บ่วงอสูรพยศรัก (จัดโปรลดราคา)-Ep17/4 : พายุรัก(จบบท)

โดย  กนกรส มาศอุไร

บ่วงอสูรพยศรัก (จัดโปรลดราคา)

Ep17/4 : พายุรัก(จบบท)

วางจำหน่ายในรูปแบบ Ebook แล้ว สามารถโหลดซื้อได้ที่ meb ookbee Hytexts...

ต่อจากตอนที่แล้ว...

“ฉันสั่งให้เธอเปิด”

“อะไรของคุณ” เธอเงยหน้าขึ้นถามพร้อมหยดน้ำตา ทั้งเจ็บทั้งกลัว

“ก็ค่าตัวของเธอคืนนี้ไง”

“เอาเงินของคุณคืนไป เพราะฉันไม่ได้ขายตัว” ร่างสั่นน้อยๆ ผลักซองเงินนั้นไปให้ห่างตัวด้วยความขยะแขยง จะให้เธอปฏิเสธสักอีกกี่ทีเขาถึงจะยอมเชื่อว่าเธอไม่ได้ขายตัว

“อย่ามาเล่นตัวกับฉัน ไส้พุงเธอมีกี่ขดฉันรู้หมด หยิบซองเงินนั้นขึ้นมาเดี๋ยวนี้ แล้วก็ลองนับดู ถ้าเธอไม่พอใจฉันจะได้เพิ่มให้ไง เห็นไหม ฉันแฟร์กับของมือสองอย่างเธอจะตาย” เจ้าของซองเงินแสยะยิ้มมุมปาก

“คนเลว! ” เธอกัดฟันด่าเขา ดวงตาหวานคลอไปด้วยน้ำใส

“อย่าบังอาจมาด่าฉัน...” ชายหนุ่มไม่เพียงแต่พูด เขาโน้มร่างเข้าหาคนปากเก่ง ใช่ฝ่ามือว่างอีกข้างยกขึ้นบีบปลายคางมลไว้แน่น ดวงตาดำร้อนเป็นเพลิงเผา รอเพียงน้ำมันราดซ้ำไฟนั้นจะรามจนมอดไหม้ไม่เหลือชิ้นดี

มารตรีนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ หากทว่าดวงตาหวานกลับทอประกายวาววับอย่างไม่ยอมแพ้โต้กลับ...

“แล้วคุณมันวิเศษมาจากไหน ทำไมฉันจะด่าคุณไม่ได้”

“ฉันจะวิเศษมาจากไหน เดี๋ยวเธอก็รู้...” จบคำพูด ขคราชสะบัดมือที่จับปลายคางมนไปด้านหลังจนทำให้ใบหน้าของหญิงสาวหงายลงกระแทกกับพื้นที่นอน ก่อนร่างสูงจะโถมเข้าใส่เต็มกำลัง หมดความยับยั้งช่างใจใดๆ อีกต่อไป

“กรี๊ด! ”

มารตรีหลุดเสียงกรีดร้องเมื่อชุดบนร่างเธอถูกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ร่างอรชรขาวโพนไร้ไฝฝ่าใดๆ ปรากฏแก่สายตาจอมมารร้าย ขคราชกลืนน้ำลายตัวเองอึกใหญ่ ความละเมียดละไมจากผิวกายของมารตรีเรียกเลือดลมในตัวเขาให้ร้อนฉ่า ความต้องการพุกพล่านจนไร้สติใดๆ อีกต่อไป ตอนนี้ร่างงดงามตรงหน้าเขาเหลือเพียงแพนตี้ตัวน้อยสีชมพูหวานคอยปิดสิ่งมหัศจรรย์แสนเล่อค่า ไม่คิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ จะซ้อนความอวบใหญ่ไว้จนเกินตัว ฝ่ามือสั่นเทาเกิดจากแรงอารมณ์ไม่รอช้า จับล๊อกร่างงามกดจมหายไปกับพื้นที่นอนเมื่อเห็นเธอพยายามดิ้นรน

“อย่า...” เสียงแหบไร้เรี่ยวแรงร้องห้าม เมื่อร่างหนาโถมทับลงมาบนร่างเธอ เขารวบแขนเรียวกดไว้เหนือศีรษะ ก่อนริมฝีปากหยักสวยจะแนบปิดลงมาบนริมฝีปากอิ่มบดขยี้อย่างรุนแรง

เดี๋ยวก่อนสิมาร์ค...

ร่างสูงที่กำลังจะเดินเลี้ยวกลับเข้าบ้านพักของตนเองซึ่งอยู่ทางด้านหลังตึกใหญ่พรางหยุดเท้าเดินตามเสียงทัก พอเหลียวหน้ากลับไปดู เขาเห็นผู้เป็นป้าเดินออกมาจากประตูห้องครัว ในมือถือแก้วนมอุ่นซึ่งมีควันกรุ่นเอาไว้

“ครับป้าน้อย...” มาร์คขานรับ

“ป้าอุ่นนมไว้ให้เรา เอาไปดื่มก่อนนอนสิ...” แม่บ้านใหญ่ซึ่งมีฐานะเป็นป้าแท้ๆ ของมาร์คยื่นแก้วนมให้ เป็นปกติที่นางจะนอนช้าเพื่อรอหลานชายกลับบ้าน ถึงตัวจะโตเป็นหนุ่มใหญ่ แต่นางก็ทั้งรักทั้งห่วงไม่ต่างจากความห่วงที่มีต่อเจ้านายน้อยอีกคน

“ขอบคุณครับป้า” มาร์คเอ่ยขอบคุณพร้อมกับรับแก้วนมมาถือไว้เอง เขาถอนหายใจแต่ก็ยิ้มน้อยๆ ให้ผู้เป็นป้า บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องอยู่รอเขากลับบ้าน ชายหนุ่มนึกอ่อนใจ ด้วยตัวเขาห่วงสุขภาพซึ่งชราลงมากของคนที่เอาเขามาเลี้ยงตั้งแต่เขาอายุได้ไม่กี่ขวบ

“ดึกขนาดนี้ป้ายังจะรออุ่นนมให้ผมอีกหรือครับ ผมบอกไว้ว่ายังไง” มาร์คเลิกคิ้วเข้มเอ่ยถาม

“ก็มันนอนไม่หลับนี่นา มาร์คก็รู้ว่าป้าเป็นห่วง...” คนถูกสั่งห้ามไม่ให้นอนดึกเพื่ออยู่รอ ถ้าหากว่าหลานชายกลับดึกส่ายหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัยเอื่อยๆ แววตาฝ่าฝางตามอายุขัย ทอดมองหลานตัวน้อยในวันวานอย่างรักใคร่พ่วงด้วยความเป็นห่วงไว้เต็มเปี่ยม

“แล้วนี่มาร์คกลับมาพร้อมกับคุณราชด้วยหรือเปล่า” พอถามแล้วร่างเจ้าเนื้อนิดๆ นั้นชะโงกหน้าไปทางลานน้ำพุหน้าตึกใหญ่ เพื่อมองดูรถของเจ้านายคนเล็ก นี่ก็อีกคนที่นางนึกห่วงทุกลมหายใจไม่ต่างกับหลานชายแท้ๆ

“ไม่มีรถของคุณราช...” นางพึมพำกับตัวเองเมื่อไม่เห็นรถยนต์ของเจ้านายคนเล็กจอดทิ้งไว้ตรงลานน้ำพุเหมือนเช่นเคย

“ไม่กลับครับ วันนี้คุณราชเลยไปพักที่คอนโด...” พอพูดถึงเจ้านายตัวเองขึ้นมา แววตาสีน้ำตาลอ่อนนั้นดูสลดลง เขานึกเป็นห่วงน้องสาวคนงาม ไม่รู้ป่านนี้คุณราชจะพามารตรีไปส่งถึงบ้านแล้วหรือยัง ตอนเจ้านายโทรมาสั่งให้เขาออกมาจัดการเก็บกวาดทำความสะอาดพื้นที่ด้านนอก ซึ่งมีลูกชายเจ้าพ่อคนดังนอนสลบไสลอยู่ตรงพื้นนั้น เขาก็ไม่เห็นคนทั้งคู่แล้ว ไม่กล้าโทรเข้าไปถามเจ้านาย กลัวระเบิดลูกใหญ่จะหล่นใส่หัวเอา

“อ้าว...เหรอ” แม่บ้านใหญ่พยักหน้ารับรู้

ขคราชจะไปๆ กลับๆ ระหว่างบ้านนี้กับคอนโดส่วนตัวเป็นเรื่องปรกติ แต่พักหลังๆ เจ้านายคนเล็กมัจะกลับมานอนบ้านนี้มากกว่า...

“นั้นป้าเข้าไปนอนก่อนก็แล้วกันนะ มาร์คก็รีบไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าเหมือนกันนี่” หลานชายคลี่ยิ้มรับ

“ครับป้า...”

“อ้อ...แล้วตอนนอนก็อย่าลืมห่มผ้าให้ถึงหน้าอกด้วยนะ นมนี่ก็ดื่มให้หมดห้ามเอาไปเททิ้ง...” ผู้เป็นป้าขู่เพราะรู้ทัน มาร์คยิ้มรับพรางยกแก้วนมขึ้นดื่มให้ป้าเห็น ไม่รอเข้าไปถึงบ้านตนเองก่อนด้วยซ้ำ

“ดีมาก นั้นป้าไปนอนละนะ...”

นางเดินเข้าไปกอดหลานชายส่งท้าย มาร์คอ้าแขนโอบรัดร่างอวบไว้ด้วยความรักเต็มล้น เขาเป็นเด็กกำพร้าก็จริงแต่ที่ไม่เคยขาดแคลนอ้อมแขนอันอบอุ่นแบบนี้เลยสักนิด

แจ้งหยุดอัพ ติดตามต่อได้ที่ Ebook นะคะ

ขอบคุณทุกกำลังใจ...

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Maru View
ขอบคุณค่ะะะะ
เมื่อ 1 ปี 2 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย Rattanana.12.23@gmail.com
etyrterwtwtertewr
เมื่อ 1 ปี 2 เดือนที่แล้ว

รีวิว