รักอันตราย

  •   7 ตอน  (ยังไม่จบ)
  • 59
  • อัพเดทล่าสุด 17/08/2019 11:38:48

สั่งซื้อเวอร์ชั่นหนังสือ

เรื่องนี้มีเวอร์ชั่นหนังสือวางขายสามารถกดที่ปุ่มด้านล่างเพื่อสั่งซื้อกับนักเขียนโดยตรง
ซื้อหนังสือ

บทนำ

"ผมรู้ว่าคุณเหนื่อย...หลับเถอะไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น" เสียงทุ้มสั่นเครือเอ่ยเปรยกับร่างของหญิงสาวที่นอนพำนักอยู่บนเตียงกว้างในห้องนอนโทนสีขาวทั้งหมด เธอผ่ายผอม ซีดเซียวแต่ใบหน้ายังคงความสวยสดไม่เจือจาง

สายลมพัดพลิ้วปลิวไหวลอดผ่านบานประตูและหน้าต่างหยอกเย้าเล้าเล่นกับผ้าม่านบางไสวที่ว่อนหวิวตามแรงลม พวงกระดิ่งอันเล็กๆ ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งชวนภิรมย์ หากแต่บรรยากาศมันกลับกันโดยสิ้นเชิง

"ขอบคุณมากนะองศา ที่ดูแลเป็นอย่างดีมาจนถึงวันนี้" หล่อนยิ้มน้อยๆ ให้เขาเท่าที่แรงพอจะมีเหลือ ดวงตานั้นทอประกายระยิบอย่างคนเป็นสุขขัดกับสภาพที่กำลังเป็นอยู่

ชายหนุ่มกำมือเล็กที่เหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกเอาไว้แน่น ยกขึ้นมาจูบซับและยิ้มตอบกลับให้เธอด้วยสีหน้าเปี่ยมล้นด้วยความรักใคร่

"ไม่เป็นไร ก็เคยสัญญากันเอาไว้แล้วนี่"

"ขอโทษนะ...ที่ทำให้เราได้อยู่ด้วยกันแค่ไม่นาน"

"ไม่เป็นไร แค่นี้ก็พอแล้ว" องศาลอบกลืนความเจ็บจุกที่ดันอั้นอยู่ตรงลำคอ เขากะพริบปิดตาเพื่อไม่ให้เธอเห็นความอ่อนแอที่พยายามซ่อนเร้นเอาไว้

"ฝากยัยหนูด้วยนะ รักเขาให้เหมือนที่คุณรักฉัน"

"คุณพูดเรื่องนี้มาหลายครั้งแล้ว ผมจำได้ ผมจะทำให้ดีที่สุด เชื่อใจผมนะ"

"ฉันเชื่อใจคุณเสมอ...องศาของฉัน" พูดจบเธอก็หันศีรษะไปทางหน้าต่างห้องซึ่งเปิดกว้างรับลมให้พัดนำพาความปลอดโปร่งเข้ามา

ด้านนอกมีกระถางดอกกุหลาบตกแต่งสวยงาม แต่ละต้นชูช่ออ้อล้ออวดดอกที่ผลิบานแข่งกัน หลากสี หลากชนิดล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่เธอรักชอบ

"ฉันเพลียเหลือเกิน อยากนอนสักพัก ตื่นมาเราจะได้ไปเดินเล่นในสวนด้วยกัน"

หญิงสาวบอกความประสงค์ ซึ่งผู้ที่รับฟังก็พยักหน้า ยอมวางมือเล็กลงแทบอกเธอ คลี่ผ้าห่มแพรที่ขาวปักลายหงส์งดงามห่มคลุมด้านบนสองมือที่ทาบประทับกันเอาไว้

"ผมจะไปเตรียมอาหารไว้ให้เด็กๆ กลับมาคงจะหิวกันไม่น้อย คุณพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวจะกลับมานั่งเป็นเพื่อน"

"ค่ะ..." หล่อนกล่าวด้วยความอ่อนแรงแต่ก็ยังฝืนยิ้ม ก่อนจะหลับตาลงหายใจผ่อนแผ่วให้คนมองถอนหายใจด้วยความเจ็บปวดยิ่ง

เขามองหน้าสาวเจ้าที่นอนนิ่งสงบเป็นครั้งสุดท้ายด้วยความรู้สึกโหวงเหวงชอบกล การเตรียมตัวเตรียมใจและล่วงรู้ความเป็นไรล่วงหน้าบางครั้งก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความเป็นจริง

มันเลวร้ายเกินไป...ที่จะทำใจให้ยอมรับได้

องศาลุกยืนเต็มความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบสามเซนติเมตรค่อยๆ เดินถอยหลังไปจนถึงประตูห้อง และตัดใจเปิดก้าวออกไปด้านนอก กระนั้นก็ยังมองเธอที่นอนอยู่บนเตียงจนลับตา....

รีวิวล่าสุด

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้