บ่วงอสูรพยศรัก (จัดโปรลดราคา)-Ep11/1 : ผู้ชายแสนร้าย

โดย  กนกรส มาศอุไร

บ่วงอสูรพยศรัก (จัดโปรลดราคา)

Ep11/1 : ผู้ชายแสนร้าย

วางจำหน่ายในรูปแบบ ebook แล้ว สามารถโหลดซื้อได้ที่ meb ookbee Hytexts...

ร่างงดงามชวนมองของมารตรี มีอันต้องปลิวติดมือตามแรงลากของคนร่างใหญ่โตกว่า แถมยังมีใบหน้าดุดันเสียยิ่งกว่ายักษ์วัดแจ้ง โดยไร้การขัดขืนใดๆ ทั้งสิ้น เสียงร้องสักเอะเดียวเธอก็ไม่กล้าหลุดออกมาให้เขาได้ยิน อาจเป็นเพราะสายตาเอาเรื่องของเขายามจับจ้องเธอเมื่อสักครู่ ทำเอามารตรีหนาวสะท้านไปถึงทรวง หญิงสาวเลยจำต้องหุบปากของตนเองลงเสียสนิท ยอมปล่อยให้เขาลากถูลู่ถูกังไปตามแต่ใจเขา

“เผลอไม่ได้...” คนตาเขียวก้มลงมาถลึงตาดุใส่

“แทนที่จะปลุกฉันให้ลงมาพร้อมกัน แต่นี่อะไร ระริกระรี้รีบลงมาหาเหยื่อแต่เช้า ผู้หญิงหน้าไม่อาย”

“รตรีไม่ได้...”

“หุบปาก...ยังจะมีหน้ามาเถียง แล้วไอ้ชุดหนาๆ กว่านี้ทำไมถึงไม่หามาใส่ คิดจะแต่งลงมายั่วใคร ไม่รู้หรือไงมันเห็นไปจนถึงตับไตไส้พุงของเธอจนทะลุปรุโปร่งไปถึงไหนๆ แล้วนั่น” ยิ่งพูดยิ่งหงุดหงิดยิ่งอารมณ์เสีย ส่วนคนถูกต่อว่ารีบก้มหน้ามองดูชุดของตัวเอง เธอถึงกับหน้าซีดลง ตอนลงมาไม่ทันตรวจดูความเรียบร้อยเสียด้วยสิ มันคิดว่ามันจะบางขนาดนี้

“เห็นน้ำลายไอ้พวกนั้นไหม มันหยดจนน้ำจะท่วมหาด ถ้าคิดจะยั่ว เอาไว้ยั่วฉันคนเดียวพอ” คนหงุดหงิดยังไม่หยุดต่อว่า ใช้แรงโมโหกระชากร่างน้อยเร่งให้เดินเร็วขึ้น พอเมื่อหันมองไปตรงจุดนั้น อาการคนขี้หวงยิ่งกำเริบหนัก เมื่อเห็นไอ้พวกหนุ่มๆ ทั้งไทยทั้งเทศ ต่างยืนจ้องแม่ตัวดีของเขาตาเป็นมัน

“รตรีแค่อยากเห็นพระอาทิตย์ขึ้นตอนเช้า เลยไม่ทันมองชุดว่ามันจะบางขนาดนี้ แล้วอีกอย่างรตรีก็เห็นคุณราชกำลังหลับสบาย รตรีเลยไม่กล้าปลุกหรอกค่ะ เลยเดินลงมาคนเดียว แล้วก็ไม่คิดว่ามันจะมีอันตรายอะไร เพราะรตรีไม่ได้ไปเดินเที่ยวที่ไหนไกล รตรีก็เดินอยู่ใกล้ๆ กับโรงแรม อย่างที่คุณราชเห็นนั่นแหละ...” เธอบอกตามจริง

“ไม่ต้องพูดมาก แล้วรีบเดินให้มันเร็วๆ เข้า”

มารตรีพยายามเร่งฝีเท้าเดินตามแรงลากให้เร็วมากขึ้น ปิดปากตัวเองสนิทตามคำสั่งจากคนเอาแต่ใจ หากทว่าสายตาหวานกลับทอดมองทิวทัศน์ยามเช้ารอบกายด้วยนึกเสียดาย เธอยังไม่จุใจในการชื่นชมพวกมันเลยก็ถูกบังคับให้กลับห้อง

ไม่บ่อยครั้งนักหรอกที่เธอพอจะมีเวลาหลงเหลือ เพื่อเจียดตัวเองออกมาพักผ่อน คลายความเหนื่อยล้า ปล่อยจิตใจไปกับสายลม แสงแดด และท้องทะเลอันกว้างไกลจนสุดลูกหูลูกตาแบบนี้ เมื่อทุกวันว่างของเธอหลังจากการเรียนหนังสือเสร็จ มันเต็มไปด้วยตารางทำงานแทบทุกวัน หากพอมีเวลาหลงเหลืออยู่บ้าง เธอมักขลุกตัวอยู่กับคุณตา ทำขนม ทำสวนบ้างไปตามประสาสองตาหลาน...

แต่ทว่าสายตาดูเหมือนคล้ายคนอาลัยอาวรณ์เสียเต็มประดาของหญิงสาว ไม่อาจรอดพ้นจากสายตาเหยี่ยวของคนเจ้าอารมณ์ไปได้ จึงพานทำให้คนอารมณ์เสียเป็นทุนเดินอยู่ก่อนหน้า กลับไม่พอใจหนักขึ้นอีกเท่าตัว เมื่อชายหนุ่มกลับตีความหมายแปลไอ้สายตาอาลัยอาวรณ์ของมารตรี คิดไปเองว่ามารตรีแอบนึกเสียดายไอ้ผู้ชายพวกนั้น...

“เดินให้มันเร็วๆ หน่อยจะได้ไหมหะ! เดินช้าแบบนี้คิดจะให้ท่าไอ้หน้าโง่คนไหนอีกล่ะ เห็นมันมองมาตาเป็นมันเข้าหน่อย ทำเป็นตีปีกรีบถลาเข้าไปใส่” เขาเหน็บให้อีกดอก แต่มารตรีไม่อยากเถียงเลยเงียบ

“เหอะ! ไม่ใช่เธอจะได้เหยื่อแล้วหรือไง ถึงได้ส่งสายตาเสียดายหนักหนา ฉันขอเตือนเธอเอาไว้ก่อนเลยนะ เธอมากับฉันก็ต้องกลับไปกับฉัน ขืนเธอยังอ่อยไม่เลือกอีก เธอได้เจอดีแน่มารตรี...” พูดไปก็กัดฟันไปด้วยความโมโหสุดขีด ทำไมเขาต้องหัวเสียทุกครั้งยามเมื่อเห็นผู้ชายคนอื่นให้ความสนใจแม่นี่ด้วยนะ ทั้งที่ปากมันบอกว่าเกลียด แต่ไอ้ใจไม่รักดีมันกลับหวงแหน คอยแต่จะเป็นบ้าเป็นบอตามหวงแหน ทั้งที่เจ้าหล่อนนั้นไม่ได้เป็นอะไรกับเขาเสียหน่อย

มารตรีถอนใจระอานับครั้งไม่ถ้วน พร้อมกับก้มใบหน้านวลของตนเองลงพยักหน้าช้าๆ ยอมตามใจเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เธอเลือกจะนิ่ง เก็บปากเก็บคำของตัวเองเหมือนทุกครั้ง เถียงไปก็ไม่เคยชนะ มีแต่ยิ่งทำให้เธอปวดใจหนักมากขึ้นทุกที

ทว่าเดินไปได้เพียงเล็กน้อย คนจับจูงหรือดูคล้ายไม่ต่างจากฉุดกระชาก มีอันต้องหันไปถลึงตาเขียวปั้ดส่งให้ไอ้พนักงานชายใบหน้าขาวจั๊วะ ไอ้เด็กยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนเมื่อคืน เขาจำมันได้แม่น

เมื่อคืนมันบังอาจมาเสนอหน้าเข้ามาพูดคุยกับแม่ร้อยเล่ห์ข้างกายเขา พร้อมด้วยรอยยิ้มที่มันคิดว่าดูดีมีเสน่ห์เสียเต็มประดา โธ่! เห็นแล้วเขาอยากจะเอาฝ่าเท้ายันมันไปไกลๆ เหลือเกิน มองแล้วหงุดหงิดตาเป็นบ้า ไอ้กระจอก ไม่รู้หรือไงแม่เนี่ยนะชอบผู้ชายมีเงิน กระเป๋าหนัก ทำงานเป็นขี้ข้าเขาตามโรงแรมต๊อกต๋อย แม่นี่ไม่เอาตัวลงไปเกลือกกลั้วให้เสียเวลาหรอกนะไอ้หน้าโง่...

“คุณราชคะ! แล้วนี่จะไปไหน” คนถูกลากขืนตัวไว้เมื่อเขาไม่ได้พากลับขึ้นห้องพัก

“ไปหาข้าวกินก่อน ฉันหิว” ความจริงเขาไม่ได้หิว แต่ไม่อยากเดินพาแม่นี่เฉียดไปทางไอ้หน้าขาวนั่นมันยืนอยู่ต่างหาก

“คุณราชช่วยเดินช้าๆ หน่อยสิคะ รตรีก้าวตามไม่ทันแล้วไม่เห็นหรือไง ขารตรีไม่ได้ยาวเหมือนคุณราชนะคะ”

“ก้าวไม่ทัน หรืออยากจะหยุดคุยกับไอ้หน้าขาวนั่นกันแน่ แม่ผู้หญิงแผนสูง อย่าคิดว่าฉันโง่จนไม่รู้เท่าทันเล่ห์มายาของเธอสิ บอกแล้วไง ไส้กี่ขดต่อกี่ขดของเธอฉันรู้หมด...” คนอารมณ์บูดโน้มกายเข้าหา พรางกัดฟันกรอดๆ สายตาฟาดฟันร้อนแรงตามอารมณ์หึงหวงที่ตัวเองยังไม่ยอมรับ

มารตรีได้แต่ยืนอึ้งกับข้อกล่าวหาโดยไร้สาเหตุ ผู้ชายคนนี้ช่างสรรหาความผิดมาใส่ร้ายเธอเสียจริงๆ เธอจะหยุดคุยกับใครได้ในเมื่อเธอไม่รู้จักใครในโรงแรมแห่งนี้สักคนเดียว ใบหน้าสวยหวานส่ายปฏิเสธกับข้อกล่าวหาจนผมกระจายสะบัดไหวไปตามแรง

และดูเหมือนพนักงานชายในหัวข้อสนทนา พอจะรู้ตัวที่ดันเผลอส่งยิ้มไปให้ลูกค้าสาวคนสวย เด็กหนุ่มจึงรีบเดินหลบเลี่ยงไปทำงานตรงส่วนอื่นแทน ได้แต่แอบอิจฉาในใจ ยามเห็นกิริยาหวงแหนของลูกค้าหนุ่มผู้นั้น ถ้าหากเขามีแฟนทั้งสาวและสวยหยาดฟ้ามาดิน อย่างแขกสาวผู้นี้ เขาเองก็คงมีอาการหึงและห่วง ไม่ต่างจากแขกผู้ชายคนนี้เหมือนกันนั่นแหละ...

“จะยืนหว่านเสน่ห์อีกนานไหม รีบๆ เดินเข้า ฉันหิวข้าวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว มัวแต่เดินตามหาผู้หญิงไร้ยางอายแถวนี้ ดูสินี่มันปาเข้าไปกี่โมงกี่ยาม เสียเวลาชะมัด... ”

มารตรีเม้มริมฝีปากเข้าหากัน อยากจะยกฝ่ามือของตัวเองขึ้นแล้วฟาดปากของคนตรงหน้า แต่ก็ทำไม่ได้ เลยได้แต่ก่นด่าเขาอยู่ในใจไปตามประสา ก่อนข้อมือน้อยจะถูกบีบเอาไว้แน่นแล้วถูกลากให้เดินต่อไปโดยไร้การขัดขืนเช่นเดิม...

เหอะ! ผู้ชายอะไรหน้าตาก็ดี เสียอย่างเดียวปากสุนัขเป็นบ้า ไม่รู้เลี้ยงสุนัขพันธ์อะไรเอาไว้ มันทั้งดุทั้งกัดเจ็บเหลือใจเธอจริงๆ มารตรีคิดด่าเขาระงมในใจ แต่ไม่กล้าหลุดออกมาเป็นคำพูด ขืนเธอพูดออกมาอย่างใจคิดสักคำ มีหวังเธอคงไม่ได้ตายดีแน่ คงได้กลายเป็นผีสาวนอนเฝ้าโรงแรมแห่งนี้แทนเจ้าที่เจ้าทางเก่าโดยไม่ต้องสงสัย...

เฮ้อ!

มารตรีแอบพ่นลมหายใจออกมาอีกระรอก เมื่อไม่อาจต้านทานแรงฉุดมหาศาลของผู้ชายคนนี้ได้เลยสักครั้งเดียว เธอจำต้องขยับเท้าเดินตามแรงฉุดให้เร็วขึ้นตามช่วงก้าวยาวๆ ของเขา

แต่ทว่าเมื่อมาถึงทางเลี้ยวเข้าด้านในตัวโรงแรม ดวงตาหวานซึ่งชวนให้ตกหลุมเสน่ห์ยวนใจ เหลือบไปมองรอบด้านด้วยความรู้สึกอับอายขึ้นมา ผิวแก้มขาวแปรเปลี่ยนซับเป็นสีระเรื่อน่ามอง ยิ่งพอเธอกับเขาต้องเดินผ่านโซนรีเซฟชั่นด้านล่างของตัวโรงแรม ขคราชผู้ชายหลายอารมณ์ เขากลับปล่อยข้อมือแดงก่ำของเธอแล้วเบียดกายกำยำโอบกอด รวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาแนบชิดร่างกายเขา แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าในตัวเธออย่างไม่รู้จักอายสายตาของใคร โดยเฉพาะสายตาของพนักงานต้อนรับสาวๆ เกือบทุกคู่ ต่างหันหน้ามาเมียงมองเธอกับเขา บ้างก็สะกิดชวนกันกระซิบกระซาบ ชี้ชวนมองมาทางเธอด้วยสายตากึ่งๆ อิจฉา กึ่งๆ หมั่นไส้ เธอเป็นผู้หญิงเหมือนกันพอจะดูออก พนักงานสาวๆ ของที่นี่คงนึกชื่นชมเปลือกภายนอกของผู้ชายนิสัยไม่ดี มองเขาเป็นเทพบุตรเจ้าชาย หารู้ความจริงไม่ ผู้ชายคนนี้นิสัยภายในไม่ต่างจากภูมิผีปีศาจเลยสักนิดเดียว...

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย oranee
ขอบคุณมากมาย
เมื่อ 1 ปี 5 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย silverprincess
จ๊ะ แม่นางเอกใสซื่อ
เมื่อ 1 ปี 7 เดือนที่แล้ว

รีวิว