บ่วงอสูรพยศรัก (จัดโปรลดราคา)-Ep14/3 : มดแดงแฝงต้นมะม่วง2

โดย  กนกรส มาศอุไร

บ่วงอสูรพยศรัก (จัดโปรลดราคา)

Ep14/3 : มดแดงแฝงต้นมะม่วง2

วางจำหน่ายในรูปแบบ ebook แล้วสามารถโหลดซื้อได้ที่ meb ookbee Hytexts...

“รตรีไปทำงานก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ...” หญิงสาวยกมือขึ้นไหว้ลาคุณตา เพราะไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้ กลัวอสูรร้ายจะมาถึงหน้าบ้านเธอเสียก่อนที่เธอจะออกไปทำงาน

และพอเธอก้าวขาพ้นประตูบ้านออกมาได้ไม่นาน หัวตาข้างขวาของเธอก็เริ่มกระตุกยิบๆ หญิงสาวตบลงเบาๆ สามทีเป็นการแก้เคล็ด ใจก็ได้แต่นึกภาวนา ขออย่าให้วันนี้เธอได้เจอกับพายุอารมณ์ของอสูรปากร้ายเลย

แต่ทว่าคำขอกลับไม่เป็นผล พอเธอเอื้อมมือกำลังจะเปิดประตูรถขึ้นไปนั่ง มือใหญ่จากที่ไหนก็ไม่รู้ เข้ามากระชากรวบเอวเธอทีเดียว เธอก็ปลิวติดมือเขาไปปะทะเข้ากับหน้าอกหนั่นแน่นจนเธอหลุดเสียงร้องตกใจ...

“ว้าย! ”

“จะไปไหนมารตรี...” เสียงเข้มดุดังขึ้นเหนือศีรษะ ไม่ต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง เธอก็จำเสียงดุนี้ได้ขึ้นใจ

“เมื่อวานฉันสั่งเธอไว้ว่าอย่างไร เดี๋ยวนี้กล้าขัดคำสั่งของฉันแล้วเหรอแม่ตัวดี”

“เอ่อ...รตรีแค่จะ” มารตรียังไม่ทันจะอ้าปากพูดจบประโยค ก็ถูกเขาขัดขึ้นมาเสียงเขียวเสียแล้ว

“ไม่ต้องมาแก้ตัว ฉันไม่มีอารมณ์มานั่งฟังคำตอแหลของเธอ” คนโมโหแรงยังคงสาดคำพูดร้ายดุเดือด

“มานี่เลยแม่ตัวดี คำสั่งไม่เป็นคำสั่ง แล้วเธอจะได้เห็นว่าการลองดีกับคนอย่างฉันผลลัพธุ์จะเป็นเช่นไร”

“ไม่นะคะ! คุณราชปล่อยรตรีเดี๋ยวนี้นะ รตรีจะรีบไปทำงาน” ร่างน้อยดิ้นรนขัดขืน ไม่ยอมให้ชายหนุ่มลากเธอไปไหนตามอำเภอใจ

“ถ้าไม่ปล่อย รตรีจะร้องเสียงดังๆ ให้คุณตาได้ยินจริงๆ ด้วย” เมื่อเขาไม่ยอมปล่อย หญิงสาวจึงหยิบยกคุณตาขึ้นมากล่าวอ้างเพื่อข่มขู่ แต่คนกำลังโกรธไม่คิดสนใจ อยากแหกปากร้องให้คุณตาพิธานได้ยินก็ตามใจ เพราะถึงอย่างไร คุณตาก็ต้องเข้าข้างเขามากกว่าอยู่วันยังค่ำ

“ก็แหกปากเลยสิ ใครไปห้ามเธอมิทราบ อยากจะร้องให้บ้านหลังอื่นเขาได้ยินด้วยก็ตามใจเธอนะ ดีเสียอีก ฉันจะได้ป่าวประกาศบอกทุกคนได้รู้เรื่องของผัวเมีย คนอื่นไม่ต้องมาเสือก” ชายหนุ่มยุให้ร้องเสียงดังๆ ไม่คิดจะห้ามปราม ดีเสียอีกไอ้หนุ่มทั้งหลายแถวบ้านของมารตรีจะได้รู้ ผู้หญิงคนนี้มีผัวแล้ว ใครหน้าไหนก็ห้ามยุ่งทั้งนั้น

“คุณราช! ” มารตรีหลุดเสียงอุทานด้วยความตกใจ ดวงตาหวานขยายโตขึ้น เธอกับเขาไม่ได้เป็นผัวเมียกันอย่างที่ปากเขากล่าวหาเสียหน่อย แล้วนี่ถ้าหากคุณตาออกมาได้ยินเข้า มีหวัง ท่านไม่รีบจับเธอใส่พาน แล้วนำไปวางประเคนให้เขาตรงหน้าเลยหรือไง ท่านยิ่งปลาบปลื้มในตัวของขคราชอยู่มากเสียด้วย ไม่ว่าเขาจะคิดจะทำอะไร ท่านก็มักเห็นดีเห็นงามตามใจไปหมดทุกเรื่อง

“อย่ามาพูดพล่อยๆ นะ เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันอย่างที่คุณพูดออกมาสักหน่อย คุณมันคนบ้า คนนิสัยไม่ดี...” ปากก็พ่นต่อว่าส่วนร่างกายนุ่มนิ่มก็สะบัดเร้าๆ เพื่อให้ตัวเองได้หลุดพ้นจากกำแพงใหญ่โตนี้ แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งดูเหมือนจะถูกเขารัดแน่นจนขยับแทบไม่ได้หนักเข้าไปอีก ฝ่ามือเรียวที่ยังเป็นอิสระจึงกางขึ้น ตะปบจิกลงบนลำแขนกำยำของเขาเน้นกดแรงๆ จนเกิดเลือดซิบติดเล็บมือเธอออกมา

“อ้าก! เจ็บนะยายบ้า” ขคราชกัดฟันแน่น แต่ยังไม่ยอมคลายอ้อมแขนของตัวเองออกจากร่างหอมนุ่มนิ่ม

“สมน้ำหน้า คอยดูนะถ้าไม่ยอมปล่อย รตรีจะหยิกให้เนื้อของคุณราชแหว่งเลย” หญิงสาวได้ใจเมื่อเธอสามารถทำให้เขารู้สึกเจ็บขึ้นมาได้บ้าง ถึงจะดูน้อยนิดไม่ต่างจากเอาหนามกิ่งเล็กๆ ไปเกี่ยวจนเขาได้เลือดซิบ แต่ก็ถือเป็นหนแรกที่เธอเอาคืนเขาได้สำเร็จ

“เธอกล้าทำฉันจนเลือดออกเลยเหรอ แม่ร้อยเล่ห์! ” คนไม่เคยถูกแม้แต่แมวข่วนกัดกรามกรอดๆ เมื่อเห็นรอยแผลยาวตามรอยเล็บมีเลือดซึมออกมา ดวงตาอสูรจึงวาวแสงขึ้น วันนี้มารตรีไม่ได้ตายดีแน่

“โอ๊ย! นึกว่ารตรีจะกลัวคุณราชหรือไง ยังไงวันนี้รตรีก็ไม่ยอมไปไหนกับคุณราชทั้งนั้น รตรีจะขับรถไปทำงานเองได้ยินไหม ปล่อยสิ...” มารตรีฝืนร่างกายสุดฤทธิ์ ไม่ยอมเดินตามแรงลากไปขึ้นรถของเขา

“คิดว่าเธอจะรอดไหมแม่ร้อยเล่ห์ ทำฉันเลือดออกแบบนี้ มานี่เลย...” ขู่จบชายหนุ่มก็ลากร่างบางติดมือไปอย่างสบาย หากเมื่อเขาแหงนหน้าขึ้นไปด้านบน ก็พบเข้ากับเจ้าของผมสีดอกเลา กำลังชะโงกหน้ามองลงมาด้วยท่าทางสนใจ ดูเหมือนท่านขยับริมฝีปากยิ้มให้เขา ขคราชจึงยิ้มตอบ

“ผมขออนุญาตนะครับคุณตา...” ชายหนุ่มปล่อยมือออกจากร่างบาง ยกขึ้นป้องปากด้วยมือข้างเดียว ส่วนข้างที่เหลือ เขารวบมือเรียวเสลาของแม่ตัวร้ายเอาไว้จนแน่น ก่อนจะร้องตะโกนขออนุญาตคุณตาพิธาน เมื่อเห็นท่านชะโงกหน้าออกมาดูทางหน้าต่าง

“ตามสบายเลยนะคุณราช” คุณตาพิธานตะโกนอนุญาตกลับลงมาจากทางหน้าต่าง แกหัวเราะร่วนกับภาพเบื้องล่างที่เห็น พ่อแง่แม่งอนกันไปอย่างนั้น สุดท้ายก็รักกันจนตราบฟ้าดินสลาย แกเห็นเป็นแบบนี้มาหลายคู่ และหนึ่งในนั้นก็คือตัวแกเองกับยายของมารตรี

“คุณตา! คุณตาขาช่วยรตรีด้วย รตรีไม่ไปทำงานกับเขานะคะ รตรีจะไปทำงานเอง....” ผู้เป็นหลานสาวใบหน้าคว่ำเป็นม้าหมากรุก ส่งเสียงร้องประท้วงขอให้คุณตาช่วย แต่พอได้ยินเสียงหัวเราะของคุณตา มารตรีก็แทบเข่าอ่อน ไม่คิดจะร้องขอให้คุณตามาช่วยอีก เหอะก็ว่าแล้วเชียว ต่อให้ขคราชกำลังจะหักคอเธอจิ้มน้ำพริกกิน คุณตาก็ยังเห็นดีเห็นงามเข้าข้างเขาอยู่วันยังค่ำนั่นแหละ

“เลิกดื้อกับฉันสักที ไม่ได้ยินหรือไง คุณตาของเธอท่านอนุญาตให้เธอไปกับฉัน ถ้ายังไม่เลิกดิ้น ฉันจะจูบปากเธอโชว์คุณตากับพวกชาวบ้านมันตรงนี้แหละ...” ขคราชไม่เพียงแค่ส่งเสียงขู่เท่านั้น หากทว่าใบหน้าหล่อเหลาของเขากำลังจะโน้มลงมาหา มารตรีสะดุ้งเฮือกรีบผลักร่างใหญ่ออกห่าง

“คนบ้า...”

“ว่าไง...จะยอมให้ฉันไปส่งดีๆ หรือจะให้จูบโชว์มันตรงนี้ เธอก็รู้ดีนี่ คนอย่างฉันพูดคำไหนคำนั้นอยู่แล้ว” คนปากร้ายเร่งเร้าคิดจะทำจริง ถ้าหากมารตรียังทำตัวเป็นกบฏคิดต่อต้านเขาต่อไป

ดีนะที่เมื่อเช้าเขาลุกขึ้นมาออกกำลังกายด้วยการวิ่งตอนตีห้า พอให้เหงื่อออกนิดหน่อย ก็คิดจะกลับเข้าไปสั่งแม่บ้านให้ทำอาหารสำหรับใส่บาตร เพราะวันนี้เป็นวันพระใหญ่ เขาอยากทำบุญให้มารดาที่จากไป พอใส่บาตรเสร็จเขาจึงขึ้นไปจัดการธุระส่วนตัวจนเสร็จเรียบร้อย แล้วรีบขับรถออกจากบ้าน กะจะมาขอข้าวบ้านของคุณตาพิธานทานเสียหน่อย พอดีมาถึงหน้าบ้านของคุณตา กำลังจะกดออด สายตาของเขาจึงเห็นคนเกเรเดินใบหน้ายิ้มแย้มสะพายกระเป๋าก้าวขาออกมาจากในบ้าน เพียงเท่านั้นแหละ ต่อมอารมณ์ร้ายของเขาก็แล่นพล่านทำงานทันที...

มารตรีเหลือบสายตาขึ้นจ้องมองหน้าคนเอาแต่ใจด้วยสายตาเข่นเขี้ยว หากแต่ก็ต้องยอมแพ้เขาไปโดยปริยาย เขาพูดถูก ผู้ชายคนนี้ไม่เคยคิดขู่ใคร คำไหนก็ต้องเป็นคำนั้น...

“รตรียอมไปกับคุณราชแล้วยังไงคะ นั้นก็ปล่อยมือรตรีได้แล้ว รตรีเดินเองได้ ไม่เห็นต้องมาจูงเดิน ทำเหมือนรตรีเป็นเด็กสามขวบหรอกนะ นี่บ้านของรตรีนะคะหลับตาเดินยังได้เลย” เธอกระเง้ากระงอดหวังดึงมือของตัวเองกลับ หากขคราชไม่ยอมปล่อย ยังคงจับยึดเอาไว้ทั้งสองข้าง

“ไม่เอา เดี๋ยวเธอวิ่งหนี เช้าๆ แบบนี้ฉันไม่มีอารมณ์วิ่งตามใคร เพราะผู้หญิงอย่างเธอมันเชื่อถือในคำพูดไม่ได้”

“งั้นก็ตามใจคุณราชเถอะค่ะ รตรีไม่อยากทะเลาะด้วยแล้ว คนอะไรเอาแต่ใจตัวเองชะมัด...” ท้ายประโยคหญิงสาวเลือกจะก้มหน้าลง แล้วทำปากขมุบขมิบด่าทอเขาออกไปอยู่หลายคำ ขคราชมัวแต่โน้มตัวเพื่อก้มตัวไปเปิดประตูรถ เขาจึงไม่ทันเห็น พอประตูเปิดออกได้ เขาเลยจับเอาร่างหอมนุ่มนิ่มดันไปนั่งบนเบาะรถ ใจดีด้วยการสงเคราะห์คาดเข็มขัดนิรภัยให้อีกต่างหาก

มารตรีเม้มริมฝีปากแน่น กำมือเข้าหากัน เนื่องจากคนเจ้าอารมณ์ไม่เพียงแต่คาดเข็มขัดนิรภัยให้เท่านั้น เขายังมีหน้าเอาจมูกโด่งของตัวเอง มาขโมยหอมแก้มเธออีกต่างหาก

“คนบ้า! ” พอเห็นเขาปิดประตูกลับสนิทด้วยใบหน้าติดรอยยิ้มยั่ว เห็นแล้วก็นึกหมั่นไส้ จนเธออยากจะกางนิ้วมือขึ้นข่วนใบหน้าขาวๆ ของเขาให้เสียโฉมนัก

ขคราชเดินผิวปากเพลงรัก เดินอ้อมรถไปฝั่งของตนเอง พอขึ้นมานั่งได้เขาก็เห็นแม่ร้อยเล่ห์สะบัดหน้าออกไปด้านนอก ไม่ยอมสนใจเขา ชายหนุ่มไหวไหล่ไม่ได้ใส่ใจ อย่างน้อยๆ รอบนี้เขาก็เป็นผู้ชนะอีกตามเคย

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Nion
ขอบคุณมากค่ะ
เมื่อ 1 ปี 1 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย oranee
ขอบคุณมากมาย
เมื่อ 1 ปี 5 เดือนที่แล้ว

รีวิว