ม่านรักไฟเสน่ห์หา
วรรณกรรมสำหรับผู้ใหญ่
ม่านรักไฟเสน่ห์หา
วรรณกรรมสำหรับผู้ใหญ่
เพื่อนแพง
“กรี๊ดดดดดด !!!!!!!!” เสียงกรีดร้องของมัทนาลั่นห้องเมื่อถูกชายหนุ่มร่างสูงโถมกายเข้าใส่ มือหนาพยายามที่จะฉีกกระชากอาภรณ์ของเธอ ใบหน้าคมคายดุดันและจริงจังจนน่ากลัว เพี้ยะ ! มือบางตวัดใส่แก้มสากเต็มแรง… “คุณอาจะบ้าไปแล้วหรือไง ปล่อยหนูนะ !” มัทนาร้องโวยวาย “อาปล่อยเรามานานแล้วมัท ปล่อยจนอาต้องคิดทบทวนว่าทำถูกหรือเปล่าที่ให้อิสระเราจนไปเที่ยวรักผู้ชายคนอื่นแบบนี้ !” ชินภัทร์ตาแดงก่ำ ที่ผ่านมาเขาไม่เคยเชื่อในความรู้สึกของตัวเอง หลายครั้งที่คิดอยากจะทำอะไรๆ ให้มันรู้แล้วรู้รอดกันไป แต่ทุกครั้งก็ต้องยับยั้งชั่งใจเอาไว้เพราะไม่อยากขึ้นชื่อว่าทำร้ายคนที่ตัวเองรัก “อิสระบ้าบออะไร คุณอาน่ะเหรอให้อิสระหนู คุณอามีแต่คอยบังคับและกังขังความคิดหนูทุกอย่าง ทำนั่นก็ไม่ได้ทำนี่ก็ไม่ได้ ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง อิสระที่ว่ามันอยู่ตรงไหนเหรอคะ ?!” “อย่าปากดีกับอานะมัทนา !” ชายหนุ่มกดเสียงต่ำ “วันนี้อาจะทำให้เรารู้ว่าเราไม่มีสิทธิ์ไปรักหรือชอบผู้ชายคนไหนนอกจากอา !” มือหนาจัดการรวบข้อมือเล็กของหญิงสาวขึ้นไปกุมไว้เหนือศีรษะ แล้วซุกไซ้ใบหน้าอันหล่อเหลาไปตามซอกคออันหอมกรุ่น ไม่สนใจว่าร่างบางจะดิ้นหรือขัดขืนแต่อย่างใด ขบเม้นไรฟันลงบนเนื้อนวลอย่างต้องการลงโทษที่เธอกล้าพยศใส่เขา “คุณอาปล่อยหนูนะ ปล่อยนะ ปล่อย !” เสียงหวานเอาแต่ร้องตะโกน แควก ! “ไม่นะคุณอา ไม่ !”
  • 7 ตอน
  • 2,942
นิยายโดย
  • 12 คนติดตาม
บทนำ

บทนำ

“คุณพ่ออย่าเป็นอะไรนะคะ คุณพ่อต้องอยู่กับหนูนะคะ คุณพ่อ…”

เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจของเด็กสาววัยมอปลายตัวเล็กๆ ที่วิ่งตามเตียงรถเข็นโรงพยาบาลอยู่ไม่ห่าง ร่างสูงใหญ่ที่นอนอยู่บนเตียงนั้นอาบไปด้วยเลือดสีแดงสดส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่ว

“ญาติรอข้างนอกนะคะ” พยาบาลคนหนึ่งเอ่ยกับเด็กสาว

“คุณพยาบาลคะ คุณต้องช่วยพ่อหนูให้ได้นะคะ อย่าให้ท่านเป็นอะไรนะคะ ช่วยพ่อหนูด้วยนะคะ ฮือๆ” พูดไปร้องไห้ไป

“ทางเราจะช่วยอย่างสุดความสามารถค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ” พยาบาลสาวรีบตามเข้าไปสมทบกับทีมแพทย์ที่เดินเข้าห้องผ่าตัดไปก่อนหน้านี้

ทิ้งให้ร่างเล็กทรุดตัวนั่งลงกับเก้าอี้เพียงลำพัง…

“ฮึก คุณพ่อ ฮือๆ คุณพ่อ”

เด็กน้อยก้มหน้าร้องไห้กับฝ่ามือของตัวเอง ทุกอย่างมืดแปดด้านไปหมด กลัวที่สุดว่าบิดาที่เคารพรักจะจากตนไป เธอไม่อยากเสียท่านไปเหมือนกับที่เสียมารดาตั้งแต่ยังเป็นเด็กเล็กๆ

ร่างสูงที่เพิ่งมาถึงหยุดมองเด็กสาวในชุดมอปลายด้วยความเวทนา ใบหน้าคมคร้ามเคร่งเครียดจนสันกรามขึ้น ตัดสินใจย่างกรายเข้าไปใกล้ร่างเล็กที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น

“ไม่ต้องร้อง…”

มือหนาลูบศีรษะทุยอย่างปลอบโยน คนที่เอาแต่ร้องไห้รีบเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มาใหม่ เพียงเท่านั้นเด็กสาวก็ปล่อยโฮลั่น

“คุณอา” ร่างเล็กโผเข้ากอดหนุ่มใหญ่ทันที ซบใบหน้าที่แปดเปื้อนไปด้วยน้ำตากับอกแกร่ง “คุณพ่อ คุณพ่อ…” เสียงหวานเอ่ย

“อารู้… ไม่ต้องกลัวนะ พ่อเราจะต้องปลอดภัย เชื่ออา” เสียงเข้มที่ปลอบคนไม่ค่อยจะเป็น โดยเฉพาะปลอบผู้หญิงที่กำลังร้องไห้พยายามเป็นที่พึ่งให้กับหลานสาว

“หนูกลัวค่ะคุณอา หนูกลัวคุณพ่อจะ…”

“ไม่เอาสิ พ่อเราถึงมือหมอแล้วต้องไม่เป็นอะไร อย่าเพิ่งหมดกำลังใจสิ” ชายหนุ่มเอ่ย

“แต่เลือดค่ะคุณอา ละ เลือดคุณพ่อ เลือดคุณพ่อเต็มไปหมดเลย ฮือๆ” เด็กสาวเอาแต่ร้องไห้ท่าเดียว

หัวใจดวงน้อยกำลังหวาดกลัว กลัวว่าประวัติศาสตร์มันจะซ้ำรอยเหมือนเมื่อแปดปีก่อน ตอนที่มารดาเสีย

เธอไม่อยากพบเจอเหตุการณ์อันเลวร้ายแบบนั้นอีกแล้ว มันทรมานจนแทบไม่อยากหายใจ ถ้าเกิดบิดาทิ้งเธอไปตอนนี้แล้วเธอจะทำอย่างไร จะอยู่ยังไง ในเมื่อเธอไม่เหลือใครอีกแล้วนอกจากท่าน ท่านคนเดียว…

คุณพ่อที่เธอรักสุดหัวใจ…

พลั่ก !

เหมือนประตูสวรรค์เปิด เมื่อคุณหมอท่านหนึ่งเปิดประตูเดินออกมาจากห้องผ่าตัด บรรดาพยาบาลสามสี่คนเดินรั้งท้าย

“หมอคะ พ่อหนูเป็นยังไงบ้างคะหมอ คุณพ่อปลอดภัยดีใช่ไหมคะ ใช่ไหมคะหมอ” คนพูดเขย่าแขนคนตรงหน้า จนผู้เป็นอาต้องมาห้ามปราม

“ใจเย็นๆ นะ ปล่อยคุณหมอเขาก่อน” ชายหนุ่มเข้ามากอดร่างเล็กเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยถามอีกครา “คนไข้เป็นยังไงบ้างครับคุณหมอ ?”

บุคคลที่สวมใส่ชุดกาวน์ถอนหายใจอย่างอ่อนล้า…

“หมอเสียใจด้วยนะครับ เราทำดีที่สุดแล้ว แต่ว่า…”

“แต่อะไรคะหมอ แต่อะไร !?” เด็กสาวใจเต้นแรง

ขอให้คำตอบที่เธอจะได้รับมันไม่ใช่แบบนั้น…

“คนไข้ทนพิษบาดแผลไม่ไหว สิ้นใจแล้วครับ”

เหมือนฟ้าผ่าลงกลางศีรษะ

ร่างเล็กทรุดตัวลงกับพื้น โดยมือฝ่ามือหนาของชายหนุ่มคอยประคองไว้ไม่ห่าง ดวงตาคมเข้มสงสารเด็กสาวในอ้อมกอดที่สุด

“ไม่จริง… ไม่จริง ไม่จริง…” ส่ายหน้าทั้งน้ำตา เม้มริมฝีปากแน่น “คุณพ่อยังอยู่ คุณพ่อยังไม่ตาย คุณพ่อยังไม่ตาย คุณพ่อยังไม่ตาย !” เสียงหวานตะโกนลั่น

ฟึ่บ !

“หมอโกหก คุณพ่อยังไม่ตาย ท่านยังอยู่ หมอโกหก หมอโกหก ฮือ… หมอโกหก โกหก !” มือเล็กทุบตีไปตามร่างกายนายแพทย์

“พอแล้วอย่าทำแบบนี้ พ่อเราเขาไปสบายแล้ว อย่าทำแบบนี้” ชายหนุ่มรั้งร่างบางเข้าสู่อ้อมกอดอีกครั้ง

“ไม่จริง ! ไม่เชื่อ ! ต้องไม่เป็นแบบนี้ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด !!! คุณพ่อยังอยู่ ท่านยังอยู่ ม่ายยยยยยยย !!!!”

และแล้วสติของคนใจสลายก็ดับวูบลงอย่างน่าเวทนา

นิยายเรื่องอื่นของเพื่อนแพง

ไม่พลาดนิยายตอนใหม่ล่าสุด
เพียงดาวน์โหลดแอปพลิเคชันบนมือถือ