บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)-Ep11/6 : ผู้ชายแสนร้าย(จบบท)

โดย  กนกรส มาศอุไร

บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)

Ep11/6 : ผู้ชายแสนร้าย(จบบท)

วางจำหน่ายในรูปแบบ ebook ใน meb แล้ววันนี้...

มารตรีรีบสาวเท้าเดินนำหน้าลูกชายเจ้าของโรงแรมดังระดับห้าดาวออกมาจากด้านในตัวลิฟต์ ความอึดอัดใจมันอยู่ตรงโต๊ะทำงานใหญ่ด้านหน้าก่อนถึงทางเข้าห้องผู้บริหารใหญ่ เมื่อเธอก้าวขาออกมาได้ไม่กี่ก้าว ก็ดันจ๊ะเอ๋เข้ากับสายตาอยากรู้อยากเห็นของหญิงสาวแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ดจนเข็ดฟันของเลขานามว่าเชอร์รี่เข้าให้เสียก่อน เจ้าหล่อนกำลังชำเลืองมองมาด้วยสายตากึ่งๆ ล้อเลียน เมื่อข้อมืออันเล็กของเธอถูกจับยึดไม่ยอมปล่อยห่างจากเจ้าของใบหน้าบูดบึ้งไม่พูดไม่จา แม้แต่อยู่กันตามลำพังด้วยกันในลิฟต์ เขาก็เอาแต่ตีหน้ายักษ์ใส่เธอลูกเดียว...

เขาว่าจ้างก้ำกึ่งบังคับเธอให้คอยเป็นไม้กันหมาให้เขาก็จริงอยู่ หากแต่แม่สาวพราวเสน่ห์อย่างเมยาวีก็ทั้งสวยและเซ็กซี่ออกปานนั้น แถมยังมีฐานะร่ำรวย ดูแล้วก็เหมาะสมกับเขาไม่หยอก แทนที่เขาจะภาคภูมิใจในเสน่ห์ของตัวเอง เมื่ออย่างน้อยๆ ยังอุตส่าห์มีสาวโปรไฟล์ไม่เบามาคอยวิ่งตามตื๊อถึงที่ แต่นี่อะไร ...เขากลับทำหน้าเหมือนคนถ่ายไม่ออกมาหลายวัน ถึงจะอดรู้สึกหมั่นไส้เสน่ห์ในตัวเขานิดๆ ไม่ได้ หากเธอเองก็พอจะเข้าใจเขาดี ถ้าให้ขคราชเลือกระหว่างวีวี่หรือเมยาวี กับ หญิงสาวใบหน้าสวยหวานอย่างโสภิญญา ขคราชก็ต้องเลือกฝ่ายหลังเสียมากกว่า ในเมื่อรายหลังนั้นเป็นถึงน้องสาวเพื่อนสนิทของเขา แถมยังสามารถเอื้อผลประโยชน์ต่อกันทางด้านธุรกิจได้มากมาย ...

“วันนี้ผมไม่รับแขกนะคุณเชอร์รี่ เข้ามาแค่เช็คงานเสร็จแล้วก็จะรีบกลับออกไปเลย ถ้ามีใครโทรเข้ามาหาผม ให้บอกไปว่าผมไม่เข้าโรงแรมวันนี้ก็แล้วกัน หากมีเรื่องสำคัญอะไรก็ให้เขาฝากข้อความเอาไว้ พรุ่งนี้ผมถึงจะเข้ามาเคียร์ให้อีกที...”

“ได้ค่ะเจ้านาย...” เลขาสาวตอบรับเสียงแข็งขันเป็นการเอาหน้าบ้างเล็กๆ น้อยๆ ไม่บอกก็พอจะเดารู้ เจ้านายสุดหล่อของเธอจะรีบไปไหน และจะไปกับใคร ถ้าไม่ใช่กับผู้หญิงสวยหมดจดตรงหน้าเธอผู้นี้ แต่เอ...แล้วทำไมเจ้านายเธอถึงได้เอาแต่ยืนทำหน้างอเหมือนม้าหมากรุกแบบนี้ด้วยเล่า

เชอร์รี่ไม่เข้าใจจริงๆ เชอร์รี่งง...

หรือว่าจะเป็นเพราะรถไฟชนกันด้านล่าง ข่าวสะพัดที่มาไว้ราวกับสี่จี แม่เลขาสาวช่างสงสัยแอบเหล่ตามองไปยังหญิงสาวหน้าหวานหยด ไม่ลืมจะส่งสายตาเห็นใจไปให้เล็กน้อย ก็เจ้านายของเธอออกจะหล่อครบวงจรไปหมดเสียทุกอย่างแบบนี้นี่เล่า ก็เป็นเรื่องธรรมดาจะตาย หากจะมีหญิงสาวมากหน้าหลายตาต่างตบเท้าแวะเวียนกันเข้ามาเสนอหน้า พร้อมเสนอตัวเป็นของแถม ถึงเธอจะนั่งทำงานอยู่ด้านบนสูงสุดของตึกระฟ้าแห่งนี้ หากข่าวคราวก็ไม่เคยได้รอดพ้นหูพ้นตาเธอไปไหนได้เหมือนกัน...

“เข้าไปข้างในห้องทำงานของฉันก่อน เดี๋ยวจะพากลับบ้าน ขอเซ็นเอกสารพวกนี้เดี๋ยวเดียว...” พอสั่งงานแม่เลขาจอมสอดรู้เรียบร้อย เจ้าของโรงแรมบุ้ยปากให้คนข้างกายเดินไปยังห้องทำงาน

“ค่ะ...” หญิงสาวรับคำ หากทว่าเสียงโทรศัพท์มือถือของเธอดันดังขึ้นมาเสียก่อน

“เอ่อ...” หญิงสาวหยุดเท้าเดิน ขคราชจึงหยุดตาม และพอใช้มือข้างที่ว่างล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของตนเองขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นเพื่อนสาวคนสนิทโทรเข้ามานั่นเอง มารตรีจึงเงยใบหน้าไปทางลูกชายเจ้าของโรงแรมเพื่อจะขอตัวไปรับสายของเพื่อนสาว

“เข้าไปรับสายข้างในห้องทำงานของฉันก็ได้ หรือมีผู้...เอ่อ...ใครโทรมาเป็นความลับไม่อยากให้ฉันได้ยิน...” ขคราชเริ่มออกอาการหงุดหงิด กำลังจะหลุดถ้อยคำหยาบคายรุนแรงออกไปต่อว่าต่อขานหญิงสาว หากแต่ก็นึกขึ้นมาได้เสียก่อน ตอนนี้เขากับมารตรีไม่ได้อยู่กันโดยตามลำพัง สายตาคมดุจึงเปลี่ยนเป็นจับจ้องสายตาหวานปานน้ำผึ้งอย่างคาดคั้น มือใหญ่กำรอบข้อมือน้อยแรงขึ้นตามอารมณ์

“เพื่อน...เพื่อนของรตีโทรเข้ามาค่ะ ไม่ได้เป็นความลับอะไร”

“งั้นเหรอ...อืม! ” ชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้ปลายหางคิ้วคลี่ออกด้วยความพอใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่ใช่ว่าเขาจะวางใจเสียทีเดียว

“ถ้างั้นเธอก็เข้าไปคุยโทรศัพท์ข้างในห้องทำงานของฉันได้ ถ้าไม่มีความลับจริงๆ ...” ชายหนุ่มตีขลุมเอาดื้อๆ รีบลากร่างอรชรเดินตรงดิ่งไปยังประตูห้องทำงานของตัวเองเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาพักผ่อน เขารู้มารตรีคงเหนื่อย เขาเองก็เหนื่อยไม่ต่างกัน

“แต่รตีอยากเข้าห้องน้ำก่อนนี่คะ...” ทว่าพอเขาจะผลักบานประตูเข้าไป คนอยากมีเวลาส่วนตัวเพื่อพูดคุยกับเพื่อนของตัวเองบ้าง กลับไม่ยอมก้าวขาตาม มารตรีฝืนตัวเองเอาไว้ พร้อมกับบอกเหตุผล ขคราชสะบัดหน้างอๆ ลงมอง

“เธอนี่มัน! ...” เขาพูดได้แค่นั้น ก่อนจะสะบัดข้อมือใหญ่ของตัวเองออกจากข้อมือน้อย ชายหนุ่มกระแทกเท้าเดินเข้าห้องทำงานของตัวเองไปโดยไม่หันกลับมามอง คนที่ยืนก้มหน้า แอบยิ้มบางๆ ให้กับชัยชนะในหนนี้ของตัวเองเล็กน้อย...

พอพ้นร่างใหญ่โตหายลับจนประตูปิดสนิทดี มารตรีถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนเธอจะกลับหลังหันแล้วเดินตรงไปยังมุมหนึ่งที่เงียบสงบพอ เธอไม่ได้ต้องการจะเข้าห้องน้ำตามข้อกล่าวอ้างที่ยกขึ้นเอามาบอกเขา หากเธอต้องการความเป็นส่วนตัว เพื่อจะพูดคุยกับเพื่อนสนิทมากกว่าจะให้เขามาได้ยินต่างหากล่ะ...

ดวงกลมหรือลูกหว้า เพื่อนสาวคนสนิทของเธอ คงจะโทรมานัดแนะถึงเรื่องจะเข้าไปสัมภาษณ์งานในพรุ่งนี้ เมื่อทั้งเธอและลูกหว้าต่างถูกคัดเลือกจากทางบริษัทยักษ์ใหญ่ ให้เข้าไปสัมภาษณ์งานพร้อมๆ กัน เธอดีใจดวงกมลก็ดีใจ แต่ก็พอจะรู้ตัวมาก่อนล่วงหน้าทั้งสองคน ผู้ที่เรียนได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง จะเป็นผู้โชคดีได้รับคัดเลือกให้เข้าทำงานบริษัท ไหมไทยเรยอน โดยอัตโนมัตินั่นเอง

“คุณแม่คะ...รตรีกำลังจะได้เป็นส่วนหนึ่งของไหมไทยแล้วนะคะ คุณแม่ดีใจกับรตีด้วยหรือเปล่า รตีสามารถทำความฝันของครอบครัวเราได้สำเร็จอีกหนึ่งอย่างแล้วนะคะ คุณแม่ต้องเป็นกำลังใจให้รตรีตลอดไปด้วยน่า เหลืออีกแค่ชิ้นเดียว รตรีก็จะทำความฝันได้ครบหมดทุกอย่าง ตามที่หวังไว้...”

หญิงสาวยิ้มให้กับโทรศัพท์มือถือ ด้วยความรู้สึกปลาบปลื้มใจ ตรงหัวตาเริ่มมีน้ำตาคลอระรื่นออกมา เมื่อหน้าจอมือถือโชว์ภาพถ่ายครอบครัวของเธอเอาไว้ ตอนเมื่อทุกคนยังมีชีวิตอยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ความสุขในวันวานมักจะผ่านไปรวดเร็วเสมอสินะมารตรีมองภาพถ่ายด้วยความเศร้าหมอง หากแต่ริมฝีปากยังคงแย้มยิ้มไม่หุบ...

และคนที่ไม่อาจทนนั่งทำงานได้อย่างเป็นสุข จนต้องลุกจากเก้าอี้ เพื่อออกมาเดินตามหาคนที่บอกขอตัวจะไปเข้าห้องน้ำ แต่ความจริงกลับมายืนหลบมุม เพื่อพูดคุยโทรศัพท์อยู่ตรงมุมลับตาคนนี่เอง พอได้เห็นรอยยิ้มหวานเบิกบานเข้าอย่างเต็มตา ไอ้ความคิดด้านลบก็แล่นฉิวเข้ามาทำงานอย่างรวดเร็ว

ขคราชนึกฉุนอารมณ์เริ่มปะทุ เขากำมือเข้าหากันแน่น เมื่อความคิดด้านลบมันบอกให้เขาเชื่อกับสายตาที่มองเห็น นี่น่ะเหรอคนบอกจะขอไปเข้าห้องน้ำ ที่แท้ก็แอบมายืนคุยโทรศัพท์หาเหยื่ออยู่ตรงนี้นี่เอง

ชายหนุ่มหมุนร่างใหญ่ของตัวเองเดินกลับเข้าไปยังห้องทำงานด้วยอารมณ์ร้อนเป็นไฟ พอกระแทกก้นนั่งได้ นิ้วมือเรียวยาวจึงกดปุ่มอินเตอร์คอมตามตัวบอดี้การ์ดคู่ใจให้ขึ้นมาหาเสียงดังโวยวาย..

“ไอ้เดชมึงขึ้นมาหากูด่วนเลยตอนนี้ กูมีเรื่องต้องการให้มึงทำ ย้ำว่าด่วน แล้วไม่ต้องเสือกถามอะไรมาก กูไม่มีอารมณ์...” พอสิ้นคำสั่งไม่เกินหนึ่งนาที เดชจึงเปิดประตูผลัวะเข้ามา หากประตูยังไม่ทันจะปิดงับกลับมาดีเลยด้วยซ้ำ เสียงทรงอำนาจดังแผดขึ้นมาจนเดชสะดุ้งไปทั้งร่าง

“ไอ้เดช...เดี๋ยวมึงพาแม่รตีกลับไปส่งบ้านให้กูที...”

“อ้าว...ครับเจ้านาย...” ปากกำลังจะอ้าถาม แต่พอระลึกถึงคำสั่งก่อนหน้า เดชจึงเก็บความสงสัยเข้าลัง

“ครับแล้วก็รีบไปสิวะ! จะมายืนทำหน้าเซ่อหาสวรรค์วิมานอะไรอยู่ได้ ออกไปให้พ้น กูเบื่อหน้ามึง...”

“คร้าบ...ผมไปแล้วคร้าบ...” เดชรับคำก่อนจะเผ่นพรวดเปิดประตูออกไปด้วยสีหน้ามึนงง

“พี่เดชคะ มายืนอะไรอยู่ตรงนี้...” มารตรีส่งเสียงเรียกพี่ชายของเพื่อน เมื่อเธอเห็นหน้าตาตื่นตระหนกของเขา เลยเปลี่ยนทิศทางเดินตรงมาทางเดชแทน

“ก็มายืนรอรตีไง พอดีคุณราชใช้ให้พี่ขับรถพารตีไปส่งบ้านแทนไม่รู้เป็นอะไร อารมณ์เสียอีกแล้วนั่น...”

“ช่างเขาเถอะค่ะ ถ้าอารมร์ดีนี่สิถึงแปลก”

มารตรียิ้มออกมาด้วยความดีใจ และไม่คิดจะปกปิดความดีใจนั้นต่อหน้าพี่ชายของเพื่อนสนิทด้วย เดชยิ้มตามเมื่อเห็นสีหน้าและแววตาของน้องสาวคนสวย ไม่บอกก็พอจะเดาออก มารตรียิ้มดีใจเรื่องอะไร

“ยิ้มอะไรของเราหึ...รตี” เดชพูดแหย่

“เปล่ายิ้มซะหน่อยพี่เดชก็ อย่ามาพูดจาหาเรื่องรตีสิ...” จะให้เธอบอกออกไปได้อย่างไร ไอ้ที่เธอยิ้มออกมาเพราะดีใจ เมื่อในที่สุดวันนี้เธอก็หลุดพ้นจากอสูรเอาแต่ใจเสียที

“กลับบ้านกันเถอะ รตีคิดถึงคุณตาจะแย่อยู่แล้วล่ะค่ะ นี่คิดว่าคงจะต้องติดแหง็กอยู่ที่โรงแรมนี้ทั้งวันเสียแล้วสิ...” ท่าทางกระตือรือร้นโดยการเดินนำหน้าพร้อมด้วยรอยยิ้มสดใส จนออกหน้าออกตาของน้องสาวคนสวย ทำให้เดชยิ่งสับสน แฟนไล่ให้กลับไปก่อนแถมยังไม่เดินไปส่ง แทนที่เจ้าตัวจะไม่พอใจ หากนี่อะไร เจ้าตัวกลับดูเหมือนดีใจเสียยกใหญ่ สองคนนี้สรุปเขาเป็นอะไรต่อกันแน่วะ ใช่คนรักอย่างที่เขาได้ยินเจ้านายประกาศต่อหน้าแม่สาวไฟแรงสูงนั่นหรือเปล่าหว่า...

“ไปก็ไป...ดีเลยพี่จะได้ฝากท้องที่บ้านรตีด้วย เดี๋ยวจะโทรไปบอกไอ้หว้า ให้มันมาสมทบที่บ้านรตรี”

“หว้าโทรมาหารตีเมื่อสักครู่นี้แล้วล่ะค่ะ รตีชวนให้มาที่บ้านเรียบร้อยแล้ว พี่เดชเตรียมพุงรอเอาไว้ได้เลย รตีจะให้คุณตาลงมือทำต้มโคล้งปลาแห้งของชอบของพี่เดชกับลูกหว้ารอไว้เลย ฉลองที่พรุ่งนี้รตีกับหว้าจะได้เข้าทำงานประจำที่เดียวกัน คิดถึงพรุ่งนี้ รตรีตื่นเต้นจังเลยค่ะ...”

“จริงหรือเนี่ย...เก่งจริงๆ เลยน้องสาวทั้งสองของพี่ เผลอแป๊บเดียวมีงานทำกันทั้งสองคนสินะ...”

“แถมยังเป็นบริษัทอันดับหนึ่งของเมืองไทยด้วยนะคะ...” มารตรีเริ่มคุยฟุ้ง เดชยกนิ้วโป้งชูให้น้องสาวคนสวย ส่วนภายในใจนั้นแอบหมายมาดอีกเรื่องหนึ่งเอาไว้ในใจ คอยดูเถอะคืนนี้ เขาจะต้องโทรตามตัวไอ้เพื่อนคู่ซี้ออกมาเค้นเอาคำตอบค้างคาใจให้ได้ ถึงความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายของตน กับน้องสาวคนสวย คนที่เกลียดกันจนเข้าไส้ จะมาเป็นคนรักกันได้ยังไง มันต้องมีเงื่อนงำอะไรสักอย่าง และเขาต้องหาคำตอบให้ได้ภายในคืนนี้...

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย kendall
ขอบคุณมากค่ะ
เมื่อ 10 เดือน 1 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย oranee
ขอบคุญมากค่ะ
เมื่อ 1 ปี 3 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว