บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)-Ep13/2 : มดแดงแฝงต้นมะม่วง

โดย  กนกรส มาศอุไร

บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)

Ep13/2 : มดแดงแฝงต้นมะม่วง

วางจำหน่ายในรูปแบบ Ebookแล้ว สามารถโหลดซื้อได้ที่ meb ookbee Hytexts...

ชายหนุ่มกลั้นใจอยู่พอสมควร กว่าจะลงมือจับพลั่วขึ้นมาถือไว้ในมือ ท่าทางดูเก้ๆ กังๆ หากใจก็ยังสู้ไม่ถอย ชายหนุ่มจัดการพับแขนเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนไปถึงครึ่งข้อศอก ดึงชายเสื้อออกมานอกกางเกงเพื่อความถนัด ถอดรองเท้าหนังสีดำราคาแสนหน่อยๆ ไปวางแอบเอาไว้ตรงด้านข้างเก้าอี้หวาย เพราะคุณตาพิธานท่านย้อนกลับออกมาด้านนอกเพื่อเอารองเท้าแตะมาให้เขาใส่เปลี่ยน ท่านเองก็คงนึกกลัวรองเท้าทำงานหนังของเขาจะเลอะดินเหมือนกัน

พอเขาได้ยินเสียงฝีเท้าของคุณตาพิธานเดินกลับออกมาจากตัวบ้านอีกครั้ง ชายหนุ่มจึงหันไปส่งยิ้มให้ท่านเล็กน้อย พอหันกลับมาเขาจึงหลับหูหลับตากัดฟันขุดดินที่คุณตาทำค้างเอาไว้แรงๆ เขาอยากทำให้ท่านเห็น ว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายเจ้าสำอางอย่างที่ท่านคิดเอาไว้ ดีหน่อยก่อนหน้าคุณตาใช้น้ำราดดินจนมันนิ่ม เขาขุดลงไปจึงง่ายหน่อยโดยที่เขาไม่ต้องออกแรงสักเท่าไหร่ คุณตาวางเหยือกน้ำมะตูมสีเปลือกมังคุดไว้บนโต๊ะกลมใต้ต้นโมก ไอน้ำแข็งลอยตัวขึ้นมาดูแล้วเย็นชื่นใจโดยไม่ต้องดื่มอย่างที่คุณตาบอกไว้จริงๆ พอท่านเดินมาถึงตรงบริเวณที่เขานั่งขุดดินเพื่อเตรียมหลุมปลูกต้นมะลิ คุณตาจึงยื่นแก้วน้ำมะตูมส่งมาให้เขาดื่มอย่างใจดี

“ดื่มน้ำมะตูมก่อนสิคุณราช ดับร้อนได้ดีเชียวล่ะ รตรีเขาชอบทำทิ้งไว้ให้ตาดื่มทุกครั้ง หากเขาต้องออกไปเรียนหรือทำงานข้างนอก...” คุณตายื่นส่งแก้วน้ำมะตูมมาให้พร้อมกับรอยยิ้มของผู้ใหญ่ใจดี ปากก็ยังสาธยายไปถึงหลานสาวคนเก่งให้ฟังด้วยความภาคภูมิใจไม่หยุด

“วันนี้รตรีเขาลองเพิ่มใบเตยเข้าไปดู แหม่...กลิ่นน้ำมะตูมเลยยิ่งหอมฟุ้งไปกันยกใหญ่ แก้กระหายแถมยังแก้อาการอ่อนเพลียได้ดีอีกด้วยนะคุณราช”

“ขอบคุณครับ...” ชายหนุ่มกล่าวขอบคุณพร้อมกับยื่นมือออกไปรับน้ำมะตูมมาดื่มเพียงรวดเดียวจนหมดแก้ว รสชาติหวานหอมชื่นใจจนชายหนุ่มต้องร้องขอคุณตาเพิ่มอีกแก้ว ถึงจะรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง แต่พอได้เห็นคุณพิธานยิ้มจนแก้มปริ แถมยังกุลีกุจอรีบเดินไปรินน้ำมะตูมจากเหยือกแก้วมาส่งให้เขาใหม่ ขคราชจึงพอคลายใจ พอดื่มน้ำมะตูมหมดแก้วที่สองเขาจึงกล่าวขอบคุณคุณตาอีกครั้ง แล้วหันไปหยิบต้นกล้าของดอกมะลิต้นเล็กๆ มาถือไว้ในมือ แกะถุงดำห่อหุ้มออกจนเหลือแต่เพียงดินเกาะติดกับรากฝอย ทำการวางต้นกล้าอย่างบรรจงเต็มที่ เขากลัวมันจะเสียหายไปก่อนมันจะถึงก้นหลุม พอวางเสร็จเรียบร้อยดีจึงกลบดินแล้วตามด้วยการรดน้ำจากบัวรดน้ำถังเล็กๆ ที่คุณตาเตรียมมาให้เขาเมื่อเห็นเขาวางต้นกล้าลงหลุม

“ต้นเดียวพอก่อนไหมหลาน เดี๋ยวที่เหลือตาทำต่อเองดีกว่า คุณราชไปนั่งรอตาตรงโคนต้นโมกนั่นน่ะ ตรงนั้นลมมันพัดเย็นกำลังสบายเลยล่ะ...”

คุณพิธานถามอย่างคนแก่ใจดีไม่ได้มีความคิดที่จะดูถูกอะไร อาจเป็นเพราะท่านเห็นท่าทางเก้ๆ กังๆ ของชายหนุ่ม คุณพิธานจึงเข้าใจดี ชายหนุ่มที่มาจากตระกูลมั่งคั่งถึงขั้นมหาเศรษฐีอย่างขคราช คงไม่เคยลงมือปลูกผักปลูกหญ้าแบบนี้มาก่อน เมื่อสมัยหนุ่มๆ ตอนตัวท่านยังเป็นผู้บริหารบริษัทไหมไทย ก็ใช่จะมีเวลามานั่งปลูกต้นไม้เหมือนเช่นตอนนี้เช่นกัน

หากแต่คนที่อยากโชว์ฝีมือปลูกต้นมะลิต่อ กลับไม่ยอมขยับเขยื้อนร่างกายสูงใหญ่ของตนเองไปไหน ยังคงนั่งปักหลักตรงหลุมดินยกพลั่วขึ้นกระแทกดินเพื่อขุดหลุมอย่างขะมักเขม้นต่อไป ถ้ามารตรีมาเห็นเขาตอนนี้เข้า ไม่รู้ว่าแม่นั่นจะทำหน้ายังไงนะ แต่ที่แน่ๆ แม่นั่นต้องนึกชื่นชมเขาที่อุตส่าห์มีน้ำใจ มาช่วยคุณตาปลูกต้นมะลิอย่างแน่นอน

ชายหนุ่มเผลอยิ้มให้กับความคิดเข้าข้างตัวเอง โดยลืมมองคนแก่ที่ยืนมองเขาอย่างคนอารมณ์ดี มือก็ทำการขุดลงดินแรงๆ ถึงจะร้อนไปสักนิด แต่ก็เอาเถอะเพราะอย่างน้อยๆ ในวันข้างหน้าถ้าเจ้าต้นมะลิพวกนี้เจริญเติบโตจนเก็บดอกของมันมาใช้งานได้ มารตรีจะได้รำลึกถึงเขาในฐานะที่เขาเป็นคนลงมือปลูกพวกมันทุกต้นด้วยตัวของเขาเอง เพียงแค่คิดถึงอนาคตเขาจะเป็นส่วนหนึ่งในความทรงจำ กำลังใจก็มาอีกมากโข ชายหนุ่มจึงเงยหน้าขึ้นเอ่ยปากปฏิเสธคนแก่ออกไปด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น...

“สบายมากครับคุณตา ผมทำได้ แค่ปลูกต้นมะลิแค่นี้เอง คุณตานั่นแหละไปนั่งรอผมที่โต๊ะนั่นก่อนดีกว่า ตรงนี้อากาศเริ่มจะร้อนแล้ว เดี๋ยวคุณตาจะไม่สบายเอาได้นะครับ ผมเป็นห่วง อีกอย่างหนึ่งผมยังไม่อยากถูกหลานรักของคุณตามาต่อว่าเอาทีหลังได้นะครับ ว่าทำไมถึงได้ยอมปล่อยให้คุณตามานั่งตากแดดปลูกต้นไม้จนไม่สบายล้มป่วย โดยที่ตัวผมเอาแต่นั่งมองคุณตาเฉยๆ ...”

ขคราชไม่มีทางยอมให้คนแก่มาดูถูกเขาได้หรอก ยิ่งเป็นคุณตาของแม่ร้อยเล่ห์ของเขานั่นยิ่งแล้วใหญ่ เรื่องอะไรเขาจะทำตัวเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อให้ท่านเห็น ต่อให้ต้องออกแรงอยู่กลางแจ้งเป็นวันๆ เขาก็ยอม และใจเขาก็นึกเป็นห่วงท่านจริงๆ อย่างที่ปากบอกนั่นแหละ ขนาดเขายังร้อนหน้าร้อนตัวไปหมด ถ้าขืนยอมปล่อยให้คุณตามานั่งขุดดินต่อจนเสร็จ มีหวังคุณตาได้ล้มป่วยเพราะพิษแดดจริงๆ เป็นแน่

“จะเอาอย่างนั้นเหรอ...” คุณพิธานถามยิ้มๆ เพราะพอจะเห็นแววตาบางอย่างฉายออกมาจากชายหนุ่มตรงหน้า ผู้ชายด้วยกันมองตากันแวบเดียวก็พอจะเอาออก ก็ถือเป็นโชคดีของมารตรีไป ถ้าหากจะได้คู่ชีวิตเป็นชายหนุ่มคนนี้ อย่างน้อยๆ ท่านก็พอจะเบาใจได้บ้าง ในวันข้างหน้ามารตรีจะไม่ต้องทำงานจนตัวเป็นเกลียวอย่างเช่นทุกวันนี้อีกต่อไป

“ตาว่าตาช่วยคุณราชอีกแรงดีกว่า ช่วยๆ กันจะได้เสร็จเร็วๆ ไง วันนี้ตาจะลงครัวแสดงฝีมือทำอาหารไว้รอรตรีเขา ถือเป็นการฉลองที่เขาได้เข้าทำงานอย่างที่เขาฝันมาตลอด” ขคราชหูผึ่งขึ้นมาเพียงได้ยินคุณตาเอ่ยถึงมารตรีเกี่ยวกับงานที่เจ้าหล่อนแอบไปสมัครโดยไม่บอกเขา งานอะไรกันที่แม่นั่นฝันอยากจะทำ คงไม่ใช่งานจับผู้ชายๆ รวยหรอกนะ ไม่งั้นคงได้เห็นดีกันแน่…

“มาหลาน...ส่งพลั่วมาให้ตาขุดดินเถอะ ดูนั่นสิเห็นไหม มือหลานแดงไปหมดแล้ว เดี๋ยวก็ได้แตกจนจับปากกากันไม่ได้พอดี” คุณพิธานนั่งลงยองๆ ข้างร่างใหญ่สมบูรณ์แบบ ขคราชก้มมองมือตัวเองตามที่คุณตาชี้ลงมา ก็เห็นมันแดงอย่างที่คุณตาพิธานพูดจริงๆ แต่เขาก็อยากปลูกมะลิให้แม่นั่นด้วยตัวเอง เลยยังยื้อพลั่วกำเอาไว้แน่น ยังไม่ยอมส่งให้เจ้าของบ้านที่ชำนาญเรื่องนี้มากกว่าตนง่ายๆ

“เอ่อ...แต่ว่าผมอยากจะทำ...” ชายหนุ่มหลบสายตาอายๆ จะให้บอกคุณตายังไงดี ก็เขาอยากจะทำอะไรให้มารตรีด้วยตัวเอง แต่ก็ยังคิดหาคำพูดบอกท่านไม่ได้เพราะรู้สึกกระดากปาก เลยได้แต่อึกๆ อักๆ จนคุณพิธานส่งเสียงหัวเราะหึๆ

“เอา! อยากจะทำให้เขาก็ตามใจหลาน ตาจะนั่งรอตรงนี้ก็แล้วกัน...”

คุณพิธานยอมเสียสละไม่คิดจะแยกพลั่วมาขุดดิน คนอาบน้ำร้อนมาก่อนขอเป็นฝ่ายยอมถอย ปล่อยให้คนหนุ่มเขาแสดงผลงานเอาใจสาวต่อไป คงอยากสร้างผลงานเพื่อไปขอรางวัลจากสาวสิท่า แต่สาวคนนั้นก็ใจแข็งเหลือเกิน ท่านเคยเอ่ยปากถามทีเล่นทีจริงทีไร หลานสาวคนสวยก็ส่ายหน้าตอบปฏิเสธไม่ยอมรับข้อเสนอของเจ้าสัวราพอยู่ท่าเดียว ตัวท่านไม่คิดจะขวางทางใดๆ ทั้งสิ้น ทุกสิ่งทุกอย่างต้องขึ้นอยู่กับหลานสาวของตนเองเพียงคนเดียวนั่นแหละ มารตรีจะคิดหรือรู้สึกเช่นไรกับชายหนุ่มคนนี้พิเศษหรือไม่ ท่านก็ยอมรับได้หมด ขอเพียงได้เห็นหลานสาวมีความสุขท่านก็สุขใจไปด้วย

“ขอบคุณครับคุณตา แต่ว่ารตรีเขาไปทำงานที่ไหนหรือครับ พอดีก่อนหน้าที่เขาจะเรียนจบ ผมเคยได้ยินคุณพ่อบอกให้เขามาเป็นผู้ช่วยเลขาของท่าน เลยไม่คิดว่าเขาจะไปหาสมัครงานที่อื่น”

“บริษัทเก่าของตาเองน่ะหลาน...บริษัทไหมไทยเรยอน ตอนนี้มันเปลี่ยนมือไปเป็นของรุ่นที่สาม นับตั้งแต่ตาขายทอดตลาดไป” คุณพิธานใบหน้าหม่นลงเมื่อเอ่ยถึงบริษัทเก่าของตนเอง

“รตรีเขาอยากกลับเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของที่นั่น คงเป็นเพราะแม่เขาปลูกฝังเอาไว้ก่อนตัวเองจะตาย ตาเลยก็ไม่กล้าห้าม เขาอยากจะทำอะไรก็ต้องปล่อยให้เขาทำไป เรามีหน้าที่เป็นกำลังใจให้อย่างเดียวพอแล้ว...”

“อ้อ...ครับ” ขคราชพยักหน้าเออออ หากภายในใจกลับรู้สึกโล่งใจไปที เพราะอย่างน้อยๆ ตอนนี้เขาก็รู้แล้ว มารตรีไปทำงานที่ไหน

บริษัทไหมไทยเรยอนอย่างนั่นเหรอ? ...

มุมปากหยักหนาได้รูปโค้งกระตุกขึ้น เมื่อเขานึกแผนการบางอย่างขึ้นมาได้ ถ้าแม่นั่นอยากจะทำงานตามความฝันเขาก็จะปล่อยให้ทำไป เขาจะไม่บังคับให้ต้องมาทำงานกับเขาที่โรงแรมยมดิสรณ์ แต่ทว่าทุกอย่างจะต้องอยู่ในสายตาของเขาตลอดด้วยเช่นกัน และเขาก็คิดหาวิธีการที่จะดึงแม่นั่นให้มาทำงานในสายตาของเขาได้แล้วอีกด้วย...

สองหนุ่มต่างวัยพูดคุยกันไปมาอย่างเพลิดเพลินจนต้นมะลิเหลือต้นสุดท้าย และพอขคราชกลบดินและรดน้ำจนต้นมะลิต้นสุดท้ายจนชุ่มฉ่ำดี เจ้าของบ้านจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมกับเอ่ยปากเชื้อเชิญชายหนุ่มให้เข้าไปอาบน้ำอาบท่าต่อในบ้าน

“ถ้าเสร็จแล้วคุณราชขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อเปลี่ยนผ้าบนห้องตาแล้วกันนะ ตาเตรียมชุดเอาไว้รอให้เปลี่ยนเรียบร้อยแล้วในห้องน้ำ จะได้สบายตัวยังไงล่ะ คงไม่เกินหกโมงเย็นเดี๋ยวยายหนูของตาก็คงจะกลับมาแล้วล่ะ ตาจะเข้าครัวทำอาหารรอ...”

“ได้ครับคุณตา...” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน เอาอุปกรณ์ปลูกต้นมะลิเดินไปเก็บยังลังเก็บของ พร้อมกับเดินตามเจ้าของบ้านไปติดๆ ใบหน้าขาวสะอาดแดงก่ำเพราะถูกกระไอของแสงแดดถึงจะไม่ร้อนมากจนแสบผิว ก็เล่นเอาเขาหน้ามืดได้อยู่เหมือนกัน เสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกลู่เป็นวงกลมแนบกับผิวกาย หากชายหนุ่มไม่ได้อนาทรร้อนใจเลยสักนิด ใบหน้าคมคายยังคงยิ้มหัวเราะกับคนแก่ไปตลอดทางเดินเข้ายังตัวบ้านไม้หลังกะทัดรัด เพราะเหลือเวลาอีกไม่เกินสองชั่วโมง เขาก็จะได้เห็นหน้าแม่ร้อยเล่ห์ของเขากลับมาจากที่ทำงาน

คอยดูเถอะ...พ่อจะจัดการจับคอขาวๆ ของเจ้าหล่อน มาหักจิ้มกับน้ำพริกเสียให้หายโมโห โทษฐานทำให้เขากระวนกระวาย ขุ่นใจ จนไม่เป็นอันทำงานทำการต่อได้ เขาโทรหาเจ้าหล่อนตั้งแต่เช้า แม่นั่นก็ไม่ยอมรับสายแถมยังมีหน้ามาปิดเครื่องใส่เขาอีก โทษครั้งนี้ของมารตรีช่างใหญ่หลวงมากสำหรับเขา ต้องกำราบให้จดจำกันเสียบ้าง วันหน้าวันหลังจะได้ไม่คิดเหิมเกริมต่อต้านโดยไม่รับโทรศัพท์เขาแบบที่ทำอย่างวันนี้อีก…

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย mila
ขอบคุณมากค่ะ
เมื่อ 1 ปี 1 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย oranee
ขอบคุณมากมาย
เมื่อ 1 ปี 2 เดือนที่แล้ว

รีวิว