ภารกิจพลิกชะตาฟ้า-ตามหาพญามังกรหงส์และอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่หายสาญสูญ

โดย  Phoenix_C

ภารกิจพลิกชะตาฟ้า

ตามหาพญามังกรหงส์และอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่หายสาญสูญ

อ้ายซินไท่หยางหมิง องค์ชายแห่งแคว้นชิงหลงที่มาร่ำเรียนในสำนักศึกษาหลวง และออกตามหาสัตว์อสูรเวทย์เพื่อทำพันธสัญญาเช่นกัน องค์ชายห้า ออกมาหาสัตว์อสูรเวทย์พร้อมกับหลี่ฟางเทียนลูกชายแม่ทัพแคว้นต้าฉี องค์ชายห้า ตามล่าอสรพิษดำมา2วันแล้ว ไม่คิดว่าวันนี้จะเจออสรพิษดำและสาวงามล่มเมืองในป่าศักดิ์สิทธิ์ แต่หน้าเสียดายที่ไม่รู้นางเป็นใครชื่อแซ่อะไร แล้วเขาจะต้องตามหาได้ที่ไหน พลันคิดขึ้นได้เลยหันไปทางอสรพิษดำ

"อสรพิษดำเจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่านางเป็นใคร"

"ข้านึกว่าท่านลืมข้าแล้ว พวกมนุษย์นี่นะเห็นสาวงามก็ลืมหมดทุกอย่าง ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าไม่รู้หรอกว่านางคือใคร ข้ารู้เพียงแต่นางเป็นคนพิเศษและแข็งแกร่งมาก"

ไท่หยางหมิง ถอนใจอย่างเสียดายแต่เขาเชื่อสักวันเขาต้องหานางพบและได้เจอกันอีก

"เอาล่ะเราไปกันได้แล้ว เดี๋ยวฟางเทียนจะรอนาน" แล้วอสรพิษดำก็หดตัวแล้วก็ขดตัวไว้เหมือนเชือก ไท่หยางหมิงก็เก็บไว้ในสาบเสื้อ

ทางด้านหม่าซ่วนฉีที่ใช้วิชาตัวเบาเหาะออกมา ก็ไปทางน้ำตกที่อาจารย์บอก เมื่อมาถึงก็นั่งพักข้างน้ำตก เฟิ่งฉวี่ก็ส่งเสียงทำลายความเงียบขึ้นมา

"คุณหนู ท่านอย่าโกรธไปเลย เดี๋ยวข้าจะสั่งวิหคทั้งหลายแก้แค้นแทนท่านเอง เพียงแค่ท่านสั่งคำเดียว หรือคุณหนูจะเอาขลุ่ยวิหคทองไปเป่าเรียกและสั่งการเองก็ได้"

"ขลุ่ยวิหคทอง ของข้ามันเป็นหยกนะเฟิ่งฉวี่"

"นั่นเป็นขลุ่ยหยกธรรมดาสามารถเรียกได้แค่วิหคทั่วไป แต่ของข้าเป็นขลุ่ยวิหคทองสามารถเรียกวิหคทุกตัวในใต้หล้านี้ให้ทำตามคำสั่ง ต่อให้เป็นวิหคที่เป็นอสูรเวทย์ก็ไม่เว้น ยกเว้นท่านพญาหงส์และเหล่าบรรดาหงส์ทั้งหลายเป็นหงส์อยู่สูงกว่าวิหคเช่นพวกข้า"

"อ้อ ข้าเข้าใจแล้ว เรื่องของเจ้าคนน่าตายนั่นช่างมันเถอะ ข้าก็ได้แก้แค้นไปแล้ว ที่จริงข้าก็รู้ว่าเขาหาได้ตั้งใจไม่ เอาละเรามาถึงน้ำตกแล้ว เจ้าพอจะรู้มั้ยว่าอาวุธศักดิ์สิทธิ์ในตำนานที่สูญหายไปคืออะไร และมันอยู่ตรงไหน"

"ข้าก็ไม่ทราบคุณหนู แต่รอสักครู่เดี๋ยวข้าจะเรียกลูกน้องข้าที่อยู่บริเวณนี้มาถาม" พญาวิหคเพลิงก็ส่งกระแสจิตเรียกวิหคให้มาหา เพียงครู่หนึ่งเหยี่ยวเมฆาก็บินมาหาหม่าซ่วนฉี

พญาวิหคเพลิงก็ออกจากห้วงมิติ "ท่านพญาวิหคเพลิงเรียกข้ามามีสิ่งใดให้ข้ารับใช้"

"นี่คือนายหญิงของพวกเจ้า นายหญิงมีเรื่องจะถาม"

"โอ้ ข้าน้อยชื่อเฟยฮุ่ย คาราวะนายหญิง ต้องการจะถามอะไรข้าน้อย"

"ข้ามาตามหาอาวุธศักดิ์สิทธิที่หายสาบสูญไป อาจารย์ข้าบอกว่ามันอยู่แถวนี้ เจ้าพอจะรู้มั้ยว่ามันคืออะไรแล้วอยู่ที่ใด"

"ข้าไม่รู้ว่ามันคืออะไรขอรับนายหญิง รู้แต่ว่ามันเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่มีพญามังกรหงส์เป็นผู้ดูแล"

"พญามังกรหงส์ แล้วข้าจะสู้ได้อย่างไร เพียงแค่พญาหงส์ตัวเดียวข้าก็แทบไม่มั่นใจว่าจะชนะ ยังมีพญามังกรหงส์อีก ท่านอาจารย์ท่านแกล้งข้า หรือท่านอยากให้ข้าไปเกิดใหม่เนี่ย" หม่าซ่วนฉีฟังแล้วแต่บ่น

"นายหญิงขอรับ พญามังกรหงส์เป็นสัตว์อสูรเวทย์ในตำนาน ซึ่งเคยมีผู้พบเห็นเมื่อหลายพันปีก่อนแล้วก็ไม่เคยมีผู้ใดเคยพบเห็นอีกเลย มีตำนานเล่าว่าพญามังกรหงส์ มีหัวเป็นมังกรหางเป็นหงส์เป็นอสูรเวทย์ขั้น 15 ซึ่งเป็นขั้นสูง เป็นสัตว์เวทย์ดูแลอาวุธศักดิ์และสิ่งของมีค่ามากมาย มีมนุษย์มากมายที่ได้ยินตำนานนี้แล้วมาตามหาบางส่วนก็หาไม่พบ แต่ส่วนใหญ่ข้าไม่เคยเห็นมนุษย์พวกนั้นอีกเลย"

หม่าซ่วนฉีถีงกับอ้าปากค้าง แล้วนางที่อยู่ในร่างเด็กอายุ 13 จะรอดหรอ นี่ไม่เท่ากว่าสั่งนางไปตายหรอเนี่ย เอาก็เอาวะ ยังไงก็ขัดคำสั่งไม่ได้ ลองดูเรื่องท้าทายอย่างนี้ไอ้ฉีชอบนัก สู้โว้ย เรียกกำลังใจให้ตัวเองเสร็จ ก็ถามเหยี่ยวเมฆา

"แล้วในตำนานได้บอกหรือไม่ว่าพญามังกรหงส์อาศัยอยู่ที่ใด เจ้าทราบหรือไม่"

"นายหญิง ข้าคิดว่าท่านอสูรเวทย์น่าจะจำศีลอยู่ในถ้ำใต้น้ำตกแต่ข้าไม่มั่นใจว่าบริเวณใดขอรับนายหญิง ข้าต้องขอโทษด้วย" เหยี่ยวเมฆาทำคอตก

"ไม่เป็นไรแค่นี้ข้าก็ขอบใจเจ้ามากแล้ว ข้าไม่มีสิ่งใดจะให้ มีแต่วารีทิพย์ข้าให้เจ้า"

"โอ้ นายหญิงวารีทิพย์ของท่านตอนนี้โด่งดังในฝูงวิหคมาก ข้าน้อยขอบพระคุณนายหญิงมากขอรับ"

"เจ้าไปได้แล้ว เจ้าลองไปถามลูกน้องหรือสหายของเจ้า ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมก็มาแจ้งให้ข้าหรือนายหญิงทราบ" พญาวิหคเพลิงสั่งการลูกน้องตน

"ขอรับ ท่านพญาวิหคเพลิง" แล้วเหยี่ยวเมฆาก็บินจากไป

"คุณหนู ท่านจะเอาอย่างไรต่อไป หรือจะให้ข้าบินตรวจสอบบริเวณนี้ให้ดีหรือไม่" พญาวิหคเพลิงเสนอ

"ขอบใจมาก แต่ไม่ต้องหรอกเฟิ่งฉวี่เพราะเจ้าเป็นวิหคเพลิงอย่าเฉียดใกล้น้ำเลย เจ้าเข้ามาหลบอยู่ในห้วงมิติของข้าดีกว่า เดี๋ยวข้าต้องความช่วยเหลือจะเรียกเจ้าเอง"

"แต่คุณหนูจะไหวหรือ ถ้ำอยู่ตรงไหนเรายังไม่รู้เลย"

"ไม่ต้องเป็นห่วง เจ้าอย่าลืมซิ ข้ามีพรให้ข้าโชคดี มีคนอุปถัมภ์ ข้าไม่เป็นอะไรหรอก เอาละเจ้ากลับเข้าไปได้แล้ว เดี๋ยวข้าจะไปแถวน้ำตกเพื่อสำรวจดู"

หม่าซ่วนฉีที่เดินเข้าไปที่น้ำตก ก็พยายามเพิ่งกระแสจิตออกสำรวจหาจิตของพลังอสูร แต่หาอยู่ หนึ่งชั่วยาม(2ชั่วโมง) หม่าซ่วนฉีที่แทบจะพลิกน้ำตกหาแต่ไม่พบจิตอสูรเวทย์ แสดงว่าไม่มีอสูรเวทย์ตัวอื่นที่อยู่แถวนี้ หม่าซ่วนฉีถอนหายใจ หม่าซ่วนฉีที่ใช้พลังไปเยอะ นางจึงหาที่ตั้งกระโจมเพื่อเข้ามิติไปดื่มวารีทิพย์

"คุณหนู สีหน้าท่าไม่สู้ดีเลย ท่านเป็นอย่างไรบ้าง"

"ข้าใช้พลังมากไปหน่อย ไม่ต้องห่วง" หม่าซ่วนฉีก็ตักวารีทิพย์ขึ้นดื่ม ตามด้วยโอสถฟื้นฟูพลังขั้นสูง เมื่อทานโอสถแล้วพลังที่สูญเสียไปก็ฟื้นกลับมาในสภาพเต็มร้อย

หม่าซ่วนฉีหยิบหม้อปรุงโอสถขึ้นมาแล้วใส่วารีทิพย์ลงไปแล้วกำลังจะใช้พลังปราณเพื่อจุดไฟ

"คุณหนูใช้ไฟของข้าดีกว่า เพราะไฟจากวิหคเพลิงทุกตัว สวรรค์เป็นผู้มอบให้ โดยเฉพาะข้า เมื่อใช้ไฟศักดิ์สิทธิ์ โอสถของคุณหนูก็จะมีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้น 2 ส่วน"

หม่าซ่วนฉีตื่นเต้นมาก "ขอบใจเจ้ามากเฟิ่งอวี่" แล้วพญาวิหคเพลิงก็พ่นไฟเข้าไปที่หม้อปรุงโอสถ

หม่าซ่วนก็ใช้ปราณควบคุมไฟ แล้วนำไข่อสรพิษดำ กวานแดง ใบเมฆาขาว เมื่อมีกลิ่นหอมๆ

โชยออกมา หม่าซ่วนฉีก็ลุ้นว่าโอสถตัวใหม่ที่นางลองทำครั้งแรกจะออกมาได้กี่เม็ดและมีประสิทธิภาพมากแค่ไหน หม่าซ่วนฉีก็ปลดพลังปราณที่ควบคุมไฟ แล้วโอสถหลีจื่อก็ลอยขึ้นมา 1 2 3 4 5 6 7 8 9 หม่าซ่วนฉียิ้มกว้าง

"คุณหนูนี่มันโอสถอะไรหรอ ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน"

"มันคือโอสถหลีจื่อที่หายสาปสูญไปแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าครั้งแรกข้าจะทำออกมาได้ตั้ง 9 เม็ด"

เฟิ่งอวี่อ้าปากค้าง แค่2วันตั้งแต่ทำพันธสัญญาคุณหนูก็มีเรื่องให้แปลกใจได้ตลอด มันช่างมีวาสนามากที่ได้ทำพันธสัญญากับนาง

"โอสถหลีจื่อนี้ทานเข้าไปทำให้สามารถมองทะลุทุกอย่างใช่หรือไม่"

"ใช่แล้วเฟิ่งอวี่ ข้าพบวิธีปรุงโอสถในตำราโอสถเวทย์ในตำนานที่หายสาบสูญ เดี๋ยวข้าจะลองใส่ธาตุแสงลงไปด้วยเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของโอสถ" แล้วหม่าซ่วนฉีก็เอาตลับมาใส่โอสถก่อนจะวางมือเหนือโอสถและใช้ธาตุแสงเข้าช่วย สีแดงเพลิงที่สะท้อนแสงออกมาเหมือนลูกอมที่นางเคยทานเมื่อมิติก่อน ไม่รอช้าหม่าซ่วนฉีก็หยิบโอสถหลีจื่อใส่เข้าปาก โอสถหลีจื่อที่ได้วารีทิพย์และธาตุแสงทำให้มันออกฤทธิ์ทันที

"เป็นอย่างไรบ้างคุณหนู"

"มันได้ผลเกินกว่าที่ข้าคาด ตอนนี้ข้าสามารถมองเห็นได้ไกล 100 ลี้(50กิโลเมตร) และสามารถมองทะลุทุกอย่าง"

"แล้วมันอยู่ได้นานเท่าไหร่คุณหนู"

"ข้าก็ไม่แน่ใจ แต่ในตำราบอกว่า 1 วัน เอาละนี่ก็จะเลย ยามอิ่ว (17.00-19.00) แล้ว ข้าจะต้องรีบเดินไปสำรวจรอบๆบริเวณน้ำตก ส่วนเจ้าก็ออกไปบินเล่นเถอะ อยู่แต่ในห้วงมิติคงเบื่อแย่"

"คุณหนูจะไปคนเดียวหรือถ้าไม่ต้องลงน้ำให้ข้าไปด้วยดีกว่า"

"ไม่เป็นไร พอสำรวจเสร็จข้าจะอาบน้ำด้วย เจ้าช่วยดูต้นทางให้ด้วย เพราะสองสามวันนี้ข้าคงดวงตกเจอแต่โจรราคะ"

ทางกระโจมสำนักศึกษา

อ้ายซินไท่หยางหมิงกับหลี่ฟางเทียนก็กลับถึงกระโจมแล้ว กำลังรวมกลุ่มสนทนากับฟ่งจิ่น

ฟ่งซื่อหยวน และหม่าซ่งชิง จู่ๆ ฟ่งจิ่นกับไท่หยางหมิงก็รู้สึกเสียวสันหลังสักพักทั้งสองคนก็จามพร้อมกันและจามติดๆกันสามสี่ทีแล้วก็หยุดจามพร้อมกัน ทำเอาฟ่งซื่อหยวน หม่าซ่งชิง และหลี่ฟางเทียนอมยิ้ม แล้วหม่าซ่งชิงก็เย้าแหย่ขึ้นมา

"พระองค์เคยได้ยินที่โบราณเค้าว่าไว้หรือไม่ถ้าจามติดๆกันแสดงว่ามีคนคิดถึง" หม่าซ่งชิงพูดจบก็เรียกเสียงหัวเราะได้จากคนที่เหลือ ยกเว้นแต่คนที่จาม ฟ่งจิ่น กับไท่หยางหมิง รู้ดีว่าที่จามหน่ะ ไม่ใช่เป็นเพราะคนคิดถึง น่าจะเป็นเพราะนางกำลังด่ามากกว่า

-------------------------

ภารกิจของน้องฉีเริ่มยากขึ้นทุกทีแล้ว เรามาลุ้นกันว่านางจะสามารถหาพญามังกรหงส์และสามารถหาอาวุธศักดิ์สิทธิ์ในตำนานได้หรือไม่

อย่าลืมเข้ามาเล่นเกมส์ด้วยนะคะ

ตอนนี้กลุ่มภารกิจพลิกชะตาฟ้าเปิดกลุ่มไลน์แล้วค่ะ ใครสนใจพูดคุย Add Line Phoenix-c แอดแล้วทักด้วยนะคะว่าอยากอยู่กลุ่มภารกิจพลิกชะตาฟ้า

ไรท์กำลังรีไรท์บางช่วงที่เวิ่นเว้อออก และใส่ช่วงหนุ่มขนอ้อย และเวทย์ที่นางเอกฝึก ช่วงนี้อาจทำผลโหวตเยอะนิดนึงนะคะ อย่าลืมมากดติดตามกันเยอะ ๆ นะคะ จะได้เป็นกำลังให้ไรท์สู้ต่อไป

อยากอ่านคอมเม้นท์จากรีด เพื่อเป็นกำลังใจ ส่งมาหน่อยนะคะ

special thanks

ขอบคุณรีดที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จครั้งนี้ ถ้าไม่มีพวกคุณคอยให้กำลังใจ ช่วยคิด ช่วยแก้ไขงาน เรื่องนี้คงไม่ออกมาดีแบบนี้ ไรท์ขอบคุณจากใจค่ะ

รีดที่น่ารักคะ กำลังใจเป็นสิ่งสำคัญสำหรับนักเขียนทุกคน ถ้าชอบ กด Like Share และ Favoriteให้ด้วย จะได้รู้ว่ามีคนอยากอ่านเรื่องของเราอยู่

กราบขอบพระคุณค่า

ไรท์

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย ชนิดาภา พยัพพานนท์
ลุ้นๆๆๆๆจังเลยคะสนุกมากคะ
เมื่อ 1 ปี 4 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย AppleBlue
นางเอกจะเหมาหมดสำนักไหมเนีย
เมื่อ 1 ปี 6 เดือนที่แล้ว

รีวิว