บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)-Ep13/3 : มดแดงแฝงต้นมะม่วง

โดย  กนกรส มาศอุไร

บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)

Ep13/3 : มดแดงแฝงต้นมะม่วง

วางจำหน่ายในรูปแบบ Ebook แล้วสามารถโหลดซื้อได้ที่ meb ookbee Hytexts...

ต่อ...

มารตรีเลิกงานตอนห้าโมงเย็นพร้อมกับพนักงานคนอื่นๆ ดวงกมลขอตัวกลับไปกับแฟนหนุ่มที่มารอรับ เธอเลยต้องขับเจ้าเต่ารถมินิคันสีขาวคู่ใจกลับบ้านเพียงลำพัง สองวันก่อนเจ้าเต่าเกเรสตาร์ทเท่าไหร่ก็ไม่ยอมติดง่ายๆ เลยต้องพากันไปเข้าอู่ซ่อมหน้าปากซอย พี่ๆ ที่นั่นใจดีแถมยังคิดเงินค่าซ่อมไม่แพง เธอใช้บริการที่ร้านซ่อมนั้นบ่อยครั้ง อาจด้วยอายุการใช้งานของเจ้าเต่าไม่ใช่น้อยๆ แล้วตอนนี้ ถึงจะพากันเข้าอู่ซ่อมบ่อยขึ้น แต่เจ้าเต่าก็ยังสามารถขับเคลื่อนพาเธอไปทำงานได้ทุกหนทุกแห่ง

เจ้าเต่าเป็นรถมินิสีขาวคันเล็กๆ ที่เธอหาซื้อมาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองตั้งแต่เริ่มทำงานเก็บเงินใหม่ๆ แต่ก่อนนานๆ ถึงจะพากันเข้าอู่เช็คตรวจเครื่องกันสักครั้ง แต่มาตอนนี้ถึงมันจะดูเก่าและขับเคลื่อนไปได้ช้ากว่ารถใหม่ หากมันก็ยังใช้การได้ดีอยู่ ถ้าจะเอาไปทำเศษเหล็กแยกชิ้นส่วนขายเธอก็ตัดใจทำไม่ลง อดน่าสงสารมันไม่ได้เช่นกัน

ตอนแรกอคิร่าห์หรือท่านประธาน ซึ่งเขายังควบตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายกราฟฟิคดีไซน์อีกตำแหน่งหนึ่งนั้น ชายหนุ่มได้สอบถามความสมัครใจของทั้งเธอกับดวงกมล ว่าต้องการจะอยู่ทำงานต่อหรือจะกลับไปเตรียมตัวที่บ้านก่อนก็ได้วันนี้ เพราะโดยปกติแล้ววันสัมภาษณ์งานวันแรก ยังไม่ต้องทำงานแบบเต็มตัวก็ได้ ทางบริษัทไม่ได้เคร่งครัดอะไรกับเรื่องนี้นัก ถ้าหากทั้งเธอกับดวงกมลยังไม่พร้อมเข้าทำงาน แต่ทั้งเธอกับดวงกมลได้ตกลงและเห็นพ้องต้องกัน ว่าอยากจะอยู่ศึกษางานต่อมากกว่า อาจเป็นเพราะเลือดของเด็กจบใหม่ยังแรงและเข้มข้น เลยทำให้ทั้งคู่สนใจอยากจะอยู่ศึกษางานในแผนกของตนเองต่อ ไม่ต้องการกลับไปเตรียมตัวอะไรทั้งนั้น...

ดวงกมลมีสารถีหนุ่มสุดหล่อมารับกลับไปเลี้ยงฉลองกันต่อยังบ้านของครอบครัวฝ่ายชาย มาโนสหรือโน้ตเป็นเพื่อนชายของดวงกลมสนิทสนมกับเธอและเพื่อนคนอื่นๆ เช่นกัน ทั้งคู่คบหาดูใจกันมาตั้งแต่เรียนชั้นมัธยมตอนต้นจวบจนกระทั่งสอบเข้ารั้วมหาวิทยาลัยเดียวกัน ทั้งคู่จึงตัดสินใจตกลงเป็นแฟนกันไปโดยปริยาย ความรักของทั้งคู่ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป ไม่ดูหวานหวือหวาจนน่าหมั่นไส้ เริ่มต้นจากความเป็นเพื่อนเลื่อนมาจนถึงขั้นคนรัก เป็นความรักที่ดูน่าอิจฉามากสำหรับเพื่อนในกลุ่ม แม้แต่เธอเองก็ยังอิจฉา อยากพบผู้ชายแสนดีแถมยังน่ารักอย่างกับโน้ตบ้าง หากแต่เพราะต้องทำงานหลังจากเลิกเรียน เรื่องความรักสำหรับเธอจึงไม่ได้อยู่ในหัวสมองในเวลานั้น แล้วในตอนนี้ล่ะ ในวันที่เธอเดินตามความฝันของตัวเองได้สำเร็จ ใบหน้าของใครคนหนึ่งกลับผุดขึ้นมาในความรู้สึก หัวใจนิ่งสงบรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาทันที...

คุณ อคิร่าห์ เจ้านายหนุ่มที่ใจดี ความประทับใจแรกพบสินะ ไม่เหมือนกับใครอีกคน...

มารตรีระบายยิ้มกับตัวเองผ่านทางกระจกหน้า จึงเป็นเหตุให้โหนกแก้มทั้งสองข้างซับสีชมพูระเรื่อ ดวงตาหวานเชื่อมขยายโตตกใจกับความคิดไม่เข้าท่าของตัวเอง ก่อนรีบสะบัดขับไล่ความคิดฟุ้งซ่านนั้นออกไปจากสมอง เมื่อสองล้อหมุนเลี้ยวเข้าชิดรั้วไม้ระแรงสีขาว ไม่รู้คุณตาจะทำอาหารเย็นเรียบร้อยดีหรือยัง ตอนเธอโทรมาหา เพื่อถามไถ่ท่านเมื่อชั่วโมงก่อน ฟังจากน้ำเสียงดูเหมือนท่านจะอารมณ์ดีผิดปกติ ท่านคงดีใจไปกับเธอที่ได้งานทำอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ ความฝันที่คิดเอาไว้เสมอ สักวันเธอจะเดินไปให้ถึงมัน และตอนนี้เธอก็ทำมันได้สำเร็จ และความสำเร็จนี้ เธอต้องการมอบให้คุณแม่ เพื่อเป็นการไถ่โทษที่คุณพ่อทำทุกอย่างพังพินาศไม่เหลือดีนั่นเอง...

“คุณตาขา...” หญิงสาวเดินลงจากรถเพื่อไปเลื่อนรั้วไม้ระแนงสูงแค่ครึ่งตัวออกห่าง ก่อนจะนำเจ้าเต่าสีขาวเข้าไปจอดไว้ยังด้านใน ปากอิ่มสีชมพูธรรมชาติก็ส่งเสียงร้องหาคุณตาไปด้วย เพราะสายตามัวแต่จดจ้องหาคุณตาเลยไม่ทันได้สังเกตเห็น รถสปอร์ตคันใหญ่จอดนิ่งสงบถัดจากรั้วไม้บ้านเธอไปสักเล็กน้อย

เอ...คุณตากำลังทำอะไรอยู่น่า ทำไมวันนี้ไม่เห็นเดินออกมารับเธอเลยล่ะ หญิงสาวรู้สึกนึกแปลกใจเล็กน้อย ทำไมวันนี้เธอไม่เห็นคุณตาเดินออกมารับเหมือนเช่นทุกวัน และพอก้าวขาลงจากรถจึงได้ยินเสียงกุกกักดังอยู่ตรงสวนหลังบ้าน

อ้อ...วันนี้ก่อนออกไปสัมภาษณ์งาน เห็นคุณตาบอกได้ต้นกล้าดอกมะลิมาปลูกให้เธอเอาไว้รอยพวงมาลัยกับทำขนมแล้ว ท่านคงจะกำลังปลูกต้นมะลิอยู่หลังบ้านสินะ มารตรีคิดได้ดังนั้นจึงเดินนำกระเป๋าสะพายข้างไปวางไว้ตรงโต๊ะด้านหน้าประตูทางเข้า ตัดสินใจยังไม่เข้าบ้าน เธออยากเดินไปหาคุณตาให้หายคิดถึงก่อน

พอเดินเลี้ยวมาทางด้านหลังของตัวบ้าน ใช้สายตากวาดมองหาไม่นานก็เห็นชายเสื้อเชิ้ตสีขาวของคุณตาโผล่พ้นขอบเก้าอี้หวายออกมาแวบๆ หญิงสาวจึงรีบเดินตรงเข้าไปหาท่านทันที...

สวนหลังบ้านกินพื้นที่เกือบครึ่งบริเวณโดยรวม เธอกับคุณตามักหาพืชพรรณมาลงดินปลูกเพิ่มกันอยู่ตลอดเวลา ทั้งดอกไม้และผักสวนครัว เนื่องจากบางครั้งต้องใช้ประโยชน์จากดอกไม้เหล่านี้โดยตรง ทั้งร้อยพวงมาลัยถวายพระ และนำไปเป็นส่วนหนึ่งของการทำขนมอีกด้วย

“คุณตาคะ...” มารตรีเรียกหาคุณตาซ้ำอีกครั้ง อยากให้ท่านรู้สึกตัวก่อน ประเดี๋ยวท่านจะตกใจไปเสียเปล่าๆ หัวใจของท่านยิ่งไม่ค่อยจะแข็งแรงอยู่ด้วย

“คุณตาขา...” เธอเรียกคุณตาซ้ำขึ้นมาอีก เมื่อเดินใกล้เข้าไปยังเก้าอี้นอนเล่นตัวนั้นขึ้น ทว่าร่างใหญ่บนเก้าอี้หวายปรับนอนยังคงนิ่งเงียบ ถึงแม้จะรู้สึกตัวตื่นและสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงหวานเรียกหาคุณตา หากเขายังไม่คิดจะขยับร่างกาย ยังคงแกล้งนอนหลับตาเฉยปล่อยให้หญิงสาวเข้าใจผิดหลงคิดว่าเขาเป็นคุณตาของเจ้าหล่อนต่อไป

ขคราชนอนยิ้มกริ่มรอให้แม่ตัวดีเดินมาถึงที่ที่เขานอนเสียก่อน คอยดูเถอะเขาจะลงโทษแม่คนดื้อให้หนำใจเลยทีเดียว ชายหนุ่มคิดด้วยหัวใจลิงโลดรู้สึกเลือดหนุ่มมันกระชุ่มกระชวยเดือดพล่าน ห่างร่างหอมชื่นใจไปแค่คืนเดียวเขาก็แทบลงแดงตายให้ได้ นี่เขาคงไม่ได้โดนแม่ร้อยเล่ห์ทำเสน่ห์เข้าให้หรอกนะ แต่ทำไมอาการทุรนทุรายของเขาถึงได้หนักหนาจนถึงขั้นโควม่าแบบนี้ก็ไม่รู้ ขคราชชักเริ่มหงุดหงิดตัวเอง รู้สึกไม่ชอบใจกับความรู้สึกนี้ของตัวเองสักเท่าไหร่ ย้ำเตือนตัวเองอยู่ในใจอีกหน มันจะไม่มีวันนั้นเด็ดขาด วันที่เขาจะผลีผลามตกหลุมเสน่ห์ของแม่ร้อยเล่ห์จอมมารยา...

มารตรียิ้มกว้างไปทั้งดวงหน้า เมื่อเห็นคุณตานอนหลับอยู่ตรงเก้าอี้หวาย ที่แท้ก็มาแอบงีบหลับอยู่ตรงนี้นี่เอง หญิงสาวรีบเดินตรงรี่ไปยังเก้าอี้ตัวนั้นเร็วขึ้นกว่าเดิม อยากจะบอกเล่าให้คุณตาฟังถึงเรื่องบริษัทไหมไทย แล้วก็เอ่อ...เรื่องของเจ้าของรุ่นที่สามด้วย พอถึงที่หมายดั่งใจจึงโน้มกายกอดคุณตาไว้จนสุดรัก แค่นั้นยังไม่พอให้หายคิดถึง จมูกโด่งเล็กจึงกดหอมทั้งสองข้าง แก้มซ้ายและแก้มขวา

“รตรีกลับมาแล้ว...” หากพอหญิงสาวได้เห็นชัดเต็มตา และกลิ่นคุ้นชินเปลี่ยนไป เสียงหวานใสจึงหยุดชะงักกึก ดวงตาหวานเบิกโพลงตื่นตระหนก พยายามดันตัวเองให้หลุดพ้นจากพันธนาการของมือตุ๊กแก แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะไม่ง่ายดั่งใจคิด เมื่อมือที่กำลังเหนี่ยวรั้งเธอไว้ กลับรัดรึงเธอแน่นหนายิ่งนัก

“ว่ายังไงแม่ตัวดี กลับมาแล้วเหรอฮึ...” เสียงเหี้ยมที่มาพร้อมกับรอยยิ้มร้าย ทำให้หัวใจดวงน้อยตกหล่นสู่พื้นดินกระเด็นหายลับไปไหนแล้วก็ไม่รู้ โหนกแก้มขาวนวลซับสีเลือดจาง เมื่อกี้เธอไม่ทันมองคิดว่าเป็นคุณตาจึงได้โถมกายกอดรัดแถมยังหอมแก้มทั้งซ้ายและขวาอีกด้วย

“คุณมานอนอยู่ในบ้านของรตรีได้ยังไง แล้วคุณตาล่ะคะ ท่านอยู่ที่ไหน” มารตรีฝืนใจเอ่ยปากถามเสียงสั่น พอถามเขาออกไปสายตาหวานจึงสอดส่ายมองหาคุณตาหากแต่ก็ไม่พบ หญิงสาวนึกหวาดหวั่นใจ กลัวอสูรใจร้ายอย่างขคราชจะคิดทำอะไรที่ไม่สมควรในบ้านของตนเองเหลือเกิน

“ก็มานอนรอให้เธอลวนลามฉันไง อย่าลืมสิเธอเป็นคนเข้ามากอดแล้วก็หอมฉันก่อนเลยนะ ฉันก็แค่จะสนองเธอกลับก็แค่นั้นเอง ”

“รตรีไม่ได้คิดจะลวนลามคุณราช รตรีเข้าใจผิดคิดว่าเป็นคุณตาต่างหาก ปล่อยค่ะ รตรีจะเข้าบ้านไปหาคุณตา...”

“ทำไมถึงชอบสั่งให้ปล่อย ก็รู้ว่าไม่ปล่อยยังจะสั่งอยู่นั่น” ชายหนุ่มย้อนถามใบหน้ากระเหี้ยนกระหือรือจนดูน่ากลัว

“เอ๊ะ! แต่นี่มันในบ้านของรตรีแท้ๆ นะ ถ้าไม่ปล่อยรตรีจะร้องให้คุณตาได้ยิน”

“ก็ดีร้องให้ดังๆ เลยนะ ฉันจะได้บอกความจริงให้คุณตาได้รู้ พฤติกรรมนอกบ้านของหลานสาวไม่รักดี มันเป็นยังไงกันแน่”

“แล้วมันเป็นยังไง พูดให้มันดีๆ นะคะ” เสียงเล็กอดถามไม่ได้

“เหม็น เน่า แล้วก็มั่วไม่เลือก” เขาย้อนให้เพราะยังนึกโกธรไม่หาย

“ถ้าเหม็นก็ปล่อยรตรีสิคะ จะมากอดกลิ่นเหม็นไว้ทำไม หรือใจจริงคุณราชก็ชอบของเหม็นๆ เหมือนกัน แล้วอีกอย่างรตรีก็ไม่ได้มั่วอย่างที่คุณเข้าใจ รตรีเลือกค่ะ แล้วรตรีก็ไม่เลือกที่จะขายให้กับคุณราชด้วย ...” เธอสะบัดเสียงโต้กลับ ใบหน้าหวานเข้มจัด นี่มันในบ้านของเธอแท้ๆ เขายังมีหน้าพูดจาหาเรื่องกับเธอไม่เลิก

“ปากดีนักนะ...” คนจุดติดอารมณ์โกรธง่ายคำรามลั่น ใบหน้าหล่อเคร่งขรึมแดงก่ำ แทบอยากจะฉีกเนื้อสาวออกเป็นชิ้นๆ มีอย่างที่ไหนคิดจะไปขายตัวให้กับผู้ชายคนอื่นโดยไม่คิดขายให้เขา

“อยากจะรู้จริง...อย่างอื่นของเธอมันจะดีเหมือนกับปากหรือเปล่า”

“รตรีมีดีมากกว่าปาก...” หากยังไม่ทันพูดจบประโยค ศีรษะทุยของเธอกลับถูกเขาโน้มต่ำลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ปากหยักหนาโผขึ้นประกบปิดกั้นเสียงยอกย้อนเอาไว้จนมันไม่สามารถเล็ดลอดออกไปได้สักคำเดียว ขคราชจงใจบดจูบหญิงสาวเพื่อเป็นการลงโทษ จึงไม่มีความอ่อนหวานหลงเหลือสักนิด มารตรีได้กลิ่นคาวเลือดผสมปนเปกับลิ้นนุ่มหนา ทุกการเคลื่อนไหวของชายหนุ่ม จึงมีแต่อารมณ์เอาแต่ใจตัวเองล้วนๆ ไม่หลงเหลือความปรานีอ่อนหวาน มีแต่ความดุดันเอาแต่ใจเท่านั้น...

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Nymphnim
ขอบคุณนะคะ
เมื่อ 1 ปี 1 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย oranee
ขอบคุณมากมาย
เมื่อ 1 ปี 2 เดือนที่แล้ว

รีวิว