บ่วงแค้น สัมผัสหัวใจรัก

  •   0 ตอน  (ยังไม่จบ)
  • 0
  • อัพเดทล่าสุด 21/12/2018 14:03:50

บทนำ

20.00 น. ณ โรงแรมชัยรัตนา

ครืดๆ... ครืดๆ... ครืดๆ....

เสียงสั่นจากเครื่องมือสื่อสารทำให้ผู้บริหารสาวของโรงแรมต้องละความสนใจจากกองเอกสารเมื่อเห็นว่าเป็นใครโทรเข้ามา

“ค่ะ พี่คิม”

“ประชุมเสร็จหรือยัง? ครับ”

“เสร็จแล้วค่ะ แต่พายเหลือเคลียร์เอกสารนิดหน่อย”

“จะให้พี่ไปรับกี่โมงครับ? จะได้เข้าไปในร้านพร้อมกันเลยทีเดียว”

“ไม่เป็นไรค่ะ พี่คิม เดี๋ยวพายให้พี่รันไปส่ง พี่คิมจะได้ไม่ต้องขับรถย้อนไปย้อนมามันเสียเวลาเปล่าๆ แต่พี่คิมคะ พายอยู่ได้ไม่เกินห้าทุ่มนะ”

“ครับ พี่รู้ครับ แค่น้องพายยอมมาด้วย พี่ก็ดีใจมากที่สุดแล้ว งั้น.. เดี๋ยวเจอกันที่ร้านนะครับ ว่าที่เจ้าสาวของพี่ รักนะครับ บายครับ”

“รักเหมือนกันค่ะ บายคะพี่คิม”

.

.

หลังจากวางสายของคนรักได้สักพักใหญ่ เพลงพายก็ได้เซ็นเอกสารจนเสร็จ รู้สึกตอนนี้ร่างกายมันอ่อนเพลียอ่อนล้าไปหมดเพราะสองอาทิตย์ที่ผ่านมาได้เคลียร์งานทุกอย่างเพื่องานที่สำคัญที่สุดในชีวิต ซึ่งผู้หญิงทุกคนก็ต่างใฝ่ฝันว่าอยากจะเป็นเจ้าสาวกันทั้งนั้น รวมถึงการที่ได้ใส่ชุดเจ้าสาวสักครั้งในชีวิตและเธอก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วยที่มีความฝันแบบนี้

“เฮ้อ...” เพลงพายถอนหายใจออกมาด้วยความกังวล

พรุ่งนี้แล้วสินะ! ที่ฉันจะได้เป็นเจ้าสาว ได้แต่งงานกับผู้ชายที่แสนดี เขาเป็นรักแรกรักเดียวและเป็นรักสุดท้ายในชีวิตของฉัน รู้สึกตื่นเต้นอยู่ไม่น้อยเลย ไม่นึกไม่ฝันว่าผู้หญิงอย่างฉันที่มีสุขภาพร่างกายอ่อนแอจะได้พบรักแท้ จะได้แต่งงานกับผู้ชายในฝันของใครหลายคนรวมถึงตัวฉันเองด้วย

เขาเป็นขวัญใจของทุกเพศทุกวัย ด้วยรูปร่างสูง 185 เซนติเมตร ใบหน้าอันหล่อเหลา ตาโตดูคมเข้ม คิ้วดกหนา จมูกโด่ง ปากแดงอวบอิ่มราวกับผู้หญิง ผิวพรรณของเขาค่อนข้างขาวสไตล์ดาราพระเอกเกาหลี แถมเขามีหุ่นที่ดูดีดูเทห์เป็นผู้ชายที่เจ้าสำอางมากๆ และเขายังดูแลรักษาสุขภาพตัวเองอย่างดีมากด้วย ไม่สูบบุหรี่ ไม่ค่อยดื่มแอลกอฮอล์ นั้นแหละคนรักของฉันล่ะ..

นายคิมหันต์ ชัยณรงค์ ที่คนทั้งประเทศต่างคลั่งไคล้หลงใหลได้ปลื้มว่าที่เจ้าบ่าวของฉันกันยกใหญ่ เขาเป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรง เป็นเจ้าแห่งนักบุญ ชอบบริจาคเงินให้แก่บ้านเด็กกำพร้า ชอบให้ทุนการศึกษาแก่เด็กๆที่ยากจนและเรียนดี แถมเขายังมีนิสัยที่ดีมาก ไม่ถือตัว อ่อนน้อมถ่อมตน สุภาพอ่อนโยน อบอุ่นใจดี ยิ้มแย้มเสมอ วางตัวดี ดูแลเอาใจเก่ง ชอบเซอร์ไพรส์ฉันตลอดเวลา เพราะแบบนี้ผู้หญิงทั้งประเทศต่างก็ชื่นชมเขา เขาดูเพอร์เฟคมาก มากจนดูเหมือนว่าเขาเป็นผู้ชายในฝันมากกว่าความจริง

ใครจะไปคิดล่ะ! ว่าจะมีผู้ชายที่ดี ดีมากแบบนี้อยู่จริงๆบนโลกใบนี้ด้วย และฉันก็คือผู้หญิงที่โชคดีคนนั้น ที่จะได้แต่งงานกับเขา เขาเป็นเหมือนดั่งเทวดามาโปรดกระต่ายน้อยอย่างฉันยังโลกมนุษย์ก็ว่าได้

เขาคือโลกทั้งใบของฉัน เขาคือทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของฉัน

คิดถึงงานในวันพรุ่งนี้แล้ว.. รู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก อาจเพราะว่างานพรุ่งนี้มีแต่ผู้หลักผู้ใหญ่ที่มีชื่อเสียงมาร่วมงานกันเยอะ ฉันไม่ค่อยสันทัดในการอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายนัก จริงๆแล้วฉันเป็นถึงผู้บริหารโรงแรมดังระดับสูง มีงานเลี้ยงพบปะผู้คนมามากมายในวงสังคม แต่ฉันไม่ค่อยได้ออกไปร่วมงานสังคมสักเท่าไหร่ จะพูดให้ถูกก็คือตัวฉันไม่เคยไปร่วมงานเลยสะมากกว่า ส่วนใหญ่จะให้เลขาสาวไปแทนพร้อมกับพี่สาวฝาแฝดของฉัน เพราะรายนั้นเก่งเรื่องงานเลี้ยงเข้าสังคม ต่างจากฉันที่ไม่สามารถใช้ชีวิตปกติอย่างคนอื่นเพราะสุขภาพของฉันมันไม่เอื้ออำนวยในการดำเนินชีวิตอย่างคนปกติเหมือนคนทั่วไปในสังคม

ฉันมีช่วงวัยเด็กที่อยู่ในโรงพยาบาลสะส่วนใหญ่ มีช่วงวัยรุ่นวัยเรียนที่อยู่กับบ้าน มีช่วงวัยทำงานที่อยู่บนรถและก็ที่โรงแรม หึ! ตลกกับชีวิตตัวเองชะมัดเลย ทั้งชีวิตไม่มีความบันเทิงเริงรมย์และตื่นเต้นอะไรเลย แต่ฉันก็ไม่ได้รู้เศร้าใจอะไรมากมายนัก เพราะในชีวิตของฉันก็มีดีอยู่สามอย่าง คือมีรูปร่างหน้าตาดี มีมันสมองที่มีความจำดีเป็นเลิศและร่ำรวยมาก อืม นอกจากชีวิตฉันจะมีดีแล้ว ก็ยังมีความโชคดีอยู่สามอย่างเช่นกัน นั่นก็คือมีพี่สาวคนโตที่รักและคอยปกป้องฉันเสมอ มีพี่เลขาคนสวยที่คอยใส่ใจดูแลห่วงใยไม่เคยห่างมาตั้งแต่เด็กๆ และมีคนรักที่คบกันมาสิบปีก็ยังคงรักฉันไม่เคยเปลี่ยนแปลง ดีอย่างเสมอต้นเสมอปลายด้วย อย่างน้อยชีวิตฉันก็ไม่ได้แย่อะไรมากมายนัก ใช่ไหมล่ะ??

พรุ่งนี้แล้วสิ! ที่ฉันจะเป็นเจ้าสาวที่โชคดีที่สุดในโลก ฉันควรดีใจและมีความสุขใช่ไหม?? แต่ขณะเดียวกันฉันกลับรู้สึกว่า.. ฉันเห็นแก่ตัวรึเปล่า?? ที่ดึงผู้ชายที่เพียบพร้อมและดีแบบนั้นมาแต่งงานกับผู้หญิงอย่างฉัน ที่มีหัวใจที่พร้อมจะหยุดเต้นได้ทุกเมื่อ..แบบนี้

แต่ว่าที่เจ้าบ่าวของฉัน ก็ยังคงยืนยันมั่นคงหนักแน่น ว่าเขาจะดูแลฉันให้ฉันอยู่เคียงข้างเขาให้นานที่สุด เราสองคนจะแก่เฒ่าไปด้วยกัน เพราะแบบนี้ฉันถึงดูแลระวังตัวเองอย่างดีทุกอย่าง ทำตามที่อาหมอสั่งอย่างเคร่งครัด ทำทุกอย่างให้ร่างกายแข็งแรงขึ้น เพราะโรคที่ฉันเป็นมีแต่คำว่า.. ห้าม! และคำว่า.. มากเกินไป!’ อยู่เต็มไปหมด ห้ามตื่นเต้นมากเกินไป! ห้ามเสียใจมากเกินไป! ห้ามตื่นตระหนกตื่นกลัวมากเกินไป! ห้ามหัวเราะมากเกินไป! ห้ามร้องไห้มากเกินไป! ห้ามวิ่งและห้ามทำอะไรที่เหนื่อยหรือใช้แรงมากเกินไป! คำว่า..มากเกินไป สำหรับคนอื่นอาจดูเป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับร่างกายของฉันแล้ว ทุกอย่างดูเหมือนมากเกินไปหมด แล้วก็ยังมีข้อห้ามอีกมากมาย เพราะสิ่งเหล่านี้มีผลกระทบต่อสุขภาพของฉันให้มันแย่ลงอย่างมาก ฉันจึงต้องระวังทุกอย่างโดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องของจิตใจและอารมณ์ ยิ่งเรื่องของอารมณ์ต้องเฝ้าระวังเป็นพิเศษต้องควบคุมมันให้ได้ ต้องมีสติอยู่ตลอดเวลาและมันยากมากๆที่ต้องควบคุมอารมณ์ให้นิ่งอยู่เสมอ แต่ฉันก็..ทำได้และทำได้ดีด้วย จนได้ฉายาจากเหล่าบรรดาผู้ถือหุ้นและพวกพนักงานว่า.. ‘ผู้บริหารนางฟ้ายิ้มสยาม เพราะฉันมักมีใบหน้าที่ยิ้มแย้มอยู่เสมอ บางครั้งฉันก็คิดนะ..

‘..ว่าฉันนั้นเหมือนหุ่นยนต์มากกว่าเป็นมนุษย์ที่มีลมหายใจ

ผู้บริหารสาวได้แต่นั่งครุ่นคิดเหม่อลอยมองดูวิวยังด้านนอกหน้าต่างของห้องทำงาน รู้สึกว้าวุ่นวายใจเหลือเกิน ในใจเพลงพายตอนนี้ได้แต่กังวลถึงชีวิตหลังแต่งงานของตัวเอง กลัวการทำหน้าที่ของภรรยาได้ไม่ดีไม่ครบถ้วนสมบรูณ์

พี่คิมจะมีความสุขจริงๆเหรอ?.. ที่ได้แต่งงานกับฉัน พี่คิมจะทนได้ไหม?? จะรอไหวไหม?? ขนาดจูบกับพี่คิมหัวใจของฉันมันเต้นแรงจนเจ็บร้าวจุกหน้าอกไปหมด บางครั้งที่เราสองคนลองจูบกันซึ่งช่วงหลังๆมานี้ เราทำกันบ่อยมาก จูบ..เพื่อให้ร่างกายฉันปรับตัวให้เคยชินกับการสัมผัสแบบนี้ เมื่อเวลานั้นมาถึงฉันจะได้ไม่มีความตื่นเต้นตื่นตระหนกมากเกินไป ยิ่งช่วงหลังๆ ใกล้วันงาน เราจูบกันบ่อยขึ้น ในบางครั้งฉันก็ไม่รู้สึกปวดจุกอะไรแล้วแต่ดันมารู้สึกหอบแทน หอบแบบเหนื่อยมาก มากจนฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะจมน้ำขาดอากาศหายใจ เหมือนตัวเองกำลังจะจมน้ำตายก็ว่าได้ แล้วแบบนี้พี่คิมจะมีความสุขไหม?? ที่มีฉันเป็นคู่ชีวิตแบบนี้

“เฮ้ออออ” เพลงพายพายถอนหายเฮือกใจออกมา เธอมัวแต่นั่งจมกับความคิดกังวลสิ่งต่างๆหลังแต่งงาน บ่นพร่ำเพ้อพรรณนาอยู่ภายในใจอยู่นานสองนานจนไม่ทันได้สังเกตว่าเลขาสาวได้มายืนอยู่ตรงหน้าของตนอยู่นานแล้ว

“น้องพายคะ น้องพาย!” ขณะที่รันชิสาเรียกผู้บริหารสาวก็ได้โบกไม้โบกมือไปด้วย แต่ดูเหมือนคนเป็นน้องจะไม่รู้สึกไม่รู้เนื้อรู้ตัวอะไรเลย มัวแต่ยังจมอยู่ในโลกของตัวเอง รันชิสาก็ได้เอามือของตัวเองทั้งสองข้างขึ้นไปแนบแก้มของคนเป็นน้อง ความเย็นจากมือของเลขาสาวทำให้เพลงพายสะดุ้งรู้สึกตัว

“น้องพายเป็นอะไรรึเปล่า??”

“เอ่อ.. พายขอโทษค่ะพี่รัน พายคิดอะไรเพลินไปหน่อย”

“ไหวรึเปล่า?? น้องพายจะไปงานเลี้ยงแน่เหรอคะ น้องพายไม่เคยไปร้านแบบนั้นนิ แถมมีคนออกเยอะแยะ น้องพายรู้ใช่ไหม??.. ว่ามันอาจจะส่งผลกระทบต่อสุขภาพของน้องพายได้”

“ไหวค่ะ พี่คิมบอกพายแล้วว่าวันนี้เพื่อนพี่คิมปิดร้านและจะมีแค่พี่คิมกับพายเท่านั้น พายก็โอเคค่ะ.. และอีกอย่างหลังห้าทุ่มบรรดาเพื่อนๆของพี่คิมถึงจะเข้ามาในร้านกัน ถึงเวลานั้นพายคงกลับแล้ว ไม่ต้องห่วงคะพี่รันคนสวย ไปกันเถอะคะ พี่คิมคงรอนานแย่แล้ว...” เพลงพายเอามือเข้าไปควงแขนคนเป็นพี่ทันที แล้วเดินลงไปลานจอดรถด้วยกัน เป็นพฤติกรรมที่ปกติของพี่น้องต่างสายเลือดคู่นี้ ที่เหล่าบรรดาผู้ถือหุ้นและเหล่าพนักงานต่างก็เห็นกันจนชินตา แถมมองว่าน่ารักจนจับทั้งคู่มาจิ้นฟินกันไปในทางที่ดีกันมากกว่าผลเสียสะอีก ด้วยนิสัยของเพลงพายที่เป็นผู้บริหารที่ไม่ถือตัว อ่อนน้อมใจดีและมีรอยยิ้มให้กับทุกคนในโรงแรมอย่างเท่าเทียมกันหมดทุกคนทุกระดับชั้น ส่วนตัวรันชิสาเองก็เป็นเลขาผู้บริหารที่อ่อนน้อมถ่อมตน ถึงจะดูดุดูจริงจังไปบ้าง แต่ก็เป็นคนมีเหตุมีผล ไม่เคยถือตัวแถมเป็นคนมีน้ำใจ มีรอยยิ้มให้กับทุกคนในโรงแรมเสมอ เพราะเหตุนี้ทั้งคู่จึงไม่ค่อยมีใครพูดจากันในทางไม่ดีเลย แถมยังเป็นที่รักของเหล่าผู้ถือหุ้นส่วนใหญ่และเหล่าพนักงานทุกคนในโรงแรมอีกด้วย

“น้องพายรู้ใช่ไหม? ..ว่าต้องกลับบ้านไม่เกินห้าทุ่มครึ่งนะคะ เพราะพรุ่งนี้เป็นวันที่สำคัญที่สุดในชีวิตของน้องพาย ห้ามนอนดึกเด็ดขาด! เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นมาเป็นเจ้าสาวหมีแพนด้าน่ะ คิกๆ”

เพลงพายยิ้มพยักหน้ารับตอบผู้เป็นพี่

“งั้นพี่จะรอกลับพร้อมกันนะคะ”

“รับทราบเจ้าค่ะ คุณพี่เลขาคนสวยที่รักของพาย” เพลงพายตอบไปยิ้มไปตลอดทาง

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

รีวิวล่าสุด

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้