ภรรยาประมูลรัก-5

โดย  วีนัส ละอองดาว / ญาตา

ภรรยาประมูลรัก

5

“ยังไง ว้าย!” ข้าวปั้นร้องเสียงหลงเมื่อถูกอีกฝ่ายดึงข้อมือจนล้มทับบนกายหนาและแข็งแรง ลำแขนใหญ่ทั้งสองตวัดเข้ากอดรัดร่างเธอไว้แน่น

“ทำรักแบบโต้รุ่งยันเช้า” เสียงทุ้มกระซิบตอบคำถามข้างใบหูเล็กขาวสะอาดแล้วเม้มมันด้วยริมฝีปากร้อนของตัวเอง

ข้าวปั้นตัวแข็งทื่อ ไม่กล้ากระดิกตัวไปไหน น้ำเสียงทุ้มและสัมผัสจากริมฝีปากร้อนมันทำให้เธอขนลุกเกรียวไปทั่วร่าง ลมหายใจร้อนเป่ารดหูของเธอจนรู้สึกได้

วิลเลียมกระชับอ้อมกอดไว้แน่นขึ้นก่อนที่จะห้ามตัวเองไม่อยู่ พลางข่มอารมณ์รักที่ปะทุขึ้นจนน่าตกใจ

“ปล่อยได้แล้ว มันอึดอัด” ข้าวปั้นพูดขึ้นเบา ๆ เพราะขืนอยู่ในท่านี้นาน ๆ เธอไม่อยากจะคิดเลย

“อยากอาบน้ำ” วิลเลียมพูดขึ้น ยังกอดร่างนุ่มไว้ไม่ยอมปล่อย

“คุณจะนอนที่นี่จริงหรือ” ข้าวปั้นเงยหน้าขึ้นถามวิลเลียมเพื่อความมั่นใจ

“ถ้ายังถามไม่เลิกผมจะเปลี่ยนให้เป็นเสียงคราง เลือกเอาว่าจะไปเอาเสื้อผ้ามาให้ผมเปลี่ยน หรืออยากอาบน้ำด้วยกัน เนื้อแนบเนื้อ” วิลเลียมดันร่างข้าวปั้นให้ลุกขึ้นพลางจ้องมองคนช่างถามอย่างเอาเรื่อง

“รอสักครู่ค่ะ” ข้าวปั้นรีบวิ่งขึ้นไปเปิดห้องของพ่อเธอเพื่อเอาชุดนอนมาให้เขาเปลี่ยน สรุปกับตัวเองได้ว่าอย่าถามมาก เพราะคนที่จะเสียเปรียบคือเธอ

ใช้เวลาเพียงครู่เดียว เมื่อข้าวปั้นลงมาอีกทีก็ไม่เห็นวิลเลียมนั่งอยู่ด้านล่างแล้ว

“อ้าว หายไปไหน หรือว่ากลับไปแล้ว” ข้าวปั้นมองรอบห้องรับแขกก็ไม่เห็นจึงวางเสื้อบนโต๊ะแล้วเดินออกไปล็อกประตูบ้าน เพราะตอนที่วิลเลียมขับรถเข้ามาจอดเธอแค่ปิดเอาไว้เฉย ๆ

“จะไปไหน” เสียงทุ้มดังขึ้น จังหวะเดียวกับร่างใหญ่ที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเดินเข้ามาด้านในบ้าน

“ก็จะไป...”

“ผมบอกว่านอนที่นี่ ก็ตามนั้น” วิลเลียมเดินเข้ามาใกล้ข้าวปั้นก่อนจะเดินเลยไปหยิบเสื้อผ้าที่วางบนโต๊ะ

“ถ้าคุณนอนที่นี่ก็ต้องนอนตรงนั้น” ข้าวปั้นหันกลับมาพูดอย่างเป็นต่อ นิ้วเรียวชี้ไปยังโซฟาตัวย่อมเป็นการบอกว่าตรงนั้นคือที่นอนของเขา แล้วพูดต่อ “ส่วนห้องน้ำในห้องครัวมีฝักบัวใช้อาบน้ำได้ ฝันดีนะคะ” บอกแล้วก็เตรียมเดินขึ้นด้านบน แต่เสียงทุ้มดังขึ้นก่อน

“ไม่มีแชมพู ครีมอาบน้ำ และผ้าเช็ดตัว”

ข้าวปั้นหันมองวิลเลียมแวบหนึ่งก่อนจะวิ่งขึ้นไปด้านบนอีกครั้ง เพราะเธอจำได้ว่าในห้องเธอมีแชมพูและครีมอาบน้ำขนาดทดลองที่มักจะได้ฟรีตอนไปเที่ยวห้างกับนลิน

ข้าวปั้นเปิดประตูห้องเดินเข้ามาค้นตู้เสื้อผ้าของตัวเองเพื่อเตรียมของให้วิลเลียม ทว่าคนที่คิดว่ารออยู่ด้านล่างกลับปิดไฟห้องรับแขกแล้วเดินตามขึ้นมาด้านบนแทน

“คุณขึ้นมาบนนี้ทำไม” ข้าวปั้นยืนนิ่งงันเมื่อเห็นวิลเลียมเดินเข้ามาในห้องแล้วใช้ส้นเท้าปิดประตู

“อาบน้ำ ห้องคุณหวานกว่าที่ผมคิด” วิลเลียมเดินไปหยุดที่ชั้นวางหนังสือซึ่งมีหนังสือนิยายรักที่นลินชอบเอามาทิ้งไว้บ้านเธอ รวมถึงนิตยสารเล่มล่าสุดที่มีข่าวของวิลเลียมอยู่ในนั้นด้วย มือใหญ่หยิบขึ้นมาดูเพราะเห็นมันเปิดหน้าที่เขาให้สัมภาษณ์อยู่ก่อนจะถูกข้าวปั้นแย่งไป

“คุณจะอาบน้ำไม่ใช่หรือ รีบเข้าไปอาบสิคะ ฉันจะได้อาบต่อ” ข้าวปั้นดันหลังวิลเลียมให้ก้าวเดินไปยังห้องน้ำพร้อมส่งผ้าขนหนูกับของใช้ที่เขาถามหาให้ แล้วรีบปิดประตูห้องน้ำทันที

“เกือบไปแล้วเชียว” ข้าวปั้นรีบเอานิตยสารเล่มนั้นไปวางไว้บนหลังชั้นวางหนังสือก่อนที่เขาจะหยิบมาอ่านและแกล้งเธออีก

วิลเลียมใช้เวลาอาบน้ำเกือบยี่สิบนาทีก็เดินออกมาพร้อมกลิ่นสบู่หอม ร่างใหญ่สวมชุดนอนสีน้ำตาลเข้มยกผ้าขนหนูผืนเล็กที่คงหยิบจากในห้องน้ำขึ้นซับผมตัวเอง นัยน์ตาเข้มจ้องมองข้าวปั้นที่นั่งหันหลังทำงานอยู่

“ไปอาบน้ำได้แล้ว ผมไม่ชอบนอนกับคนไม่อาบน้ำ”

ข้าวปั้นที่กำลังแก้งานที่ยังค้างอีกนิดหน่อยสะดุ้งก่อนจะหันมองวิลเลียมที่ยืนซับผมอยู่ด้านหลัง

“คุณไปนอนก่อนเลย ฉันยังแก้งานไม่เสร็จ” ข้าวปั้นหันกลับมาทำงานต่อ แต่ถูกวิลเลียมแย่งเอกสารและปากกาที่อยู่ในมือไป ก่อนจะพูดเสียงเข้มอีกครั้ง

“อาบน้ำเองหรืออยากให้ช่วยอาบ”

ข้าวปั้นหน้าตูมสนิทก่อนจะยอมเดินไปอาบน้ำทันที

ใช้เวลาไม่เกินยี่สิบนาทีร่างขาวเนียนอมชมพูที่มีผ้าขนหนูพันรอบอกไว้ก็เดินออกจากห้องน้ำ เท้าเล็กชะงักค้างกลางอากาศเมื่อเห็นร่างใหญ่นอนอ่านหนังสือนิยายรักของนลินบนเตียงของเธอ

“ทำไมคุณไม่ลงไปนอนโซฟาที่ห้องรับแขก” ข้าวปั้นเดินเข้าไปหยุดข้างเตียงแล้วถามวิลเลียมที่ยังนอนนิ่งไม่สนใจคำถาม

วิลเลียมวางหนังสือนิยายลงบนเตียงนอน แล้วหันมองข้าวปั้นที่มีผ้าขนหนูสีชมพูลายคิตตี้พันรอบอก ผมยาวสลวยถูกรวบไว้ด้านหลัง ใบหน้านวลสวยไร้เครื่องสำอางยิ่งทำให้น่ามอง ผิวสีชมพูอ่อนบอบบางน่าถนอม กลิ่นครีมอาบน้ำหอมอ่อน ๆ ลอยเข้าเตะจมูกจนอยากโผเข้าสูดดมให้ทั่วทั้งตัว เนินอกอวบที่ดันออกมาให้เห็นราง ๆ มันเขย่าใจชายให้สั่นไหวราวกับเด็กหนุ่ม

“อืม...ซ่อนรูปกว่าที่คิดเอาไว้”

“ว้าย!” ข้าวปั้นเมื่อเห็นสายตาวิลเลียมสำรวจรูปร่างของตัวเองอยู่ก็รีบวิ่งไปหยิบชุดนอนลายการ์ตูนน่ารักเข้าห้องน้ำเพื่อแต่งตัวให้เรียบร้อย

ข้าวปั้นเดินออกจากห้องน้ำอีกครั้งหลังเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ ทว่าเมื่อมองไปที่เตียงกลับไม่เห็นวิลเลียมนอนอยู่แล้ว

“สงสัยลงไปข้างล่างแล้ว”

หญิงสาวเดินไปปิดประตูลงกลอนให้สนิทแล้วกดปิดไฟกลาง เตรียมจะหันหลังเดินกลับขึ้นเตียงนอนก็ถูกวิลเลียมที่เข้าใจว่าลงไปข้างล่างแล้วเดินย่องมาด้านหลัง จัดการช้อนอุ้มร่างของเธอขึ้นมาท่ามกลางแสงไฟอ่อน ๆ ที่ส่องมาจากโคมไฟหัวเตียง

“ว้าย! คุณจะทำอะไร” ร่างบอบบางถูกวางลงบนเตียงนอนนุ่มพร้อมกับร่างใหญ่ที่ล้มลงนอนแนบข้าง ก่อนจะตวัดผ้านวมเข้ามาคลุมร่างทั้งสองเอาไว้ ลำแขนใหญ่โอบกอดเอวเล็กคอด มือกดที่ท้ายทอยของข้าวปั้น บังคับให้เธอนอนเกยบนตัวเอง

“เป็นเด็กอย่านอนดึกรู้ไหม” เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับแสงจากโคมไฟบนหัวเตียงดับลง

“ฉันอายุยี่สิบสามแล้ว” ข้าวปั้นยังต่อปากต่อคำกับวิลเลียมไม่เลิกรา ก่อนจะโดนคำพูดของอีกฝ่ายปิดปากสนิท

“จากที่เห็นเมื่อกี้...ไม่เด็กแล้ว”

เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับแรงกดบนกระหม่อมบางจากจมูกที่อยากพิสูจน์ความหอมของเส้นผมและกลิ่นกายของเธอ วิลเลียมยิ้มผ่านความมืดที่ทำให้ข้าวปั้นหยุดพูดลงได้ ก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นอีก ฝ่ามือใหญ่จับให้มือเล็กโอบรอบเอวสอบก่อนจะลูบไล้เบา ๆ ราวกับกล่อม

สัมผัสวาบหวามที่ส่งผ่านจากปลายนิ้วและความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากร่างใหญ่ทำให้เธอคลายความเกร็งลง แล้วค่อย ๆ หลับตาลงนอนหลับสนิทอยู่ในอ้อมกอดของเขา ผิดกับอีกคนที่ต้องข่มอารมณ์ร้อนที่ปะทุขึ้นทุกครั้งที่ได้สัมผัสร่างนุ่มจนต้องถอนหายใจแรง ๆ

“หาเรื่องใส่ตัวจริง ๆ ไอ้วิลเลียม”

วิลเลียมสบถออกมา มหาเศรษฐีหนุ่มหล่อไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องมานอนในห้องแคบ ๆ และยังเกงาน ไม่ยอมบินกลับสวิตเซอร์แลนด์ ซ้ำยังชอบใจที่ได้กลั่นแกล้งผู้หญิงคนหนึ่ง และชื่นชอบที่จะมีเธอนอนหลับอยู่ในอ้อมแขน

ผ่านไปไม่กี่นาทีเขาก็หลับตามข้าวปั้นไป

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว