ธัญญ่าและเฟอร์กี้กำลังทำผิดอยู่หรือเปล่า หญิงสาวสะบัดหัวไล่ความคิดตนเองออกไป ไม่...ไม่ผิดหรอก ก็ในเมื่อตอนเย็นคุยกับแพทริกแล้วแต่เขายังเฉย พวกเธอก็ต้องจัดการเอง

 ครั้งนี้... ถ้าเธอไม่ช่วยจิน ความรู้สึกผิดจะติดตัวเธอไปจนตาย

แพทริกมีอำนาจมากล้นในที่นี่ พวกทหารตั้งแต่หัวยันหางต่างเชื่อฟังเขาไม่ต่างกับนายใหญ่  ถ้าแพทริกไม่ออกคำสั่ง อย่าหวังว่าใครจะกล้ากระดิกตัวมาช่วยเหลือเธอ ยิ่งวันนี้ควิลล์กับเฟธออกไปธุระต่างถิ่นแต่เช้าพรุ่งนี้ถึงจะกลับ

ดังนั้น ในยามนี้คำสั่งแพทริกคือ ประกาศิต...

ต่อกรกับแพทริก เธอจำเป็นต้องมีพรรคมีพวก แคทลีนลอบยิ้มในความมืด... การกระจายข่าวไปยังชาวผาแดงทั้งหมดเป็นแผนของเธอเอง แล้วก็ได้ผล ไม่ถึงชั่วโมงเธอก็มีแนวร่วมกว่าร้อยคนที่อาสาจะมาช่วยปลดปล่อยจิน แคทลีนเผลอผิวปากอย่างอารมณ์ดี...

เรามาชนกันสักตั้งไหม แพทริกจอมวางแผน?

.......................................................