ภารกิจพลิกชะตาฟ้า-คาราวะท่านอาจารย์ฮั่ว

โดย  Phoenix_C

ภารกิจพลิกชะตาฟ้า

คาราวะท่านอาจารย์ฮั่ว

เมื่อหม่าซ่วนฉีหลับไปอีกครั้ง ฮั่วปิงจงจึงหันไปกล่าวกับหม่าซ่วนตงและเมิ่งฉีเซียง

“ท่านแม่ทัพ ฮูหยินใหญ่ พวกท่านไม่ต้องกังวล ตอนนี้คุณหนูใหญ่ปลอดภัยแล้ว เพียงแต่ต้องพักฟื้นอีกสักระยะหนึ่ง เพื่อให้ร่างกายฟื้นตัวเพราะจะต้องเดินทางไกล นอกจากกินโอสถแล้วข้ายังต้องใช้เวทย์เพื่อรักษาอาการคุณหนูใหญ่ ดังนั้นข้าขออยู่เพียงลำพังกับคุณหนูได้หรือไม่”

“เชิญท่านผู้ปรุงโอสถฮั่ว ข้าจะให้สาวใช้รอรับใช้อยู่ด้านนอก หากท่านต้องการสิ่งใดสามารถเรียกใช้นางได้ตลอดเวลา” หลังจากนั้นท่านแม่ทัพ ฮูหยินใหญ่และสาวใช้จึงพากันออกจากห้องไป เหลือเพียงฮั่วปิงจงกับหม่าซ่วนฉี

“คุณหนูหม่า” เสียงของฮั่วปิงจงเรียกให้หม่าซ่วนฉีลืมตาขึ้น นางหันไปมองตามเสียงเรียก เห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาปานเทพเซียนในชุดขาวนั่งอยู่ข้างเตียงเพียงผู้เดียว

หม่าซ่วนฉีพยายามจะลุกขึ้นมาคุย ฮั่วปิงจงจึงประคองให้นางลุกนั่ง ก่อนจะเอ่ยถาม

“คุณหนูใหญ่คงเข้าใจเรื่องทั้งหมดแล้วใช่หรือไม่”

“ท่านรู้ได้อย่างไร หรือว่าท่านคือคนที่ผู้เฒ่าดูแลดวงชะตาพูดถึง”

ฮั้วปิงจงยิ้มน้อย ๆ “ใช่แล้ว แม่นางน้อย”

หม่าซ่วนฉีหมวดคิ้ว “ข้าหรือแม่นางน้อย ปีนี้ข้าอายุยี่สิบสี่ปีแล้วนะ”

พูดจบความทรงจำของร่างเดิมก็ไหลบ่าเข้ามาในสมองนางทันที เฮ้ย! ร่างนี้อายุสิบสองปี นี่นางต้องอยู่ในร่างเด็กเนี่ยนะ

ฮั่วปิงจงรู้ว่าหม่าซ่วนฉีคิดอะไรอยู่ จึงกล่าวว่า “นี่คือลิขิตสวรรค์ เจ้ามิจำเป็นต้องคิดให้มากมาย”

“เฮ้อ ข้าเข้าใจแล้ว ทีนี้ท่านช่วยอธิบายให้ข้าฟังหน่อย ว่าข้าต้องทำเช่นไรบ้าง แล้วอะไรคือสิ่งที่ข้าได้รับมอบหมายให้ทำ”

ฮั่วปิงจงประหลาดใจเล็กน้อยที่นางเป็นคนปล่อยวางและเข้าใจอะไรได้โดยง่าย

“เรื่องภารกิจนั้น เมื่อถึงเวลาเจ้าจะรู้เอง เพราะข้าก็มิสามารถบอกเจ้าได้ ข้ามีหน้าที่เพียงคอยฝึกฝนเจ้าให้แข็งแกร่งในทุก ๆ ด้าน แต่ข้าว่าเจ้าคงใช้เวลามินานนักหรอก จริงหรือไม่แม่นางน้อย” ฮั่วปิงจงหัวเราะเบา ๆ

“ท่านรู้เรื่องที่ข้าขอพรด้วยหรือ” หม่าซ่วนฉีถาม “ข้าขอถามท่านอย่างหนึ่งได้หรือไม่ ท่านเป็นคนหรือเซียน”

ฮั่วปิงจงไม่ตอบคำ เขาเพียงส่งเสียงหัวเราะแผ่วเบา

“หึ หึ ข้าเป็นอาจารย์เจ้า อีกสองวันเจ้าต้องตามข้าขึ้นเขา ช่วงสองวันนี้เจ้าจัดการธุระต่าง ๆ ให้เรียบร้อยเสีย”

“ได้เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์”

หม่าซ่วนฉีประสานมือทำความเคารพเหมือนที่ดูจากหนังจีนกำลังภายใน ฮั่วปิงจงมองนางด้วยสายตาเอ็นดู

“อ้อ ต่อหน้าผู้อื่น เจ้าเรียกข้าว่าผู้อาวุโสฮั่ว”

“เจ้าค่ะ ศิษย์ทราบแล้ว” ฮั่วปิงจงยื่นยาให้นางขวดหนึ่งและตำราเก่าแก่อีกสองเล่ม หม่าซ่วนฉีรับมา

“นี่คือยาไท่หยางฟง เป็นยาฟื้นฟูร่างกายจากบาดแผลภายในและช่วยปรับลมปราณให้สมดุลเพื่อฝึกยุทธ์ ส่วนหนังสือสองเล่มนี้คือตำราหน้ากากเทพ เจ้าคงมีความทรงจำเก่าของเจ้าของร่างนี้อยู่บ้าง แม้นางจะอายุยังน้อย แต่เรื่องทำหน้ากากหนังมนุษย์ นางถือว่ามีพรสวรรค์ทีเดียว”

ฮั่วปิงจงเอ่ย สายตาเขาชื่นชมคุณหนูใหญ่ตระกลูหม่าไม่น้อย

“ส่วนอีกเล่มคือผู้สร้างมิติเวทย์ เจ้าสามารถสร้างอีกมิติหนึ่งที่คู่ขนานกัน ในแต่ละขั้นของการฝึกจะทำให้เจ้าสามารถขยายมิติของเจ้าให้กว้างขึ้น มิตินี้สามารถเก็บของต่าง ๆ ได้ และที่สำคัญในมิตินั้น เจ้าสามารถถอดจิตเข้าไปฝึกฝนวิชาโดยจะมีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้นเท่าตัว แต่ขณะเจ้าถอดจิตเข้าไปฝึกในมิติ ร่างเจ้าที่อยู่นอกมิติเวทย์จะเหมือนหลับใหล หากฝึกถึงขั้นสูงได้เจ้าจะสามารถใช้ได้ทั้งสองมิติในเวลาเดียวกัน” ชายหนุ่มวรรคเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อด้วยเสียงเรียบนิ่ง

“แต่เจ้าต้องระวังไว้ให้ดี ผู้ใช้มิติเวทย์ในโลกนี้มีเพียงสามคน หนึ่งในนั้นคือเจ้า หากมีผู้ใดล่วงรู้ เจ้าอาจหาความสงบสุขมิได้ จะมีผู้ต้องการใช้ประโยชน์จากเจ้า เจ้าอาจมีภัยอันตรายถึงชีวิตได้ เอาล่ะ ข้าก็พูดเสียยืดยาว เจ้าต้องพักผ่อนมาก ๆ ข้าไปก่อน อีกสองวัน ข้าจะมาเยี่ยมเจ้าใหม่”

“ศิษย์น้อมส่งอาจารย์”

เวิ่นลั่วเหยียน นางรับใช้ซึ่งยืนคอยรับคำสั่งอยู่หน้าห้อง ครั้นเห็นฮั่วปิงจงเดินออกมาจากห้องคุณหนู นางก็ย่อตัวทำความเคารพก่อนจะรีบเข้าไปดูหม่าซ่วนฉี

“คุณหนูเจ้าคะ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง เจ็บตรงไหนหรือไม่”

“เจ้าคือลั่วเหยียนใช่หรือไม่” เวิ่นลั่วเหยียนได้ยินก็ทำท่าตื่นตะลึง หญิงสาวรีบสำรวจคุณหนูของนางเป็นการใหญ่

“คุณหนูจำบ่าวมิได้หรือเจ้าคะ ท่านยังป่วยหนักแน่นอนเลยเจ้าค่ะ บ่าวจะรีบออกไปตามท่านผู้ปรุงโอสถฮั่วให้นะเจ้าคะ” หม่าซ่วนฉีรีบดึงมือลั่วเหยียนไว้

“ลั่วเหยียน ข้ามิได้เป็นอะไร ข้าเพียงมึนศีรษะเล็กน้อยเท่านั้น อย่าได้ตื่นตกใจไปเลย”

“จริง ๆ นะเจ้าคะ อย่าหลอกบ่าวนะเจ้าคะ” หม่าซ่วนฉีเห็นสาวใช้ยังดูตระหนกอยู่จึงรีบตัดบท

“ตอนนี้ข้าหิวแล้ว เจ้าหาอะไรให้ข้าทานก่อนได้หรือไม่”

“ได้เจ้าค่ะ บ่าวจะรีบไปที่ห้องครัว คุณหนูรอบ่าวสักครู่นะเจ้าคะ”

ช่วงที่เวิ่นลั่วเหยียนกำลังเดินออกไป แม่ทัพและฮูหยินใหญ่ก็เข้ามาพอดี นางจึงทำความเคารพแล้วปลีกตัวไปอีกทาง

“ฉีเอ๋อ เจ้าฟื้นแล้ว รู้สึกอย่างไรบ้างลูกแม่” เมิ่งฉีเซียนเข้ามานั่งข้างเตียงบุตรสาวแล้วกุมมือนางไว้

ส่วนหม่าซ่วนตงก็ลูบศีรษะหม่าซ่วนฉี “พ่อรู้สึกผิดต่อเจ้าเหลือเกิน ฉีเอ๋อ หากมิใช่เพราะพ่อ เจ้าคงมิต้องเป็นเยี่ยงนี้”

“ท่านพ่อ ท่านแม่ อย่าได้กล่าวเช่นนี้ ลูกมิได้เป็นอะไรแล้ว ข้าแข็งแรงดี ซ้ำยังอยากทานอาหารด้วย ท่านทั้งสองอย่าได้กังวลและกล่าวโทษตัวเองเลย มิเช่นนั้นข้าคงรู้สึกผิดบาปที่ทำให้ท่านทั้งสองต้องเป็นห่วง”

“ตายจริง! แม่ลืมไปเลยว่าเจ้ายังมิได้ทานอะไรมาตั้งแต่เมื่อวาน แม่จะรีบเข้าครัวไปทำของโปรดเจ้ามาให้” เมิ่งฉีเซียงเมื่อได้ยินว่าบุตรสาวอยากอาหารก็รีบกุลีกุจอออกไปทำอาหารให้หม่าซ่วนฉีทันที

“ท่านแม่มิต้องไปหรอกเจ้าค่ะ ลั่วเหยียนไปจัดการให้แล้ว”

“มิได้หรอกฉีเอ๋อ แม่เข้าไปดูเองดีกว่า” ว่าแล้วมารดาของนางก็รีบเดินไปยังห้องครัว เหลือเพียงสองคนพ่อลูก หม่าซ่วนตงเข้ามานั่งแทนที่ภรรยา ก่อนเอ่ยกับบุตรสาว

“ฉีเอ๋อ เจ้ารู้แล้วใช่หรือไม่ ว่าเจ้าต้องขึ้นเขาไปรักษาตัวกับท่านผู้ปรุงโอสถฮั่วในอีกสองวัน”

“ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ ท่านพ่อมิต้องเป็นห่วงลูกนะเจ้านะคะ ท่านอาวุโสฮั่วจะดูแลลูกอย่างดี มิช้าลูกก็จะแข็งแรง แล้วจะรีบกลับมาหาท่านพ่อ ท่านแม่และพี่ใหญ่”

“ฉีเอ๋อลูกรัก เจ้าโตขึ้นจริง ๆ มิใช่เด็กน้อยที่เอาแต่ร้องไห้ เอาแต่ใจเหมือนเมื่อก่อน พ่อจะให้ลั่วเหยียนตามไปดูแลเจ้า” หม่าซ่วนตงมองหม่าซ่วนฉีด้วยความเป็นห่วง

“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านพ่อ”

“พ่อจะออกไปก่อน เจ้าจะได้พักผ่อน”

“เจ้าค่ะท่านพ่อ”

ตอนนี้ยังใช้คำปกติอยู่นะคะ รอผลโหวต ไรท์กำลังรีไรท์บางช่วงที่เวิ่นเว้อออก และใส่ช่วงหนุ่มขนอ้อย และเวทย์ที่นางเอกฝึก ช่วงนี้อาจทำผลโหวตเยอะนิดนึงนะคะ อย่าลืมมากดติดตามกันเยอะ ๆ นะคะ จะได้เป็นกำลังให้ไรท์สู้ต่อไป

อยากอ่านคอมเม้นท์จากรีด เพื่อเป็นกำลังใจ ส่งมาหน่อยนะคะ

special thanks

ขอบคุณรีดที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จครั้งนี้ ถ้าไม่มีพวกคุณคอยให้กำลังใจ ช่วยคิด ช่วยแก้ไขงาน เรื่องนี้คงไม่ออกมาดีแบบนี้ ไรท์ขอบคุณจากใจค่ะ

รีดที่น่ารักคะ กำลังใจเป็นสิ่งสำคัญสำหรับนักเขียนทุกคน ถ้าชอบ กด Like Share และ Favoriteให้ด้วย จะได้รู้ว่ามีคนอยากอ่านเรื่องของเราอยู่

กราบขอบพระคุณค่า

ไรท์

เหมือนเดิมนะคะ

1 เม้นท์ = 1 กำลังใจ

1 โหวต = 1แรงเชียร์

1 แชร์ = 1เสียงชื่นชม

1 กดติดตาม = 100 ล้านกำลังใจ เพราะไรท์จะได้รู้ว่ามีรีดชอบอ่านแค่ไหน

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Mamiiz L Ikita
อยากรู้ต่อแล้วละ..
เมื่อ 1 ปี 3 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย ชนิดาภา พยัพพานนท์
ขอบคุณนะคะที่เขียนนิยายดีๆมาให้รีดได้อ่านคะ
เมื่อ 1 ปี 3 เดือนที่แล้ว

รีวิว