ภรรยาประมูลรัก-9

โดย  วีนัส ละอองดาว / ญาตา

ภรรยาประมูลรัก

9

ตั้งอยู่บนที่ดินหลายสิบไร่ ทางเข้าลาดยาวจนสุดทางบรรจบกันตรงทางเข้าด้านใน ตลอดสองข้างทางมีต้นไม้และดอกไม้ประดับให้ดูร่มรื่น บนพื้นดินถูกปกคลุมด้วยหญ้าสีเขียวขจีที่ได้รับการดูแลอย่างดี ตรงประตูทางเข้ามีการรักษาความปลอดภัยอย่างแน่นหนาตลอดจนด้านหน้าคฤหาสน์ก็ไม่เว้น เพื่อความปลอดภัยของผู้เป็นนายและคนอื่น ๆ

ตลอดระยะทางจากงานประมูลที่จัดขึ้นโดยลิซานเดอร์เป็นเจ้าภาพและทำให้วิลเลียมได้พบข้าวปั้นโดยบังเอิญ ทว่าในความบังเอิญนั้นกลับทำให้เขากรุ่นโกรธ เมื่อเจ้าหล่อนที่เขาพยายามลืมและตัดทิ้งออกจากชีวิตกำลังประมูลขายตัวเองอยู่บนเวที

เสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอดสนิทด้านหน้าคฤหาสน์ดอว์สันพร้อมกับร่างใหญ่ของวิลเลียมก้าวเท้าลงจากรถ ก่อนจะลากสาวน้อยเดินเข้าบ้านไปท่ามกลางสายตาของไบรอัน และลิซานเดอร์ที่ชิ่งหนีกลับมาก่อน วิลเลียมไม่สนใจใครหน้าไหนรวมถึงสาวน้อยที่เขาถือติดมือมาด้วยว่าจะร้องไห้น้ำตานองหน้า เสียงเปิดประตูห้องแล้วปิดลงดังโครมครามจนได้ยินถึงด้านล่าง

“หวังว่าสาวน้อยคนนั้นจะไม่แหลกคามือวิลเลียม ไม่อย่างนั้นพ่อจะให้แกแต่งงานกับวีดา” ไบรอันมองตามวิลเลียมที่จับจูงสาวน้อยหน้าตาสะสวยเข้ามาในบ้าน ซึ่งเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้เจ้าลูกชายของเขาโมโหจนหน้าเหี้ยมเกรียมขนาดนั้น

“เชื่อฝีมือผมได้เลย” ลิซานเดอร์รับประกันความมั่นใจว่างานนี้จะต้องสำเร็จและเขาจะไม่ยอมแต่งงานกับวีดาแน่นอน ก่อนจะหันไปคุยเรื่องอื่น เพราะคงอีกนานกว่าวิลเลียมจะลงมาถามความจริงจากเขา

วิลเลียมลากข้าวปั้นเข้าห้องนอนใหญ่ของตัวเองได้ก็เหวี่ยงร่างบางลงบนเตียงนอนหลังใหญ่ที่หนานุ่มอย่างไม่ยินดียินร้ายว่าคนตัวเล็กจะเจ็บหรือเปล่า ก่อนจะกระชากเสื้อเชิ้ตสีขาวที่สวมอยู่ออกอย่างไม่ไยดีพลางจ้องมองข้าวปั้นที่ขยับถอยหลังจนแทบจะตกเตียงอีกฝั่ง

สายตาคมที่มองมานั้นราวกับจะเผาร่างทั้งร่างให้ไหม้เป็นจุณ แต่ท่าทางหวาดกลัวของอีกฝ่ายทำให้เขาต้องสงบสติอารมณ์ถามความจริงเสียก่อน แล้วค่อยจัดการตัวปัญหาที่ทำให้เขาเสียการควบคุมอย่างนี้ ยิ่งเห็นอีกฝ่ายร้องไห้ตาบวมแบบนั้น หัวใจแกร่งที่ไม่เคยไหวหวั่นกับอะไรก็เจ็บขึ้นมา จึงทิ้งตัวลงนั่งพิงหัวเตียงแล้วเหยียดเท้าบนที่นอนก่อนจะสั่งเสียงเข้ม

“มานั่งตรงนี้ข้าวปั้น” วิลเลียมตบที่หน้าขาตัวเองพร้อมส่งสายตาสั่งให้อีกที

ข้าวปั้นนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้น ไม่กล้าขยับเข้าใกล้วิลเลียม สายตาโกรธเคืองของอีกฝ่ายที่เหมือนกับว่าเธอทำเรื่องเลวร้ายจนไม่มีทางให้อภัยได้ดูน่ากลัวจับใจจนเธออยากจะหนีไปให้พ้น หากเธอรู้ว่าผลมันจะออกมาเป็นแบบนี้ เธอจะไม่มาที่นี่

“นับหนึ่งถึงสาม อย่าให้ผมต้องพูดซ้ำ”

ข้าวปั้นพยายามกลั้นเสียงร้องไห้เอาไว้ แล้วค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้วิลเลียมที่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะขัดใจที่เห็นเธอชักช้า ร่างบอบบางจึงถูกจับให้มานั่งบนตักกว้าง ให้ใบหน้างามหันมาทางเขา

“ฮึก ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะนะ ฮื้อ...” ข้าวปั้นยกมือขึ้นไหว้พร้อมพูดขอร้องทั้งน้ำตา

วิลเลียมเห็นท่าทางหวาดกลัวของเธอก็อยากเตะตัวเองระบายอารมณ์ที่ไม่รู้ว่าจะโกรธใครดี ก่อนจะรวบร่างบางเข้ามากอดไว้แน่น

“หยุดร้องไห้ ผมถึงจะปล่อย” เสียงทุ้มอ่อนลงพร้อมกับฝ่ามือใหญ่ลูบแผ่นหลังเล็กคล้ายปลอบโยนให้คลายอาการร้องไห้น้ำตานอง แต่การกระทำของวิลเลียมกลับยิ่งทำให้เธอร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิม

“ฮื้อ ฉันกลัว ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นแบบนี้ ฮึก ได้ยังไง ฮื้อ”

ข้าวปั้นร้องไห้สะอึกสะอื้น น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลลงบนอกกว้างจนเจ้าของอกรู้สึกได้

วิลเลียมกัดฟันแน่น ข่มอารมณ์ที่จะไม่ลงไปกระทืบลิซานเดอร์ที่เล่นอะไรไม่เข้าท่าแบบนี้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะตอนนี้ข้าวปั้นร้องไห้หนักราวกับฟ้ารั่ว

วิลเลียมอยากจะพูดปลอบโยนคนร้องไห้ฟูมฟาย แต่ก็ไม่รู้ว่าจะต้องพูดอย่างไร ตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยปลอบใครสักคน จึงทำได้แต่กอดอยู่แบบนี้ เวลาผ่านไปสักพักก่อนที่เสียงสะอื้นจะเงียบลง เหลือเพียงแต่เสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ ใบหน้าหล่อคมสันก้มลงมองคนที่หลับตาพริ้มทั้งน้ำตาอย่างเอ็นดู

“เจอคุณทีไรมีแต่เรื่องให้ปวดหัว”

เสียงทุ้มบ่นพึมพำ แนบริมฝีปากลงบนหน้าผากเนียนก่อนจะใช้มือเช็ดคราบน้ำตาออกอย่างเบามือที่สุดราวกับว่ากลัวแก้มนิ่มจะช้ำ ก่อนจะวางร่างข้าวปั้นลงบนเตียงนอน ลุกขึ้นเข้าไปอาบน้ำแล้วลงไปชำระความกับเจ้าน้องชายตัวแสบ ซึ่งเขาเชื่อว่าคงไม่ได้มีแค่ลิซานเดอร์คนเดียวแน่นอน

วิลเลียมสวมชุดนอนเดินลงมาด้านล่างคฤหาสน์ สายตาคมมองไปยังบุคคลทั้งสองที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ในห้องนั่งเล่นก่อนจะเดินรี่เข้าไปหา และเมื่อลิซานเดอร์เห็นท่าทางบึ้งตึงพร้อมเอาเรื่องก็รีบลุกขึ้นเดินไปนั่งใกล้ไบรอันทันที เพราะอย่างไรวิลเลียมคงไม่กล้าทำอะไรเขาต่อหน้าผู้เป็นพ่อแน่นอน

ทว่าดูเหมือนลิซานเดอร์จะคิดผิด เพราะไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องจัดการลิซานเดอร์ให้ได้ วิลเลียมเดินเข้าไปล็อกคอน้องชายแล้วซัดหมัดเข้าท้องน้อยเต็มแรงหนึ่งทีก่อนจะปล่อยให้ร่างของลิซานเดอร์ร่วงลงกุมหน้าท้องอยู่บนพื้น พร้อมเสียงหัวเราะของไบรอันที่เห็นลูกชายโกรธจัดครั้งแรกนับจากตอนเด็กที่วิลเลียมโกรธจัดเพราะมีคนมาแกล้งวัลดัส จนเด็กพวกนั้นถูกวิลเลียมซ้อมเสียหน้ายับ

“โอ๊ย! เจ็บ ทำไมพ่อไม่ช่วยกันบ้าง” ลิซานเดอร์ร้องโอดครวญพร้อมกุมหน้าท้องตัวเอง เพราะหมัดของวิลเลียมแรงไม่แพ้แชมป์มวยโลก

“โดนซะบ้าง ทำอะไรไม่ปรึกษาพ่อก่อน” ไบรอันรู้ดีว่าลูก ๆ ของเขารักกัน ไม่คิดทำจริงจัง แต่ว่าพวกเขาเป็นผู้ชาย วิธีแสดงออกจึงมักจะแรง ๆ แบบนี้

“อย่าสำออย ลุกขึ้นมา” วิลเลียมทรุดตัวลงนั่งก่อนจะปรายตามองลิซานเดอร์ที่ยังเรียกร้องความสนใจทั้ง ๆ ที่เขาไม่ได้ออกแรงมากนัก

“จุก!” ลิซานเดอร์พยุงตัวลุกขึ้นไปนั่งห่างจากวิลเลียม เพราะขืนนั่งใกล้มีหวังเขาได้โดนอีกหมัดแน่ ดีไม่ดีอาจจะโดนก่อนที่จะทันได้ฟังจบ

“เล่ามาให้หมด ไม่อย่างนั้นจากหมัดจะเป็นเท้าเบอร์สี่สิบสี่” วิลเลียมพูดน้ำเสียงจริงจังแกมเอาเรื่องอยู่ในที ตามองลิซานเดอร์ที่ส่งยิ้มแห้งมาให้

“จริง ๆ มันเป็นแผนของแอนดรูว์ และมีวัลดัสคอยสนับสนุน ส่วนฉันแค่เป็นฝ่ายปฏิบัติ ก็นายเล่นทำท่าเหมือนหมดอาลัยตายอยากจนคนอื่นเข้าหน้าไม่ติด แถมยังบ้างานหามรุ่งหามค่ำ ทำอย่างกับว่าอยากลืมใครบางคน พวกเราก็เลยอยากช่วย” ลิซานเดอร์พูดขึ้นจากที่เขาสังเกตเห็น หรืออาจจะเรียกได้ว่าคนรอบข้างของวิลเลียมทุกคนเห็น

“ก็เลยเอาเธอมาล้อเล่นแบบนี้หรือยังไง!” เสียงทุ้มเข้มขึ้น เมื่อคิดถึงใบหน้าเปื้อนน้ำตาของข้าวปั้นเขาก็อดสงสารไม่ได้ ใช่! แค่เห็นเธอร้องไห้เขาก็แทบทนไม่ไหว แล้วยิ่งมาเจอเหตุการณ์แบบนี้อีก คงเข็ดไปอีกนาน

“ถ้านายไม่ชอบเธอก็ส่งกลับเมืองไทยก็ได้ ไม่เห็นจะยาก แต่ถ้าใช่...ก็จับแต่งงานเสียเลย ตัดปัญหาเรื่องวีดาด้วยไง” ลิซานเดอร์พูดอย่างมีเหตุผล เพราะเขาวางแผนหาทางหนีทีไล่ไว้ก่อนแล้ว ไม่อย่างนั้นเขาอ่วมคนเดียวแน่นอน

“พูดเหมือนง่าย” วิลเลียมก็คิดถึงเรื่องนี้เหมือนกัน แต่ว่าเขาเคยเสนอให้เธอขึ้นเตียงด้วยยังถูกปฏิเสธ แล้วนับประสาอะไรกับจับให้แต่งงาน

“ถ้าอยากแต่งจริง ๆ เดี๋ยวพ่อช่วยเอง” ไบรอันมองวิลเลียมอย่างรอคำตอบ ที่ถามไปเพื่อความมั่นใจว่าเขาจะไม่หน้าแตกหากเจ้าลูกชายเกิดเปลี่ยนใจ ไม่อยากแต่งงานกับสาวน้อยคนนั้น

“ยังไงครับ?”

ไบรอันยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ลูกชายทั้งสอง เพราะนิสัยที่พวกเขาได้รับสืบทอดไปนั้นล้วน แต่เป็นนิสัยของไบรอัน ที่ทั้งเจ้าเล่ห์ เจ้าแผนการ ทว่ากลับรักภรรยาของตนเองอย่างเหลือล้น และเป็นรักเดียวใจเดียวตลอดกาลเสียด้วย

วิลเลียมเดินกลับขึ้นมาบนห้องนอนใหญ่ของตัวเองหลังจากลงไปชำระความกับลิซานเดอร์เรียบร้อย ยังไม่รวมถึงเจ้าสองแสบที่ตอนนี้ยังไม่ได้พบ แอนดรูว์มักจะอยู่ที่เพนต์เฮาส์ส่วนตัวของเขาและมักจะกลับบ้านหากมีเวลาว่าง ส่วนวัลดัสกำลังขยายธุรกิจจึงทำให้ไม่อยู่นิ่ง ต้องบินไปมาอยู่บ่อยครั้ง แถมยังต้องคอยหลบหนีจากพวกปาปารัสซีที่จ้องจะทำข่าว

ร่างกายสูงใหญ่เดินมาทรุดนั่งบนขอบเตียงนอนใหญ่ของเขาที่ตอนนี้ถูกข้าวปั้นครอบครอง เธอเป็นคนแรกที่เขาพาเข้าบ้าน แถมยังขึ้นมานอนบนเตียงส่วนตัวของเขาอีก ใบหน้างามไร้เครื่องสำอางตกแต่งยิ่งทำให้ดูราวกับเด็กน้อย ภาพใบหน้านี้ที่ยังติดตาของเขาทั้ง ๆ ที่เขาพยายามสลัดภาพของเธอออกจากหัวตั้งแต่วันนั้นที่โดนเจ้าหล่อนปฏิเสธ และยังต่อว่าเขา เพราะอารมณ์ขาดสติชั่วครู่กลับทำให้ต้องทนคิดถึงใบหน้าสวยนี้ และตอนนี้เขาจะไม่ยอมปล่อยเธอไปอีกแล้ว

“เตรียมตัวโดนผมเค้นหาความจริงได้เลยยอดรัก”

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว