Username :
   
Password :
   
    
 
 
   ค้นหานิยาย  ค้นหาไรเตอร์
  
ค้นหาหนังสือพร้อมขาย
 
 
 
 
 
Tokyo is in love ~ที่โตเกียวมีรัก~ : Chapter 3
 
 
View OverAll : 48,928
 
   
 

Chapter 3

                   อายะเดินออกจากร้านสะดวกซื้อพร้อมกล่องข้าวและเครื่องดื่มสองสามอย่าง แหงนหน้า มองท้องฟ้าที่มืดสนิทเพื่อไม่ให้เผลอไปสบตากลุ่มเด็กวัยรุ่นน่ากลัวที่นั่งจับกลุ่มคุยกันเสียงดังตรงหน้าร้าน ตั้งแต่ทำงานบริษัทนี้ไม่เคยได้กลับบ้านก่อนพระอาทิตย์ตกมาก่อน

                   หญิงสาวกระชับเสื้อคลุมเดินตามถนนเล็กๆ เพื่อกลับไปที่ห้องเช่าซึ่งอยู่ในย่านที่เต็มไปด้วยสถานบันเทิงตอนกลางคืน พยายามไม่สนใจบรรดาคนทำงานที่กำลังเดินหาที่เที่ยวหรือหญิงสาวที่ยืนเรียกลูกค้าอยู่ รีบสาวเท้าอย่างรวดเร็วโดยไม่หันตามเสียงทักของชายหนุ่มแถวนั้นที่ไม่เคยรู้ว่ามีธุระอะไรกันแน่...

                   ห้องพักของหญิงสาวอยู่ในตึกแถวแคบๆ  ชั้นหนึ่งและชั้นสองของตึกเป็นร้านดื่มและบาร์เล็กๆ สองสามแห่ง บางครั้งเสียงคาราโอเกะดังลอดออกมาถึงตีหนึ่งตีสองจนแทบนอนไม่หลับ…

                   แต่เธอก็เริ่มชินแล้ว…

                   ที่ไม่ชินเสียทีก็ดูเหมือนจะเป็นห้องเช่าเล็กแคบที่ทั้งเก่าและสกปรกนี่… ไม่มีอะไรเหมือนห้องเช่าห้องเก่าที่เธอเคยอยู่แม้แต่น้อยแม้ว่าค่าเช่ารายเดือนจะเท่ากันหรือเกือบแพงกว่า… เป็นเรื่อง ธรรมดาที่ห้องเช่าในเมืองหลวงอย่างโตเกียวจะต้องแพงกว่าห้องเก่า แต่ชีวิตในโตเกียวที่เป็นเมืองแห่งแสงสี เต็มไปด้วยความฝันและพลังงานอย่างที่เคยคาดคิดนั้น ไม่เป็นตามที่จินตนาการไว้เลยแม้แต่น้อย

                   หญิงสาวถอนหายใจทุกครั้งที่ไขกุญแจกลับเข้ามาในห้อง ยิ่งมองสภาพห้องแล้วยิ่งทำให้รู้สึกหดหู่จนแทบอยากจะจองตั๋วรถไฟกลับบ้านเสียเดี๋ยวนี้…

                   อายะโยนข้าวของลงบนพื้น เปิดทีวีเครื่องเก่าที่ย้ายจากห้องเดิมเอามาด้วย ความคับแคบของห้องนี้ทำให้เธอต้องทิ้งข้าวของไปหลายอย่างเมื่อตอนย้ายเข้า จนเหลือของใช้จำเป็นเพียงไม่กี่อย่าง กระนั้นเฟอร์นิเจอร์ที่มีก็ดูไม่ค่อยเข้ากับห้องเก่าๆ นี้เท่าไหร่นัก

                   ยังไม่ทันแกะห่อกล่องข้าวออก หญิงสาวก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูดังลั่นตามด้วยเสียงตะโกนเรียกอย่างเกรี้ยวกราดหยาบคายจากข้างนอก แม้เมื่อตั้งใจฟังให้ดีแล้วจะรู้ว่าเสียงนั้นไม่ได้ดังอยู่หน้าประตูห้องตัวเอง แต่ก็อดหวั่นเกรงนั่งตัวเกร็งด้วยความหวาดกลัวไม่ได้

                   “เฮ่ยยยยย... เมื่อไหร่จะใช้เงินคืน อยากจะโดนฆ่าหรือไง?”

                   เสียงเกรี้ยวกราดน่ากลัวตามด้วยเสียงทุบประตูห้องข้างๆ อย่างแรงจนหญิงสาวนึกกลัวว่าประตูห้องของเธอจะหลุดไปด้วย... ร่างบางได้แต่นิ่งเงียบ ไม่กล้าหายใจหรือแม้แต่จะแกะห่อกล่องข้าวต่อ... เรียกกันน่ากลัวอย่างนี้... เป็นเธอ เธอก็ไม่ออกมาหรอก...

                   เสียงทุบประตูปึงปังราวกับจะทำลายมันทิ้งยังคงดำเนินต่อไปอีกพักหนึ่งจนเงียบไปเช่นทุกครั้ง อายะค่อยๆ เดินไปแอบ ดูที่ช่องประตู ผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ที่เห็นว่าไม่มีใครอยู่ที่ระเบียงทางเดินข้างหน้าแล้ว

                   อย่างไรก็ตาม... เธอหมดกะจิตกะใจจะกินข้าวเย็นไปอย่างสิ้นเชิงแม้ว่าเวลาจะเกือบสามทุ่มแล้ว... หญิงสาวนั่งชันเข่า...เอามือลูบหน้าลูบตาไปมาเหมือนคนหมดแรง

                   ฉันมาทำอะไรอยู่ที่นี่...

                   “เชิญรับฟังเพลง `เสียงร้องจากใจ` ที่ติดอันดับ 1 ของชาร์ตเมื่อปี 2006 ของนิโนะมิยะ ยูกินะ ได้เลยค่ะ”

                   เสียงบรรยายของพิธีกรรายการทีวีทำให้อายะต้องเงยหน้าขึ้นดู หรือถ้าจะพูดให้ถูก... เธอเงยหน้าขึ้นเพราะได้ยินชื่อของนิโนะมิยะ ยูกินะ ...ซึ่งเป็นชื่อที่ทำให้หวั่นไหวเป็นพิเศษ

                   เพลง ` เสียงร้องจากใจ`...

                   เป็นเพลงที่เธอเองก็เคยชอบมากเช่นกัน... จำได้ว่าเคยซื้อซีดีเพลงนี้และฟังมันบ่อยๆ ตั้งแต่ที่เพลงนี้ออกใหม่ๆ... เมื่อมานึกดูดีๆ แล้วเนื้อเพลงนี้ช่างเข้ากับความรู้สึกของเธอตอนนี้อย่างมาก... เป็นความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างบอกไม่ถูกที่ได้ยินเพลงที่มีเนื้อหาเข้ากับตัวเองตอนนี้จากปากของคนที่มีทุกอย่างตรงกันข้าม...

                   นิโนะมิยะ ยูกินะ...ไม่ใช่เพลงของเธอเสียหน่อย...

                   อายะตัดสินใจปิดทีวีและกลับมานั่งกินข้าวกล่องเงียบๆ

                   น้ำตารื้นขึ้นมาอีกครั้ง...

                   ฉันจะหาทางเจอกับนิโนะมิยะ ยูกินะ ได้ยังไง...

                   เป็นเพราะอยากจะเจอกับผู้หญิงคนนั้น เธอถึงมาถึงที่โตเกียวนี่ ตัดสินใจว่าจะมาขอชินอิจิคืน...

                   แม้จะยังตอบตัวเองไม่ได้ว่าหากได้เจอกับนิโนะมิยะ ยูกินะแล้ว เธอจะกล้าขอชินอิจิคืนจริงหรือไม่ จะเริ่มต้นพูดด้วยคำว่าอะไร... มันไม่น่าอายเหรอ? สำหรับคนที่อายุใกล้จะสามสิบแล้วอย่างเธอ

                   นิโนะมิยะ ยูกินะเพิ่งจะอายุแค่ 23 ยังมีโอกาสอยู่อีกมาก... แต่ฉันจะอายุ 30 อยู่แล้ว... ฉันมีชินอิจิคน เดียว... อย่าเอาเขาไปเลย...

                   ...แต่เธอตั้งครรภ์

              กำลังจะมีลูกกับเขา...

                   อายะยกแขนขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลออกมาอีก แม้จะรู้ตัวดีว่าไม่มีทางเป็นไปได้อย่างที่คิด... แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากมาโตเกียวคนเดียวอย่างเลื่อนลอย... เธอไม่มีที่ไปอีกแล้ว... ลาออกจากงานเก่า ยกเลิกสัญญาเช่าห้องหมดแล้ว

                   ชินอิจิไม่รู้เรื่องนี้... หากเขารู้...

                   ใช่.. ถ้าเขารู้...เขาต้องเลือกเธอแน่ๆ...

              ก็เราคบกันมาตั้งแปดเก้าปี... คนที่เข้าใจชินอิจิมีฉันคนเดียว...ถึงจะแต่งงานกันเพราะอีกฝ่ายท้อง แต่เพิ่งคบกันได้แค่ไม่กี่เดือน มันคือความผิดพลาด ไปด้วยกันได้ไม่รอดหรอก

                   อายะนั่งนิ่งไปอีกพักหนึ่ง ในที่สุดก็ตัดสินใจลุกขึ้นไปเปิดกระเป๋า หยิบสมุดเก็บนามบัตรออกมาเปิด

                   ดึงนามบัตรสีขาวออกมาหนึ่งใบ ลังเลเล็กน้อยก่อนจะกดโทรศัพท์ตามเบอร์ที่ได้มา...

 

 

                   “ไง!”

                   หญิงสาวหันตามเสียงทักจากข้างหลัง ยิ้มให้เจื่อนๆ เมื่อชายหนุ่มที่วิ่งเข้ามาทักโดดจับแขนอย่างจงใจ

                   โค้งศีรษะให้นิดหนึ่ง ค่อยๆ ดึงตัวเองออก

                   “สวัสดีค่ะ หัวหน้าอิริเอะ” อายะฝืนยิ้ม

                   ชายหนุ่มตอนปลายยิ้มกว้าง ดูก็รู้ว่าเป็นรอยยิ้มที่ฝึกกับกระจกมานาน

                   “ผมรู้จักร้านที่ดีๆ แถวนี้พอดี” เขากวาดสายตาออก

                   “เอ่อ... ฉันแค่ต้องการปรึกษาเรื่องงานนิดหน่อย... อย่างที่บอกไปในโทรศัพท์น่ะค่ะ...”

อายะปฎิเสธอ้อมๆ

                   “คุณคิดถูกแล้วที่โทรหาผม” อิริเอะหันมายิ้มกว้างอีกรอบ มือข้างหนึ่งโอบไหล่หญิงสาวไว้ อีกข้างผายออก เดินนำไปข้างหน้าอย่างชำนาญ

                   “เรามาดื่มไปคุยไปในที่ที่อุ่นๆ ดีกว่า”

                   อายะยิ้มรับแห้งๆ พยายามไม่สนใจมือที่โอบไหล่บางของเธอไว้ แล้วเดินตามเขาเข้าไปในร้านอาหารอิตาลีหรูหราที่อยู่ตรงหัวถนน

                   ชายหนุ่มสั่งอาหารเองทั้งหมดอย่างชำนาญ ดูดีใจมากที่เธอโทรหา ราวกับเป็นเหยื่อรายแรกที่สมควรลงบันทึกไว้

                   “คุณ...” อิริเอะจ้องหน้าหญิงสาว ทำท่าครุ่นคิดที่ดูเว่อร์กว่าความเป็นจริง

                   “ที่อยู่แผนกธุรการ เป็นลูกน้องของคิโนะซากิใช่ไหม?”

                   อายะยิ้มรับ...

อิตานี่ออกมาเจอโดยที่จำฉันไม่ได้เลยหรือนี่...

แต่ก็ไม่แปลก... คนอย่างหัวหน้า อิริเอะคงเที่ยวให้เบอร์ไปทั่วจนยากที่จะจำได้ว่าให้ใครไปบ้าง

                   “ฉันเป็นพนักงานใหม่คนที่อายุ 28 น่ะค่ะ” หญิงสาวตั้งใจประชด ก็ตอนเจอกันครั้งแรกทำเป็นไม่สนใจเธอแม้แต่น้อยเพียงเพราะได้ยินอายุของเธอนี่

                   อิริเอะทำตาโต กระพริบตาถี่ๆเหมือนจะเริ่มระลึกได้ว่าเคยได้ยินเรื่องเช่นนั้น

                   “... ใช่... จริ... ง... ผมเคยเจอคุณแล้ว” เขาดูอึกอักไปเล็กน้อย แต่ก็สามารถสานต่อได้อย่างไม่ติดขัด

                   อายะส่ายหน้าเล็กๆ ยกไวน์ตรงหน้าขึ้นจิบ

                   “หยุด!”

                   หญิงสาวสะดุ้ง

                   “อะไรคะ...?”

                   “คุณทำแบบเมื่อกี้ใหม่ซิ”

                   “...” คนฟังกระพริบตาสองสามที

                   “โธ่...” ชายหนุ่มอุทานออกมาอย่างเสียดาย

                   “ผมชอบคุณทำท่าแบบเมื่อกี้มากเลย ดูยังไงก็เป็นเสน่ห์แบบที่พวกเด็กใหม่ๆ ไม่มี ต้องอย่างคุณถึงจะมีเสน่ห์แบบผู้ใหญ่” ชายหนุ่มยิ้มให้ทำตาซึ้ง

                   อายะหลบสายตาและวางแก้วไวน์ลงเบาๆ ก่อนจะเผลอทำมันหกออกจากปากเพราะอาการคลื่นไส้ หมอนี่คงเป็นระดับโปรแล้ว!! ไม่แปลกใจเลยที่มีพนักงานออกจากงานเพราะเขาทุกปี...

                   “ผมคุณสวยมาก” เขาชมอย่างไม่รู้จักอาย “ตาคุณก็โต เหมือนไม่ใช่คนญี่ปุ่นเลย”

“เหรอคะ...” หญิงสาวยิ้มตอบ เพราะไม่รู้จะทำอย่างไรต่อ “แม่ฉันเป็นคนโอกินาว่าน่ะค่ะ มีคนทักบ่อยๆ ว่าหน้าตาไม่เหมือนคนญี่ปุ่น”

“คุณอยากเป็นนักแสดง หรืออยากเป็นนักร้องล่ะ”

“คะ?”

หญิงสาวขมวดคิ้ว

                   “อ้าว...” หัวหน้าแผนกเกโนอุทาน “ก็ที่อยากเจอเพราะมีเรื่องอะไรจะปรึกษาผม...”เขาหยุดนิดหนึ่ง

                   “ไม่ใช่เรื่องนี้หรือ?”

                   หญิงสาวอึ้งไปเล็กน้อย พอจะคาดเดาได้ว่าที่ผ่านมาคงมีคนปรึกษาให้เขาช่วยเรื่องนี้หลายคนแล้ว...

                   “คือ... ไม่ใช่เรื่องนี้... แต่ก็เป็นเรื่องที่ต้องให้หัวหน้าแผนกเกโนอย่างคุณช่วยน่ะค่ะ...”

                   หญิงสาวก้มหน้า

                   “ถ้าเป็นเรื่องในบริษัทผมช่วยคุณได้แน่นอน” ชายหนุ่มยิ้มกรุ้มกริ่ม ตักอาหารเข้าปากพลางมองหญิงสาวด้วยหางตา ราวกับกำลังใช้มันล่อเหยื่อให้เข้ามาติดกับ

                   อายะพยายามทำเป็นไม่เห็นสายตานั้น รู้สึกผิดเล็กน้อยที่โทรหาเขา

                   “... ฉันอยากจะเจอกับคุณนิโนะมิยะ... จะเป็นไปได้ไหมคะ...”

                   หญิงสาวได้ยินเสียงอิริเอะทำช้อนหลุดจากมือ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นเขาทำตาโตมองเธออยู่เหมือนเห็นร่างเธอมองทะลุได้

                   “ธ...เธอนี่...” ชายหนุ่มสะบัดหน้า มองหญิงสาวใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า เปลี่ยนสรรพนามเรียกเธอใหม่ในบัดดล

                   “ทำไมเหรอคะ...”

                   “บอกว่าอยากเจอนิโนะมิยะหรือ?”

                   “... ค่ะ...” อายะตอบด้วยเสียงแผ่ว ดูจากอาหารตกใจของเขาก็พอจะรู้ว่าคงเป็นไปไม่ได้ ถึงแม้เขาจะอยู่ในตำแหน่งใหญ่สุดของแผนกที่ดูแลเกี่ยวกับดารานักร้องทั้งหมด แต่ถึงยังไงอีกฝ่ายก็เป็นถึงน้องสาวของประธานบริษัท...

                   เขาคงแตะไม่ได้เหมือนกัน

                   “เธอนี่เล่นกับใครไม่เล่น... คิดจะเล่นของสูง” ชายหนุ่มส่ายหัวบ่น

                   “... ฉันรู้ว่าเทียบกันไม่ได้...แต่จะรู้ได้ยังไงคะถ้าไม่ได้เจอ” อายะเผลอทำเสียงแข็ง มีปฏิกริยากับคำพูดที่เหมือนบอกว่าเธออยู่คนละชั้นกับผู้หญิงคนนั้นขนาดไหน

                   หญิงสาวเม้มปากและจัดการกับอาหารตรงหน้าต่อลวกๆ ด้วยความว้าวุ่นใจ... เธอคงจะทำให้เสียเรื่องเสียแล้ว

                   ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้น ก็กลับเห็นเพียงอิริเอะจ้องเธอนิ่ง

                   “... ฉันช่วยให้ได้เจอก็ได้”

                   อายะทำตาโต เกือบลุกพรวดขึ้นมาอย่างไม่เชื่อหู ทว่าอิริเอะที่นั่งกอดอกทำหน้าจริงจังก็ดูเหมือนไม่ได้พูดเล่นแม้แต่น้อย

                   “ได้จริงๆเหรอคะ?”

                   “แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”

                   คำชายหนุ่มทำให้หญิงสาวเงียบไปชั่วครู่

                   นึกแล้ว... คนอย่างเขา...

                   “ไปเดทกับฉันนะ วันนึง”

                   “อะไรนะคะ??” เสียงสูงออกจากปากเมื่อเห็นรอยยิ้มของชายหนุ่มเริ่มกลับมา

                   อิริเอะท้าวแขนลงกับโต๊ะ

                   “จะตกลงไหมล่ะ?”

                   “...”

                   อายะอ้ำอึ้ง หลังจากครุ่นคิดแล้วในที่สุดก็ตัดสินใจพยักหน้าเบาๆ แทนคำตอบ

                   อิริเอะตบมือลั่นจนเธอสะดุ้ง

                   “งั้นเราต้องรีบไป”

                   เขาลุกขึ้น

                   “... ไปไหนคะ?”

                   อายะกระเถิบเก้าอี้ถอยหลัง มองตาปริบๆ

                   “ไปหานิโนะมิยะไง”

                   คนฟังทำตาโต

                   “แต่... นี่มันดึกแล้วนะคะ”

                   “ไม่ดึกจะได้เจอเป็นการส่วนตัวเรอะ”

                   อายะใจเต้นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ไม่อยากเชื่อว่าเธอจะได้เจอกับนิโนะมิยะ ยูกินะคืนนี้เลยหรือ... ยังไม่ ทันทำใจเลย... แต่ถ้าพลาดโอกาสนี้... เธอก็อาจจะไม่มีวันได้เจอกับผู้หญิงคนนั้นอีก

                   หญิงสาวเลิกลังเลที่จะลุกขึ้น แล้วรีบออกเดินตามชายหนุ่มไป

 

 

                   รถสปอร์ตนำเข้าสีเหลืองคันหรูลดความเร็วแล้วจอดที่หน้าทางเข้าแมนชั่นใหญ่ย่านดังใจกลางเมือง คนขับหนุ่มลด กระจกลงช้าๆ เพื่อพูดคุยกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เดินเข้ามาหา

                   “ผมเอง”

                   “คุณอิริเอะ” เจ้าหน้าที่ทักเมื่อเห็นใบหน้าและรอยยิ้ม ดูก็รู้ว่าเขาคงเข้ามาที่นี่บ่อยๆ และเป็นคนหนึ่งที่ได้รับอนุญาตให้เข้าออกที่นี่ได้

                   “นิโนะมิยะกลับมาแล้วเหรอ?”

                   “ครับ วันนี้มาดึกเลยนะครับ” เจ้าหน้าที่เหลือบสายตามองหญิงสาวร่างบางที่นั่งมาด้วยข้างๆ ไม่นึกอะไรนอกจากคิดว่าคงเป็นสาวคนใหม่ของอิริเอะอีก

                   อิริเอะขับรถวนมาจอดที่ทางเข้าตัวตึก เดินลงจากรถและหยิบการ์ดเล็กๆ ออกจากกระเป๋ามาทาบกับเครื่องอ่านสัญญาณที่หน้าประตู เมื่อประตูอัตโนมัติเปิดออกก็เรียกหญิงสาวเข้าไป

                   “ขึ้นไปสิ ลิฟท์คงมารอรับแล้ว”

                   “... รอรับ?” อายะถาม ทำตัวไม่ถูกเมื่อโดนบอกให้เดินเข้าไปในล็อบบี้กว้างดูหรูหราท่ามกลางโคมไฟแชนเดเรียระยิบระยับ

                   “เดี๋ยวลิฟท์จะไปจอดที่ชั้นของนิโนะมิยะเอง เป็นของนิโนะมิยะทั้งฟลอร์ ออกไปก็เจอเลย”

                   “...แล้ว” หญิงสาวร้องเรียกเมื่อเห็นอิริเอะทำท่าจะเดินกลับไปที่รถ

“ให้ฉันไปคนเดียวเหรอคะ...”

                   “จะให้ฉันไปทำไมล่ะ” อิริเอะหันมาทำเสียงสูง “คนที่มีการ์ดเข้าออกได้ก็มีแค่ฉันกับคิโนะซากิ แต่อย่าบอกนิโนะมิยะนะว่าฉันเป็นคนพามา” ชายหนุ่มยกนิ้วชี้ขึ้นมาแกว่งไปมาตรงหน้าราวกับพูดกับเด็กประถม

                   หญิงสาวทำหน้าฉงน ยิ่งเมื่อได้ยินชื่อหัวหน้าคิโนะซากิของเธอโผล่ขึ้นมาด้วยแล้ว...

                   “พวกคุณสนิทกันขนาดนั้นเหรอคะ...”

                   “ก็พอประมาณ... แค่เรียนมาด้วยกัน”

                   เรียนมาด้วยกัน...??!!

                   อายะไม่ทันได้ถามอะไรต่อ ชายหนุ่มก็ทำมือเร่ง

                   “ช่วยไม่ได้นะ ถ้าเธอชอบแบบนิโนะมิยะฉันก็จะเกรงใจแล้วกัน แต่เอาเป็นว่ามันไม่ง่ายอย่างที่เธอคิดหรอก ถ้านิโนะมิยะไม่เล่นด้วย รีบกลับมาซบอกฉันยังทันนะ!”

                   หญิงสาวขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจที่ชายหนุ่มพูด แต่ไม่มีเวลาได้ถามเพราะเขาขึ้นรถแจ้นออกไปแล้ว

                   อายะหันมองล็อบบี้หรูหราที่เงียบสนิทอีกรอบ มีลิฟท์ตัวกลางเปิดรออยู่ตัวหนึ่ง อย่างที่อิริเอะบอก ว่าเป็นลิฟท์ที่มารับ

                   หญิงสาวไม่มีทางเลือก เดินก้าวเข้าประตูลิฟท์               รู้สึกหวิวที่ท้องน้อยจนยืนแทบไม่สุขระหว่างที่ลิฟท์พาร่างบางเคลื่อนขึ้นไปสู่ชั้นบน ในหัวนึกไปสารพัด เพราะยังไม่รู้จะเริ่มเรื่องกับผู้หญิงคนนั้นว่ายังไง... นิโนะมิยะ ยูกินะจะเชื่อเหรอ ว่าเธอเป็นแฟนเก่าของชินอิจิที่คบกันมาแปดเก้าปี ชินอิจิคงไม่ได้เล่าเรื่องอะไรของเธอให้ฟัง...

                   เมื่อลิฟท์หยุดกึก ใจของหญิงสาวก็เหลือเล็กลีบ ไม่กล้าก้าวออกจากลิฟท์เสียอย่างนั้น

                   ร่างเล็กทำหน้าเหมือนคนอยากจะร้องไห้ขึ้นมาอย่างกระทันหัน กะจะรอให้ลิฟท์ปิดและกลับลงไปข้างล่าง ใหม่ แต่ดูเหมือนว่าลิฟท์ตัวนี้จะไม่ทำอย่างนั้นง่ายๆ

                   ในที่สุดก็ตัดสินใจก้าวขาออก สะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงสัญญาณว่าลิฟท์ปิดราวกับมีเซ็นเซอร์อ่าน หญิงสาวหันมองลิฟท์ที่ปิดสนิทราวกับว่าช่องทางหนีสุดท้ายได้เคลื่อนตัวหนีไปเสียแล้ว ไม่มีที่เหลือแม้แต่จะให้ถอยหลังเข้าไปอีก

                   อายะมองซ้ายขวาของระเบียงกว้าง มีเพียงประตูสีน้ำตาลเข้มใหญ่ประตูเดียวอยู่ข้างหน้า  คงเป็นห้องของผู้หญิงคนนั้นอย่างที่ว่า... สมกับที่เป็นนิโนะมิยะ ยูกินะ อยู่แมนชั่นใหญ่หรูหราชั้นสูงสุดใจกลางเมือง ระบบรักษาความปลอดภัยเพียบพร้อม แถมยังเป็นห้องของตัวเองทั้งฟลอร์อีก

                   อย่างน้อยก็น่าดีใจที่ยังมีออดให้กดเหมือนชาวบ้าน...

                   ทว่ากว่าหญิงสาวจะระดมกำลังใจใช้นิ้วชี้สั่นๆ จิ้มกดลงไปกับออดที่ว่านั้นได้ก็ใช้เวลาไปเกือบสิบนาที

                   “กรุณาบอกชื่อและธุระของท่านด้วยค่ะ”

                   อายะสะดุ้งโหยงกับเสียงเครื่องบันทึกเทปที่สวนออกมา ทีแรกนึกว่าเป็นเสียงของนิโนะมิยะ ยูกินะเสียอีก

                   ถ้าผู้หญิงคนนั้นอยู่ข้างในจริงๆ... ก็คงเห็นหน้าผู้มาเยือนคนนี้จากกล้องวงจรปิดที่ติดอยู่นี่แล้ว และก็คงกำลังคงกำลังขมวดคิ้วประหลาดใจ... นึกสงสัยอยู่ว่าผู้หญิงผมดำยาวคนนี้มาทำอะไรที่หน้าห้อง...

                   “เอ่อ....”

                   อายะอ้ำอึ้ง

                   “ฉันชื่อ... คิริฮาระ อายะค่ะ...”

                   แนะนำตัวแล้วหยุดจังหวะนิดหนึ่ง

                   “ฉันมีเรื่อง... จะมาขอร้อง... ไม่ใช่...จะมาขอคุยกับคุณหน่อยค่ะ... ฉันรู้ว่าคุณไม่รู้จักฉันและคงไม่เปิดประตูให้เพราะกลัวจะไม่ปลอดภัย... แต่ฉันมีเรื่องสำคัญที่อยากจะคุยกับคุณจริงๆค่ะ ฟังแล้วจะทำยังไงกับฉันก็ได้ แต่ขอให้เปิดประตูให้ฉันหน่อยเถอะ...”

                   อายะยกมือทั้งสองขึ้นประกบจนกลายเป็นบีบกันแน่นเหมือนตอนลุ้นประกาศผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยเมื่อสิบกว่าปีก่อน บรรยากาศเงียบสนิทและหรูหราวังเวงนี้ยิ่งทำให้เครียดและตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม

                   แล้วต้องสะดุ้งเผลอผงะถอยหลังเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดออก

                   ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ... นิโนะมิยะ ยูกินะ ยอมพูดกับเธอแล้ว...

                   นิโนะมิยะ...

                   ยูกินะ...

                   หญิงสาวอ้าปากค้าง ดวงตาโตเบิกกว้างอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ทว่าตาไม่ได้ฝาดไปจริงๆ ที่เห็นว่าผู้ที่เปิดประตูออกมาไม่ใช่สาวสวยหุ่นดีที่ตัวเองมักจะเห็นในทีวีอย่างที่คิด...

                   กลับเป็นชายหนุ่มร่างสูงผิวขาวหน้าเข้มที่เธอเคยพบเพียงครั้งเดียว...

                   คนที่เป็นใหญ่ที่สุดในนิโนะมิยะเกโนโปรดักชั่นนี้...

                   นิโนะมิยะ...

                   ทซึโยชิ....


つづく

 
 
 
 
 
 
 
 
คลิกเพื่อโหวตครับ
คลิกเพื่อโหวตครับ
คลิกเพื่อโหวตครับ
คลิกเพื่อโหวตครับ
คลิกเพื่อโหวตครับ
คลิกเพื่อโหวตครับ
คลิกเพื่อโหวตครับ
ชอบตอนนี้จังเลย
( 39 ) Vote
เรื่องมันเศร้า
( 26 ) Vote
โกรธแล้วนะ
( 26 ) Vote
โอ๊ย...เขิน
( 28 ) Vote
ลุ้นๆ
( 35 ) Vote
อ้าว... ซะงั้น
( 29 ) Vote
เดี๋ยวเจอดี!
( 32 ) Vote
 
 
ความคิดเห็นที่ 11
 
แว๊กกกกก งานเข้าแล้ว อายะเอ๊ยยย 

 
Member
Malakay
ชื่อที่ใช้โพส Malakay
วันที่ : 13  ตุลาคม 2555  / 15 : 05
คลิกเพื่อโหวต
( 25 ) Vote
 
 
 
ความคิดเห็นที่ 10
 
ว่าแล้วเชียวจะต้องเป็นคนพี่
ทำไมอายะไม่บอกหล่ะว่าอยากเจอคนน้อง

 
Member
Fame
ชื่อที่ใช้โพส Fame
วันที่ : 05  ตุลาคม 2555  / 13 : 56
คลิกเพื่อโหวต
( 23 ) Vote
 
 
 
ความคิดเห็นที่ 9
 
ไรเตอร์จะทำมือใช่ป่ะค่ะ จองคิวซื้อเลยค่ะ อยากได้ มากๆๆ
 
Member
sansoan
ชื่อที่ใช้โพส sansoan
วันที่ : 12  พฤษภาคม 2555  / 01 : 07
คลิกเพื่อโหวต
( 39 ) Vote
 
 
 
ความคิดเห็นที่ 8
 
ประธานเป็นพระเอกใช่มัียค่ะ อ่านแล้วสงสาร อายะมากมาย เกลี่ยด ชินอิจิ ไปเลยอ่ะ
 
Member
sansoan
ชื่อที่ใช้โพส sansoan
วันที่ : 11  พฤษภาคม 2555  / 22 : 55
คลิกเพื่อโหวต
( 34 ) Vote
 
 
 
ความคิดเห็นที่ 7
 
ขอบคุณที่แบ่งปันค่ะ 
 
Member
Voyardger
ชื่อที่ใช้โพส Voyardger
วันที่ : 10  เมษายน 2555  / 14 : 14
คลิกเพื่อโหวต
( 39 ) Vote
 
 
 
ความคิดเห็นที่ 6
 
เรื่องนี้ก็มีโครงการจะพิมพ์เองต่อตามลำดับนะคะ Sengoku no yuuhi>>> แล้วซากุระก็จะบาน >> ที่โตเกียวมีรัก ถ้าหาหนังสือไม่ได้ รออีกนิดแล้วจะพิมพ์เองค่ะ >w<
 

Hayashi Kisara#
Visitor
ชื่อที่ใช้โพส Hayashi Kisara#
วันที่ : 04  เมษายน 2555  / 06 : 23
 
 
 
ความคิดเห็นที่ 5
 
เห็นเรื่องนี้ที่งานหนังสืออยู่ 3-4 เล่ม สภาพไม่งามเลย ตอนแรกก้องงๆ จำชื่อคนแต่งได้ แต่ชื่อเรื่องไม่คุ้นเลย ก้อเลยไม่ได้สนใจ พอดีเห็นเอามาโพสให้อ่านเนื้อเรื่องน่าสนใจดีค่ะ คงต้องไปหาซื้อมาอ่านซะแล้ว  ถ้าสำนักพิมพ์ไม่พิมพ์ซ้ำอีก ก้อคงต้องซื้อเล่มเยินๆ มาอ่านไปก่อน ป่านนี้รู้หมดยัง เห็นตั้งแต่วันเสาร์
 
Member
anny
ชื่อที่ใช้โพส anny
วันที่ : 04  เมษายน 2555  / 01 : 38
คลิกเพื่อโหวต
( 31 ) Vote
 
 
 
ความคิดเห็นที่ 4
 

ซวยแว้วววววว

555555555

ลุ้นนนนนนนนนนนนนนนน

รอตอนต่อไปนะค่ะไรเตอร์....

 
Member
yingnon
ชื่อที่ใช้โพส yingnon
วันที่ : 03  เมษายน 2555  / 13 : 28
คลิกเพื่อโหวต
( 27 ) Vote
 
 
 
ความคิดเห็นที่ 3
 
สนุกมากเลยค่ะ
เป็นกำลังใจให้พี่โบว์ รีไรท์เสร็จเร็ว ๆ นะคะ สู้ ๆ
แล้วจะอุดหนุนนะคะ
 : )
 
Member
sinortorres
ชื่อที่ใช้โพส sinortorres
วันที่ : 03  เมษายน 2555  / 10 : 23
คลิกเพื่อโหวต
( 29 ) Vote
 
 
 
ความคิดเห็นที่ 2
 
อยากอ่านต่อเหมือนกับค่ะ 
add fav เรียบร้อย ติดตามทุกสถานการณ์
 
Member
sheis
ชื่อที่ใช้โพส sheis
วันที่ : 03  เมษายน 2555  / 02 : 51
คลิกเพื่อโหวต
( 25 ) Vote
 
 
 
 
 
1
 
 
1 2 3 4 5
 
 
 


โพสความเห็นโดยใช้ชื่อ :
Untitled Document
 
- กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะเป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาตจากผู้ลงผลงาน
- กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลงผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว
- ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบโดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งทางห้องสมุดดอตคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆทั้งสิ้น
 
 
 
 
 
 
 
 
    Site Map Hongsamut.com
 
 
  About Hongsamut
 
Home
กฏกติกา
  Writer Zone
 
All writer
Writer's ฝากบอก
  Writer Zone
 
All writer
Writer's ฝากบอก
  Writer Zone
 
All writer
Writer's ฝากบอก