“คุณก็พูดบอกทางผมผิดๆทั้งคืนนั่นไง”

          หญิงสาวโล่งใจ ส่วนตรีภพมองร่างบางที่รีบขยับห่างออกไปจากเขาอย่างเสียดายอยู่ในใจลึกๆ

          “แสดงว่าเมื่อคืนนี้เรา... เรา คือฉันหมายถึงว่า...”

          “อะไร”

          ตรีภพรู้ความหมายเธอดี แต่เขาก็ทำเหมือนแกล้งคนที่ขยับไปนั่งห่างเขาอยู่เป็นโยชน์นั่น พลางมองใบหน้าที่แดงแล้วแดงอีกของเธออย่างขันๆไปด้วย ยิ่งเห็นเธอติดกระดุมเสื้อมือไม้สั่นอย่างนั้นแล้วยิ่งทำเอาคนที่เพิ่งตื่นนอนมาด้วยความหงุดหงิดเมื่อครู่นี้แทบจะกลั้นยิ้มเอาไว้ไม่อยู่

          “ไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่าง... เราสองคนใช่มั๊ย!” ปานิตาตัดสินใจพูดออกไปในที่สุด

          “อืมม...”

          ตรีภพทำหน้าครุ่น ทำเอาคนที่รอฟังคำตอบชักจะใจคอไม่ค่อยดี

          “ทำไมคุณต้องคิดนานขนาดนั้นด้วย คุณไม่ได้ฉวยโอกาสกับฉันใช่มั๊ย... ใช่หรือเปล่า!?”

          ชายหนุ่มชำเลืองสายตามามองคนที่กำลังรอฟังคำยืนยันจากเขาอย่างใจจดใจจ่อนั่นอย่างเป็นต่อที่แกล้งเธอได้

          “อันที่จริง... ผมไม่ก็ไม่ค่อยแน่ใจนักน่ะ เพราะเมื่อคืนนี้ผมก็เมามากเหมือนกัน”

          “อ๊ายย... ไอ้บ้า คุณทำอะไรฉัน! สรุปว่าเมื่อคืน... กรี๊ดดด...”

          ร่างที่ถอยฉากออกไปในตอนแรก ปรี่เข้ามาหาเขาใหม่ทันที เธอเองก็ไม่ค่อยไว้ใจเขาอยู่แล้วด้วย ก็เขาน่ะเสือผู้หญิงซะขนาดนั้น แถมยังชอบฉวยโอกาสอีกด้วย ที่สำคัญเธอมั่นใจว่าเมื่อวานเธอไม่ได้ใส่ชุดนี้แน่!

          “โอ๊ย! อะไรของคุณอีกเนี่ย ตัวผมมีแต่รอยเล็บคุณเต็มไปหมดแล้วเห็นมั๊ยเนี่ย”      ตรีภพพยายามรวบข้อมือของเธอไว้ให้ได้ก่อนที่มันจะได้ทำร้ายเขาให้มากไปกว่านี้ แต่ดูท่าปานิตาจะไม่สนใจซะแล้วเธอยังคงตั้งหน้าตั้งตาทำร้ายเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย

          “เมื่อคืนเราไม่ได้มีอะไรกัน! ผมแค่ล้อคุณเล่นน่า”

          นึกว่าเธอจะหยุดทำร้ายเขาแต่หญิงสาวกลับลงมือกับเขาหนักขึ้นไปกว่าเดิม

          “คุณสนุกมากใช่มั๊ยที่ได้ล้อเล่นกับความรู้สึกฉันอย่างนี้น่ะ”

           ตรีภพมองอาการตาแดงๆของคนตรงหน้าแล้วก็รู้สึกผิดขึ้นมานิดๆ ทำไมเรื่องอื่นเธอเก่งนักนะ กะอีแค่เรื่องแค่นี้ทำไมเธอต้องทำเป็นเซ้นซ์ซิทีฟขนาดนี้ด้วย

          “คุณนี่ทำตัวขี้แยเป็นเด็กๆไปได้ เอาเป็นว่าเมื่อคืนผมไม่ได้ทำอะไรคุณก็แล้วกัน”  

          ยกเว้นแค่แอบจูบเธอไปนิดหน่อยเพื่อเป็นการเอาคืนเธอบ้าง ตรีภพต่อให้ในใจแต่ก็เลือกที่จะไม่บอกให้เธอรู้ดีกว่า

          “แล้วเสื้อผ้าพวกนี้ล่ะ”

           หญิงสาวจับที่เสื้อเชิตสีฟ้าอ่อนตัวใหญ่ที่เธอสวมอยู่นี่ พลางมองเขาตาวาวอย่างไม่ค่อยไว้ใจอีกเหมือนเคย

          “ก็คุณอ้วกรดเสื้อผ้าเลอะเทอะไปหมดเมื่อคืนนี้น่ะ”

           ไอ้เรื่องนั้นเธอก็พอจะจำได้อยู่หรอก แต่ที่เธอจำไม่ได้ก็คือชุดที่เธอใส่เมื่อวาน ใครเป็นคนถอดมันถอดมันออกไปจากตัวเธอต่างหาก! ตาบ้านี่แกล้งไม่เข้าใจคำถามของเธอหรือเขาโง่จริงๆกันแน่น่ะ แต่ดูแล้วข้อหลังนี่ไม่น่าจะใช่

          “แล้วเสื้อผ้าของฉันไปไหน”

          “อยู่ในตะกร้าโน่นแหนะ”

           เขาไหวไหล่เล็กน้อย ก่อนจะทำท่าโบ้ยปากไปที่ตะกร้าหวายใบใหญ่ซึ่งตั้งอยู่มุมห้องโน่น

          “ฉันหมายถึงว่ามันออกไปจากตัวฉันได้ยังไง! อีตาบ้า!!”

           หญิงสาวแหวออกไปอย่างเหลืออด

          “อ้อ... อย่างงั้นหรอกเหรอ” ชายหนุ่มพยายามกลั้นยิ้มอย่างสุดๆ

          “ฉัน... เป็นคนถอดมันออกเอง ตอนอาบน้ำใช่มั๊ย!?”

           หญิงสาวค่อยๆถามเขาออกไปอย่างมีความหวัง แต่! เขาก็เป็นคนทำลายมันลงอย่างใจร้ายที่สุด!!

          “เปล่า! ผมเป็นคนถอดมันเอง กับมือเลย...”

           เขาตอบหน้าตาเฉย ในขณะที่หญิงสาวอ้าปากค้างตาโตก่อนจะกัดเม้มริมฝีปากไว้ของตัวเองไว้แน่น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าผู้ชายอย่างอีตานี่ต้องอาศัยจังหวะนี้เอาคืนเธออยู่แล้ว เขายิ่งเกลียดๆเธออยู่ด้วย ป่านนี้รูปร่างของเธอ... โอย... เธออยากจะมุดดินหนีสายตาคมๆไปซะตอนนี้เลยถ้าทำได้ ทำไมเมื่อคืนเธอถึงได้ทำตัวไร้สติขนาดนั้นนะปานิตา ไม่งั้นเรื่องน่าอับอายนี่คงไม่เกิดขึ้นกับเธอกับเธออย่างนี้หรอก