พ่ายสวาท (โรมานซ์ 20+)

บทที่ 2 เวลาไม่คอยท่า...(70%)

E-book พ่ายสวาทพร้อมโหลดแล้วค่ะ

จัดราคาโปรโมชั่นเพียง 69 บาท ในช่วงเเรกทืี่ลงขายอยู่นะคะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNTc4MTY0IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiNzIyODciO30

สไลกราบขอบคุณคนโหลดทุกๆ คนคร้า

----------------------------------------------------------------------------

บทที่2

เวลาไม่คอยท่า

เวลาที่ดารันขอไว้นั้นมันกลับไม่คอยท่าคนใจเสาะอย่างเธอเสียแล้วนั่นเพราะเวลานี้มีผู้หญิงอีกคนที่พร้อมจะเข้ามารักษาแผลใจให้โฮมได้ปรากฏตัวขึ้น

ผู้หญิงที่เพียบพร้อมด้วยรูปร่างหน้าตา หน้าที่การงาน ฐานะทางครอบครัวและหน้าตาทางสังคม แถมยังเป็นคนเคยรักของโฮมอีกต่างหาก ทุกอย่างที่กล่าวมาเธอจึงได้เปรียบกว่าใคร

“ในที่สุดฉันก็มีวันนี้” ฟ้ารุ่งยิ้มดีใจที่รู้ว่าตอนนี้โฮมกลับมาโสดอีกครั้ง คำสาปแช่งของเธอที่ขอให้ดารินตายวันละสิบๆ รอบดูเหมือนจะได้ผลเกินคาดเสียอีก เพราะจากวันแรกที่เธอรู้ข่าวว่าดารินป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายจนถึงวันที่เธอไปร่วมงานเผาศพก็แค่สองเดือนเท่านั้นเอง

เมื่อไม่มีเสี้ยนหนามหัวใจเช่นนี้แล้วฟ้ารุ่งจึงต้องรุก หวังรื้อฟื้นถ่านไฟเก่าให้มันกลับมาลุกโหมอีกครั้ง ถ้าทำได้เธอก็คือผู้ชนะที่สามารถคว้าหัวใจของโฮมมาครองได้สำเร็จ หัวใจที่เธอเคยขยี้มันทิ้งมาแล้วครั้งหนึ่งกับมือ แต่เวลานี้เธอกลับมีเหตุผลให้อยากได้มันคืนมา

เมื่อมีแผนในหัวแบบนี้ ฟ้ารุ่งจึงแต่งตัวให้สวยที่สุด เลือกชุดแบรนด์เนมที่แพงที่สุดพรมน้ำหอมกลิ่นที่โฮมนั้นชื่นชอบมากที่สุดค่ำนี้เธอรู้ว่าโฮมไม่ได้มีนัดกับลูกค้าที่ไหนจึงแวะมาหาเขาที่บ้านโดยไม่แจ้งล่วงหน้า นั่นเพราะจงใจมาเพื่อมัดมือชกให้เขาปฏิเสธไม่ได้ ฟ้ารุ่งมาพร้อมอาหารจากโรงแรมดังที่เมื่อก่อนเธอกับเขาชอบไปนั่งดินเนอร์ด้วยกันบ่อยๆ

“ฟ้ารุ่ง” น้ำเสียงของโฮมดูจะแปลกใจนิดหน่อยที่เห็นคนรักเก่ามาอยู่หน้าบ้านในเวลานี้ เพราะหลังจากที่ถูกเธอบอกเลิก ฟ้ารุ่งก็หายไปจากชีวิตเขาแทบจะทันที

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ได้ยินข่าวคราวเธอมาบ้าง รู้ว่าเธอคือสาวสวยที่เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่างและยังอยู่ในสถานะโสดที่หนุ่มๆ จากหลากหลายสังคมให้ความสนใจ เธอจึงเปิดโอกาสลองศึกษาใจคนนั้นคนนี้ส่งผลให้เธอเป็นดั่งดาวในหมู่เดือนก็ว่าได้ แต่แล้ววันหนึ่งเขากลับได้พบเธอที่งานศพของดาริน แม้จะไม่ได้พูดคุยอะไรกันก็ตาม

“ใช่ค่ะ…ฟ้าเอง นี่จะไม่เปิดประตูให้ฟ้าเข้าบ้านหน่อยเหรอคะโฮม” แขกไม่ได้รับเชิญโปรยยิ้มหวานแต่ทว่าน้ำเสียงที่เอ่ยเรียกชายหนุ่มนั้นหวานกว่า นั่นทำให้โฮมจำต้องเปิดประตูต้อนรับเธอ ไม่ใช่เพราะหลงคำหวานแต่เพราะไม่อาจเลี่ยงได้ต่างหาก

“เชิญครับ”

“ขอบคุณนะคะโฮม คุณนี่ยังน่ารักไม่เปลี่ยน” คำพูดของฟ้ารุ่งเหมือนสะกิดเรื่องราวในอดีตของโฮมให้เปิดออก แม้ตอนนี้เขากับเธอจะได้ชื่อว่าเป็นอดีตของกันและกันไปแล้ว แต่ความทรงจำครั้งยังรักมันก็ยากจะลบเลือนทิ้งไปได้ง่ายๆ สำหรับโฮมแม้ความทรงจำยังคงอยู่ แต่ทว่าความรักที่เคยมีกลับจางหายไปเสียแล้ว

“ฟ้าเสียใจเรื่องคุณหนูเอิงด้วยนะคะ เธอไม่น่าอายุสั้นแบบนั้นเลย” สีหน้าและแววตาของฟ้ารุ่งแสดงออกว่าเธอกำลังเสียใจกับการสูญเสียของโฮม

ทว่าชายหนุ่มกลับไม่รู้สึกแบบนั้น การที่จู่ๆ เธอก็มาหาเขาที่บ้านแบบนี้ มันต้องมีอะไรบางอย่างแน่นอน หนึ่งในคำถามที่เกิดขึ้นในหัวคือฟ้ารุ่งรู้ได้ยังไงว่าเขาย้ายมาอยู่บ้านหลังนี้ คงไหว้วานให้นักสืบเอกชนทำงานให้อีกตามเคยสินะ คนแบบเธออยากรู้อะไรก็แค่ใช้เงินซื้อมา

“นี่ก็เกือบจะหกโมงเย็นแล้ว คุณกินอะไรหรือยัง” ฟ้ารุ่งไม่รอให้โฮมได้เอ่ยอะไรก็ยิงคำถามใส่เขาอีกประโยค

“ยังครับ” เสียงทุ้มเอ่ยบอก วันนี้เขาประชุมกับลูกค้าเสร็จก่อนเวลาพอสมควร สิ่งเดียวที่ต้องการคือตรงดิ่งกลับบ้าน เพราะอยากมานั่งกินมื้อเย็นกับดารัน แต่ดูเหมือนแผนวันนี้จะไม่ค่อยราบรื่นสักเท่าไหร่

“ดีจังค่ะ เราจะได้ดินเนอร์กัน อืมม์…จะจัดโต๊ะมุมไหนดีนะ ในบ้านหรือนอกบ้านดี ฟ้าว่าจัดโต๊ะที่ริมบ่อปลาแล้วกันนะคะ จุดนี้ถ้าฟ้ามืดแล้วคงโรแมนติกดี” เธอพูดเองเออเองก่อนจะเดินสำรวจรอบๆ บ้านของโฮมราวกับเป็นเจ้าของ พร้อมกับจัดแจงทุกอย่างเสร็จสรรพ ส่วนเจ้าของบ้านได้แต่ยืนมองนิ่งๆ

“คุณจะทำอะไร” น้ำเสียงที่ฟังดูห้วนนิดหน่อยเอ่ยถามขึ้น คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยว่าฟ้ารุ่งนั้นคิดจะทำอะไรกันแน่ เพราะเธอคงไม่ได้บังเอิญผ่านมาที่นี่แน่นอน

“จัดโต๊ะดินเนอร์ของเราไงคะ ฟ้าสั่งอาหารจากโรงแรมที่เราสองคนเคยไปดินเนอร์ด้วยกันบ่อยๆ มาเชียวนะ รับรองว่าคุณต้องชอบแน่ๆ”

“ฟ้า”

“ระหว่างรอฟ้าจัดโต๊ะ คุณก็ขึ้นไปอาบน้ำแล้วเปลี่ยนชุดใหม่ให้หล่อที่สุด จากนั้นค่อยลงมาดินเนอร์กับฟ้านะคะโฮม นะคะ” ฟ้ารุ่งไม่สนใจสีหน้าและท่าทางของโฮมแม้แต่น้อย เธอโปรยยิ้มให้เขาหวังสยบทุกอย่างเหมือนที่ผ่านๆ มา แต่ดูเหมือนครั้งนี้ฟ้ารุ่งจะคาดการณ์อะไรผิดไป

“ต้องขอโทษด้วย วันนี้ผมไม่สะดวก”

“ทำไมล่ะคะโฮม” มือนุ่มของฟ้ารุ่งที่โฮมนั้นเคยสัมผัสเคยจูบวางหมับลงบนแขนเขาแล้วบีบเบาๆ พร้อมรอยยิ้มที่ยังคงส่งมาไม่หยุด

“เพราะผมมีนัดแล้ว”

“นัดแล้วก็เลิกนัดได้นี่คะ ทีเมื่อก่อนคุณก็ทำแบบนี้บ่อยๆ เพราะคุณให้ความสำคัญกับฟ้า ฟ้าต้องเป็นที่หนึ่งเสมอ จริงไหม”

“ใช่ครับ นั่นมันเมื่อก่อน เมื่อก่อนที่มีความหมายอีกอย่างว่าเป็นอดีตไปแล้ว” ประโยคแรกของโฮมทำให้ฟ้ารุ่งใจชื้นได้ไม่น้อย เพราะหลงคิดว่าเขายังแคร์ แต่ทว่าประโยคถัดมาต่างหากที่ทำเอาเธออึ้งจนยิ้มไม่ออก แต่ก็พยายามแก้ไขสถานการณ์

“โฮม!ทำไมคุณถึงใจร้ายพูดกับฟ้าแบบนี้ล่ะคะ นี่แสดงว่าคุณยังโกรธฟ้าอยู่ใช่ไหม ขอโทษนะคะที่ฟ้าใจร้ายทิ้งคุณไปโดยไม่บอกไม่กล่าวจนทำให้คุณเจ็บหนักครองตัวเป็นโสดมาตั้งหลายปี เพราะฟ้าใช่ไหมที่เป็นแรงผลักทำให้คุณตัดสินใจแต่งงานกับดารินทั้งๆ ที่ก็เพิ่งรู้จักกันแค่ไม่กี่เดือนเอง” ฟ้ารุ่งเอ่ยอย่างมั่นใจ แต่คนฟังกลับยิ้มออกมา

“คุณนี่รู้ใจผมราวกับมานั่งอยู่ข้างใน”

“ก็แน่สิ เรารักกันมาตั้งห้าปีเชียวนะ ทำไมฟ้าถึงจะไม่รู้ใจโฮมล่ะคะ” สีหน้าของเธอเวลานี้เหมือนผู้ชนะก็ว่าได้ เป็นอย่างที่คิดไม่มีผิด โฮมแต่งงานเพราะเธอ

“แล้วตอนนี้ฟ้ารู้ไหมครับ ว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่” โฮมเอ่ยยิ้มๆ แต่มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ฟ้ารุ่งเย็นวาบแปลกๆ แต่คนอย่างเธอนะหรือจะยอมแพ้อะไรง่ายๆ ไม่มีทาง!

“คุณกำลังคิดถึงฟ้า คิดถึงค่ำคืนอันเร่าร้อนของเรา ยังไงคืนนี้เรามาทบทวนความหลังกันหน่อยไหมคะ ฟ้าอยากรู้ว่าคุณจะยังคงร้อนแรงเหมือนเมื่อก่อนหรือเปล่า” ฟ้ารุ่งเอ่ยเข้าข้างตัวเองได้อย่างมั่นอกมั่นใจ ผิดกับคนฟังที่ส่ายหน้าให้เธอเบาๆ

“หึหึ…เดาสุ่ม” คำพูดที่ได้ยินทำเอาฟ้ารุ่งหน้าเสีย เธอสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ แต่ก็ปลอบใจตัวเองว่าที่โฮมยังคงปั้นปึ่งใส่แบบนี้คงเพราะเขายังโกรธอยู่ เธอง้ออีกไม่นานเขาก็จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม

“อย่าโกหกใจตัวเองหน่อยเลยค่ะโฮม ฟ้ามองตาก็รู้ว่าคุณคิดอะไร”

“คุณนั่นแหละที่กำลังโกหกตัวเองอยู่”

“ฟ้าไม่ได้โกหกอะไรทั้งนั้นค่ะ ฟ้ามาเพราะความจริงใจ อยากมาขอโทษกับสิ่งที่ได้ก่อ รวมทั้งอยากมาขอโอกาสให้เราได้เริ่มต้นกันใหม่อีกครั้ง” ฟ้ารุ่งมีเหตุผลให้เธอต้องแบกหน้ามาหาโฮมวันนี้ เพราะเขาคือเป้าหมายที่ดีที่สุดสำหรับลูกที่อยู่ในท้องของเธอ ลูกที่ต่อให้รู้ว่าใครเป็นพ่อ เธอก็จะไม่ยอมให้เขาเป็น สู้หาพ่อคนใหม่ที่เหมาะสมให้กับลูกของเธอน่าจะดีกว่า

และเวลานี้โฮมคือคนที่เหมาะสมที่สุด คงต้องขอบคุณภรรยาของเขาที่ด่วนจากไปตั้งแต่อายุยังน้อย ไม่อย่างนั้นเธอคงต้องทุกข์ใจเรื่องนี้ไปอีกนาน

“ผมคงให้โอกาสที่คุณขอไม่ได้” คำตัดรอนแบบไม่ลังเลของโฮมทำให้ความหวังของฟ้ารุ่งพังทลาย แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่มีวันยอมแพ้ เดินหน้ามาถึงขนาดนี้แล้วเรื่องอะไรจะกลับมือเปล่า

“โฮมคะ ได้โปรดอย่าตัดรอนฟ้าแบบนี้เลย ฟ้าผิดไปแล้ว”

“พอเถอะฟ้า ต่อให้คุณอ้อนวอนมากแค่ไหน ผมก็ให้คุณมากกว่านี้ไม่ได้”

“ถ้าคุณไม่ให้โอกาสฟ้า งั้นฟ้าก็จะอยู่ที่นี่ไม่ไปไหน” ฟ้ารุ่งหยิบไม้ตายออกมาใช้ แต่คราวนี้เธอกลับได้คำตอบที่ต่างไปจากเมื่อก่อนมาก

“งั้นก็เชิญคุณตามสบาย” เอ่ยจบโฮมก็เดินตรงไปยังประตูไม้ที่ถูกเจาะสร้างขึ้นมาเพื่อให้เขาเดินเข้าออกบ้านหลังข้างๆ ได้อย่างสะดวก หวังว่าเวลานี้ตัวช่วยสำคัญจะอยู่ที่บ้าน

“แล้วนั่นคุณจะไปไหนคะ”

“ผมบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอว่าผมมีนัด คุณก็ยังไม่ยอมเลิกรา ถ้าอยากนั่งดินเนอร์ใต้แสงเทียนอะไรนั่น งั้นก็คงต้องเชิญคุณนั่งคนเดียวตามสบายครับ”

“โฮมกลับมานะ กลับมาหาฟ้า คุณจะทิ้งฟ้าไว้แบบนี้ไม่ได้นะคะ กลับมา” ฟ้ารุ่งเต้นเร้าๆ เมื่อถูกทิ้งไว้แบบนี้ แต่พอตั้งสติได้แล้วก็รีบเดินตามโฮมไป นั่นเพราะอยากรู้ว่าเขานัดกับใคร และทันทีที่เดินผ่านประตูมาได้สายตาก็มองเห็นผู้หญิงหน้าจืดๆ ตัวเตี้ยๆ ไม่มีเทสเรื่องแฟชั่นสักนิดยืนอยู่ข้างๆ ว่าที่พ่อของลูกในท้องเธอ

“ผู้หญิงคนนี้เหรอคะที่คุณบอกว่ามีนัดด้วย”

“ครับ” เสียงทุ้มเอ่ยรับ ก่อนจะมองมายังดารันที่ยังยืนงงๆ มิหนำซ้ำตอนนี้ตัวเธอยังเปียกไปเกินครึ่ง คงกำลังรดน้ำต้นไม้เพราะหลักฐานคือสายยางที่ยังคงอยู่ในมือเธอเวลานี้

“เธอเป็นใคร” น้ำเสียงห้วนๆ ของฟ้ารุ่งเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับจับจ้องไปยังดารันเพื่อรอคำตอบ แค่แวบแรกฟ้ารุ่งก็รู้สึกไม่ถูกชะตาพานไม่ชอบหน้าดารันเสียแล้ว

“เอ่อ…” คนถูกถามอึกๆ อักๆ หันมองโฮมสลับกับผู้หญิงตรงหน้าไปมา แต่จากคำพูดและท่าทางที่ได้เห็น ดารันมั่นใจว่าทั้งคู่รู้จักกันมาก่อนหน้านี้แน่นอน

“ฉันถามก็ตอบมาสิ อ้ำๆ อึ้งๆ ไม่มีมารยาท” เมื่อดารันไม่ยอมบอกว่าเป็นใครเสียที ฟ้ารุ่งที่ใจร้อนก็เอ่ยถามเสียงดังอย่างไม่สบอารมณ์

“หนูเอยเป็นน้องสาวของหนูเอิงภรรยาผม” คำตอบที่ได้ยินจากโฮมทำให้ฟ้ารุ่งยิ้มเหยียดออกมา มันเป็นรอยยิ้มที่ดารันไม่ชอบเอาเสียเลย ไหนจะแววตาดูแคลนที่ผู้หญิงตรงหน้าใช้มองมายังเธอนั่นอีก

“อ้อ…ที่แท้ก็น้องเมีย เพิ่งรู้ว่าคุณคิดจะเป็นพญาเทครัว”

“ฟ้า!พูดอะไรกรุณาให้เกียรติหนูเอยเขาด้วย” โฮมจ้องมองคนเคยรักอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าจะได้ยินอะไรแบบนี้หลุดมาจากปากของฟ้ารุ่ง

แต่คำว่า‘พญาเทครัว’มันกลับก้องอยู่ในหัวเขาอย่างไม่อาจห้ามได้ นั่นเพราะโฮมคิดไม่ซื่อกับดารันจริงๆ คิดก่อนที่เธอจะเปลี่ยนสถานะมาเป็นน้องเมียเขาด้วยซ้ำ

“ทำไมคะ ทีกับฟ้าคนที่คบกับคุณมาถึงห้าปี คุณกลับจงใจออกห่าง แต่น้องเมียกลับอยากเข้าใกล้ อย่าคิดนะว่าฟ้ามองสายตาคุณไม่ออก” ฟ้ารุ่งมองไปยังโฮมนิ่งๆ ส่วนดารันนั้นดูเหมือนเธอจะจับใจความอะไรได้จากประโยคที่ได้ยิน ผู้หญิงตรงหน้ากับโฮมเคยคบหากันมาตั้งห้าปีเชียวเหรอ แล้วที่บอกว่าเขาอยากเข้าใกล้เธอมันคืออะไร

“หน้าตาก็ดูใสซื่อแต่ร่านอยากควงกับพี่เขยตัวเองจนตัวสั่น…ทุเรศ” คำพูดของฟ้ารุ่งทำเอาดารันอ้าปากเหวอไปเหมือนกัน

------------------------------------------------------------

อย่าลืมแวะไปอุดหนุน E-book กันนะคะ

ขอบคุณมากๆ ค่ะ

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย เหมียวน้อย
นางเอกร้ายๆๆๆๆบ้างสิ ไม่มันส์เลย!!!
เมื่อ 1 ปี 7 เดือนที่แล้ว

รีวิว