หลงฮวา ดอกไม้มังกร (龍花) ผ่านการพิจารณากับสนพ.ปริ๊นเซส-บทที่10: เมื่อติดปลักโคลน ดึงหางมังกรดูก็ไม่เสียหาย(แก้ไข2) 100%

โดย  จินตธารา/รายาเสน่ห์จันทร์/ศรรกรา/ดาฬ

หลงฮวา ดอกไม้มังกร (龍花) ผ่านการพิจารณากับสนพ.ปริ๊นเซส

บทที่10: เมื่อติดปลักโคลน ดึงหางมังกรดูก็ไม่เสียหาย(แก้ไข2) 100%

(เฉียงหลงหวงตี้/เฉียงหมินหลง: เหนียงจื่อ จ้างฟูก็มาหาแล้ว...)

บทที่10:เมื่อติดปลักโคลน ดึงหางมังกรดูก็ไม่เสียหาย(แก้ไข2) 100%

นางมั่นใจถึงขั้นลงขันพนันร้อยได้กินหกพันเอกบุรุษผู้เกรียงไกรจะปรากฏตัวเร็วๆ นี้...

เขาคือชายมากพิษ สามีเลือดเย็น และจักรพรรดิดุร้าย คำจำกัดความสามประการ พานึกถึงราชันเหี้ยครองเกาะโกโมโด!

หญิงสะคราญโฉมเอนหูฟังคนสนิทกระซิบ ก่อนออกมายืนสำรวมหน้าประตูเรือน สองมือจับจูงบุตรชายแฝดคนละฝั่ง ข้างขวาสงบนิ่ง ข้างซ้ายขยุกขยิก ขณะนี้ทุกคนกำลังใจจดจ่อต้อนรับใครนะหรือ...

ย่อมเป็นมังกรดินแลบลิ้นล่ากลิ่นซาลาเปาของนาง!

ในความทรงจำน่าหลันซือซือ บุคคลผู้นี้รูปโฉมหล่อเหลาลวงล่อสตรี เรือนร่างสูงใหญ่ผึ่งผายสมชาตินักรบมากกว่านักปกครอง ผิวค่อนข้างคล้าม เพราะชมชอบจับดาบออกศึกทัดเทียมเล่ห์การเมือง นัยน์ตายาวรีสีเข้มขลับ มันคมกริบเสียยิ่งกว่ากรงเล็บมังกรที่เป็นสัญลักษณ์ประจำตัว เขาคือมหาบุรุษที่กำเนิดมาเพื่อพิชิตใต้หล้าโดยแท้

ยามได้พานพบหลังผ่านพ้นมาหกปี ตัวจริงเจ้าแคว้นจอมฉกาจกลับเจิดจ้ากว่าภาพอดีต พระฉวีขาวขึ้นเนื่องจากห่างเหินสนามรบ แต่รัศมีฟาดฟันกลับเฉียบคมดุจเดิม พระขนงดกดำกางขวางเหนือพระเนตร เส้นพระเกศาละมุนมือรวบตึงด้วยกวาน(เครื่องประดับศีรษะ)ทองคำ พระโอษฐ์หยักได้รูปโน้มโค้งดั่งน้าวคันศร ยิ่งนานปี จักรพรรดิมังกรยิ่งดึงดูดใจผู้คน หากเป็นหญิง เขาย่อมโดนครหาว่าเป็นนางจิ้งจอกแน่แท้!

วันนี้ขบวนผู้ติดตามไร้วี่แววทหารองครักษ์ ปรากฏเพียงหัวหน้าขันทีประจำพระองค์ชื่อ‘เจ๋อจิวซิ่ง’บ่งชัดว่าเจ้าแคว้นเสด็จมาอย่างแอบซ่อน แต่ชีรันก็ส่งสายตาเตือนถึงราชองครักษ์เงาจำนวนหนึ่ง พวกเขาแฝงกายคุมพื้นที่รอบตำหนักแล้ว น่าหลันซือซือเลยส่งสายตากลับ ว่าอย่าให้ใครจับได้ที่อารันก็มีวิชายุทธ์เหมือนกัน สาวน้อยจึงผงกศีรษะรับคำสั่ง

วรองค์สง่างามใส่ชุดสีน้ำเงินขรึมดั่งพื้นสมุทร มีกระแสคลื่น ฝูงปลาและแนวปะการัง แต่ตรงคอปกชั้นนอกปักมังกรจิ๋วสีดำปี๋แอบอยู่หนึ่งตัว เขาเลือกอาภรณ์เรียบง่าย มองเผินๆ คล้ายขุนนางขั้นต่ำผู้หนึ่ง ทว่ากลับเป็นที่น่าเกรงขามประหลาด จนบรรยากาศเอื่อยเฉื่อยของวังเย็นยังหดสะดุ้ง

นี่ซิยอดคนเหนือคน ข่มขวัญได้แม้แต่อากาศ!

หญิงงามยอบกายกล่าวถวายพระพร นำให้บุคคลที่เหลือกระทำตามเป็นทอดๆ นางหลุบตามองฉลองพระบาทหนังสัตว์ที่หยุดตรงหน้า แล้วลอบเบ้ปาก ยามพระหัตถ์หยาบใหญ่แตะรั้งกายอ้อนแอ้นยืนขึ้น

“พวกเจ้าไม่ต้องมากพิธี”

น่าหลันซือซือก้มหน้าซ่อนแววตา

“ขอบพระทัยหวงช่างที่ทรงเมตตาเพคะ”

น้ำเสียงคนงามเปี่ยมความมั่นใจตรงข้ามท่าทาง ทั้งยังเคร่งพิธีจนสะดุดหูผู้เป็นสามี ก่อนนี้นางโกรธเกรี้ยวอาละวาดอย่างไร หาได้เคยเย็นชาต่อเขาไม่ เพียงหกปีที่ลืมเฝ้าบำรุง ไป๋ฮวา(ดอกไม้ขาว)ต้นนี้กลับลืมมือนายเสียแล้ว!

พระเนตรคมปรายจ้องเจ๋อกงกง ขันทีคนสนิทจึงถอยเท้าไกลอีกหน่อย เพิ่มระยะห่างให้พระองค์สนทนากับอดีตพระชายาไม่เก้อเขิน

“ซือเอ๋อ เจ้าดู...”

เขากวาดตาสำรวจโฉมสะคราญ นางในวัยแรกสะพรั่งแย้มกลีบหอมหวาน ชายใดได้กลิ่นย่อมอดใจดอมดมซ้ำไม่ไหว ยามนี้สีสันทบทวีกระทั่งฉูดฉาดสะดุดตา ผิวพรรณผ่องขาวเปล่งประกายเนียนนุ่มดั่งละอองหิมะ คิ้วเรียวโก่งโค้งขับเน้นเส้นนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อน ขณะที่รัศมีตะวันถักทอทะลุม่านไม้ ดุจแตะเสี้ยวดาราลงกลางดวงตาคู่นั้น ยามที่นางหลบสายตาห่าง ยังฉุดกระชากใจบุรุษเพียงนี้ ถ้าได้ประสานตาเล่า อานุภาพจะร้ายแรงเพียงใด!

น่าหลันซือซือแค่นยิ้มกับสุรเสียงขาดตอน สัญชาตญาณรับรู้สายพระเนตรโลมไล้ ตั้งแต่เส้นผมจดปลายเท้า

เป็นอย่างไร!

นางอยากเท้าสะเอวตะโกนเสียงขึ้นจมูก

เป็นอย่างไร!

เมียที่ท่านทิ้งไปไม่ดูดำดูดี พบหน้าอีกที ชวนน้ำลายหกเลยใช่หรือไม่!

“ทูลหวงช่าง หม่อมฉันเป็นสุขตามอัตภาพเพคะ”

ประโยคคล้ายต่อว่า แต่ซ่อนความสุข ทำให้เฉียงหลงหวงตี้กระตุกหัวคิ้ว ก่อนคำรายงานจากราชองครักษ์ลับจะย้อนเตือนสติ

‘ทูลหวงช่าง กระหม่อมตามสืบความ พบว่านางมีความสัมพันธ์เหนียวแน่นกับอู่เหวินเหลาป่าน ประมุขสกุลอู่เหวิน และมีอีกผู้หนึ่งคือจูเฉิงเซี่ยงจ่างสือ ประมุขสกุลจู นอกจากนี้ นางเป็นที่นับหน้าถือตาของชาวเมืองในนามหลันเซียนเชิง หรือเซียนเชิงเนตรเทวาแห่งฉางอัน สามวันในหนึ่งรอบอาทิตย์ นางจะลอบสวมบทกงหนี่ว์(ข้าราชสำนักฝ่ายสตรี)ชรา เดินทางออกจากตำหนักเย็นไปตลาดท้ายวัง แล้วนั่งโต๊ะเผยชะตาฟ้าดินแก่คนไม่เลือกชนชั้น นำรายได้มาบำเพ็ญกุศลร่วมกับประมุขทั้งสองสกุล กลางวันตั้งโรงทานแจกจ่ายผู้ยากไร้ เอ่อ...กลางคืนกลับคล้ายโรงเซ่นไหว้วิญญาณ’

น่าหลันซือซือมิใช่คนเดิมที่เขาเคยมอบความเอ็นดู แต่นางแปลงเป็นพยัคฆ์แม่ลูกอ่อน และเร้นตัวประหนึ่งวิฬาร์จรจัด จึงได้กล้าหาญชาญชัยคบหาอู่เหวินเหลาป่านดั่งสหาย ชายผู้นั้นกุมอำนาจไพศาลในวงการวาณิชย์ แม้ไม่ข้องเกี่ยวกิจขุนนาง แต่หงอวี้ลหวี่เตี้ยนเหล่าต้าก็มีสายสัมพันธ์กับคหบดีและข้าราชการทั่วแคว้น เขาย่อมไม่อาจวางใจประมุขสกุลอู่เหวินทุกรุ่น จึงวางคนสอดส่องพฤติกรรมอู่เหวินฝูด้วย

ลำพังขุนนางโกงกินอย่างไร แบ่งปันแค่สมัครพรรคพวก แต่หากร่วมมือกับพ่อค้าดีดลูกราง ทุกอย่างล้วนทำกำไรเป็นกอบกำ!

เฉียงหมินหลงเข้าใจเหตุผลที่อดีตพระชายา แอบสั่งสมขุมกำลังนอกกำแพงวัง นางจะนั่งโต๊ะดูชะตาคน หรือเปิดโรงทานประกาศน้ำใจกว้างขวาง กระทั่งส่งสาวใช้มากวรยุทธ์ไปแอบทำสิ่งต่างๆ เขาล้วนพบต้นสายปลายเหตุสนับสนุน แต่...

เหตุใดนางจึงเซ่นไหว้ผีทุกวัน!

น่าหลันซือซือมาจากนอกด่านที่มีวัฒนธรรมถิ่นแตกต่าง แต่นางไม่ใช่ผู้งมงายในปาฏิหาริย์หรือสิ่งลี้ลับ เหตุใดจึงปรับเปลี่ยนความคิดใหม่ได้!

“ทูลหวงช่าง โปรดทรงทบทวนการเสด็จมาเมตตาหม่อมฉัน สถานที่นี้ทั้งอัปมงคลทั้งอับโชควาสนา มีแต่แต้มรอยมัวหมองเป็นมลทินแก่หวงช่าง เพียงมีพระบัญชาส่งตัวแทนมาเยือน หม่อมฉันย่อมได้รับกุศลหาใดเปรียบแล้วเพคะ”

หึ!

นางยังกล้าจิกกัด ที่วังเย็นทำคนประสพความลำบากแสนเข็ญ และ...และออกปากไล่เขากลับไปหน้าตาเฉย!

ยามสีพระพักตร์จักรพรรดิไร้คลื่นลมกระทบกระทั่ง แสดงว่าพลังหน้ากากพระองค์แกร่งกล้าขั้นเอก น่าหลันซือซือได้แต่ประสานมือคารวะในใจ

“เจ้าก็เลยต้อนรับเจิ้นตรงนี้ ให้ใครผ่านไปผ่านมา ก็รับรู้หมดสิ้นหรือ...”

หญิงงามที่ก้มหน้าหลบ กระตุกยิ้ม ก่อนทิ้งกายลงคุกเข่า พาบ่าวรับใช้และบุตรชายปฏิบัติตามเป็นแถว

“ทูลหวงช่าง หม่อมฉันเสียมารยาทแล้ว โปรดเมตตาหม่อมฉันด้วยเพคะ”

ร่างสูงแค่นหัวเราะหนึ่งคำ ไขว้มือไปไว้ด้านหลัง จงใจยืนข่มเหนือศีรษะอดีตพระชายา ซาลาเปาสองลูกจึงสบตากัน แล้วแอบเหลือบดูผู้ใหญ่สองคนต่อ

“ยังจะไม่รีบเชิญเจิ้นอีกหรือ...”

น่าหลันซือซือผุดลุก ก่อนนำเสด็จเข้าเรือนกลาง จอมบุรุษสะบัดชายชุดคลุมย่างก้าว แล้วประทับบนเก้าอี้รับแขกเก่าๆ ข้อต่อไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดประท้วงน้ำหนักโอรสสวรรค์ พาเจ๋อกงกงหน้าซีดขาว ด้วยเกรงมันทานรับพระวรกายอันล้ำค่าไว้ไม่ไหวแล้วทลายครืนลงมา เขาจึงยืนเกร็งระวังข้างหลัง ขณะที่หญิงงาม เด็กชายฝาแฝดและอีกหนึ่งสาวใช้คุกเข่าเบื้องหน้าจักรพรรดิ

“ห่างหายธรรมเนียมขัดเกลา มารยาทเจ้าก็เลวร้ายเพียงนี้แล้ว ซือเอ๋อ...”

โฉมงามที่โดนตำหนิเบนหน้ากระซิบสั่งสาวใช้ ชีรันกล่าวขออภัยโทษ ก่อนรีบออกจากห้อง แล้วประคองถาดใส่ชุดน้ำชากับของว่างกลับมาถวายหวงช่าง เจ๋อกงกงตรวจสอบพิษบนถาดเรียบร้อย จึงปล่อยนางจัดวางที่โต๊ะ

เมื่อโอรสสวรรค์สะบัดมือไล่คน เจ๋อกงกงกับชีรันก็ทูลลาออกมาพร้อมกัน ครั้นลับสายตาข้ารับใช้ ร่างสูงใหญ่ค่อยประคองน่าหลันซือซือขึ้นนั่งเก้าอี้ตัวข้างๆ ก่อนอนุญาตให้ฝาแฝดร่วมโต๊ะเสวยด้วย พอเห็นสายตาบุตรชายจี้จ้องถ้วยขนม ไม่รู้เพราะหน้าตาคล้ายภาพตนวัยเยาว์สักแปดส่วน เขาจึงใจอ่อน เสียสละมันไปไว้ตรงหน้าทั้งคู่

ซาลาเปาลูกหนึ่งคว้าช้อนหมับ แล้วจ้วงตักของหวานใส่ปาก ขณะที่อีกลูกหนึ่งเบนสายตาไปทางอื่น เฉียงหมินหลงเลิกพระขนง ด้วยพบปฏิกิริยาแตกต่าง จนทำให้ชี้ตัวได้ถูกคน เจ้าเย่อหยิ่งคือเด็กที่ตอบโต้ฉะฉานคราวก่อน ส่วนเจ้าเห็นแก่กิน ก็รักการตูดลายเป็นพิเศษ จากนั้นจึงหันมาถามอดีตพระชายา

“นี่คืออะไร”

ขนมหวานจากวังเย็นเป็นวุ้นขุ่นเขียว ชั้นบนปรากฏวุ้นสีขาวน้ำนมเกาะคลุม พอลงช้อนตัดเนื้อวุ้นดีดเด้ง ภายในกลับมีไส้สีน้ำตาลแดงไหลออกมา

หญิงงามแย้มริมฝีปากยิ้ม

“ทูลหวงช่าง จานนี้เรียกว่าไหน่หมั่วฉากั่วต้ง(วุ้นชาเขียวนมสด)สอดไส้หงโต้ว(ถั่วแดง)กวนเพคะ”

ปากกล่าวฉาดฉานไพเราะ ทว่าในใจกลับพึมพำเยาะเย้ย ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเห็นละซิ ใต้หล้านี้ยังมีอีกมากที่ท่านหาได้รู้จัก รวมถึงตัวนางคนใหม่ด้วย!

“ประหลาด...เจิ้นไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีขนมชนิดนี้อยู่”

โอรสสวรรค์เปรยแบบไม่ต้องการคำตอบ แต่สายพระเนตรจ้องจับผิดนางชัดเจน ก่อนหน้านี้อดีตพระชายาจากนอกด่านคนเดียวกัน ไม่เคยแสดงฝีมือด้านทำขนมให้เห็น หญิงสาวจึงสบช่องทางประชดประชัน

“ทูลหวงช่าง หม่อมฉันตั้งแต่อยู่ที่นี่เงียบเหงา มีเวลาว่างมากมายให้ฟุ้งซ่าน จึงหาเรื่องเรื่อยเปื่อยทำ ทั้งหมดล้วนแต่ไร้สาระทั้งนั้นเพคะ ถ้าหวงช่างโปรดจานนี้ หม่อมฉันจะแจ้งสูตรให้เจ๋อกงกง ทางครัวหลวงจะได้ปรุงถวายหลังพระกระยาหารเพคะ”

นางเปรยว่าอยู่เงียบเหงา ขณะที่เขาทนฟังมู่เฉิงเซี่ยงกับหวังไท่เว่ยด่าทอกัน...

นางบ่นว่ามีเวลาว่างฟุ้งซ่าน ขณะที่ฎีกาขุนนางกองรกห้องทรงพระอักษร...

แล้วนางยังลอยหน้าปลงตกทำแต่เรื่องไร้สาระ ขณะที่เขาปวดหัวด้วยเรื่องมีสาระล้วนๆ...

ช่างเก่งเกาปากคนให้ตะคอกกลับนัก ผู้ใดที่ถูกลงโทษ นางหรือเขา!

หน้ากากเยือกเย็นของหวงตี้หนุ่มปริร้าวเล็กน้อย ก่อนทรงฉาบทับด้วยรับสั่งเรียบเฉย

“ไปเรียกกงปี้ของเจ้า ยกของว่างมาให้ครบคน”

น่าหลันซือซือยิ้มหวานสนองพระบัญชา แต่ในใจหัวเราะกึกก้องไปหลายยก เป็นไงละ...ถูกคนรังแกให้ความรู้สึกเยี่ยงไรบ้าง สามี!

เปาจื่อโดนมารดาสะกิด จึงผุดลุกทำความเคารพเจ้าแคว้น ก่อนถอยหลังออกจากห้อง ประเดี๋ยวก็กลับมาพร้อมชีรันและเจ๋อกงกง ข้ารับใช้ทั้งสองช่วยกันจัดเรียงชุดของว่างเต็มโต๊ะ จากนั้นค่อยล่าถอยพ้นประตูไป

ชายหนุ่มตักขนมหวาน ตั้งใจลองแค่คำเดียวพอรู้รส แล้วจะวางช้อน แต่กลายเป็นคำที่เท่าไหร่ไม่รู้ ล่วงผ่านปากและถ่วงตกใส่ท้องเขา เช่นเดียวกับคู่แฝดที่ลงมือกินเอร็ดอร่อย มีเพียงน่าหลันซือซือที่เห็นว่าไม่ยุติธรรมต่อเปาจื่อ นางเลยยกถ้วยตัวเองให้แฝดคนพี่

หลังจากวุ้นชาเขียวไส้ถั่วแดงกวนเกลี้ยงจานทั้งพ่อลูก เฉียงหลงหวงตี้ก็จิบชาหวาน กรุ่นกลิ่นโม่ลี่ฮวา(ดอกมะลิ)พร้อมคู่แฝด พอรวมรสชามะลิกับวุ้น มันกลายเป็นรสกลมกล่อม หอมอบอวลช่องปาก

“เหนียง ผู้นี้คือหวงช่าง เฉียงหลงหวงตี้จริงหรือขอรับ”

พระหัตถ์ใหญ่ประคองถ้วยชาขึ้นสูดกลิ่น ราวกับไม่ได้ยินคำถามเด็กชาย

“ใช่แล้วเสี่ยวเปา!พวกเจ้ามีกันคนละหัว ห้ามล่วงเกินหวงช่างเด็ดขาดรู้หรือไม่”

นางกระซิบตอบเบาๆ แต่จักรพรรดิหูดีผิดคนธรรมดาจึงได้ยินครบถ้วน

“เหนียง...แต่หวงช่างคือต้าเกอเกอที่เสี่ยวเปาพบเมื่อวันนั้น”

เปาจื่อหน้าเสีย พาลกินของหวานถ้วยที่สองไม่ลง น้องชายผู้ไม่รู้ร้อนหนาวจึงฉวยโอกาสตักทีเผลอไปสองช้อน เฉียงหมินหลงเห็นกิริยานั้น ก็ขึงหน้าบึ้งเล็กน้อย เมื่อเจ้าเด็กหน้าตาคล้ายพระองค์ซื่อตรงต่อกระเพาะ จนเข้าข่ายไร้ยางอายแล้ว

“ต้าเกอเกอ...”

น่าหลันซือซือทวนคำเรียก ก่อนตะปบมือปิดปากบุตรชาย ส่ายหน้าไม่ให้เขาพูดอะไรออกมาอีก แต่จอมบุรุษที่สอดหูฟังสองแม่ลูกกระซิบกระซาบ กลับตรัสแทรกเสียงเฉียบขาด

“ปิดบังเบื้องสูง โทษประหารเก้าชั่วโคตร!”

อ้า!

นางขยับปากขมุบขมิบ

เฉียงหวงตี้(จักรพรรดิสกุลเฉียง)หยาบคายเยี่ยงนี้ จูเฉิน(ขุนนางสกุลจู)เลยดำเนินรอยตามเป็นแน่!

หญิงงามเร่งขยายรอยยิ้มประจบผู้ทรงประกาศิตเหนือแดนจงหยวน

“ทูลหวงช่าง หม่อมฉันหาได้มีสิบชีวิตให้กล้าปิดบังเบื้องสูงไม่ แต่หม่อมฉันต้องโทษร้ายแรง ถูกจองจำในสถานที่แห่งนี้แล้วไม่อาจก้าวออก แม้เปิดเผย อย่างไรไร้ผู้คนรับรู้ ไร้ผู้คนเหลียวแล ได้แต่ใช้ชีวิตเงียบเหงาไปวันหนึ่งๆ”

พระเนตรคมหรี่ลง สีหน้าอ้อยส้อยของอดีตพระชายาพาปลายคิ้วกระตุก หกปีที่ผ่านมา นางอาศัยความเหงาฝึกฝนตนตอแหลชำนาญการเช่นนี้ แล้วจะเลี้ยงบุตรออกมาเป็นเช่นไรกันเล่า!

เขาเปลี่ยนสายตามองฝาแฝด เด็กชายตัวจ้อยจ้องตอบตาแป๋ว จักรพรรดิหนุ่มถึงกับลอบสบถด่า

น่าตายนัก!

กระทั่งลูกเสือยังรู้บทจำแลงเป็นทารกแมว!

ดี...นางสอนลูกได้ดีมาก!

“พูดจาเหลวไหล!แล้วเจ้ายังกล้าไม่บอกความจริงพวกเขาอีกหรือไร!”

เฉียงหมินหลงชี้ช่องแจ่มแจ้ง ว่าอยากแสดงตัวเป็นเตียของซาลาเปาเต็มที แม้น่าหลันซือซืออยากขัดชายชั่วผู้นี้ให้สมปรารถนาน้อยที่สุด แต่ต้องจำทน เพราะนางติดเรื่องจับมือจักรพรรดิดึงทุกคนพ้นหล่มเลนแห่งนี้ไปเสียก่อน และได้ท่องจำประโยคหนึ่งตลอดหกปีเต็ม‘อย่าให้เรื่องเล็กทำเสียงานใหญ่’ถึงขนาดหลับยังเพ้อพกว่า ไปไล่เก็บหนี้แค้นทั่ววังหลังมาแล้ว!

“เปาจื่อ เมี่ยนเปา พวกเจ้าถวายความเคารพฟู่หวง(พระบิดา)เร็วเข้า”

สองแฝดจ้องบุรุษตรงหน้าอย่างตื่นตะลึง ก่อนทิ้งช้อน หันมาเขย่าแขนมารดาคนละข้าง

“เหนียง!ได้อย่างไร จะเป็นไปได้อย่างไรขอรับ!”

โฉมสะคราญถอนหายใจ ใบหน้าหมองเศร้า บทนี้ไม่ต้องแต่งเติมอลังการ เพียงนึกถึงชีวิตที่ผ่านมาของน่าหลันซือซือ นางก็พร้อมหลั่งน้ำตา

“เรื่องนี้ซับซ้อน เหนียงคิดจะเล่าให้ฟังภายหลัง ที่พวกเจ้ารู้ความ แต่มาวันนี้ ก็อย่าได้เสียมารยาทต่อพระพักตร์ รีบไปถวายความเคารพฟู่หวงเสีย”

เด็กชายฝาแฝดทำตามคำสั่งทันควัน สายตาสองคู่เบิ่งจ้องเอกบุรุษผู้เป็นพระบิดาอย่างชื่นชม เฉียงหลงหวงตี้จึงจับตัวบุตรชายลุกขึ้นยืน

“พวกเจ้าอายุเท่าใดแล้ว”

“ห้าขวบปีพ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วคนไหนเปาจื่อ คนไหนเมี่ยนเปา”

ฝาแฝดที่อยู่ด้านขวา ประคองมือตอบก่อน

“กระหม่อมเปาจื่อพ่ะย่ะค่ะ”

เฉียงหลงหวงตี้มองบุตรชายที่เกิดก่อน แล้วรู้ว่าไม่ผิดตัว เขาเริ่มแยกแยะใบหน้าเดียวกันได้แล้วว่าใครเป็นใคร เจ้าคนมากคารมคือเปาจื่อ

“กระหม่อมเมี่ยนเปาพ่ะย่ะค่ะ”

เจ้าคนเห็นแก่กระเพาะคือเมี่ยนเปา!

ใต้สายพระเนตรคมกริบคล้ายเฉือนแล่จิตใจผู้คนมาตีแผ่ เด็กสองคนนี้เหมือนกันทุกกระเบียดนิ้วแค่รูปลักษณ์ แววตา คำพูด น้ำเสียง กระทั่งกิริยานั้นแตกต่าง

“พวกเจ้าเขียนอ่านอักษรได้หรือไม่”

“ได้พ่ะย่ะค่ะ เหนียงสอนว่ารู้สิ่งใดไม่สู้รู้วิชา กระหม่อมไม่กล้าเกียจคร้านพ่ะย่ะค่ะ”

“ดี...สอนได้ดีมาก!”

พระองค์ตรัสประชดชมหรือไม่ ที่สตรีคนหนึ่งอาจหาญสั่งสอนตำรายุวชนได้ราวกับบัณฑิต หญิงสาวไม่เก็บมาขบคิดระหว่างมองบุตรชายทั้งสอง แต่กลับแสดงสีหน้าภาคภูมิใจเปิดเผย ก่อเกิดความรู้สึกแปลกใหม่ในสายพระเนตรมังกรหนุ่ม

เมื่อเฉียงหมินหลงเกิดมาครอบครองแผ่นดินฮั่น ความสัมพันธ์กับฟู่หมู่(พ่อแม่)ล้วนเป็นไปเพื่ออาศัยแก่งแย่งในครอบครัว แตกต่างกับพวกเขาสามแม่ลูกที่รักใคร่ห่วงใย และเสพสุขประสาชาวบ้านจริงใจ ใบหน้าหล่อเหลาราบเรียบดุจผิวน้ำนิ่ง แต่ดวงตาดำขลับปรากฏรอยลังเล

ควรหรือไม่ที่จะนำพวกเขากลับวังหลังที่เต็มไปด้วยเล่ห์กล หรือควรปลดนางอยู่กับเจ้าสองเปาอย่างเป็นความลับตลอดไป ทว่ามันจะสงบสุขได้นานเท่าใดกันเล่า สายกลผู้คนในวังหลวงโยงใยดั่งรังแมงมุม มิสู้พากลับไปส่งเสริมเขี้ยวเล็บเอาไว้ป้องกันตัวเอง...

“ทูลหวงช่าง หม่อมฉันมีเรื่องกราบทูลให้ทรงวินิจฉัยเพคะ”

เฉียงหลงหวงตี้มองวงหน้างดงามที่ค่อยๆ ปลดรอยยิ้มหวานชื่น

“หม่อมฉันทราบว่าหวงช่างเสด็จมา ย่อมมีพระประสงค์ให้หวังจื่อตามเสด็จกลับพระตำหนัก วังเย็นแห่งนี้หาได้เหมาะสมต่อการดูแลเชื้อสายโอรสสวรรค์ผู้ยิ่งใหญ่ แต่ถ้าปราศจากหม่อมฉันแล้ว ผู้ใดจะจริงใจต่อเสี่ยวเปาทั้งสองเท่ามารดาแท้จริงได้อีก”

นางเกริ่นนำแจ่มชัดเพียงนี้ เหตุใดเฉียงหมินหลงจะสติปัญญาหนาทึบจนไม่ทราบความ อดีตพระชายากำลังเรียกร้องให้ประกาศราชโองการปลดโทษสังหารคน แต่เขากลับปิดปากเงียบ ทั้งที่ลงทุนลุยย่ำถิ่นดับวาสนามงคล ย่อมมีแผนการชัดเจนอย่างน้อยหนึ่งประการ

“ด้วยข้อหาสาหัสที่หม่อมฉันพรากสองชีวิตเมื่อหกปีก่อน ไม่อาจชำระล้างโดยง่าย แต่ถ้า...ถ้าหม่อมฉันสามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองได้ หวงช่างจะทรงรับฟังหรือไม่เพคะ”

“หือ...”

ร่างสูงใหญ่ขมวดคิ้ว ไม่คาดว่านางจะขอขุดคุ้ยคดีเก่า มันยังเหลือหลักฐานอันใดให้พิจารณาอีก หกปีที่ผ่านมา มิใช่ศพคนยังเปื่อยสลายหมดแล้วหรือ ช่างเพ้อเจ้อเก่งนัก เจ้าไป๋ฮวานอกด่านต้นนี้!

ถึงใจติเตียน แต่ปากกลับมุ่งมั่นสวนทาง

“ว่ามา!”

หลังจากจักรพรรดิเสด็จกลับแบบลับๆ ดังเสด็จมาน่าหลันซือซือก็หยุดมองส่งวรองค์สูงกับเจ๋อกงกง ก่อนเหลือบดูข้างพุ่มไม้แห้งตาย ที่นั่นปรากฏวิญญาณอาฆาตดวงหนึ่ง รัศมีดำคล้ำปกคลุมจนไม่น่าเฉียดใกล้ เรื่องที่ต้องกล่าว นางก็เปิดเผยหมดแล้ว ไม่รู้จะสื่อถึงผีร้ายตนนั้นสักนิดไหม!

วิญญาณนางกำนัลข้างพุ่มไม้ที่ว่า สวมชุดสีเขียวอ่อนโชกเลือด อันเป็นสภาพตอนสิ้นชีวิต นางมิได้สนใจรักษาสภาพเจริญหูเจริญตาผิดจากผีตนอื่น เนื่องจากปล่อยจิตพยาบาทครอบงำคล้ายคนเสียสติ กงปี้แบกแค้นตนนี้เร่ร่อนไร้หลักแหล่ง อารมณ์ก็ขึ้นลงยากควบคุม

เมื่อจ้าวฮองเฮาทรงแนะทางให้นางจูงวิญญาณอาฆาตย้ายมาที่นี่ ภายในตำหนักเย็นก็ปรากฏกงกง กูกูและกงปี้ ผลัดเวรดูแลตลอดวัน เพราะเกรงผีบ้านางนี้ จะลงมือสิงสู่โอรสมังกร

ทว่ายามจักรพรรดิเสด็จใกล้กายโปร่งใส วิญญาณพยาบาทกลับรู้จักเบี่ยงหลบหลังต้นไม้ ดวงตาแดงก่ำหลุบต่ำ ฟ้องถึงความเกรงกลัว เห็นทีเฉียงหลงหวงตี้พระองค์นี้ ทรงอิทธิฤทธิ์ทะลุภพปรโลกนั่นเทียว นางควรกังวลเผื่อแผ่ไปหาผู้ที่ส่งคืนเคราะห์ร้ายคืนให้ แล้วตนเองจะได้ผุดผ่องกลับวังหลังหรือไม่นะ...

แต่บาปกรรมนับจากนี้ มิอาจใจอ่อนละเว้นได้ คงเหลือแต่ทางสร้างกุศลชดใช้แล้ว!

สำหรับท่านที่สนใจอุดหนุน ดอกไม้มังกร เล่ม2 ของเหม่ยเหรินเจียว/แพนด้า

1.สั่งรูปเล่มกับทางสนพ.สถาพรบุ๊คส์ ราคาสมาชิกสถาพร 289 บาท

2.สั่งแบบอีบุ๊ก ราคา 275 บาท กับ Meb ได้เลยค่ะ

สำหรับท่านที่สนใจอุดหนุน ดอกไม้มังกร เล่ม1 ของเหม่ยเหรินเจียว/แพนด้า

1.สั่งรูปเล่มกับทางสนพ.สถาพรบุ๊คส์ ราคาสมาชิกสถาพร 255 บาท

2.สั่งแบบอีบุ๊ก ราคา 245 บาท กับ Meb ได้เลยค่ะ

คุยกับแพนด้า:(3/7/19)

แพนด้าไม่ได้ตั้งใจหายหน้านานเลย แต่พอดีมีเหตุให้ต้องเดินทางและทำงานบ้านเพิ่มเติม จากที่เคยเขียนสบายๆ สามารถไหลไปได้เรื่อยๆ ก็ติดขัด คิดไม่ออก สรุปตอนนี้ก็ยังวางโครงละเอียดรายบทไม่เสร็จนะคะ ยังไม่ได้เริ่มเขียนบทของเล่มสามเลยค่ะ แพนด้าว่าอีกเหตุผลหนึ่งคือ แพนด้าต้องแพลนเรื่องอย่างละเอียดจนจบก็คือคิดไปจนจบ ประมาณว่าอีกหน่อยนอกจากเขียนตามแพลนแล้ว คงไม่ต้องคิดอะไรซับซ้อนอีก เพราะวางพล็อตมาเรียบร้อยแล้ว ซึ่งต่างจากตอนเขียนเล่มหนึ่งกับสอง ที่ระหว่างทางแพนด้ามีสมองตันบ้าง เขียนอะไรออกนอกลู่ทางที่กำหนดไปมากบ้าง 55555 จริงๆ กับทุกเล่ม แพนด้าควรทำแบบเล่มสามไว้ก่อน ทีนี้ด้วยความขี้เกียจ ยอมรับเลยค่ะ นิสัยเป็นคนมักง่ายทั้งที่เหมือนจะเคร่งระเบียบนะ ฮาาาาา เป็นคนค่อนข้างไร้หลักการชอบกล

และทีนี้ยังมีอีกเรื่องที่ก่อนหน้าแพนด้าจะหายไป ทิ้งไว้ให้ค้างคากันอยู่ คือเรื่องที่ปิดตอน ขอให้เปิดใหม่ ระหว่างที่แพนด้าไมไ่ด้เปิดคอม แพนด้าก็คิดเรื่องนี้อยู่นานด้วยค่ะ แพนด้าจำได้ว่าแจ้งคนอ่านเกี่ยวกับว่าใกล้จะจบแล้วนะคะประมาณบทที่58 59และบทที่60(บทจบ) จำได้ว่าบทที่59กับ60 ลงไล่ๆ กันมาก วันเดียวกันด้วย คงเพราะเหตุนี้ไหมคะที่ทำให้ไม่แจ้งเตือนบทจบ แต่แจ้งเตือนบทที่59 แทน และแพนด้าก็ย้ำว่าจะเปิดให้อ่านสองอาทิตย์ วันที่แพนด้าลงบทที่60 เป็นวันที่ 3 มิถุนายน 19 และปิดในวันที่ 17 มิถุนายน 19 ทั้งเขียนบนชื่อตอนด้วย คิดว่าถ้าคนอ่านแวะเข้ามาทุกวันหรืออาทิตย์ละหน ต้องได้อ่านแน่นอนค่ะ ยกเว้นว่าช่วงสองอาทิตย์ไม่ได้เข้ามาเลย ก็คงพลาดไปค่ะ ฮือออ

แพนด้าเลยขอเป็นไม่เปิดตอนจบแล้วลงตอนเก่าๆ ต่อไปจนเสร็จตามแพลนที่แพนด้าวางไว้แต่แรกนะคะ แต่ใช่ว่าเกิดเหตุแล้วแพนด้าจะไม่สนใจคิดอะไรเลย นอกจากแพนด้าจะรู้กำหนดจบเรื่อง และแพนด้าจะย้ำในแต่ละตอนจนให้เบื่อกันไปข้าง แพนด้าก็ต้องขอความร่วมมือจากคนอ่านด้วย ช่วงไหนใกล้จบแล้วช่วยติดตามกันหน่อยนะคะ ในแต่ละเล่มแพนด้าล็อกตอนอยู่ที่ 30 ตอน ซึ่ง เล่มสองจบที่ตอนที่60 ดังนั้นถ้าเล่มต่อๆ ไปเลขตอนรันไปใกล้จะครบ 90 ในเล่ม3 และ 120 ในเล่ม4 เข้ามากันสักอาทิตย์ละหนก็ยังดีค่ะ จะได้ไม่พลาดในระยะสองอาทิตย์ที่แพนด้าเปิดตอนสุดท้ายให้อ่านเหมือนเล่ม1

ความคืบหน้าวางรูปเล่ม2 และอีบุ๊ค ทางสนพ.กำลังจัดทำอาร์ตเล่มอยู่นะคะ แพนด้าว่าจะสอบถามช่วงกลางเดือนกรกฎาคมอีกทีหนึ่ง ถ้าทราบแพลนวางแผงเมื่อไหร่ แพนด้าจะรีบแจ้งค่ะ

สุดท้ายขอบพระคุณนักอ่านทุกคนที่ติดตามผลงานแพนด้ามากเลยนะคะ แพนด้าขอเลือกตอนคอมเม้นต์บางอันก่อนนะคะ เฉพาะอันที่ยังไม่กระจ่างในคำตอบที่แพนด้าบอกไว้ในคุยกับแพนด้าค่ะ

และงานอีบุ๊คเล่ม1 สามารถซื้อได้ตามแอพพลิเคชั่นร้านหนังสือต่างๆ แต่แพนด้าขอแนะนำพี่เมพขาโจ๋ค่ะ

คุยกับแพนด้า:

คราวก่อนสุขสันต์วันคริสมาสต์กันไป คราวนี้สุขสันต์วันปีใหม่นะคะ ปีหน้า 2018 ที่กำลังจะมาถึงนี้ ขอให้ทุกคนรวยๆ (จะได้มีทรัพย์มาอุดหนุนผลงานแพนด้า) สุขภาพแข็งแรง(จะได้เป็นแฟนนิยายแพนด้านานๆ) มีความสุขสมหวังดังใจทุกประการนะค้า(ของแพนด้าขอแค่ถูกรางวัลที่1สักงวดในชีวิตก็พอละ) 555555 ช่วงนี้อากาศแปรปรวนเหมือนอารมณ์แพนด้านิ้ดๆ เลย ฮาาา เดี๋ยวก็สมองตีบเดี๋ยวก็สมองไหล หาความพอดีไม่เจอ ต้องรวมสติให้เป็นตัวตนซักหน่อยแล้ว สู้ๆ ฮึบๆ

วันปีใหม่เจอกันอีกครึ่งนะคะ ใครไปเที่ยวก็อย่าลืมพกมือถือไปด้วยน้า(ยังกะจะมีคนไม่พก?)

คุณKukkai: ใกล้จะโตแล้วค่ะอิอิ

คุณmila: ขอบคุณที่ชอบนะคะ แพนด้ามาลงตอนใหม่แล้วน้า

คุณmmmm: ขอบคุณค่า อย่าลิมตามกันต่อนะคะ

คุณKanya: แพนด้าก็ชอบคู่นี้ค่ะ 55555 ประเดี๋ยวโตไม่รู้จะเปลี่ยนใจกันไหมนะคะ อิอิ

คุณUser5a...: ขอโทษที่ย่อชื่อโดยพลการนะคะ และขอบคุณที่ชอบเรื่องนี้ค่ะ

คุณkanizaa: แวะกลับมาอ่านครบตอนยังค้า

คุณVararee: เรื่องราวจะเข้มขึ้นเรื่อยๆ น้าาา

คุณMee: ขอบคุณค่า

คุณmombin: ขอบคุณที่ชอบเช่นกันค่ะ

คุณวรวรรณ: แพนด้าก็มาลงต่อให้แล้วค่า ขอบคุณนะคะ

คุณK1723012: อุ้ย หายดีแล้วหรือยังคะ อากาศช่วงนี้ปรวนแปรมากกก ฝนตกหนาวไม่กี่วัน วันนี้ร้อนแล้ว ร่างกายย่ำแย่เลยปรับตัวไม่ทัน ขอให้แข็งแรงขึ้นไวๆนะคะ

คุณFarwanwan: แพนด้าแข็งแรงพร้อมเที่ยวแล้วค่ะ แต่ไม่มีคนพาเที่ยว เศร้าใจจัง อิอิ

คุณShip555: ขอบคุณค่าา

คุณPuma1008: ต่อๆๆๆๆ ด้วยตามค่า 5555

คุณThatฯ: โหววว แพนด้ายังไม่เคยไปโขงเจียมเลยค่ะ เคยไปแต่เอ...ทางด้านคำชะโนดอ่ะค่ะ น่าสนใจมากเลย ไว้ต้องเก็บเงินไปเที่ยวสักครั้งแล้วค่ะ

คุณkloy_lisa: ขอบคุณค่า

คุณjueleng: ขอบคุณจริงๆ ค่ะที่ตามจริงจังมาก ดีใจค่าา

คุณYui285: มาต่อกันเลยนะคะ

คุณSirilakฯ: แพนด้าจะพยายามเขียนให้ไวกว่านี้นะคะ ฮืออออออออ

คุณPattฯ: สวัสดีปีใหม่เลยนะค้าาา แพนด้าได้กำลังใจจากทุกคนแน่ๆ เลย หายหวัดเร็วมาก นึกว่าจะงอมนานกว่านี้เสียอีก อิอิ รอติดตามตอนต่อไปกันแบบอย่าพลาดสักช็อตเลยนะค้าาาา

คุณAppleBlue: แรงแล้วน่าสนใจใช่ไหมคะ ขอบคุณค่า

คุณjurarat: มีงานซ่อมไฟฟ้าที่บ้านเหรอคะ ขาดไฟฟ้านี่แพนด้าขาดใจแน่เลยค่ะ ฮืออออออ แต่ขาดนน้ำก็ขาดใจเหมือนกัน 5555555 ยินดีด้วยนะค้าาาที่ไฟฟ้ามาแล้ว

คุณYingฯ: ตอนนี้เอาไปครึ่งนึงก่อนน้า ปีหน้าเจอกันอีกครึ่งค่า

คุณZoozaap: ขอบคุณค่า มาเจอกันครึ่งทางก่อนน้า ส่วนเล่มแหะๆ สารภาพเขียนยังไม่ถึงครึ่งเรื่องที่ตั้งไว้ในใจเลยค่า แพนด้าก็เขียนวน วนเขียน แง้ๆ

คุณMinkฯ: ขอบคุณค่ะ หายดีแล้วค่า ปั่นงานต่อวนไปค่ะ

คุณKengrada: แพนด้ามาส่งตอนใหม่แล้วค่า

คุณmuy: โดนเรียกทีสะดุ้งรีบเผ่นมาลงเลย 55555 แพนด้ามาแว้วววว หอบหนาวมาเลยค่ะเนี่ย

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย PaviNovels
thank you for sharing ka writer!
เมื่อ 11 เดือน 1 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย PaviNovels
thank you for sharing ka writer!
เมื่อ 11 เดือน 1 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว