สุ่ยปิงองค์หญิงตำหนักเย็น ๑
Action-กำลังภายใน
สุ่ยปิงองค์หญิงตำหนักเย็น ๑
Action-กำลังภายใน
เด็กสาวในวัย 20 ปี เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อตื่นมาอีกครั้งพบว่าเธอกลายเป็นเด็กสาวในวัย 14 ปี แถมยังเป็นถึงองค์หญิงสองที่เกิดจากฮองเฮาชีวิตช่างอาภัพแม้จะเกิดจากเสด็จแม่ที่เป็นถึงฮองเฮาแต่นางก็ไม่เคยได้รับความโปรดปรานจากฮองเต้ผู้เป็นเสด็จพ่อเลยสักนิดเดียวเมื่อชีวิตยังต้องเดินหน้าต่อนางเลือกที่จะเดินออกจากวังหลวงมุ่งหน้าสู่สามัญชนคนธรรมดาก็แน่สิ เสด็จแม่คลอดนางในตำหนักเย็นอันหนาวเหน็บโดยที่เสด็จพ่อเอาแต่สนใจโอรสที่เกิดจากนางสนมคนโปรดขังลืมนางกับเสด็จแม่ใครมันจะไปทนอยู่ในวังหลวงเฮงซวยนี้กันมิสู้ไปหาอิสระภาพสร้างฐานะให้มันมั่งคั่งไม่ดีกว่าหรือ...?
  • 25 ตอน
  • 422
  • 2
นิยายโดย
  • 0 คนติดตาม
บทนำ

"องค์หญิงสอง! "เสียงของเสด็จแม่ดังขึ้นเรียกเด็กสาวในวัย 14 หนาว แท้จริงแล้วนางคือ กมลรัตน์ หญิงสาวในวัย 20 ปี จากยุคปัจจุบันในอีกหมื่นปีข้างหน้า สาเหตุที่เธอมาอยู่ในร่างนี้ก็เพราะเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตในขนาดที่องค์หญิงสองหัวใจล้มเหลวจนเสียชีวิตไปในที่สุด เมื่อตื่นมาอีกครั้งเธอก็มาอยู่แทนที่องค์หญิงสองอย่างไม่ต้องสงสัย


"ถวายพระพรเพคะเสด็จแม่"


"แอบออกไปนอกวังมาเจ้าคิดว่าแม่ไม่รู้! "เสด็จแม่หรือฮองเฮาหลานอิง พระนางถูกจองจำให้อยู่แต่ภายในตำหนักเย็นโทษฐานพยามทำร้ายนางสนมคนโปรดของฮองเต้หรือก็คือเสด็จพ่อของข้าในโลกนี้


"ลูกยอมรับผิดเพคะ แต่เพราะลูกไม่ต้องการอยู่ภายในวังหลวงหรือแม้แต่ตำหนักเย็นแห่งนี้อีกต่อไปแล้ว"


"โถ่..สุ่ยปิง! ต้องโทษแม่ที่เจ้าต้องมาลำบากอยู่ในตำหนักเย็นแห่งนี้ก็เพราะว่าแม่"ชื่อของข้า สุ่ยปิง องค์หญิงสองผู้ไร้ตัวตนในวังหลวง ผู้คนภายนอกไม่เคยรับรู้ถึงการมีตัวตนอยู่ของข้า เพราะงั้นข้าจึงออกไปไหนมาไหนได้สะดวกสบายโดยที่ทหารยามก็จับตัวข้าไม่ได้โชคดีที่ข้านั้นได้รับพรจากเทพเซียนท่านหนึ่งจึงง่ายมากที่จะใช้วิชาตัวเบาออกไปข้างนอก


"ไม่เลยเพคะเสด็จแม่ลูกว่าดีเสียอีกตำแหน่งองค์หญิงลูกไม่ต้องการเป็นสามัญชนย่อมดีกว่าฮองเต้ไร้น้ำใจเช่นนั้นลูกไม่นับว่าเป็นเสด็จพ่อของลูกเพคะ"


"อย่างไรเสียพระองค์ก็คือเสด็จพ่อของลูก"เสด็จแม่ท่านเห็นใจผู้อื่นแต่ผู้อื่นมักเอาเปรียบท่านจนท่านต้องมาอยู่ในสภาพน่าสังเวชลูกควรทำสิ่งใดถึงจะลบภาพความทรงจำเลวร้ายออกไปจากใจเสด็จแม่ได้


"ลูกจะพาเสด็จแม่ออกไปจากที่นี้"


"หากทำเช่นนั้นแม่เกรงว่า"


"ลูกไม่สนฮองเต้ทรงขังลืมเราสองคนแม่ลูกเหตุใดยังต้องสนพระทัยเขาอยู่อีก"ในใจข้าหวังเพียงเป็นสามัญชนเปิดกิจการเป็นของตนเองสร้างฐานะทางการเงินขึ้นมาเพื่อยังชีพใยต้องสนใจตำแหน่งที่แม้จะหาดีมิได้กัน คำว่าองค์หญิงสำหรับตัวข้านั้นก็คงวันๆ เอาแต่เชิดหน้าชูคออยู่ในวังหลวงเฉกเช่นองค์หญิงองค์ชายแคว้นอื่นๆ ที่ได้ยินมาแต่ตัวข้าเบื่อหน่ายที่จะต้องเป็นนกน้อยอยู่ในกรงทองเต็มที


"สุ่ยปิงลูกไปเถิดแม่คงไปกับลูกไม่ได้แล้ว"


"ทำไมเพคะ! "


"แค่ก....แค่กๆ "เสด็จแม่ไอออกมาเป็นเลือดเต็มฝ่ามือสุ่ยปิงเห็นก็รีบเข้าไปพยุ่งเสด็จแม่ให้ไปนั่งยังเก้าอี้


"เสด็จแม่"สุ่ยปิงน้ำตาไหลออกมาเต็มสองข้างดวงหน้าหมองหม่นลงในชั่วพริบตา


"ฟังแม่ลูกเก็บปิ่นปักผมกับป้ายหยกอันนี้และสร้อยที่แม่ให้เอาไว้ดีๆ มันจะทำให้เจ้าได้พบกับเสด็จตาเสด็จลุง"เสด็จแม่พูดได้เพียงเท่านั้นนางก็สิ้นใจไปแม้มันจะเป็นช่วงเวลาสั่นๆ ของนางกับเสด็จแม่ในโลกนี้นางก็รักและผูกพันกับเสด็จแม่มากเพราะที่ผ่านมาในโลกก่อนนางก็แค่เด็กกำพร้าคนหนึ่งที่โหยหาความรักจากพ่อแม่เมื่อได้มันมาแล้วทำมั้ยนางถึงได้สูญเสียมันไปอีก


"ลูกสัญญาเสด็จแม่ ฮือๆๆ "


สุ่ยปิง ตั้งแต่เสด็จแม่เสียชีวิตนางไม่ได้ออกไปไหนนางยังคงดูสถานการณ์ภายในวังหลวงผู้คนพากันแตกตื่นหนักเมื่อฮองเฮาสิ้นพระชนม์แล้ว ฮองเต้นเมื่อทราบข่าวก็รีบเสด็จไปยังตำหนักเย็นสุ่ยปิงเห็นหน้าฮ่องเต้เป็นครั้งแรกพระองค์ก็ดูเป็นคนดีแต่มันก็แค่ภายนอกเมื่อคิดได้ดั่งนั้นนางจึงออกไปปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน


"พระองค์ไม่มีสิทธิ์แตะต้องตัวนาง"สุ่ยปิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นแว่นตาอ่านออกยากมองไปยังฮองเต้อย่างเยือกเย็นแม้แต่คนที่พบเห็นยังไม่กล้าสบตานาง


"เจ้าเป็นใครเหตุใดจึงเข้ามายังตำหนักเย็นได้มีสิทธิ์อะไรมาสั่งข้า! "


พ่อลูกเหมือนกันไม่มีผิดต่างเล่นสงครามเย็นต่างฝ่ายต่างปล่อยความเย็นชาดุดันใส่กันฟาดฟันทางสายตาอย่างน่าหวาดหวั่น


"ข้าไม่จำเป็นต้องตอบ"


"ทหารจับนาง! "


"ก็ลองดูเพคะระหว่างชีวิตของพระองค์หรือชีวิตของข้าใครเร็วกว่ากัน"สุ่ยปิงเข้าไปล็อคตัวฮองเต้ออกมาด้วยมีดสั้นเพียงเล่มเดียว


"เจ้าต้องการสิ่งใด"


"พระองค์ให้ไม่ได้หรอกเพคะ"สุ่ยปิงพูดเสียงเศร้าๆ ฮองเต้ได้จังหวะหมุนตัวออกมาล็อคตัวสุ่ยปิงแทน


"เจ้าเป็นใครตอบมา"


พรึ่บ~


สุ่ยปิงเหยียบเท้าฮองเต้แล้วออกมายืนประจัดหน้ากับพระองค์แทน สุ่ยปิงจะไม่ยอมให้ใครเข้ามาแตะต้องเสด็จแม่ของนางเป็นอันขาด


"ฝ่าบาทที่ตำหนักเย็นไม่ได้มีฮองเฮาอาศัยอยู่เพียงลำพังพะยะค่ะ"กงกงเดินมารายงานเมื่อให้คนออกไปสำรวจรอบๆ ตำหนักและในตำหนักมามีสิ่งบงบอกว่าฮองเฮาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว


"เจ้าเป็นใคร! "


"อย่าแตะต้องนางหากใครกล้าก็ลองดู"


"ข้าถามเจ้า! คือใคร! "


"เสด็จแม่ของข้านางสิ้นแล้วอย่าใช้สิทธิ์ความเป็นใหญ่ในใต้ล้ามาบังคับข้าอีกคน"สุ่ยปิงพูดอย่างไม่พอใจ


"เสด็จแม่..."ฮองเต้มองไปยังร่างของฮองเฮาที่เสียชีวิตไปแล้วมองมายังเด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็พอจะเข้าใจคำพูดสุดท้ายของนางที่ว่า'หม่อมฉันยอมเข้าไปอยู่ในตำหนักเย็นแต่ต่อจากนี้พระองค์จะไม่มีสิทธิ์ได้บุตรเป็นพระธิดาอีก'มันคงจะจริงนับตั้งแต่วันนั้นพระองค์ก็ไม่เคยมีพระธิดาเลยสักคนส่วนพระธิดาองค์โตก็อายุสั้นเสียชีวิตไปเมื่อสี่ปีก่อนที่ผ่านมาเขามีเพียงพระโอรสถึง 14 คน ไม่ว่าจะนางสนมคนโปรดหรือนางสนมคนใดก็ไม่มีพระธิดาให้เขาสักคน เหตุผลที่อยากได้พระธิดาเพราะตนนั้นชอบเด็กผู้หญิงเพราะลูกชายมีเยอะไปก็ดีแต่ก็กลัวจะเกิดเหตุการณ์แย่งชิงบัลลังก์เกิดขึ้น


"เจ้าคือลูกที่เกิดจากฮองเฮา"


"เสด็จแม่น่ะใช่แต่กับพระองค์ข้าไม่ยอมรับ"


"เจ้ารู้ว่าข้าคือเสด็จพ่อเหตุใดถึง"


"ข้าไม่จำเป็นต้องตอบ นับจากนี้ข้าคือสามัญชนขอตัดขาดกับราชวงศ์จ้าวไม่อยากเกี่ยวข้องใดๆ กับฮองเต้อีก"สุ่ยปิง ประกาศต่อหน้าฮองเต้เล่นเอาคนเป็นพ่อยืนหน้านิ่งรู้สึกเหมือนมีดนับพันมาเสียบเข้าที่กลางอก


"ข้าไม่ยอมรับ! "


"แล้วแต่พระองค์จะตัดสินใจข้าตัดสินใจไปแล้วทูลลาเพคะ"สุ่ยปิงอุ้มเอาร่างของฮองเฮาและเหาะขึ้นไปกลางอากาศหายตัวไปอย่างไว


"ฝ่าบาท"


"ตามธิดาข้าไปห้ามนางออกนอกแคว้นจ้าวต้องพานางกลับมาหาข้า"ฮองเต้ยืนกอดอกมองพระจันทร์แววตาดูมีความสุขในที่สุดตนก็มีพระธิดาเสียทีแม้นางจะเย็นชาแต่ก็ดูดื้อไม่ยอมคนงานนี้คงต้องใช้เวลา


"กงกง"


"พะยะคะฝ่าบาท"


"ธิดาของข้าคนนี้คงไม่อ่อนหวานเรียบร้อยอย่างที่คิดข้าคงต้องให้กงกงจัดการคอยส่งคนไปติดตามดูว่าเหตุใดนางถึงอยากได้เป็นสามัญชนนัก"พระองค์ต้องรู้ให้ได้ว่าการเป็นสามัญชนมันมีดียังไงเพราะตั้งแต่เกิดมาพระองค์ไม่เคยออกไปนอกวังหลวงเพื่อพบปะชาวบ้านมากนัก


"พะยะคะ"



นิยายเรื่องอื่นของมั่วหลาน

ไม่พลาดนิยายตอนใหม่ล่าสุด
เพียงดาวน์โหลดแอปพลิเคชันบนมือถือ