ป๊ะป๋า...คนนี้ผมขอ

Intro : ยินดีที่ได้เจอกัน

“เสร็จรึยังขนุน! เดี๋ยวจะสายนะ”

“ค้าบ...” เสียงร่าเริงลากยาว

เด็กชายวัยสามขวบกระโดดลงจากเก้าอี้ตัวสูงสำหรับเด็ก แล้ววางแก้วนมทรงสูงบนโต๊ะรับประทานอาหาร จากนั้นจึงหยิบกระเป๋าเป้ใบเล็กสะพายหลัง แล้วตั้งท่าวิ่งออกจากห้องครัว ทว่าถูกเบรกด้วยแม่บ้านวัยยี่สิบต้นๆ

“เดี๋ยวค่ะน้องขนุน ข้าวกล่องค่ะ”

“ขอบคุณครับอากิ่ง”

เด็กชายกอดกล่องปิ่นโตไปหาคนที่กำลังเร่งอยู่ด้านนอก

“มาแล้วครับป๊ะป๋า”

“พร้อมแล้วใช่มั้ย ไม่ลืมข้าวกล่องนะ”

“ไม่ลืมครับ” เด็กชายตอบเสียงใสพร้อมรอยยิ้มร่าเริง

“คุณเมฆคะ เย็นนี้จะให้กิ่งไปรับน้องขนุนมั้ยคะ”

“วันนี้ผมไปรับเอง มีนัดกับเจ้าตัวแสบ เลื่อนนัดมาหลายรอบแล้วด้วย”

“งั้นกิ่งจะเตรียมอาหารมื้อเย็นไว้ให้นะคะ”

เมฆาพยักหน้ารับ ก่อนจะอุ้มร่างเด็กน้อยขึ้นรถยนต์คันโตซึ่งมีคาร์ซีทอยู่ด้านหลัง ชายหนุ่มยีศีรษะเด็กน้อย แล้วขึ้นประจำตำแหน่งคนขับ ขนุนรู้หน้าที่ของตัวเอง จึงรีบรัดเข็มขัดนิรภัยด้วยติดนิสัย

“ป๊ะป๋าค้าบ วันนี้มีคุณครูคนใหม่ด้วย”

“หืม? ที่จะมาดูแลห้องช้างน้อยของขนุนแทนครูวุ้นน่ะเหรอ”

“ใช่ค้าบ ครูวุ้นแต่งงาน ก็เลยมีครูคนใหม่มาแทน”

“วันนี้เลยดูตื่นเต้นน่ะเหรอ” เมฆาเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม ขณะหักพวงมาลัยรถยนต์ออกจากหมู่บ้าน

“ใช่ครับป๊ะป๋า ขนุนจะได้ครูคนใหม่ เย้ๆๆๆ” เด็กชายยกมือแสดงความดีใจ

คนถูกเรียกว่า ‘ป๊ะป๋า’ ยิ้มขำ จากนั้นจึงหันไปมองเวลาบนหน้าปัดดิจิตอล เมื่อเห็นว่าใกล้เวลาโรงเรียนเข้า เขาจึงเร่งเครื่องยนต์ให้เร็วขึ้น

“เอาล่ะ! ถึงแล้วขนุน”

เมฆาลงจากรถ แล้วเปิดประตูด้านหลัง ก่อนจะอุ้มร่างขนุนลงจากรถคันโต แล้วจับจูงมือเด็กน้อยไปยังประตูโรงเรียนอนุบาลเศราพริม ทว่าต้องชะงักเท้าเมื่อได้ยินเสียงเครื่องยนต์ที่เข้ามาจอดเทียบหน้าโรงเรียน

“ขอบคุณครับพี่ ถ้าไม่ได้พี่ผมต้องสายแน่ๆ เลย วันนี้วันแรกด้วย”

“ก็แกมัน...”

“ผมไปก่อนนะครับ”

พูดจบ ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งก็วิ่งผ่านหน้าผู้ปกครองและเด็กๆ เข้าไปด้านในโรงเรียน ทิ้งให้คนมาส่งได้แต่อ้าปากค้าง ที่น้องชายทิ้งกันไปดื้อๆ โดยไม่คิดฟังคำเทศนาของเขาเลย

“ไอ้ทู! กลับบ้านเมื่อไหร่ พี่จะบ่นให้หูชาเลย”

“ป๊ะป๋า...ครูคนใหม่ใช่มั้ย”

เมฆาหันกลับมามองคนที่เขย่ามือ ก่อนจะหันไปมองคนที่ยังบ่นไม่หยุด ชายหนุ่มขมวดคิ้ว รู้สึกคุ้นเคยกับน้ำเสียงที่อีกฝ่ายพูดอย่างประหลาด ราวกับเคยรู้จัก สนิทสนมกันมาก่อน

“ป๊ะป๋ามองอะไรครับ”

“ไม่มีอะไร เอาล่ะ...สวัสดีคุณครู แล้วเข้าโรงเรียนได้แล้ว”

“ครับผ้ม!”

ขนุนยิ้มกว้าง เมฆาจึงก้มลงจูบศีรษะเด็กน้อย แล้วมองตามร่างอวบประนมมือพลางส่งเสียงทักทายคุณครู แล้วหันมาโบกมือให้เขา จากนั้นจึงเข้าไปในโรงเรียน

เมฆาคลี่ยิ้ม ก่อนจะหมุนส้นเท้าเพื่อกลับไปที่รถ ทว่ากลับถูกขวางด้วยร่างสูงที่สวมหมวกกันน็อคเต็มใบ ซึ่งเป็นคนที่เขานึกสงสัยเมื่อครู่ว่าเคยรู้จักกัน

“ก็ว่าทำไมเสียงคุ้นๆ ไอ้เมฆนี่หว่า ไหนว่าไปเรียนต่อเมืองนอกไง แล้วนี่กลับมาเมื่อไหร่ แล้วมีลูกแล้วเหรอวะ”

คนถูกถามรัวๆ ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง ทว่าก่อนจะได้เอ่ยถาม อีกฝ่ายก็ถอดหมวกกันน็อกออก เผยให้เห็นใบหน้าขาวที่เขาจำได้ดี

“ไอ้เก๋า!”

“เออ! ฉันเอง”

เมฆายิ้มกว้างทันทีเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายคือเพื่อนรักสมัยมัธยม ก่อนจะแยกย้ายกันไปเรียนมหาวิทยาลัย ซึ่งเขาต้องไปเรียนต่างประเทศ ขณะที่ไอ้เก๋า หรือปลาเก๋า หรือนายกรวิชญ์ไปเรียนในกรุงเทพฯ หากนี่คือกรวิชญ์...คนที่วิ่งเข้าไปก็ต้องเป็นน้องชายตัวแสบของเพื่อนรักน่ะสิ!

“เดี๋ยวนะ ถ้านายยืนอยู่นี่ คนที่วิ่งเข้าไปเมื่อกี้ก็...”

“ใช่! ไอ้ทูไง มันกลับมาอยู่บ้านแม่ตั้งแต่เดือนก่อนน่ะ”

เมฆายกมือปิดริมฝีปาก เพื่อซ่อนรอยยิ้มที่ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ใครจะไปคิดว่าเขาจะได้เจอน้องชายคนเล็กของเพื่อนสมัยมัธยมอีก ดูท่าว่าคุณครูคนใหม่ของไอ้ตัวแสบจะต้องแสบยิ่งกว่าแน่ๆ

“ว่าแต่นายแต่งงานแล้วเหรอเมฆ”

“เรื่องมันยาวน่ะ แต่ฉันยังไม่ได้แต่งงาน”

“แล้วนี่นายกลับมาอยู่นี่นานยัง”

“เพิ่งกลับมาเมื่อต้นปี พอดีโดนย้ายงานมาที่นี่ ก็เลยกลับมาอยู่ที่บ้านเก่า”

“ถ้าไอ้ทูรู้ คงอยากกลับไปอยู่กับพ่อแน่เลยว่ะ ยังไงก็อย่าไปแกล้งมันนะเว้ย อีกอย่าง...อาทิตย์หน้าฉันต้องย้ายไปทำงานต่างประเทศแล้ว นี่ก็นึกห่วงมันอยู่ ถ้านายมาอยู่นี่ ก็ฝากน้องฉันด้วยนะ”

“แล้วทำไมน้องนายกลับมาอยู่นี่ล่ะ อยู่กับพ่อก็ดีแล้วนี่”

“นายต้องถามมันเองแล้วล่ะ เรื่องบางเรื่อง...ฉันก็ไม่อยากไปยุ่งด้วยหรอก” กรวิชญ์ไหวไหล่ ก่อนจะนึกขึ้นได้ “ตายโหง! ฉันก็จะสายแล้วนี่หว่า ไปก่อนนะเว้ย มีประชุมช่วงเช้าด้วย เอาไว้แวะไปที่บ้านสิ หรือไม่ฉันจะแวะไปหาก่อนบินไปนอก”

“ได้เลย พาทูมาด้วยล่ะ”

“เออๆ” กรวิชญ์รับปากส่งๆ ขณะสวมหมวกกันน็อก แล้วสตาร์ทบิ๊กไบค์ของตน

เมื่อคล้อยหลังกรวิชญ์ เมฆาก็ยิ้มกว้างทันที ดวงตาคมเป็นประกาย เมื่อนึกถึงร่างสูงที่วิ่งเข้าไป ก็ให้นึกว่าอีกฝ่ายดูไม่เปลี่ยนไปจากเดิมสักนิด ยังคงร่าเริงไม่ต่างจากในอดีต

ได้เจอกันซะทีนะ...ปลาทู’

**TBC**

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย lolipop
มาลองงานวายย
เมื่อ 4 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย Puma1008
ขอบคุณค่ะรอๆๆๆๆๆๆ
เมื่อ 10 เดือน 3 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว