เมื่อฉันเจาะเวลามาเป็นแม่ทัพ

  •   0 ตอน  (ยังไม่จบ)
  • 0
  • อัพเดทล่าสุด 06/09/2019 21:18:31

บทนำ

สุรางค์ณา ทับทิมจันทร์

นี่แหละคือฉัน...

“สุรางคณา ทับทิมจันทร์”

หญิงสาววัย25ปีที่บัดนี้กำลังนั่งอย่างนิ่งสงบมองดูชายวัย45ที่กำลังนัวเนียกับสาวๆอย่างไร้ความรู้สึกใดใดทั้งสิ้น

นอกจากทำ”งาน”ให้มันเสร็จๆลุล่วงไปด้วยดีตลอดทั้งวันจนส่งอีกฝ่ายเข้านอน...

บางทีเธอก็เบื่อสุดๆแต่คำว่า”หน้าที่”มันค้ำคออยู่หญิงสาวเองก็จำใจต้องอดทน

ต้องมานั่งเฝ้าเขาจีบเอ๊ยไม่ใช่....มานั่งเฝ้าท่านอาที่ใครน้อยคนนักที่จะรู้ว่าเธอกับตาแก่บ้าหม้อนี่เป็นสายเลือดเดียวกัน...

เซ็ง!!!

นั่นคือคำบ่นในใจของสุรางคณาหรือยายขิง ที่เวลาเช่นนี้เธอควรไปนอนหนุ่นตักย่าจ๋าอุ่นๆ

ฟังเรื่องเล่ามากมายถึงผู้ชายที่เป็นพระเอกในดวงใจเธอมาตั้งแต่จำความได้จนถึงทุกวันนี้ก็ไม่มีใครมาแทนที่เขาได้เลย...

ถึงจะหน้าตาพิมพ์เดียวกันแต่พ่อกับอาของหญิงสาวนิสัยต่างกันราวฟ้ากับเหว

เฮ้อ!!!

แล้วปลายตามองเงาสะท้อนของ”พระเอกในหัวใจ”ของเธอแล้วก็แอบเบ้ปากมองบน

ยิ่งเห็นยิ่งอยากจับหักแข้งหักขาแล้วโยนใสห้อง”ดำ”ของเธอแล้ว

แกล้งลืมสักร้อยสองร้อยปีถึงจะสาสมใจของเธอนักเพราะเขานะ”จอมมาร”ตัวร้ายที่ชอบแกล้งเธอปั่นหัวเธอทำทุกอย่างให้เธอไม่มีเวลาว่างได้ง่ายๆ...ที่จะกลับเรือนไทยของย่าได้อยากยิ่งเสียเหลือเกิน

สักวันก่อนเถอะ....เธอจะเอาคืนจัดนางสิงค์ขาโหดมาปลาบอีตาอาเสือ(ผู้หญิง)เขี้ยวลากดินตัวนี้ให้เหลือแค่แมวสามสีตามวัดเชื่องๆไปเลยเพราะหญิงสาวสุดแสนจะเบื่อที่ต้องคอยตามดูแลคนที่อายุห่างกว่าพ่อแท้ๆของเธอเพียง8ปีแต่ทำตัวเหมือนหนุ่มเพลย์บอยหน้าหยกวัย20อัพต้นๆแบบไม่ว่างเว้นเช่นนี้ตลอดตั้งแต่สุรางคณาจำความได้

แต่ต่อให้นั่งแช่งชักหักกระดูกขนาดไหนเธอก็ต้องค่อยปกป้องหนึ่งเดียวของผู้สืบทอดตระกูลเช่นเขาอยู่ดี

แต่บางทีเธอก็ต้องหักห้ามใจไม่ให้ตัวเองเหลอไปขย่ำคออาแท้ๆของตนให้แดดิ้นพราะความกวน+มึน+ด้านของคุณท่านประทานใหญ่แห่งเอเจนกรุ๊ปมหาชน(จำกัด)

แต่ขอโทษคนที่ต้องบริหารจริงๆกลับเป็นหญิงสาวที่มีนามว่า"สุรางคณา"คนนี้มาตั้งแต่เธอจบปริญาเอกทางด้านกฎหมายกับอีกใบคือวิศกรรมคอมพิ้วเตอร์แหละปริญญาโทสาขาเอกบริหารธุรกิจต่างประเทศเมื่อตอนเธออายุได้สิบเก้าปี (เธอมีไอคิว180และเรียนที่อเมริกาตั้งแต่6ขวบ)

ในขณะที่หลังจากนั้นเธอต้องตามความฝันของตนเองด้วยการเข้าไปฝึกหนักในโรงนายเรือที่สหรัฐเหล่านาวิกโยธินอีกกว่าสี่ปีไปด้วย

แล้วดูสิอาเธอจะสำนึกสักนิดก็หาไม่ยังคงจิกหัวใช้หลานสาวผู้อ่อนหวานและบอบางอย่างไม่คิดจะถนอมกันบ้างเลย

ซิสสส

แต่ก็นะ...อาคนเดียวนี่นา

สุรางคณาก็ไม่เคย”พลาด”สายตาระวังภัยให้ชายหนุ่มใหญ่แต่รูปร่างและน่าตายังหล่อเหลาเหมือนคนหนุ่มวัย30ปลายๆเท่านั้นเอง

มองนาฬิกาก็ปาไปจะสี่ทุ่มเข้าไปแล้วเห็นที่ต้อง”เก็บ” ท่านประธานผู้ทรงเกียติกลับกรงเอ้ย...

กลับบ้านเสียทีสุรางคณาคิด...

แล้วจึงลุกเดินจากเก้าอี้ที่นั่งมาสี่ชั่วโมงจนก้นแทบเป็นเหน็บเข้าไปหาโต๊ะ”พิเศษ”ด้วยถ้าทางอกผ่ายไหลผึ่งผิดกับการแต่งการลิบลับ

“ท่านคะได้เวลาต้องกลับแล้วละคะ”

เสียงนิ่งเรียบแต่สิระรู้ดี “ไอ้ขิงแก่” มันใกล้หมดความอดทนต่อเขาแล้วในวันนี้หากเขายังไม่รีบย้ายก้นออกจากผับมันจะ

“จัดหนัก”

เขาแน่ เจ้าขิงมัน เงียบนิ่งนี่ละมันเอาจริงกว่าที่ใครจะคิดหรือคาดเดานัก

“ เอ่อ...มิสเตอร์ฮันเน็ตเห็นที่เราคงต้องกลับกันแล้วละครับ...พอดีผมมีงานด่วนนะครับ”

สตอเบอร์รี่ได้อีกอาฉันไม่รู้ว่าปลูกเป็นไร่ขายเป็นตันด้วยเลยไหม?...

สุรางคณาคิดแอบเบ้ปากหรอกตามองบนภายไต้แว่นอันโตอย่างหน่ายๆ

ร่ำลากันอีกไม่นานหญิงสาวก็จัดรถไปส่งลูกค้ารายใหม่ที่มาจากสิงค์โปไปยังโรงแรมในเครือของเอเจนกรุ๊ปที่เป็นธุรกิจของฝ่ายแม่ของเธอที่สุรางคณาหลานคนเดียวของตาต้องรับมาบริหารอีกอย่างหนึ่ง

บ้างทีหญิงสาวก็อยากมีพี่น้องเยอะๆเหมือนกันเพราะการเป็นลูกและหลานคนเดียวมันแสนสุดจะเหนื่อยสายตัวแทบขาดแล้ว

“นี่คุณสิระเมื่อไหร่จะแต่งเมียมีลูกเสียที”

จู่ๆสุรางคณาก็พูดโพล่งขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสนิทของรถยี่ห่อหรูและกันกระสุนแบบพิเศษ

“อีกแล้วนะเจ้าขิง ฉันนะอาแกนะโว้ยเรียกอย่างกะเพื่อนสนิทแนะ”

แว่นอันโตถูกถอดมาเช็ดอย่างบรรจง

“น่านับถือตายล่ะ”

พูดเสียงเรียบไม่บงบอกว่าพูดเล่นหรือประชดประชันแบบหญิงสาวทั่วไป

“แต่ฉันน้องแท้ๆของพี่อนุชิตพ่อแกนะเจ้าขิงแก่”

“แต่ทำตัวเหมือนเด็กสิบขวบชอบเรียกร้องความสนใจไปขาดความอบอุ่นมาจากไหนล่ะ?”

เหมือนถูกตีแสกหน้าเต็มๆสิระอยากจะบอกเหลือเกินว่าก็ขาดความรักจากแม่แก่นั่นละ!!!

เจ้าเด็กบ้าเอ๊ย...

รีวิวล่าสุด

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้