หนังสือนิยายออนไลน์ สำหรับคนรักการอ่าน - online novel

หนาวเสน่หา : แนะนำเรื่อง+ ตอนที่ 1 เสือจำศีล&ลูกไก่ในคฤหาสน์ 100%

View OverAll : 127,278

โปรเจกต์พิเศษ DUO Lovers

หนาวเสน่หา By Lala

ปรารถนา By ฝันหวาน

ตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์ดอกหญ้า 2000

กำหนดวางแผง งานสัปดาห์หนังสือเดือนตุลาคม 2555

หนาวเสน่หา 1 (เสือจำศีล&ลูกไก่ในคฤหาสน์)

ในค่ำคืนที่ดาวห่มฟ้า เป็นช่วงเวลาพักผ่อนของสรรพสิ่งที่มีชีวิตบนโลก แต่ทว่ากลับมีบุรุษหนุ่มรูปงาม ร่างสูงกำยำในชุดสูทสีดำ ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ที่หน้าบ้านสีขาวสองชั้นออกแบบก่อสร้างด้วยรูปทรงสถาปัตยกรรมแบบโมเดิร์นร่วมสมัย เติมเต็มกลิ่นไอธรรมชาติให้กับตัวบ้านด้วยพันธ์ไม้ใหญ่สีเขียวสด หน้าบ้านตกแต่งสวนดอกไม้ล้อมรอบสระว่ายน้ำส่วนตัว บ้านหลังนี้ตั้งอยู่ภายในอาณาเขตรั้วที่โอบล้อมพื้นที่จำนวนสิบห้าไร่ของตระกูลเลิศเกียรติเลอสรวง มือขวายกขึ้นล้วงกระเป๋ากางเกง มือซ้ายค่อยๆ กำเป็นหมัดแน่น ดวงตายาวรีจ้องมองไปยังอดีตรังรักที่มีอายุการใช้งานเพียงแค่เจ็ดเดือนด้วยความรู้สึกที่ผิดหวังคละเคล้าด้วยความเจ็บปวด ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มหยันให้กับความพ่ายแพ้อย่างหมดรูปของตัวเอง และนี่คงจะเป็นข้อพิสูจน์ให้เห็นเป็นที่ประจักษ์แล้วว่า รพพ์ เลิศเกียรติเลอสรวง ประธานผู้บริหารโรงแรมหกดาว โรงแรมที่สร้างเงินและชื่อเสียงให้กับประเทศมาเกือบสิบปีนับตั้งแต่เขาเข้ามารับตำแหน่งแทนบิดา ไม่ได้เก่งกาจหรือดีเลิศเหมือนอย่างที่ใครๆ คิดอิจฉาหรืออยากจะเป็นอย่างเขา

มันคงเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายและยากที่จะเชื่อสำหรับใครหลายๆ หากรู้ว่าชายหนุ่มวัยสามสิบห้า ทายาทคนโตของเจ้าสัวรพทัพ เลิศเกียติเลอสรวง กับหม่อมราชวงศ์หญิงคณิณี รัตนกุญชร ผู้ที่บริหารงานได้เป็นเลิศ บริหารจัดการพนักงานกว่าพันคนที่อยู่ภายใต้การปกครองได้อย่างยอดเยี่ยม แต่กลับบริหารชีวิตคู่ซึ่งมีกันเพียงแค่สองคนล้มเหลว ชีวิตสมรสที่เพิ่งเริ่มต้นได้เจ็ดเดือนต้องยุติลงด้วยเหตุผลที่เขาเคยได้ฟังจากคู่หย่าร้างคู่อื่นๆแล้วส่ายหน้าและคิดว่าเป็นเหตุผลที่ไม่เข้าท่าเลยสักนิด แต่วันนี้เขากลับได้ใช้มันเหมือนกับคู่อื่นๆ ‘การหย่าร้างที่เกิดจาก ทัศนคติไม่ตรงกัน’

เรือนหอที่โอบล้อมด้วยราตรีที่มืดมิด ไม่ต่างอะไรไปจากหัวใจของชายหนุ่มที่ถูกครอบงำด้วยอารมณ์มัวหมอง ความหนาวจากสายลมพัดพาความเจ็บปวดและเศร้าลึกให้กระจายไปทั่วกายใจ ในเมื่อหัวใจและความรักเป็นเรื่องยากที่จะเข้าใจและควบคุม ต่อจากนี้ไปชีวิตและจิตใจของเขาก็จะทุ่มเทให้กับสิ่งที่เขาถนัดและสามารถควบคุมมันได้นั่นก็คือ ‘งาน’ ไหล่กว้างเหยียดตรง ความเศร้าในดวงตาคมพลันวูบหายไป ความแข็งกร้าวและเด็ดขาดเข้ามาแทนที่

“อุ๊ย!”ร่างเพรียวบางที่ยืนแอบอยู่ที่ต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆตึกเล็กถึงกับสะดุ้งโหยงเมื่อมีมือของใครบางคนตบลงมาที่บ่าบอบบาง

“มายืนทำลับๆ ล่อๆ อะไรตรงนี้น่ะยัยลูกเจี๊ยบ”

คนที่ถูกจับได้ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจเมื่อจำเสียงเจ้าของมือที่วางอยู่บนบ่าของเธอได้ ปากจิ้มลิ้มเปิดยิ้มหวานเมื่อหันมามองเขา

“คุณเล็ก...”

คุณเล็ก หรือทัพพ์ เลิศเกียรติเลอสรวง ทายาทคนเล็กของเจ้าสัวรพทัพ ส่ายหน้าอย่างระอากับพฤติกรรมแอบมองของผู้จัดการสาวแห่งคฤหาสน์เลิศเกียรติเลอสรวงที่กลับมาอีกครั้งหลังจากที่หายไปเกือบครึ่งปี

“พอเฮียโสดปั๊บ...เธอก็กลับมาเป็นสาวนักถ้ำมองทันทีเลยเหรอ”ทัพพ์ ถามอย่างคนที่รู้ความในใจของอีกฝ่ายดี

“อี๊!...เหม็นเหล้า”สาวที่ถูกกล่าวหาว่านักถ้ำมองผงะหน้าหนีพร้อมกับยกมือขึ้นปิดจมูก “คุณเล็กดื่มเหล้าหรือไปอาบเหล้ามากันแน่คะ” ถามน้ำเสียงอู้อี้

ทัพพ์หัวเราะยกมือขึ้นดึงมือที่ปิดจมูกของอีกฝ่ายออก พร้อมกับยื่นใบหน้าหล่อเหลาเข้าไปใกล้มากขึ้น เพราะอีกฝ่ายคืออดีตลูกสมุนในวัยเด็ก ความผูกพันที่เป็นดั่งพี่น้องทำให้เขารู้สึกเอ็นดูเธอคนนี้ดั่งน้องสาว จึงไม่แปลกที่เขาจะชอบแกล้งและชอบแหย่ให้เธออารมณ์หลุดจากมาดผู้จัดการคฤหาสน์ที่มักจะตีกรอบให้ตัวเองแก่เกินวัย ทั้งทีความจริงแล้วในสายตาเขากุลนิดายังเป็นเพียงสาวน้อยวัยหวาน

“ถ้าพี่ใหญ่มีกลิ่นเหล้าติดตัวแบบพี่...เธอจะทำท่ารังเกียจแบบนี้หรือเปล่า”ทัพพ์เลิกคิ้วเข้มขึ้นถามอย่างล้อเลียน

“คุณเล็กชวนคุณใหญ่ไปดื่มมาเหรอคะ”กุลนิดาถามน้ำเสียงตื่น ใบหน้าแสดงออกถึงความเป็นห่วง

“ใช่...พี่ต้องทำหน้าที่น้องชายที่ดี พี่ชายกลับมาโสดทั้งทีก็ต้องฉลองสิ”นัยน์ตาคมเต้นระริกบอกแววขัน ถ้าหากว่ามีชื่อของพี่ใหญ่ของเขาในบทสนทนา หญิงสาวร่างบอบบางตรงหน้าก็จะปิดอารมณ์ที่ซ่อนเร้นเอาไว้ไม่มิด

“แล้วคุณใหญ่ดื่มไปเยอะหรือเปล่าคะ”หญิงสาวถาม เพราะรู้ว่าวันนี้คุณใหญ่แห่งคฤหาสน์เลิศเกียรติเลอสรวงจดทะเบียนหย่ากับคุณมลฤดี ภรรยาสาวสวยที่เพียบพร้อมด้วยฐานะทางการเงิน การศึกษาที่โดดเด่นและรูปลักษณ์ที่งดงาม เปรียบดั่งกิ่งทองใบหยกยามเมื่อทั้งสองเคียงคู่กัน

กุลนิดาและทุกคนในคฤหาสน์แห่งนี้รู้จักมลฤดีมาเกือบเจ็ดปีในฐานะเพื่อนสนิทของรพพ์ แต่ทว่าเมื่อเจ็ดเดือนที่แล้วเธอแทบช๊อคเมื่อทั้งสองประกาศแต่งงาน และในวันที่รู้ข่าวดีของทั้งคู่นั้นหัวใจของเธอก็แตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดีคำถามเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัวใจของเธอนั่นก็คือ ‘มันเป็นไปได้อย่างไรกันที่ทั้งสองจะแต่งงานกัน ในเมื่อที่ผ่านมาเธอและทุกคนต่างก็รู้ว่ารพพ์กับมลฤดีมีความสัมพันธ์ในแบบเพื่อน และทั้งสองคนก็ไม่เคยแสดงออกให้ใครได้เห็นเลยสักครั้งว่ากำลังคบกันอยู่ในฐานะคนรัก’

เพราะอยู่ในฐานะของคนที่แอบรักเธอจึงไม่สามารถไปร้องไห้ฟูมฟายกับใครได้ และด้วยหน้าที่ของผู้จัดการแห่งคฤหาสน์เลิศเกียรติเลอสรวง เธอจึงต้องยิ้มทั้งน้ำตาทำหน้าที่เป็นแม่งานดูแลจัดการเรื่องงานแต่งให้กับทายาทคนโตของเจ้าสัวรพทัพ

“เธอไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ถึงพี่ใหญ่จะดื่มเยาะขนาดไหนก็ไม่เคยทำให้ภาพพจน์ของผู้บริหารคนเก่งเสียหาย”

กุลนิดาพยักหน้าอย่างเห็นจริง รพพ์เป็นผู้ชายที่เงียบขรึมเข้าถึงตัวยาก ใบหน้านิ่งเรียบ ดวงตาฉายแววดุดัน อีกทั้งฐานะและอำนาจที่เขามีเปรียบดั่งกำแพงน้ำแข็งทำให้ใครๆพากันขยาดและระมัดระวังตัวเวลาที่ต้องอยู่ใกล้เขา ต่างกับเธอที่นอกจากจะไม่กลัวเขาแล้วยังมองเขาในฐานะชายในฝัน อยากจะเข้าใกล้และทำให้ใบหน้าเรียบๆ ดุๆ นั้นผ่อนคลาย อยากแบ่งเบาความเหนื่อยล้า รับฟังเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเขาในแต่ล่ะวัน แต่ทั้งหมดนี้ก็เป็นความต้องการของเธอฝ่ายเดียว โดยที่เขาไม่เคยรู้เลยสักนิดว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งเฝ้ามองเขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันด้วยความหวังว่าสักวันหนึ่งเขาจะหันกลับมาและเห็นเธออยู่ตรงนั้น

“คุณใหญ่คงจะเสียใจมาก”หญิงสาวพึมพำ ก่อนจะหันกลับไปมองยังตึกเล็กอีกครั้ง และให้เสียดายนักเมื่อไม่เห็นร่างสูงของเจ้าของตึกเสียแล้ว

“ก็ต้องมีบ้างล่ะ...”ทัพพ์ยักไหล่นิดๆอย่างเห็นว่าเป็นเรื่องปกติของคนสองคนที่เคยอยู่กินด้วยกันมาแล้ววันหนึ่งต้องแยกจากกัน แม้ว่าจะเป็นการแยกจากกันด้วยดีก็ตาม

“แต่อย่างน้อยๆ การหย่ากันครั้งนี้ระหว่างพี่ใหญ่กับคุณมล ก็ไม่ได้สร้างความเสียใจให้กับทุกคน”

“คุณเล็กหมายความว่าอย่างไรคะ”กุลนิดาเงยหน้าขึ้นถาม

“ก็หมายความว่า อย่างน้อยๆการที่พี่ใหญ่กลับมาเป็นหนุ่มโสดอีกครั้งก็ทำให้หัวใจของใครบางคนกลับมาคนกระชุ่มกระชวยอีกครั้งน่ะสิ”ทัพพ์หลิ่วตาให้อย่างขี้เล่น เพราะมีปริมาณแอลกอฮอล์อยู่ในร่างกายมากพอควรจึงทำให้ชายหนุ่มพูดออกโดยไม่ทันคิดและไม่ระวังว่าจะมีใครมาได้ยินหรือไม่

“ไม่จริงนะคะ...นิดาจะมีความสุขบนความทุกข์ของคุณใหญ่ได้ยังไงกัน”กุลนิดารีบแก้ต่างอย่างคนที่ร้อนตัว

“เลิกทำตัวเป็นนางเอกได้แล้ว...ในเมื่อโอกาสกลับมาหาเธออีกครั้งก็ให้รีบคว้าเสีย ก่อนที่จะมีใครมาตัดหน้าไปอีก”ทัพพ์เตือนอย่างหวังดี

“คุณเล็ก...”หญิงสาวคราง ดวงตาหลุมลงมองพื้นหญ้า

ชายหนุ่มอมยิ้ม ยกมือขึ้นเชยคางเรียวขึ้น ดวงตาจ้องดวงตากลมที่ฉายแววหวาดหวั่น ถ้าหากว่าเป็นคนอื่นเขาจะไม่เสียเวลามาแนะนำหรือเตือนอย่างนี้หรอก แต่นี่เป็นเพราะเห็นกันมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ความหวังดีที่เขามีให้เธอคนนี้จึงมีอยู่ไม่น้อยและพร้อมที่จะยื่นมือเข้าช่วยเหลือทุกเมื่อ

ระหว่างที่สองหนุ่มสาวกำลังยืนพูดคุยกันที่ใต้ร่มไม้ใหญ่ในยามวิกาลนั้น มีเงาหนึ่งปรากฏอยู่ที่หน้าต่างในห้องนอนชั้นสองของตึกเล็ก และกำลังมองมาที่พวกเขาอย่างไม่ชอบใจนัก

*************************************************************

เช้าวันใหม่สำหรับใครบางคนที่เพิ่งจะผ่านเรื่องราวเจ็บปวดมาเมื่อวันวานไม่ได้ทำให้ชีวิตประจำวันเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม หกโมงครึ่งคือเวลาเดิมที่รพพ์เดินลงมาจากห้องนอนในชุดสูทสีสุภาพและเรียบหรูรับกับเรือนร่างสูงกำยำ ในมือมีกระเป๋าเอกสารเตรียมพร้อมสำหรับหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างสงสัยเมื่อเห็นหญิงสาวร่างบอบบาง ในชุดเดรสยาวคลุมเข่าสีชมพูอมส้มขับผิวสีน้ำผึ้งให้ดูสว่างนวลเนียนจับตา ผมดำยาวถูกมัดเป็นหางม้าเผยดวงตากลมโตคมซึ้งดูโดดเด่นบนใบหน้างามรูปไข่

“สวัสดีค่ะคุณใหญ่”เสียงหวานใสจากริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้เจ้าของบ้านด้วยกิริยาท่าทางนุ่มนวลชวนมองสมกับเป็นผู้จัดการบริหารงานที่ตึกใหญ่

“คุณแม่เรียกพบผมเหรอ”รพพ์พยักหน้ารับไหว้ ก่อนจะเอ่ยถามถึงจุดประสงค์การมาที่นี่ของหญิงสาว

“ค่ะ...คุณหญิงท่านให้มาเรียนเชิญคุณใหญ่ไปรับประทานอาหารเช้าที่ตึกใหญ่ค่ะ”ทั้งที่เขาไม่ได้มองหรือมีท่าทีอะไรที่บ่งบอกว่าเขาจะสนใจเธอสักนิด แต่ทุกครั้งที่ได้มายืนอยู่ตรงหน้าเขาหัวใจของเธอก็เต้นรัว ใบหน้าแดงระเรื่ออย่างเขินอายกับความคิดที่เธอฝันไปเอง

“คุณทำงานที่ตึกใหญ่มากี่ปีแล้ว”

“คะ...”กุลนิดาเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างแปลกใจ ว่าทำไมอยู่ๆ เขาถึงถามคำถามนี้กับเธอ

“ไม่มีใครบอกคุณเหรอว่าเวลาที่คุยกับผู้ใหญ่ไม่ควรเอาหน้าไปมุดพื้น” รพพ์ถามเสียงเรียบ คิ้วเข้มขมวดมุ่นอย่างไม่ชอบใจ เมื่อคนตรงหน้าหน้าเอาแต่ก้มหน้าก้มตารายงานข้อความที่มารดาฝากมาถึงเขา ชายหนุ่มจะรู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่คู่สนทนาหรือใครก็ตามที่เขาหยุดคุยด้วยมักเลือกที่จะก้มหน้าและหลบตาแทนที่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตาคู่สนทนาอย่างที่ควรจะเป็น

กุลนิดาหน้าเผือดสีกับคำตำหนินั้น แม้จะรู้ว่าเขาเป็นคนเคร่งครัด แต่ที่ผ่านมาเขาก็ไม่ได้สนใจอะไรเธอนี่นา

“ผมไม่ใช่ยักษ์ไม่ใช่มาร...เพราะฉะนั้นไม่ต้องกลัวว่าผมจะขย้ำหรือจับคุณมากินหรอก”

“เอ่อ...นิดาไม่ได้คิดว่าคุณใหญ่เป็นยักษ์เป็นมารหรอกค่ะ”หญิงสาวรีบแก้กลัวเขาจะเข้าใจเธอผิด และพูดต่อในใจว่า ‘แต่คุณใหญ่เป็นคนที่นิดาปลื้มต่างหาก’

“เวลาอยู่ต่อหน้านายเล็กผมไม่เห็นว่าจะคุณจะเกร็งหรือมีทีท่ากลัวอะไรเลย...หรือว่าคุณเลือกปฏิบัติเฉพาะคน”ดวงตาเรียวรีหรี่ลงราวกับจะมองให้ทะลุให้เข้าไปถึงความคิดของหญิงสาวเพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่เขาคิดไว้นั้นไม่ผิด

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ...คือนิดากับคุณเล็กเคยเป็นเพื่อนเล่นกันมาก่อน เลยทำให้รู้สึกเป็นกันเองมากกว่า...เอ่อ...มากกว่าคุณใหญ่”หญิงสาวเหลือบตาขึ้นมองเขา ประโยคท้ายเบาเสียงลงแทบจะไม่ได้ยิน รู้สึกราวกับว่ายิ่งพูดอธิบายก็ยิ่งดูเหมือนการแก้ตัว

“เธอเป็นผู้หญิง ส่วนนายเล็กเป็นผู้ชายที่แต่งงานแล้ว เพราะฉะนั้นไม่ควรจะใช้คำว่ากันเอง อีกอย่างเธอก็อยู่ในฐานะลูกจ้างของตึกใหญ่ด้วย” รพพ์เตือนออกไปตรงๆ เขาไม่ต้องการให้เกิดเรื่องเสื่อมเสียขึ้นในรั้วบ้าน หลายครั้งที่เขาเห็นและไม่ชอบใจนักเมื่อน้องชายกับผู้จัดการสาวประจำตึกใหญ่เล่นถูกเนื้อต้องตัวกัน ทั้งที่คนหนึ่งแต่งงานแล้ว ส่วนอีกคนเป็นเพียงลูกจ้าง ถึงแม้ว่าในอดีตเขาจะเคยคิดว่าทัพพ์มีใจให้หญิงสาวคนนี้ และไม่เคยคิดขัดขวางเส้นทางรักของใคร แต่ในเมื่อปัจจุบันทัพพ์ได้เลือกและสมรสกับผู้หญิงที่เหมาะสมไปแล้ว ฉะนั้นรพพ์จึงเห็นว่าผู้หญิงตรงหน้าเขาควรจะรู้จักวางตัวให้เหมาะสม และควรจะถอยห่างออกมาจากน้องชายของเขาเสีย

“ค่ะ...นิดาจะปฏิบัติตามที่คุณใหญ่เตือน”หญิงสาวรับคำเสียงเครือ ขอบตาแดงเรื่อนึกน้อยใจในคำพูดของคนที่แอบปลื้มมานาน นี่ถ้าหากว่าเขารู้ว่าเธอคิดใฝ่สูงมีใจให้เขา เธอคงจะถูกไล่ออกจากคฤหาสน์เป็นแน่

“อีกอย่าง...ถ้าหากว่าครั้งหน้าคุณแม่ต้องการพบผมก็ให้โทรมาบอก คุณไม่จำเป็นต้องเดินมาถึงที่นี่เพราะหน้าที่คุณอยู่ที่ตึกใหญ่”รพพ์บอกอีกข้อก่อนจะเดินออกไป ปล่อยให้หญิงสาวยืนหน้าสลดมองตามเขาไปด้วยสายตาตัดพ้อ

“สวัสดีครับคุณแม่”

หม่อมราชวงศ์หญิงคณิณี รัตนกุญชร เปิดยิ้มอ่อนโยนเมื่อลูกชายคนโตเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะอาหารเช้า ดวงตาของแม่ที่เป็นผู้ให้กำเนิดฟูมฟักและเฝ้ามองบุตรชายมาตั้งแต่ตั้งแรกเกิดจนกระทั้งบัดนี้ลูกน้อยในวันวานได้เติบใหญ่เป็นหนุ่มวัยฉกรรจ์ นั้นยังเต็มไปด้วยความรักและปราณีที่ดูจะมากขึ้นตามกาลเวลา สำหรับเธอซึ่งได้ผ่านมาหลายหน้าที่ ไม่ว่าจะเป็นหน้าที่ของลูก หน้าที่ของภรรยา แต่ไม่มีหน้าที่ไหนที่จะรู้สึกว่ายิ่งใหญ่และลึกซึ้งได้เท่ากับการได้ทำหน้าที่ของแม่ให้กับลูกชายทั้งสอง หากเปรียบทัพพ์ลูกชายคนเล็กเป็นความชื่นใจ รพพ์ลูกชายคนโตก็เป็นความภาคภูมิใจ ลูกชายทั้งสองซึ่งเป็นทั้งความชื่นใจและความภาคภูมิใจคือเหตุผลสำคัญที่ทำให้เธออยากจะลืมตาขึ้นมาในทุกๆเช้าเพื่อที่จะได้เห็นความสำเร็จในชีวิตของพวกเขา

“ไม่หยุดงานสักวันหรือลูก...เมื่อคืนไปดื่มกับเล็กกลับมาก็ดึกแล้วไม่ใช่เหรอ”คุณหญิงเอ่ยถามลูกชายที่ยังตื่นเช้าได้เป็นปกติทั้งที่เมื่อวานเป็นวันที่หนักที่สุดในชีวิตของลูกผู้ชาย แต่ทว่าเวลาผ่านไปเพียงยี่สิบสี่ชั่วโมงรพพ์ก็กลับมาทำหน้าที่ได้เหมือนเดิม ใบหน้าเรียบสนิทดวงตามุ่งมั่นเด็ดขาดก็ยังคงเป็นเช่นดั่งทุกวันที่ผ่านมา สมกับที่เป็นทายาทคนโตของเจ้าสัวรพทัพที่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาก็ยังสามารถควบคุมทุกอย่างได้ ความรู้สึกต่างๆเก็บไว้ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย แม้แต่คนใกล้ชิดก็ยากที่จะรู้และเข้าใจว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“ผมสบายดีครับคุณแม่”รพพ์ตอบสั้นๆเรียบๆแต่ได้ใจความตามแบบฉบับของเขา ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้กับคนรับใช้ที่นำกาแฟมาเสิร์ฟ

“รับข้าวต้มกุ้งด้วยไหมคะคุณใหญ่”ป้าศรีนวลต้นห้องของคุณหญิงคณิณีเอ่ยถามเมื่อเดินออกมาจากห้องครัวเล็ก

“ไม่ล่ะครับ...ขอบคุณครับ”

“คุณใหญ่ดูผอมไปนะคะ...ควรจะดูแลและและบำรุงตัวเองให้มากกว่านี้”ป้าศรีนวลเริ่มต้นบ่น เพราะช่วยคุณหญิงผู้เป็นนายหญิงเลี้ยงดูสองหนุ่มตระกูลเลิศเกียรติเลอสรวงมาตั้งแต่แรกคลอด ความรักความหวังดีจึงมีไม่น้อยไปกว่าแม่แท้ๆ

“เป็นหนุ่มโสดก็อย่างนี้ล่ะครับป้าศรีนวล...จะมีใครมาสนใจดูแล ไม่เหมือนผมที่แข็งแรงทั้งจิตใจและร่างกาย”เสียงนุ่มทุ้มดังมาก่อนที่ตัวจะเดินมาถึงเสียอีก

“สวัสดีตอนเช้าครับคุณแม่...แก้มคุณแม่ของผมนี้หอมกว่าหญิงใดในโลกเลย”คนตัวโตแต่ยังมากด้วยอารมณ์ขี้อ้อนตวัดแขนโอบกอดมารดาจากด้านหลังเก้าอี้ โน้มใบหน้าหล่อเหลาที่ใครๆให้ความนิยามความหล่อของชายหนุ่มว่า ‘ตี๋อินเตอร์’ ลงมาหอมแก้มของผู้หญิงคนแรกที่เขารัก ทำให้คนที่มองอยู่ถึงกับอมยิ้มและส่ายหน้า

“สงสัยฝนจะตกหนักเสียแล้วกระมังวันนี้...ลูกชายคนเล็กของแม่ตื่นเช้า”คุณหญิงคณิณียกมือขึ้นลูบแก้มของลูกรักเบาๆ

“ถ้าฝนตกจริงๆ คงไม่ใช่เพราะผมหรอกครับคุณแม่แต่อาจจะเป็นน้ำตาของหนุ่มขี้เหงาจากตึกเล็กมากกว่า”นัยน์ตาดำเป็นประกายระริกบ่งบอกแววขันยามเมื่อหันไปยักคิ้วหลิ่วตาให้กับหนุ่มเจ้าของตึกเล็กที่ปลายตามามองเขาดุๆ แล้วยกกาแฟขึ้นดื่มโดยปราศจากอารมณ์ร้อนหนาวจากคำพูดเหน็บแนมของเขา

“ไม่เอาสิเล็ก...อย่าไปพูดเล่นกับพี่ใหญ่อย่างนั้น”คุณหญิงปรามลูกชายคนเล็กที่ชอบยั่วแหย่คนโน้นคนนี้ให้ได้หัวเราะกันตลอด แต่ดูเหมือนว่าอารมณ์ขันของทัพพ์จะใช้ไม่ได้กับพี่ชายคนขรึม

“วันนี้นายต้องไปรับรองคณะทูตที่เชียงใหม่ไม่ใช่เหรอ”รพพ์เอ่ยถามเรื่องงาน

“ครับ...ที่ผมต้องตื่นเช้าก็เพราะต้องไปขึ้นเครื่องตอนเก้าโมงนี่แหละ อ้อ หลังจากเสร็จเรื่องรับรองคณะทูตแล้วผมขออนุญาตลาพักร้อนไปสูดอากาศบริสุทธิบนดอยสักอาทิตย์นะครับ” ผู้เป็นน้องชายบอกกึ่งขออนุญาตพี่ชายยิ้มๆ พร้อมกับเดินมานั่งที่เก้าอี้ด้านขวามือของมารดา

“นายเพิ่งจะลาพักร้อนไปเมื่อเดือนที่แล้วเองไม่ใช่เหรอ”ผู้เป็นพี่ชายดักคอ เพราะรู้ดีว่าเขาจะอนุญาตหรือไม่นั้นก็มีค่าเท่ากัน ถ้าหากว่าเจ้าตัวจะไปยังไงก็ต้องไปให้ได้อยู่แล้ว

“ในฐานะที่ผมดำรงตำแหน่งรองผู้บริหาร ผมมีสิทธิลาพักร้อนได้ 45 วัน”ท่านรองประธานแห่งโรงแรมเลิศเกียรติเลอสรวงยกระเบียบขึ้นมาอ้าง “อีกอย่างผมตั้งใจจะมีหลานให้คุณแม่ในปีมังกรทอง...เลยต้องพยายามนิดหนึ่ง ครั้งที่แล้วไปทะเลดำน้ำไม่สำเร็จ ครั้งนี้เปลี่ยนแผนขอเล่นของสูงด้วยการขึ้นดอยเผื่อจะได้ผล...คุณแม่กับป้าศรีนวลจะได้ไม่เหงาถ้ามีเด็กมาให้เลี้ยง”ทัพพ์หันไปยิ้มอ้อนมารดา

“ข้าวต้มกุ้งรสชาติกลมกล่อมที่ใครทำก็ไม่อร่อยเท่า...ต้องเป็นฝีมือขอป้าศรีนวลแน่ๆเลยใช่ไหมครับ”แล้วเผื่อรอยยิ้มนั้นไปให้ต้นห้องของมารดาด้วย

“คุณเล็กขาอย่าปากหวานนักเลย...แค่นี้ป้าศรีนวลก็รักคุณเล็กจะแย่แล้ว”เจ้าของต้นตำรับข้าวต้มกุ้งประจำตึกใหญ่ยิ้มชื่น ความขี้เล่นและอารมณ์ดีของท่านรองหรือคุณเล็กทำให้นางหัวเราะได้ตลอด

“แล้วใหญ่ล่ะลูก...จะมีหลานมาให้แม่อุ้มเมื่อไหร่”

เพล้ง!

เสียงช้อนที่ตกลงในชามข้าวต้ม เรียกความสนใจจากทุกคนให้หันมามองยังจุดเกิดเหตุ แต่ทว่าดูเหมือนคนก่อเหตุจะไม่ได้รู้สึกอะไรสักนิด

“คุณแม่ครับ...พี่ใหญ่เพิ่งจะหย่าเมื่อวานนี้เองนะครับ”ทัพพ์รีบโพล่งขึ้น หรือคุณแม่จะลืมไปแล้วว่าตอนนี้ลูกชายคนโตของท่านอยู่ในสถานะหนุ่มโสดที่เพิ่งผ่านการหย่าร้างมาหนึ่งวัน

“ถ้าอย่างนั้นแม่ต้องเปลี่ยนคำถามใหม่ว่า...ใหญ่คิดจะแต่งงานใหม่อีกครั้งเมื่อไหร่”คุณหญิงแก้ประโยคคำถามใหม่อีกครั้ง

รพพ์วางแก้วกาแฟลงบนจานรองแล้วหันไปตอบมารดาที่มองมาที่เขาอย่างรอคำตอบอยู่ก่อนแล้ว

“สำหรับผมแล้ว อะไรที่ผมไม่ถนัดหรือเคยทำสิ่งนั้นพลาดมาแล้ว...ผมจะไม่ฝืนความสามารถของตัวเองเพื่อทำเรื่องเดิมซ้ำอีกครั้ง”

คำตอบของหนุ่มเพิ่งโสดทำให้คนที่อยู่ในห้องรับประทานอาหารถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน

“การใช้ชีวิตคู่กับใครสักคนมันไม่จำเป็นต้องใช้ความถนัดหรือความสามารถอะไรหรอกนะลูก ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการเรียนรู้และความรู้สึกที่มีให้กัน...ที่ชีวิตคู่ของใหญ่กับหนูมลต้องยุติลงนั้น ก็เพราะใหญ่กับหนูมลยังรักกันไม่มากพอ จึงทำให้ความอดทนและความเสียสละลดน้อยตามไปด้วย...ในเมื่อคนสองคนเหมาะที่จะเป็นเพื่อนกันมากกว่าการเป็นสามีภรรยา การหย่าจึงถือว่าเป็นทางออกที่ดีที่สุด...เพราะอย่างน้อยทั้งใหญ่และหนูมลก็ยังกลับมาเป็นเพื่อนกันได้เหมือนเดิม...ตัวใหญ่เองก็ไม่ควรคิดโทษตัวเองหรือเอาการหย่าครั้งนี้มาเป็นบรรทัดฐานสำหรับอนาคต...เพราะต่อไปใหญ่อาจจะได้พบกับผู้หญิงที่ใหญ่รักได้มากกว่างานก็เป็นได้”คุณหญิงคณิณีสอนลูกชายอย่างใจเย็น

สาเหตุที่ชีวิตคู่ของรพพ์กับมลฤดีอดีตลูกสะใภ้จบลงนั้นไม่ได้มาจากมือที่สามเหมือนกับคู่อย่างร้างอื่นๆ แต่เกิดจากความบ้างานของลูกชายเธอเอง หลายครั้งที่เขาละเลยการทำหน้าที่สามีที่ดีที่พึงกระทำ ปล่อยให้ภรรยาที่ยอมออกจากงานที่ตนเองรักมาเป็นแม่บ้านเต็มตัว ในขณะที่รพพ์ให้ความสำคัญกับงานเช่นเดิม ปล่อยให้ภรรยาต้องเหงาและทานข้าวเย็นคนเดียวเกือบทุกวัน เวลาที่เห็นหน้าหรือได้ใช่เวลาร่วมกันในแต่ละวันของทั้งสองนั้นแทบจะไม่ถึงหกชั่วโมงต่อวันด้วยซ้ำไป

“ถ้าคุณแม่อยากมีหลาน...นายเล็กก็มีให้คุณแม่ได้นี่ครับ”

“ที่แม่พูดมาทั้งหมดนั้นความสำคัญไม่ได้อยู่ที่เรื่องหลานหรอกนะใหญ่...ความสุขของใหญ่ต่างหากคือสิ่งที่แม่อยากเห็น”คุณหญิงคณิณีแย้งเสียงเครือ แม้ว่าใครๆ จะมองว่ารพพ์เป็นผู้ชายที่โชคดีที่เกิดมาบนกองเงินกองทอง อีกทั้งบิดายังเป็นเจ้าสัวคนดังติดอันดับนักธุรกิจใหญ่ของประเทศ ได้สร้างรากฐานที่มั่นคงเอาไว้ให้โดยไม่ต้องพยายามด้วยตัวเอง แต่ใครเล่าจะรู้ดีเท่ากับผู้เป็นแม่อย่างเธอที่ได้เฝ้ามองลูกมาตลอด...คนที่ใครๆคิดว่าโชคดีนั้นกลับเป็นคนที่น่าสงสารและเห็นใจที่สุด รพพ์ไม่มีสิทธิ์เดินตามฝันหรือบอกความต้องการของตัวเองกับใครได้ว่าแท้จริงแล้วเขาอยากเรียนหรืออยากเป็นอะไร เพราะทุกอย่างในชีวิตเขาได้ถูกบิดาขีดเส้นไว้ให้แล้วในฐานะทายาทคนโต ที่ต้องแบกรับความหวัง สืบทอดอำนาจดูแลรับผิดชอบชีวิตของบริวารอีกนับพันชีวิตที่อยู่ในความดูแล

ทั้งที่เขาเป็นเพียงแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ควรจะมีช่วงเวลาสนุกเฮฮากับเพื่อนฝูง มีช่วงเวลาหวานๆ กับคนรัก แต่รพพ์กลับไม่เคยมีช่วงเวลาเหล่านี้ เพราะหลังจากเรียนจบเขาก็ต้องเข้ามาศึกษางานและนั่งเก้าอี้ประธานบริหารแทนบิดา เปลี่ยนตัวเองจากมนุษย์ธรรมดาเป็นเครื่องจักรที่ทำงานเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักเหน็จเหนื่อย

“ชีวิตคนเรามันสั้นนะลูก...แม่อยากให้ใหญ่ให้รักและหาความสุขให้กับตัวเองบ้าง”

“คุณแม่คิดว่าความสุขของผมคือการแต่งงานหรือครับ”รพพ์ถาม

“มันอาจจะไม่ใช่ทั้งหมด...แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าการอยู่คนเดียวไม่ใช่หรือลูก มีคนคอยปรนนิบัติดูแล มีรอยยิ้มหวานๆต้อนรับเมื่อกลับมาจากทำงาน คอยรับฟังปัญหาหรือเรื่องราวต่างๆที่เราพบเจอและอยากจะเล่าให้ใครสักคนฟัง”คุณหญิงคณิณีพูดยิ้มๆ

รพพ์ยิ้มไปกับเหตุผลของมารดาที่ยกขึ้นมาพูดให้เขาฟัง แล้วให้หวนคิดถึงช่วงเวลาที่เขาใช้ชีวิตคู่กับมลฤดีว่าในตอนนั้นเขาและเธอเป็นคู่แต่งงานที่ใช้ชีวิตอย่างที่คุณแม่พูดหรือเปล่า คำตอบที่ได้คือ ไม่ เขากลับบ้านดึกในขณะที่เธอนอนหลับไปแล้ว เขาตื่นเช้าและออกไปทำงานก่อนที่เธอจะตื่น เอางานกลับมาทำที่บ้านในช่วงวันหยุด นัยน์ตาฉายแววร้าวรานเมื่อคิดได้ว่าเขาไม่มีเวลาแม้แต่จะพาเธอไปฮันนิมูนด้วยซ้ำไป

เขากับมลฤดีเป็นเพื่อนสนิทกันมาเจ็ดปี หญิงสาวเป็นมัณฑนากรที่เข้ามาดูแลการตกแต่งที่โรงแรมของเขา มลฤดีเป็นผู้หญิงที่คล่องแคล่วให้ความสำคัญกับงานไม่ว่าเขาจะถามอะไรเธอก็สามารถตอบได้หมด และเมื่อมีโอกาสได้พูดคุยกันมากขึ้นก็ทำให้รู้ว่าเธอกับเขานั้นชอบอะไรคล้ายๆ กัน หลังจากนั้นไม่นานจากผู้ว่าจ้างกับผู้รับจ้าง ก็ขยับมาเป็นเพื่อนที่รู้ใจและเป็นผู้หญิงคนที่สองรองจากมารดาที่เขาอยู่ด้วยแล้วรู้สึกสบายใจ ด้วยเหตุผลง่ายๆ นี้เขาจึงขอเธอแต่งงาน มิตรภาพความเป็นเพื่อนที่แน่นแฟ้น และไม่เคยเรียกร้องเวลาให้อีกฝ่ายต้องอึดอัดใจ ได้หายไปทันทีเมื่อทั้งเขาและเธอเข้าพิธีแต่งงานให้คำมั่นว่าจะดูแลและเข้าใจกันเช่นนี้ตลอดไป สำหรับเขาแล้วการที่เปลี่ยนสถานะจากเพื่อนมาเป็นสามีนั้นไม่ได้รู้สึกว่าชีวิตเปลี่ยนไปนัก แต่สำหรับมลฤดีเธอบอกว่ามันเป็นช่วงเวลาที่เธอต้องทนเหงาและอึดอัดใจกับการที่ต้องอยู่ในฐานะภรรยาของเขา

“ใหญ่เองก็อายุสามสิบห้าแล้ว...ควรจะเริ่มมองหาใครสักคนเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง”คุณหญิงคณิณีเสริมเมื่อเห็นรอยยิ้มแรกจากลูกชาย

“ผมไม่คิดว่าจะมีผู้หญิงคนไหนทนผู้ชายอย่างผมได้หรอกครับ”ชายหนุ่มบอกไปตามตรง เขาไม่อยากทำร้ายผู้หญิงคนไหนด้วยการแต่งงานเพียงเพราะคิดว่าไปกันได้ ไม่อยากให้ต้องมาทนเหงาหรืออึดอัดกับผู้ชายที่ต้องใช้ชีวิตอยู่กับงานเช่นเขา

“แล้วถ้าแม่บอกว่ามีล่ะ...ลูกจะว่าไง”คุณหญิงถามยิ้มๆ หัวใจพองโตขึ้นเพียงแค่คิดว่าเธอกำลังจะได้ลูกชายคนเดิมที่เคยมีรอยยิ้มอันอบอุ่นอยู่เป็นนิจ กลับมาอีกครั้งหลังจากที่เสียไปเกือบสิบปีตั้งแต่เขารับงานแทนบิดา

“ใครเหรอครับ?”

คนที่นั่งทานอาหารเช้าร่วมอยู่ด้วยรีบวางช้อนและโพล่งถามขึ้นด้วยความอยากรู้ และให้คิดไปถึงยัยลูกเจี๊ยบที่ต้องกลายเป็นไก่ป่วยอีกแน่ถ้ารู้ว่าแม่เขาเรียกพี่ชายมาที่ตึกใหญ่ทำไม

“คุณเล็ก...”ป้าศรีนวลเรียกปราม แต่ดูเหมือนว่าคุณเล็กจะไม่ได้ยินเพราะเขาให้ความสนใจกับคำพูดของมารดามากกว่า

“คุณแม่จะเลือกเจ้าสาวให้พี่ใหญ่เองเหรอครับ”ทัพพ์ถามอย่างสงสัย เพราะเท่าที่จำได้มารดาเคยบอกว่าความรักเป็นเรื่องของคนสองคน หากลูกเลือกใครแม่ก็จะรักด้วย แล้วนี่คุณแม่คิดอย่างไรถึงได้ลงมาจัดการชีวิตของพี่ใหญ่ด้วยตัวเอง

ในขณะที่เจ้าของเรื่องนั้นก็อยากรู้เช่นกันว่ามารดาหมายถึงใคร แต่เขาเลือกที่จะเงียบและรอให้มารดาเอ่ยบอกมาเอง

“ถ้าแม่จะแนะนำผู้หญิงให้ใหญ่ลองพิจารณาสักคน...ใหญ่จะว่าอย่างไร”ผู้เป็นแม่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ดวงตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังว่าลูกชายจะรับความหวังดีของเธอ

รพพ์ยิ้มขรึม “ถ้าผู้หญิงที่คุณแม่เห็นชอบว่าเหมาะสมและสามารถดูแลให้ความสุขกับผมได้อย่างที่คุณแม่พูด...ผมก็ยินดีที่จะพิจารณา แต่ในการคบหาหรือศึกษากันนั้นจะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อเธอยอมรับในข้อเสนอของผมด้วย”

“ข้อเสนอ?”คุณหญิงผู้เป็นมารดาทำหน้าสงสัย

“ครับ...การศึกษาดูใจในแบบที่ผมต้องการคือ ให้ผู้หญิงคนนั้นย้ายเข้ามาอยู่ที่ตึกเล็กและทดลองทำหน้าที่ภรรยาโดยที่ไม่มีพิธีแต่งงาน หรือการจดทะเบียนสมรส”

“อะไรนะ?”สมาชิกที่โต๊ะอาหารถึงกับออกอาการอ้าปากค้าง ตาโต เมื่อได้ฟังข้อเสนอของคุณใหญ่

“คุณแม่ก็ทราบนี่ครับว่าผมไม่มีเวลาที่จะพาผู้หญิงคนไหน ไปดูหนัง ฟังเพลง กินข้าว หรือช๊อปปิ้ง เหมือนผู้ชายคนอื่นๆ ผมใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่ทำงาน และเมื่อถึงเวลาพักผ่อนก็จะกลับมานอนที่ตึกเล็ก...อีกอย่างผมคิดว่าการทดลองอยู่ด้วยกันก่อนแต่งงานเป็นเรื่องที่ดีกับทั้งสองฝ่าย หากไปกันไม่ได้ก็แยกย้ายจากกันโดยที่ไม่ต้องวุ่นวายหรือเสียเวลากับเรื่องหย่า”

คุณหญิงคณิณีแทบจะเป็นลมล้มตึงกับความคิดและข้อเสนอของลูกชายคนโต ถ้าหากว่าข้อเสนอนี้มาจากลูกชายคนเล็กเธอคงจะไม่ตกใจขนาดนี้

“เฮีย...”

ทัพพ์เรียกพี่ชายพร้อมกับรีบเดินตามออกมาที่หน้าตึกใหญ่ หลังจากที่พี่ชายปล่อยระเบิดลูกใหญ่ไว้ที่โต๊ะรับประทานอาหารแล้ว เขาก็รีบขอตัวออกมาเช่นกัน

“มีอะไร?” รพพ์หันมาถามน้องชาย

“ที่เฮียพูดกับคุณแม่เมื่อกี้นี้น่ะ...เฮียพูดจริงหรือเปล่า”เมื่ออยู่กันสองคนสรรพนามที่เขาเรียกพี่ชายก็เปลี่ยนไปด้วย เพราะถ้าเขาเรียกพี่ชายว่า ‘เฮีย’ ต่อหน้าคุณแม่หรือต่อหน้าป้าศรีนวลมีหวังโดนมองตาเขียวหรือไม่ก็อาจจะโดนหยิกได้

“แล้วนายคิดว่าจะมีผู้หญิงดีๆที่ไหนบนโลกนี้...ยอมรับข้อเสนอบ้าๆของพี่ได้ล่ะ”รพพ์ย้อนถามกลับ

“อ้าว!...แล้วที่เฮียบอกคุณแม่ไปนั่นก็หมายความว่า...”ทัพพ์เพิ่งจะเข้าใจเจตนาของพี่ชายก็ตอนนี้เอง ไม่ปฏิเสธน้ำใจของคุณแม่ แต่เลือกที่จะตั้งเงื่อนไขแบบนี้ขึ้นมาเพื่อบีบให้ท่านยกเลิกในสิ่งที่คิดจะทำ

“คุณแม่อาจจะหาผู้หญิงแบบที่เฮียต้องการให้ไม่ได้...แต่ถ้าผมน่ะไม่แน่”ทัพพ์พูดขึ้นเมื่อความคิดบางอย่างแวบเข้ามาในสมอง เสือยังไงก็ยังเป็นเสือและจำศีลนานๆยังไงก็ต้องรู้สึกหิวบ้างล่ะ...แล้วถ้าเขาจะทำหน้าที่น้องชายที่ดีส่งเนื้อนุ่มๆ กรอบๆ ป้อนเข้าปากเสือ ก็เท่ากับเป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกถึงสองตัว เปิดยิ้มกว้าง นัยน์ตาเป็นประกายระริกกับความคิดดีๆ ที่เกิดขึ้น

“เลิกเล่นเลิกคิดอะไรที่มันไร้สาระได้แล้ว...นายควรเอาเวลาที่ว่างไปคิดเรื่องงานจะดีกว่า” รพพ์รีบเบรกน้องชายที่มักจะคิดและทำอะไรแผลงๆ ให้เขาต้องปวดหัวอยู่เสมอ ทั้งที่แต่งงานและเป็นหัวหน้าครอบครัวแล้วแต่ก็ยังเล่นไม่เลิก

“เรื่องงานเฮียไม่ต้องห่วงหรอก...ผมเอาอยู่”ทัพพ์ยิ้มร่า “ส่วนเรื่องเมียของเฮียน่ะ...ผมก็ยินดีที่จะ...จัดให้” พูดจบก็ผิวปากเป็นเพลงรักเดินไปขึ้นรถที่มีคนขับๆเข้ามาจอดเทียบรอที่หน้าตึกอย่างอารมณ์ดี

รพพ์ส่ายหน้ากับความทะเล้นที่ดูจะมีมากขึ้นตามอายุของน้องชาย ก่อนจะเดินไปขึ้นรถของตนเองบ้าง

“ท่านประธานคะ...คุณมลฤดีมาขอเข้าพบค่ะ”ผู้ช่วยเลขาสาวเดินเข้ามารายงานประธานผู้บริหารโรงแรมดัง

คิ้วเข้มของท่านประธานเลิกขึ้นอย่างแปลกใจเมื่อได้ยินชื่อของอดีตภรรยา

“เชิญเข้ามาได้”ชายหนุ่มตอบ ก่อนจะลุกขึ้นยืนและเดินออกมาจากโต๊ะทำงาน

“สวัสดีค่ะ...ใหญ่”หญิงสาวร่างเพรียวระหงเอ่ยทักทายท่านประธานหนุ่มหรืออดีตสามีเสียงใสเมื่อเห็นเขามายืนรอรับเธออยู่ที่หน้าประตู ริมฝีปากอิ่มสีแดงสดคลี่ยิ้มหวานทำให้ใบหน้ารูปหัวใจที่ล้อมกรอบด้วยผมสีน้ำตาลทองซึ่งถูกดัดเป็นลอนใหญ่นั้นดูชวนมอง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเป็นประกายบ่งบอกอารมณ์แห่งความสุข

“ดูเหมือนใหญ่จะช๊อค...ที่มลมาหา”มลฤดีหัวเราะอย่างเห็นขัน เมื่อเห็นอดีตสามีเอาแต่ยืนมองเธอนิ่ง หญิงสาวยกมือขึ้นคล้องแขนแข็งแรงพาเดินไปนั่งที่ชุดโซฟาที่ใช้สำหรับรับแขก

“ผมคิดว่ามลกำลังเตรียมตัวเดินทางไปต่างประเทศเสียอีก”รพพ์จำได้ว่าหลังจากทำเรื่องหย่าเสร็จแล้วมลฤดีก็บอกกับเขาว่าเธอจะเดินทางไปเที่ยวพักผ่อนที่ต่างประเทศสักพัก แต่เธอก็ทำให้เขาแปลกใจที่อยู่ๆ ก็มาปรากฏตัวที่นี่

“มลจะเดินทางอาทิตย์หน้าค่ะ...”หญิงสาวตอบ ก่อนจะกวาดตามองไปยังรอบๆ ห้องทำงานของอดีตสามีที่เน้นการตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้นและเลือกโทนสีดำเป็นหลัก “ตั้งแต่รู้จักกัน...จนปัจจุบันเรากลับมาเป็นเพื่อนกันอีกรอบห้องทำงานของใหญ่ยังเหมือนเดิมทุกอย่างเลยนะคะ”มลฤดีหันกลับมายิ้มให้เขา คิดแล้วก็ให้แปลกใจตอนที่คบหากับเขาในฐานะเพื่อนเธอเข้าออกห้องนี้บ่อยครั้ง แต่เธอกลับไม่เคยได้มาที่ห้องนี้ในฐานะภรรยาของเขาเลยสักครั้ง

“ที่มลมาพบผมที่นี่...คงไม่ใช่แค่มาเยี่ยมชมห้องทำงานผมหรอกใช่ไหม”รพพ์ถามยิ้มๆ

มลฤดีหัวเราะ บรรยากาศเดิมๆ ที่เคยหายไปเจ็ดเดือนกว่ากลับมาอีกครั้ง เธอหลงรักเขาตั้งแต่แรกพบแอบซ่อนความรู้สึกหวานๆในหัวใจเอาไว้ภายใต้ความสัมพันธ์ของความเป็นเพื่อน หญิงสาวประหลาดใจและดีใจที่สุดเมื่อวันหนึ่งเขาขอเธอแต่งงาน โดยที่ไม่ได้เฉลียวใจเลยสักนิดว่าเขาขอเธอแต่งงานโดยปราศจากคำบอกรักอย่างที่ควรจะเป็น อาจจะเพราะเธอคิดไปเองว่ารพพ์ไม่ใช่ผู้ชายอ่อนหวานหรือช่างเอาใจเหมือนผู้ชายคนอื่นๆ ในวันที่เขาขอแต่งงานจึงปราศจากแหวน ดอกไม้ หรือแสงเทียน แต่เป็นการขอแต่งงานแบบทื่อๆ ธรรมดาๆสถานที่ก็คือห้องทำงานแห่งนี้

“ไปทานข้าวกลางวันข้างนอกด้วยกันนะคะใหญ่”หญิงสาวบอกเหตุผลของการมาพบเขาในวันนี้

“ผมคิดว่ามลไม่อยากจะเห็นหน้าผมแล้วเสียอีก”เพราะรพพ์รู้ดีว่าเขาบกพร่องในการทำหน้าที่สามี ทำให้เธอต้องเสียใจกับการกระทำที่ผ่านมา

“ถึงแม้ว่าเราจะขาดจากการเป็นสามีภรรยา...แต่ความเป็นเพื่อนของเราก็ยังเหมือนเดิมไม่ใช่เหรอคะ”

“ขอบคุณครับมล”ชายหนุ่มเปิดยิ้ม อย่างที่ใครมาเห็นเข้าก็คงต้องตกใจและคิดว่าคุณใหญ่หรือท่านประธานยิ้มเป็นด้วยหรือ

“ใหญ่คะ...ถ้ามลจะถามอะไรใหญ่สักอย่างจะได้ไหม”มลฤดีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ออกเกรงใจ แต่ถึงอย่างนั้นความอยากรู้ก็มีมากกว่า

“ถ้าผมตอบได้นะครับ”

“ใหญ่คิดจะแต่งงานใหม่อีกหรือเปล่าคะ”

คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากัน พลางคิดว่าทำไมวันนี้ใครๆ ถึงได้ถามแต่คำถามนี้กับเขานักไม่เว้นแม้แต่ภรรยาเก่าอย่างมลฤดี

“เอ่อ...ถ้าใหญ่ไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไรนะคะ คิดเสียว่ามลไม่ได้ถามคำถามนี้”หญิงสาวรีบพูดขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าเขาเปลี่ยนเป็นเรียบขรึม

“เปล่าหรอก...เพียงแต่ว่าผมไม่รู้จะตอบยังไง เพราะเราสองคนเพิ่งจะหย่ากันเมื่อวานนี้เอง เรื่องของอนาคตผมก็ไม่สามารถคาดเดาได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง..ถ้าจะตอบก็ตอบได้เพียงแค่ว่า วันนี้ผมคิดแต่เรื่องงานเท่านั้น”

มลฤดียิ้มอย่างพอใจกับคำตอบนั้น จริงอยู่แม้ว่าเธอจะหย่ากับเขาแล้ว แต่ความรู้สึกที่เธอมีให้เขาไม่เคยเปลี่ยนไป และการที่เธอขอหย่ากับเขานั้นไม่ได้เกิดจากการที่เธอหมดรัก แต่เธอต้องการที่จะล้มกระดานเพื่อเริ่มต้นความสัมพันธ์ครั้งใหม่อีกครั้ง มันก็ไม่แปลกอะไรไม่ใช่หรือที่สามีกับภรรยาที่เคยแยกทางกัน จะกลับมาเริ่มต้นกันใหม่อีกครั้ง และเป็นการกลับมาด้วยเหตุผลเดียวกันนั่นก็คือเพราะ ‘รัก’

“มลขออะไรใหญ่อีกสักอย่างได้ไหมคะ...และมลก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่าใหญ่จะรับปากมล”หญิงสาวถามแกมบังคับ เพราะรู้ว่าเขาจะต้องตอบแบ่งรับแบ่งสู้แบบเดิมอีกนั่นก็คือ ‘ถ้าผมตอบได้’

ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเมื่อโดนอีกฝ่ายดักคออย่างรู้ทัน จึงต้องยอมตอบไปว่า “ได้สิครับ...มลก็รู้ว่าสำหรับมลแล้วน้อยครั้งที่ผมจะปฏิเสธมลได้”

“ถ้าใหญ่จะเปิดใจหรือเริ่มมองใครอีกครั้ง...ขอให้ใหญ่บอกกับมลเป็นคนแรกได้ไหมคะ”

“มล!...”ชายหนุ่มมองอดีตภรรยาอย่างแปลกใจอยู่บ้าง

มลฤดีรีบหัวเราะกลบเกลื่อน เพราะกลัวว่าเขาจะจับความรู้สึกของเธอได้ แล้วแสร้งพูดติดตลกไปว่า “มลจะได้คิดแผนรับน้องไงคะ...อย่าลืมสิว่ามลเป็นภรรยาคนแรกก็ต้องถือว่าเป็นรุ่นพี่”

ชายหนุ่มหัวเราะทั้งที่ไม่ได้รู้สึกตลกกับคำพูดประโยคนั้นของหญิงสาวสักนิด ตรงกันข้ามกลับคิดว่ามลฤดีที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขานั้นดูแปลกไป เหมือนเธอพยายามซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้ในใจ และที่สำคัญเวลาที่พูดหญิงสาวจงใจไม่มองสบตาเขาตรงๆ

“ได้สิ...”รพพ์ตอบรับไป

“ขอบคุณค่ะ...”มลฤดียิ้มหวาน แล้วชวนเขาออกไปทานอาหารกลางวันด้วยกัน แต่ทว่ากลับต้องผิดหวังเมื่อเขาเอ่ยปฏิเสธ

“ผมต้องขอโทษมลจริงๆ ครับ...ผมมีประชุมบอร์ดผู้บริหารตอนบ่าย”

หญิงสาวย่นจมูก ถามเขาอย่างงอนๆ “ใหญ่ไม่คิดจะเลี้ยงส่งมลหน่อยเหรอคะ”

“มลแค่ไปพักผ่อนเดือนเดียวเองไม่ใช่เหรอครับ...ไม่ได้ไปอยู่ที่นั่นตลอดชีวิตเสียหน่อย”รพพ์ย้อนถามโดยไม่คิดว่าคำถามของเขานั้นได้ทำให้คนตอบน้อยใจหรือไม่

มลฤดีเม้มปากอย่างขัดใจ ดูเหมือนว่าสิ่งที่เธอหวังและวางแผนไว้นั้นจะยากกว่าที่คิดเสียแล้ว เพราะอุปสรรค์สำคัญคือนิสัยของรพพ์ที่แสดงออกมาให้เห็นเลยว่า จบก็คือจบ ไม่มีความอาลัยอาวรณ์หรือความรู้สึกตกค้างใดๆในใจออกมาให้เห็นเลยสักนิด แม่แต่ตอนที่เธอขอหย่าเขา รพพ์ก็ถามเธอกลับเพียงแค่สองประโยคนั่นก็คือ ‘มลคิดดีแล้วหรือ กับ ผมเคารพการตัดสินใจของมล’

“แล้วเย็นนี้ล่ะคะ...ว่างหรือเปล่า”

รพพ์ใช้เวลาคิดทบทวนตารางงานที่เลขารายงานเมื่อเช้า “ผมน่าจะเสร็จงานประมาณทุ่มหนึ่ง”

“ถ้าอย่างนั้นเราไปทานอาหารเย็นแล้วก็ฟังเพลงเพราะๆด้วยกันสักวันนะคะ คิดเสียว่าเป็นการฉลองการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของเราสองคนอีกครั้ง”

“ครับ...ไว้ผมเลิกงานแล้วผมจะขับรถไปรับมลที่บ้าน”ชายหนุ่มตอบรับ เพราะคิดว่าเขาควรไม่ควรจะตัดรอนความรู้สึกของหญิงสาว ที่ผ่านมานั้นมลฤดีเป็นฝ่ายให้เขามาตลอด ฉะนั้นเขาเองก็ควรจะรักษามิตรภาพอันนี้เอาไว้ เพราะอย่างไรเสียมลฤดีก็ยังคงเป็นเพื่อนสนิทของเขาอยู่

ปล. 1 พี่เปิ้ล ขอบคุณค๊า ดีใจที่เห็นพี่เปิ้ลเข้ามาทักทายกันค่ะ

ปล. 2 ขอบคุณทุกๆ กำลังใจ การเฝ้ารอ และคอมเม้นท์ที่วางไว้ให้กันนะคะ ทำให้ จอยรู้ว่า เพื่อนๆ ยังติดตามและเป็นกำลังใจให้จอยอยู่เสมอ

สำหรับเรื่องนี้ จอยพยายามจะมาอัพทุกวันค่ะ มากบ้างน้อยบ้าง คงไม่ว่ากันเน้อ ^______^

ส่วนคอมเม้นท์ที่จอยปักหมุดนั้น เหตุผล ก็เพราะ จอยอ่านแล้วขำก๊าก ชอบมากๆ คนอ่านชอบนิยาย คนเขียนหัวเราะกับคอมเม้นท์ นิยายเรื่องนี้ไม่มีความเครียด เนอะ

********************************************

อย่าลืมติดตาม ปรารถนาร้อน

คลิกที่รูปด้านล่าง

ชอบตอนนี้จังเลย
( 80 ) Vote

เรื่องมันเศร้า
( 57 ) Vote

โกรธแล้วนะ
( 51 ) Vote

โอ๊ย...เขิน
( 49 ) Vote

ลุ้นๆ
( 94 ) Vote

อ้าว... ซะงั้น
( 53 ) Vote

เดี๋ยวเจอดี!
( 51 ) Vote

ความคิดเห็นที่ 37

เพิ่งเข้ามาอ่านค่ะ ดูเหมือนมลจะร้ายลึกกว่าที่คิด (รึเปล่านะ) น่าติดตามมากๆค่ะ

Member
kaykae

ชื่อที่ใช้โพส kaykae

วันที่ : 10 พฤศจิกายน 2555 / 19 : 02

( 30 ) Vote

ความคิดเห็นที่ 36

มีคนอ่านเยอะแล้วนะนี่ สู้ๆๆค่า

Member
beewar

ชื่อที่ใช้โพส beewar

วันที่ : 16 มิถุนายน 2555 / 10 : 55

( 52 ) Vote

ความคิดเห็นที่ 35

ขอบคุณค่าา

Member
Voyardger

ชื่อที่ใช้โพส Voyardger

วันที่ : 13 มิถุนายน 2555 / 09 : 51

( 53 ) Vote

ความคิดเห็นที่ 34

คุณใหญ่แอบโหดดดดดดดด ><

Member
Cacao

ชื่อที่ใช้โพส Cacao
วันที่ : 11 มิถุนายน 2555 / 09 : 25

( 49 ) Vote

ความคิดเห็นที่ 33

สนุกมากค่ะเป็นกำลังใจให้^^

ป๋องแป้ง#
Visitor

ชื่อที่ใช้โพส ป๋องแป้ง#
วันที่ : 10 มิถุนายน 2555 / 21 : 03

ความคิดเห็นที่ 32

เมียเก่าฉลาดใช่ย่อยนิ....

แต่ รีดเดอร์บ่อหยั่นคร้าาาาาา 55555

เข้าทางคุณเล็กดีก่าาาา

คุณเล็กขาาาาาาาาาาาาา รีดเดอร์มาแว้วววววววววว

ไม่ต้องไปหาคนอื่น คนไกลนะคร้า อิอิ

รีดเดอร์พร้อมมตลอดจ้าาาา ^^

Member
yingnon

ชื่อที่ใช้โพส yingnon

วันที่ : 31 พฤษภาคม 2555 / 09 : 39

( 49 ) Vote

ความคิดเห็นที่ 31

ว๊าวๆๆๆ คุณใหญ่แรงอ่ะ

แล้วลูกไก่จะว่างัยเนี่ย

Member
zombi

ชื่อที่ใช้โพส zombi

วันที่ : 30 พฤษภาคม 2555 / 21 : 39

( 47 ) Vote

ความคิดเห็นที่ 30

ยิงปืนครั้งเดียวได้นกสองตัว --> ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

555#
Visitor

ชื่อที่ใช้โพส 555#
วันที่ : 30 พฤษภาคม 2555 / 21 : 34

ความคิดเห็นที่ 29

ข้อเสนอของคุณใหญ่เอาซะอึ้งเลย

Member
แมว

ชื่อที่ใช้โพส แมว

วันที่ : 30 พฤษภาคม 2555 / 15 : 59

( 44 ) Vote

ความคิดเห็นที่ 28

เห้อ คุณแม่ ปล่อยมันไปเถอะ

yuechan#
Visitor

ชื่อที่ใช้โพส yuechan#
วันที่ : 30 พฤษภาคม 2555 / 13 : 18

1 2 3 4 5

โพสความเห็นโดยใช้ชื่อ :

Untitled Document

- กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะเป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาตจากผู้ลงผลงาน
- กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลงผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว
- ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบโดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งทางห้องสมุดดอตคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆทั้งสิ้น

Site Map Hongsamut.com

151,032,816

About Hongsamut

Home
กฏกติกา

Writer Zone

All writer
Writer's ฝากบอก

Writer Zone

All writer
Writer's ฝากบอก

Writer Zone

All writer
Writer's ฝากบอก