แม่มดสาวเจ้าเสน่ห์

บทที่ 2

ซินนี่ลาผู้เป็นยาย แม่ อาจารย์และเพื่อนๆ ในโลกเวทมนตร์ก่อนออกเดินทาง โดยมีปิแอร์เป็นเพื่อนร่วมเดินทาง ส่วนอูลก้าก็ตามลูกศิษย์สาวไปด้วย แต่อยากตามไปเที่ยว แล้วก็ต้องการไปทดลองยาเสน่ห์สูตรใหม่กับสาวๆ สวยๆ ยังโลกมนุษย์นั่นเอง

“ท่านอาจารย์เสียงดังชะมัด” ซินนี่พยายามตะโกนฝ่าเสียงเพลงในผับที่เปิดดังจนแสบแก้วหู

“แบบนี้สิมัน” อูลก้าเต้นตามจังหวะเพลงด้วยความสะใจ เห็นสาวๆ ก็เกี้ยวพาราสีไม่หยุด

“อาจารย์ วันนี้ครบกำหนดสิ้นเดือนแล้วนะ” ซินนี่พยายามบอกผู้เป็นอาจารย์ที่พาเธอเที่ยวจนไม่มีเวลาตามหาเนื้อคู่เลยสักที

“เนื้อคู่ของเจ้าอาจอยู่ในผับนี้ก็ได้” อูลก้าพูดไปพรางส่งสายตาหวานเยิ้มเจ้าชู้ให้สาวๆ ที่อยู่บริเวณนั้นไปพราง

“ท่านอาจารย์ เนื้อคู่ข้าจะอยู่ในผับจริงเหรอ” ซินนี่ถามแบบไม่ค่อยมั่นใจนัก ถึงจะเที่ยวสนุกเพียงใดแต่พอนึกเรื่องเนื้อคู่ก็หนักใจขึ้นมาทันที

“เชื่อข้าเถอะ ข้าเป็นอาจารย์ของเจ้านะ เดี๋ยวเจ้าดื่มอะไรพวกนี้ของพวกมนุษย์ไปก่อน ข้าจะไปหาสาวๆ พาไปฟัด เอ๊ย ไปกกกอดแนบอกสักสองสามคน” ซินนี่ยังไม่ทันจะห้ามอาจารย์กลับเดินไปหาสาวๆ สวยๆ ที่เหมือนรอคอยอยู่ก่อน แล้วเพียงแค่สบตาแวบแรก เธอคิดว่ามนุษย์ผู้หญิงบนโลกนี้ใจง่ายชะมัด แล้วเนื้อคู่ของเธอจะใจง่ายแบบนี้ด้วยหรือเปล่าหนอ

ไม่นานอูลก้าก็ขึ้นไปโชว์ลีลาเต้นอยู่บนเวที สาวๆ สวยๆ กรี๊ดกร๊าดอยู่ข้างๆ เวที ดูคลั่งไคล้ใหลหลงอาจารย์ของเธอเสียเหลือเกิน ซินนี่ดื่มเครื่องดื่มทุกชนิดที่อาจารย์สั่งมาบนโต๊ะ ยิ่งดื่มยิ่งมึน ไม่นานจึงเมา อาจารย์ที่มัวแต่สนใจสาวๆ จนลืมลูกศิษย์ไปเสียสนิท

“วิ้วๆ น้องสาวคนสวย คืนนี้เสร็จพี่แน่” อูลก้าเต้นส่ายเหมือนไส้เดือนด้วยท่วงท่าที่ซินนี่เห็นแล้วตาลายแทน

“ซินนี่มาเต้นกับข้าเร็ว” อูลก้าลากมือลูกศิษย์สาวออกไปแดนซ์กระจายที่กลางฟลอร์ ซินนี่ไม่น้อยหน้าอาจารย์ วาดลวดลายตามจังหวะดนตรีที่ดังกระหึ่มจนแสบแก้วหูไปทั่วผับ เพราะความเมาทำให้อารมณ์โลดแล่นไปตามเสียงเพลงแบบกู่ไม่กลับ

“ข้าเหนื่อยแล้ว ขอพักก่อน” ซินนี่กลับไปยังโต๊ะปล่อยให้อาจารย์สนุกสุดเหวี่ยงอยู่กับสาวๆ ดังเดิม เธอกลับมานั่งที่เดม เห็นเครื่องดื่มวางอยู่เต็มโต๊ะ ทั้งๆ ที่ดื่มไปหมดแล้ว หญิงสาวไม่คิดอะไรมาก ยกขึ้นดื่มรวดเดียวหมดทุกแก้ว จนใบหน้าแดงก่ำด้วยความเมามากกว่าเดิม หนุ่มๆ ที่สั่งเครื่องดื่มให้ซินนี่นั่งมองกันอย่างสมใจ ก่อนที่หนุ่มทั้งห้าจะเดินมาหาหญิงสาว

“น้องสาวคนสวยไปกับพี่ดีกว่า” เหล่าชายหนุ่มหลายคนที่นั่งจ้องซินนี่อยู่นานแล้ว พึงพอใจในความอวบอิ่มไม่เกรงใจใคร รีบเข้ามาหิ้วหญิงสาวเมื่อเห็นจังหวะว่าชายหนุ่มที่มากับเธอด้วยไปเต้นอยู่กับสาวๆ อีกด้าน

ซินนี่ถึงจะมึนๆ เมาๆ พยายามขัดขืน แต่เพราะความเมาเวทมนตร์ทุกบทที่เรียนมาหลงลืมไปหมด หนุ่มๆ นักเที่ยวห้าคนฉุดซินนี่ออกมานอกผับได้สำเร็จ โดยอูลก้าที่กำลังสนุกสุดเหวี่ยงกับสาวๆ และโดนลากไปนั่งอยู่อีกด้าน ช่วยป้อนแอลกอฮอล์เข้าปาก ลืมลูกศิษย์คนสวยไปเสียสนิท

“ปล่อย พวกเจ้าเป็นใครกัน” ซินนี่พยายามสะบัดแขนจากการเกาะกุม แต่ไม่หลุด

“น้องสาวคนสวยไปกับพี่ดีๆ เถอะ สวยเหมือนนางฟ้าขนาดนี้พวกพี่อดใจไม่ไหวแล้ว” หนุ่มๆ กลุ่มดังกล่าวหัวเราะชอบใจคิดว่าลาภปากได้หญิงสาวแสนสวยไปกกกอดทั้งคืน

“นอกจากสวยเหมือนนางฟ้าแล้ว ยังอวบอึ๋มน่าฟัดชะมัดเลย” เสียงหัวเราะของชายหนุ่มทั้งห้าประสานกันลั่นหน้าผับ

“ปล่อย ปล่อยเดี๋ยวนี้” ซินนี่ดิ้นรน ปิแอร์ที่นอนหลับอยู่ในกระเป๋าของเจ้านายสาวรีบออกมาทันที

“โอ๊ยอะไรกัดนี่ กระรอกที่ไหนมากัดกูวะนี่” คนที่ถูกกัดพยายามสะบัดมือ ส่วนที่เหลือก็เข้าไปช่วย ปิแอร์ส่งกระแสจิตให้ซินนี่รีบหนี

“หนีไปซินนี่ เดี๋ยวทางนี้ข้าจัดการเอง แล้วจะตามไปสมทบอีกที”

“ขอบใจมากปิแอร์” ซินนี่รีบวิ่งหนีไปตามฟุตบาท พวกมันบางคนวิ่งตามไปติดๆ

“เจ้าจะทำอะไรยูริ” จอร์จรีบส่งพลังมาขวางพลังของยูริทันทีที่เห็นเธอจะใช้พลังสกัดกั้นไม่ให้ซินนี่หนีบรรดาที่วิ่งตามเธออยู่

“เจ้ามายุ่งอะไรกับข้า หลีกไป” ยูริหันไปต่อว่าจอร์จด้วยความเกรี้ยวกราด

“เจ้านั่นแหละมายุ่งอะไรกับซินนี่ เจ้าไม่ควรช่วยเหลือมนุษย์โลกพวกนั้นให้รังแกซินนี่ได้”

“เจ้าแอบตามลงมาช่วยมันเช่นนั้นรึ”

“ข้าคงไม่ต้องตอบคำถามของเจ้าหรอก เพราะเจ้ารู้ตัวเองดีว่าเจ้าก็ตามซินนี่มาทำร้ายนาง” คำพูดแทงใจดำของจอร์จทำให้ยูริเคียดแค้นกว่าเดิมหลายเท่า

“ฝากไว้ก่อน ยังไงข้าจะเล่นงานซินนี่ให้สำเร็จ จนต้องกลายเป็นแมวป่าตลอดไป” ยูริรีบหายตัวไปหลังจากที่โดนขัดขวาง

จอร์จมองซินนี่ด้วยความเป็นห่วง แต่เขาคงช่วยอะไรเธอไม่ได้ เพราะมันผิดกฎ ซินนี่จะต้องช่วยเหลือตัวเอง เขารีบตัดใจหายตัวตามยูริกลับไปยังโลกเวทมนตร์ดังเดิม

เอกภาพที่ขับรถกลับบ้านหลังจากทำธุระเสร็จ เหลือบไปมองเห็นหญิงสาวคนหนึ่งโดนวิ่งไล่ตาม เขาเบรกรถกะทันหัน เลี้ยวเข้าข้างทางเพื่อลงไปช่วยเธอ

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ จะทำอะไร” เอกภาพยืนขวางพวกหนุ่มๆ ที่วิ่งไล่หญิงสาว ซินนี่หันมองด้านหลังตามเสียง ของผู้ชายคนหนึ่งที่มาช่วยเธอโดยขวางพวกมันเอาไว้ แสงสีเงินจากร่างหนุ่ม กระทบเธออย่างจัง เธอเพ่งมองด้วยความดีใจ หรือว่าเขาคือเนื้อคู่ของเธอ ซินนี่ยิ้มกว้าง มั่นใจว่าต้องใช่ตามคำบอกเล่าของผู้เป็นยายและแม่ก่อนเดินทางมายังโลกมนุษย์แน่นอน

“โอ๊ย!” เอกภาพโดนชกไปสองหมัดติดกัน จนล้มไม่เป็นท่า เขารีบควานหาแว่นมาสวมทันทีที่มันหล่นไปตอนที่เขาโดนต่อยล้มไม่เป็นท่า คิดว่าตัวเองซวยแล้ว เรื่องวิชาการเขาไม่เป็นสองรองใครแต่เรื่องหมัดมวยนี่เขาไม่อยากบอกว่าสงสัยโดนไอ้พวกนี้อัดน่วมเป็นแน่ แต่ยังไงเพื่อมนุษยธรรมเขาต้องช่วยหญิงสาวคนนั้นเอาไว้ ซินนี่พยายามตั้งสติ ก่อนที่จะนึกถึงเวทมนตร์ที่ร่ำเรียนมา ต้องมีสักบทที่พอจะช่วยเธอได้บ้าง

“เอาบทนี้แล้วกัน ท่องไปก่อนค่อยว่ากัน” ซินนี่ท่องเวทมนตร์เป่าใส่หนุ่มทั้งห้า แทนที่พวกเขาจะหยุดแข็งกลายเป็นหินดั่งใจนึก กลับกลายเป็นตุ๊ดไปเสียได้

“ว้าย... ต๊ายตาย พ่อหนุ่มลงไปนั่งทำอะไรตรงนั้น” หนุ่มๆ ที่กลายเป็นตุ๊ดเข้าไปรั้งเอกภาพมากกกอด แนบแน่น เอกภาพได้แต่งงจนทำอะไรไม่ถูก แถมเขายังถูกหอมแก้มจนสะดุ้งดิ้นหนีด้วยความตกใจ

“ปล่อย เป็นบ้าอะไรนี่ ทำไมอยู่ดีๆ เป็นงี้ไปได้” เอกภาพขนลุกด้วยความสยองและเสียวไส้เมื่อโดนเพศเดียวกันหอมแก้มเอาแบบนี้

“เฮ้ย มันอยู่นั่น” อีกสองคนที่ตามมาวิ่งกวดมาแต่ไกล ที่เห็นเอกภาพช่วยเหลือซินนี่อยู่

“อยู่ไม่ได้แล้ว หนีเร็ว” เอกภาพหันไปกุมมือซินนี่ที่ยังยืนมึนงงอยู่กับที่โดยรีบพาขึ้นรถ เขายัดเธอเข้าไปในรถแล้วปิดประตูรีบขับออกไป ระหว่างที่กุมมือนุ่มนิ่ม ความรู้สึกของทั้งสองสื่อถึงกันอย่างประหลาด จนเขาต้องกระชับมือนุ่มนิ่มเอาไว้มากกว่าเดิมเพื่อทำให้เธออุ่นใจ

เอกภาพถอนใจด้วยความโล่งอกที่หนีรอดมาได้ เขาหันไปหาหญิงสาวข้างกาย ที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว ดวงตาสีน้ำเงินอมเขียว ใบหน้าเรียวรูปไข่ ริมฝีปากอิ่ม จมูกโด่งเป็นสัน แต่แฝงความน่ารักเอาไว้เต็มเปี่ยม เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนยาวถึงเอวคอด เรียวแขนกลมกลึง เอกภาพสูดลมหายใจเข้าปอดแรงลึก เผลอมองอกอวบอิ่มเคร่งครัดเต่งตึงทั้งสอง เรียวขาขาวเนียนทำให้เขามือสั่นเสียการควบคุมขณะขับรถเลยทีเดียว

เอกภาพด่าตัวเองในใจ พยายามเบนสายตากลับมามองถนนเบื้องหน้า

ซินนี่กำลังตื่นเต้นที่ได้นั่งยานวิเศษของพวกมนุษย์ มันสามารถวิ่งไปเองได้เหมือนไม้กวาดของเธอเลย

“ฮะแฮม” เขากระแอมก่อนที่จะเริ่มถามหญิงสาวข้างกายเสียงขรึม

“บ้านเธออยู่ไหน เดี๋ยวฉันไปส่ง นี่คงหนีเที่ยวล่ะสิ ป่านนี้พ่อแม่คงเป็นห่วงแย่แล้ว เป็นผู้หญิงยิงเรือออกมาเที่ยวกลางค่ำกลางคืนแบบนี้มันอันตรายมากรู้ไหม” เอกภาพทำเสียงดุเคร่งขรึมเหมือนอบรมสั่งสอยเด็กๆ ซินนี่กะพริบตาปริบๆ มองเขาด้วยความงุนงง คิดในใจว่าอารมณ์ของพวกมนุษย์นี่เปลี่ยนแปลงเร็วมากจนเธอตามไม่ทัน

“ท่านจะพาข้าไปที่พักของท่านรึ” ซินนี่ยังไม่ละจากใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มผู้เป็นเนื้อคู่ เธอกวาดตามองเขาอย่างละเอียด เขาดูหล่อเหลาผิวขาว ร่างกายบึกบึนสูงใหญ่ ดวงตาสีนิลคมเข้ม เรือนผมดกดำเหมือนคิ้ว ริมฝีปากหยักลึกเหมือนคันศร จมูกโด่งเป็นสัน แต่ท่าทางติดจะดุและเจ้าระเบียบเหมือนอาจารย์คูลโซ่ไม่มีผิด

“ทำไมเธอพูดแปลกๆ ข้าๆ ท่านๆ ยังกับไม่ใช่คนในยุคนี้” เอกภาพขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ เขาเป็นนักวิทยาศาสตร์อะไรๆ เล็กๆ น้อยเขาจะสะดุดคิดเช่นนี้เสมอ

ซินนี่พยายามนึกถึงคำของผู้เป็นอาจารย์ โลกมนุษย์เค้ามีคำเรียกที่แปลกและแตกต่างจากโลกเวทมนตร์ เธอคลับคล้ายคลับคลาแต่ดันจำไม่ได้

“จะบอกได้หรือยังว่าบ้านอยู่ไหน จะได้ไปส่ง” เอกภาพเห็นหญิงสาวเงียบไปนานเลยสำทับอีกครั้ง เสียงติดจะเจ้าระเบียบ แล้วต้องลอบผ่อนลมหายใจ เมื่อคิดว่าถ้าเขาเป็นแบบอาจารย์คูลโซ่จริง อนาคตเธอจะเป็นเช่นไรหนอ หากเธอสำเร็จวิชาขั้นสูงของแม่มดแล้วคงดีไม่น้อย จะได้ส่องกระจกวิเศษดูเสียเลยว่าต่อไปเธอจะเป็นเช่นไรบ้างตอนอยู่โลกมนุษย์กับเขา

“ไปอยู่กับท่านได้ไหม” คำพูดของซินนี่ทำให้เอกภาพเบรกรถเลี้ยวเข้าข้างทาง สบตากับหญิงสาวข้างกาย เห็นเธอทำสีหน้าใสซื่อจนเขาอดใจอ่อนไม่ได้

“ไม่ได้ ป่านนี้พ่อกับแม่ของเธอคงเป็นห่วง” เอกภาพปฏิเสธเสียงแข็ง ไม่ยอมใจอ่อนพาสาวคนใดไปบ้านง่ายๆ

“ไม่หรอก ท่านยายกับท่านแม่ให้ข้าออกจาก..” ซินนี่พยายามนึกว่าจะใช้คำพูดไหนดี ถ้าบอกว่าออกจากโลกเวทมนตร์เขาคงยิ่งงง แล้วใบหน้าสวยใสก็ยิ้มกว้างก่อนต่อประโยคให้เสร็จ “ออกจากที่พัก” เธอบอกเขาชัดถ้อยชัดคำ

“เธอโดนไล่ออกจากบ้านเรอะ สงสัยคงจะเที่ยวจนยายกับแม่เอาไม่อยู่ล่ะสิ” เขาเดาคาดคะเนตามความเป็นไปได้ เหมือนตำหนิเธอกรายๆ ซินนี่แอบทำปากยื่นที่เห็นสายตาของเขา

“ข้าชอบเที่ยว ท่านยายกับท่านแม่ชอบดุ” ซินนี่ยอมรับตามความเป็นจริง

“ฉันคงไม่เอาเธอไปอยู่ที่บ้านหรอกนะ ยังไงคงต้องพาไปส่งบ้าน บอกมาเถอะบ้านอยู่ที่ไหน ตอนนั้นยายกับแม่อาจกำลังโกรธ แต่ตอนนี้ท่านคงหายโกรธ อภัยให้เธอแล้ว และคงกำลังรอเธอกลับบ้าน ป่านนี้คงเป็นห่วงเธอมากทีเดียว” เขาพูดไปอีกทาง ซินนี่ขมวดคิ้ว ในสมองคิดหาหนทางไปอยู่บ้านเขาให้ได้

เธอก้มหน้าทำเสียงเศร้า แล้วน้ำตาก็ไหลพราก อาจารย์อูลก้าเคยบอกว่าผู้หญิงบนโลกมนุษย์หากต้องการเรียกร้องความเห็นใจและความสงสารก็จะร้องไห้ เธอเคยคิดว่ามันไร้สาระสิ้นดี ไม่เคยคิดว่าตัวเองต้องทำ แต่ตอนนี้เห็นทีว่าจำเป็น

เอกภาพหน้าเสียเมื่อเห็นน้ำตาผู้หญิง “เอาแบบนี้แล้วกัน ไปพักที่บ้านฉันก่อน แล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน ตอนนี้มืดเต็มทีแล้ว” เขาตัดบทขับรถต่อไปด้วยความสับสน สีหน้าเป็นกังวลชัดเจน ซินนี่ซ่อนยิ้มเจ้าเล่ห์ ที่ได้ยินคำพูดเขา

ประตูบ้านหลังใหญ่ถูกเปิดออกด้วยระบบอัตโนมัติ เอกภาพขับรถเข้าไปจอดในบ้าน แล้วประตูก็ปิดลงทันที

“น้าอะตอมกลับมาแล้ว” ลูกโป่งกับปิงปองหลานทั้งสองออกมาต้อนรับน้าชายหน้าบ้าน

“ว่าไงตัวยุ่งทั้งสอง ทำอะไรอยู่” เอกภาพถามหลานๆ ตัวอ้วนทั้งสอง

“ดูเรื่องการทดลองอยู่ครับน้าอะตอม ลูกโป่งจะลองทำบ้างครับ” ลูกโป่งบอกน้าชายเสียงใส

เอกภาพไม่เป็นกังวลสักนิดเรื่องขโมยขโจรเพราะมั่นใจในฝีมือการประดิษฐ์ระบบกันขโมยที่วางเอาไว้

“นั่นใครคะน้า” ปิงปองเด็กผู้หญิงตัวอ้วนแก้มป่องไม่แพ้พี่ชายมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ในรถด้วยสายตาสำรวจตรวจตราสงสัยใคร่รู้ พลางขยับแว่นไปมาไม่แพ้พี่ชาย

“นี่เธอ จะไม่ลงจากรถหรือไง” เอกภาพขยับแว่นเพ่งมองซินนี่ที่นั่งอยู่ในรถไม่ยอมลงสักที จนเขาต้องเดินไปเปิดประตูรถให้ “ลงมาสิ จะนั่งอยู่ในรถถึงเช้าหรือไง” เอกภาพกล่าวตำหนิ ซินนี่จึงรีบเดินลงมาจากรถ เห็นเด็กสองคนกำลังมองเธออยู่ไม่วางตา

“ใครเหรอคะ น้าอะตอม” ปิงปองถามน้าชายบ้าง

“เข้าไปคุยในบ้านเถอะ เดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง” ทันทีที่เดินเข้าบ้าน เจ้าบิ๊กและเจ้าโบ้สุนัขพันธุ์บางแก้วก็เห่าซินนี่

“เจ้าบิ๊ก เจ้าโบ้ เค้ามาพักบ้านเราชั่วคราว” เอกภาพปราม ขยี้หัวรปภ. แสนรู้ทั้งสองด้วยความเอ็นดู เขาเลี้ยงมันตั้งแต่ยังไม่ทิ้งนม แม่ของมันชิงตายไปเสียก่อน จนเขาต้องหานมมาป้อนให้มันทั้งสองตัวแทนแม่ที่โดนรถชนตายครานั้น เจ้าบิ๊กกับเจ้าโบ้ได้รับการดูแลจากเขาเป็นอย่างดี มันซื่อสัตว์ หวงทรัพย์สินและรักทุกคนในบ้านมากทีเดียว

“นี่เจ้าเป็นสัตว์เลี้ยงของเขารึ” ซินนี่แอบถามเจ้าบิ๊ก เจ้าโบ้ เอามือนุ่มนิ่มลูบหัวพวกมันด้วยความเอ็นดูและสร้างสัมพันธไมตรีอันดีกับสัตว์เลี้ยงทั้งสอง เนื่องจากต้องมาอยู่ที่นี่อีกนานทีเดียว

“พูดภาษาเราได้ด้วยเหรอ” เจ้าบิ๊กกระดิกหูแล้วเข้าไปเลียมือของซินนี่

“จ้ะ “

“พี่ชื่อพี่บิ๊ก และนี่ก็พี่โบ้”

“ยินดีที่ได้รู้จัก”

“ยอดเยี่ยมไปเลยสาวน้อยสุดเซ็กซี่” เจ้าโบ้เข้าไปเลียมือซินนี่อีกข้าง สร้างสัมพันธไมตรีกับเพื่อนใหม่ เพื่อไม่น้อยหน้า อาการเชื่องประจบประแจงของสุนัขทั้งสองทำให้ลูกโป่งกับปิงปองมองด้วยความสงสัย ปกติเจ้าบิ๊กกับเจ้าโบ้ไม่สนิทกับใครง่ายๆ แบบนี้

“เจ้าบิ๊ก เจ้าโบ้เห็นสาวๆ เป็นไม่ได้เลยนะเรา” ลูกโป่งล้อ ขยับแว่นด้วยความสนใจสังเกตหญิงสาวที่มากับน้าชาย ไม่แพ้น้องสาว

สุนัขทั้งสองเดินตามเจ้านายและสมาชิกใหม่เข้าไปในบ้านด้วย เมื่อเอกภาพชวนทุกคนเข้าบ้าน ระหว่างที่เดินเข้าบ้านก็ถามซินนี่ไปด้วย

“จะมาอยู่ที่นี่เหรอ” เจ้าบิ๊กเอ่ยถามว่าที่เจ้านายคนใหม่

“จ้ะ พ่อรูปหล่อ” ซินนี่ตอบเจ้าบิ๊ก “เจ้าบิ๊กรูปหล่อตรงไหน” เจ้าโบ้มีงอน ซินนี่แอบขำคล้ายอาจารย์คูลโซ่กับอูลก้าของเธอไม่มีผิด “พี่โบ้หล่อเหมือนกันจ้ะ หล่อทั้งสองตัวเลย” ซินนี่เอาใจ เจ้าโบ้ชูคอเลียไม่หยุด

“แหมปากหวานจริงนะ” สุนัขทั้งสองชอบอกชอบใจในคำชมนั้น

“แถมสวยซะด้วย คุณอะตอมรูปหล่อเห็นทีคราวนี้จะมีเมียกับเขาเสียที” เจ้าโบ้หันไปซุบกับเจ้าบิ๊กเป็นการใหญ่

ทุกคนเดินเข้ามานั่งในห้องรับแขก เจ้าบิ๊กกับเจ้าโบ้ไปนั่งเบียดกับซินนี่คนละด้าน ซินนี่ลูบหัวสุนัขทั้งสองด้วยความเอ็นดู เธอสามารถพูดภาษาสัตว์และเลียนเสียงสิ่งมีชีวิตบนโลกมนุษย์ได้ทุกชนิด นี่คือสิ่งพิเศษที่เธอแตกต่างจากแม่มดตนอื่น ถึงแม้จะด้อยเรื่องเวทมนตร์ก็ตามที

ลูกโป่งกับปิงปองไปนั่งข้างน้าชายคนละข้าง จ้องมองหญิงสาวตรงหน้านิ่งเพื่อสำรวจตรวจตรา สัมผัสของเด็กๆ บอกว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่เหมือนมนุษย์ทั่วไป ยิ่งเห็นพฤติกรรมสุนัขทั้งสองด้วยแล้ว ยิ่งสงสัยใหญ่

“ฉันจะให้เธอพักที่นี่แค่คืนนี้คืนเดียว” คำประกาศิตของชายหนุ่มทำให้ซินนี่หน้าเจื่อน เอกภาพตีสีหน้าขรึมมองหญิงสาวตรงหน้านิ่ง หลานๆ รู้ว่าน้าชายเป็นคนจริงจังค่อนข้างจะเจ้าระเบียบ ทำอะไรเป็นขั้นเป็นตอนติดนิสัยความเป็นนักวิทยาศาสตร์มาเต็มสายเลือด

“ข้าไม่มีที่ไป” เธอบอกเขาตาละห้อย คำสรรพนามแปลกๆ ของหญิงสาวแปลกหน้าทำให้ทั้งสามสะดุดใจยิ่งนัก

“ไม่มีที่ไปยังไง บ้านเธอไง บอกว่าอยู่กับยายและแม่ไม่ใช่เหรอ”

ลูกโป่งกับปิงปองรีบเขย่าแขนน้าชาย

“มีอะไร ตัวยุ่งทั้งสอง” เขาหันไปถามหลานๆ เสียงเรียบติดจะดุเล็กน้อย

“ให้พี่เค้าอยู่กับเราที่นี่ก็ดีนะครับ ลูกโป่งว่าพี่เค้าน่าสงสารออกครับ” ลูกโป่งรีบขอร้องตามประสาเด็ก แต่ความรู้สึกอยากให้พี่สาวตรงหน้าอยู่ที่นี่มากที่สุด

“ปิงปองคิดเหมือนพี่ลูกโป่งค่ะ” ปิงปองรีบสนับสนุนความคิดพี่ชาย เด็กทั้งสองถูกชะตากับซินนี่อย่างประหลาดสัญชาตญาณบอกว่าเธอไม่เหมือนคนอื่นๆ ที่พวกเค้ารู้จัก เอกภาพขยับแว่นด้วยความอึดอัดเล็กน้อย เขาพยายามจะเคร่งขรึมที่สุด เวลาต้องทอดสายตามองร่างอวบอิ่มของหญิงสาวตรงหน้า ไม่มีครั้งใดที่จะมองผู้หญิงแล้วจะทำให้เขาตบะแตกเช่นนี้มาก่อน ชายหนุ่มด่าตัวเองในใจ

“ถ้าข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะทำงานรับใช้พวกท่านทุกคน” ซินนี่รีบอาสา ก่อนมายังโลกมนุษย์ก็ได้ศึกษาข้อมูลมาพอสมควร แม้อาจารย์อูลก้าจะดูไร้สาระ แต่จริงๆ แล้วมีอะไรดีมากมายในตัวทีเดียว

“พี่พูดแปลกจัง” ลูกโป่งขยับแว่นกอดอกมองซินนี่ พินิจพิจารณาตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ใช่ พูดเหมือนไม่ใช่มนุษย์ หรือจะเป็นมนุษย์ต่างดาว” ปิงปองรีบเสริมพี่ชาย ดวงตากลมโตมองซินนี่ไม่วาง เดินไปจิ้มผิวนุ่มๆ ของซินนี่ “แต่ผิวนิ่มเหมือนมนุษย์ทั่วไป ต้องดูหลายอย่างประกอบกัน”

“หรือไม่อาจจะเป็นแม่มด” ลูกโป่งจ้องมองซินนี่ด้วยความอยากรู้ไม่แพ้น้องสาว

“เจ้ารู้รึ” ซินนี่ประหลาดใจ ไม่คิดว่าเด็กน้อยทั้งสองจะรู้ว่าเธอเป็นแม่มด หรือเนื้อคู่เธอจะรู้ด้วยเช่นกัน

“ไปกันใหญ่แล้ว แม่มงแม่มดที่ไหน เหลวไหลจริงๆ ลูกโป่ง ปิงปองนี่ก็ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนอีกไม่ใช่เหรอ น้าว่าเราสองคนควรไปนอนได้แล้วนะ” เอกภาพขยี้ศีรษะหลานตัวอ้วนกลมทั้งสองที่กำลังกอดอกพินิจพิจารณาซินนี่แล้วจับผิด ไม่แปลกใจที่ได้ยินหลานๆ พูดแบบนี้เพราะหลานทั้งสองเป็นเด็กที่มีจินตนาการสูง แถมฉลาดมากทีเดียว หนังสือเรียนที่ครูสอน เด็กทั้งสองเรียนข้ามไปจนถึงไหนต่อไหนแล้ว จนไม่อยากไปโรงเรียน คิดว่าครูสอนอะไรน่าเบื่อ จนเขาต้องสอนความรู้ที่มากกว่าที่ครูสอนที่โรงเรียนให้เพิ่มเติมให้แลกกับการไปโรงเรียน เวลาสอบหลานๆ ทำข้อสอบได้เต็มทุกวิชา ครูที่โรงเรียนไม่กล้าว่าอะไร หากเด็กทั้งสองจะขาดเรียนไปบ้างเพราะบางที เวลาครูอธิบายลูกโป่งกับปิงปองจะตอบคำถามครูกว้างมากจนครูบางคนเสียหน้า เนื่องจากรู้น้อยกว่าเด็กตัวเล็กๆ ที่เป็นลูกศิษย์เสียอีก

“ตกลงน้าอะตอมรับพี่เค้าอยู่ที่นี่ใช่ไหมครับ” ลูกโป่งยังกอดอกปักหลังอยู่กับที่ไม่ยอมไปไหน หากไม่รู้ว่าพี่สาวตรงหน้าจะได้อยู่ที่นี่หรือเปล่า คงจะยังไม่ไปนอน เพราะทำให้ค้างคาใจพอสมควร

“พี่ชื่ออะไรเหรอคะ” ปิงปองก็ไม่แพ้พี่ชาย ยังปักหลังอยู่ที่เดิมไม่ยอมไปไหน

“ชื่อซินนี่”

“อืม... ชื่อแปลกจัง ตกลงน้าอะตอมรับพี่ซินนี่อยู่ที่นี่นะคะ ปิงปองจะได้หายเหงา” ปิงปองรบเร้าจนเอกภาพเริ่มใจอ่อน ขยับแว่นด้วยความอึดอัดเพ่งมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความลังเล แต่เขายังคิดว่าควรพาหญิงสาวกลับไปส่งบ้าน ป่านนี้ยายและแม่ของเธอคงเป็นห่วงมาก

“น้าอะตอมครับ ลูกโป่งอยากให้พี่เค้าอยู่ที่นี่” ลูกโป่งรบเร้าต่อเขย่าแขนน้าชายตามน้องสาว แม้เอกภาพจะเจ้าระเบียบและดุแต่ใจดีที่สุดในโลกในความคิดของเด็กๆ

“เหตุผล น้าขอเหตุผลหน่อย” น้าชายที่กอดอก ถามหาเหตุผลจากหลานๆ

เป็นครั้งแรกที่สองพี่น้องมองหน้ากันอย่างหาเหตุผลไม่ได้ ปกติพวกเค้าจะทำอะไรมีเหตุมีผลตลอด ต้องหาคำตอบมาตอบในสิ่งที่สงสัยให้ได้ แต่คราวนี้กลับไม่ใช่เป็นแบบนั้น ปิงปองมองหน้าพี่ชายอย่างรู้ใจ โยนหน้าที่ตอบคำถามผู้เป็นน้าให้พี่ชาย

“เราสองคนถูกชะตากับพี่ซินนี่ แค่นี้ครับคือเหตุผล” เอกภาพมองหน้าหลานทั้งสองสลับกันไปมา นี่คือเหตุผลครั้งแรกในชีวิตของเด็กๆ ที่เกิดจากความรู้สึก มากกว่าการตอบคำถามเพื่อหาคำตอบที่มาที่ไปของสิ่งต่างๆ บนโลก แบบที่เด็กๆ เป็น ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง อย่าว่าแต่หลานของเขาเลย เขาก็รู้สึกถูกชะตากับเธอพอสมควร

เอกภาพกระแอมเสียงขรึมเหมือนตัดสินใจดีแล้ว

“ก็ได้ น้าจะให้ซินนี่อยู่ที่นี่” ลูกโป่งกับปิงปองไชโยกันใหญ่ เจ้าบิ๊กกับเจ้าโบ้เห่าออกมาเพื่อต้อนรับสมาชิกใหม่

“พอใจแล้วเราสองคนก็ไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียน”

“ได้ครับ/ค่ะ น้าอะตอม” ทั้งสองหอมแก้มน้าชายคนละที่ ก่อนขึ้นห้องนอน ซินนี่มองแก้มของเอกภาพด้วยความสนใจ เธออยากประทับริมฝีปากที่แก้มเขาบ้างจัง

“ตามมา เดี๋ยวจะพาไปพักผ่อน ส่วนเรื่องเสื้อผ้า...” เขาชะงักหันมามองเรือนร่างอิ่มกลมกลึง ได้มองเต็มตาแล้วถึงกับตะลึง เธออวบอัดกว่าตอนที่เขามองในรถอีก สะโพกผายงอนงามจนมองเห็นเอวคอดชัดเจน ใบหน้าเรียบเฉยสนิทติดออกไปทางเคร่งขรึมเสียมากกว่า แต่สายตาที่ว่องไวและเป็นคนชอบสังเกตมองสำรวจเรือนร่างสาวรวดเร็ว

“พรุ่งนี้คงต้องพาไปซื้อเสื้อผ้า คืนนี้ใส่ของฉันไปก่อนแล้วกัน ให้ใส่ชุดนี้นอนคงไม่ไหว” เอกภาพส่ายหน้าไปมา ทำสีหน้าเคร่งเจ้าระเบียบเมื่อเหลือบมองเสื้อเกาะอกกับกางเกงขาสั้นแค่คืบของหญิงสาว

ซินนี่แอบย่นจมูกเล็กน้อยที่เห็นใบหน้าเคร่ง เดี๋ยวแม่จะยั่วให้หลงหัวปักหัวปำเลย ก่อนเดินทางมาจากโลกเวทมนตร์ไม่มั่นใจ แต่ตอนนี้พอได้เจอกับเขาเข้าจริงๆ กลับมั่นใจขึ้นมาแทน

เอกภาพพาซินนี่ไปยังห้องนอนที่อยู่ด้านในสุดของชั้นสอง ปกติบ้านสะอาดสะอ้านเพราะจ้างบริษัทรับทำความสะอาด การมีแม่บ้านมาสักคนคงจะดีไม่น้อย แต่ดูจากสภาพเธอจะทำอาหารให้หลานๆ และเขาได้หรือเปล่ายังไม่รู้ คงต้องดูกันต่อไป

“นี่เสื้อผ้า พรุ่งนี้ค่อยพาไปซื้อ หวังว่าคงใส่ได้นะ” เอกภาพยื่นเสื้อของเขาให้หญิงสาว

“ขอบใจท่านมาก” ซินนี่สวมกอดเอกภาพ จุมพิตบนริมฝีปากหนาแผ่วเบาเพื่อตอบแทนน้ำใจ เธออยากทำเหมือนเด็กทั้งสอง แต่เปลี่ยนจากแก้มเป็นปากแทน

“นี่เธอ” เอกภาพหน้าแดงก่ำไม่คิดว่าหญิงสาวจะทำเช่นนี้ เขาอยากจะถามว่าทำไมเธอถึงพูดแปลก แต่ลืมเลือนไปทันทีที่ได้เสียจูบแรกให้แก่หญิงสาว ซินนี่ยิ้มสดใสมองไปรอบห้องกว้างแปลกตา แล้วเริ่มเดินสำรวจจนทั่ว

“หวังว่าคงอยู่ได้นะ รีบอาบน้ำนอนเถอะ พรุ่งนี้ยังมีอะไรให้ทำอีกเยอะ” เขารีบปิดประตูด้วยหัวใจระทึก แล้วถอนหายใจทันทีที่ยืนอยู่หน้าห้องของหญิงสาว เขาส่ายหน้าไปมา จิตใจเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

“ว้าย! ตกใจหมดเลยท่านอาจารย์” ซินนี่อุทานที่อยู่ดีๆ อูลก้าก็โผล่มาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยอีกแล้ว จะส่งเสียงมาบอกก่อนก็ไม่ทำ

“ขวัญอ่อนจริง เป็นอะไรของเจ้า ไอ้หนุ่มนั่นเนื้อคู่เจ้าเรอะ” อูลก้าแสร้งถาม แต่คิดว่าคงใช่ ไม่เช่นนั้นซินนี่คงไม่ยอมตามเขามาอยู่ด้วยเช่นนี้แน่นอน

“ใช่แล้วอาจารย์ แล้วนี่ปิแอร์อยู่กับท่านได้ยังไง” ซินนี่มองปิแอร์ที่กระโดดจากฝ่ามืออาจารย์ลงไปบนที่นอนกว้าง

“ไม่ต้องถามมากหรอก ยังไงขอให้เจ้าโชคดี อาจารย์มีภารกิจต้องทำอีกเยอะ” ภารกิจนั้นคือสาวๆ ที่นอนรออยู่ที่ห้องอีกสิบกว่าคน อูลก้าลูบปลายคางกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ที่จะได้ลิ้มรสชาติมนุษย์สาวเนื้อหวานอีกแล้ว

“ภารกิจของท่านคงไม่พ้นสาวๆ อีกล่ะสิ ถึงได้ลืมข้าจนโดนมนุษย์พวกนั้นฉุดเอา”

“ไม่ต้องมาทำเป็นรู้ทัน ข้าบอกแล้วว่าเจ้าจะได้พบเนื้อคู่ ข้ารู้ล่วงหน้าไง เลยยอมให้เจ้าโดนฉุด ไม่งั้นจะพบเขาเรอะ” ซินนี่ส่ายหน้าไปมากับเหตุผลของอาจารย์สุดหล่อ “เจ้าจำที่ข้าบอกได้ไหมเวลาพูดกับพวกมนุษย์ต้องใช้คำว่าอะไร” อูลก้าทบทวนให้ซินนี่อีกครั้ง “ขอให้เจ้าโชคดี มีอะไรเรียกข้าได้” อูลก้าบอกสำทับก่อนรีบหายตัวไป

“อ้าว ท่านอาจารย์ข้ายังถามท่านไม่หมดเลย” ซินนี่ได้แต่อ้าปากค้างที่อาจารย์ทิ้งไปอีกแล้ว “ปิแอร์เป็นยังไงบ้าง” ซินนี่ทิ้งกายลงนอนบนเตียงกว้างหนานุ่ม หันไปถามกระรอกน้อยที่นอนเล่นอยู่ก่อนแล้ว

“โลกมนุษย์อากาศร้อนชะมัด” ปิแอร์เริ่มกระโดดชมไปทั่วห้อง

“ไม่ใช่ ข้าหมายถึงตอนที่เราแยกกัน แล้วเจ้าพบอาจารย์ได้ยังไง” ซินนี่เท้าคางมองปิแอร์ที่กระโดดไปมาไม่หยุด

“อาจารย์ออกมาช่วยข้าเอาไว้ และตามเจ้ามาก็แค่นั้น” ปิแอร์ตอบ กระโดดลงไปกลิ้งบนเตียงนุ่มที่ซินนี่นอนอยู่

“ซินนี่” หญิงสาวหันไปตามเสียงจึงพบว่าผู้เป็นยายและแม่นั่นเอง

“ท่านยาย ท่านแม่” ซินนี่ยิ้มกว้าง กำลังคิดถึงท่านทั้งสองอยู่พอดี

“เจ้าทำดีมาก แม้จะไม่ค่อยได้เรื่อง” ตอนท้ายนาเนียร์ตำหนิหลานสาวคนสวย ซินนี่เกาหัวไปมา รู้ว่าคำพูดของยายหมายถึงอะไร เธอมัวแต่เที่ยวเล่นจนเพลิน หากไม่เจอเอกภาพโดยบังเอิญคงกลายเป็นแมวไปเสียแล้ว

“โธ่ ท่านยาย ยังไงข้าก็เจอเขาแล้ว” ซินนี่แก้ตัวเสียงใส

“เอาเถอะ เจอแล้วก็ดี ต่อไปเจ้าต้องพิชิตใจเขาให้ได้ เหลือเวลาอีกสองเดือน ยายขอให้เจ้าโชคดี”

“แม่ก็ขอให้เจ้าโชคดี”

“ค่ะท่านยาย ท่านแม่” ซินนี่รับคำ ทั้งนาเนียร์และเวเนียร์สั่งสอนซินนี่อีกพักใหญ่ จึงขอตัวกลับโลกเวทมนตร์เพื่อให้เธอได้พักผ่อน

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย อิสรีย์ กองสุวรรณ์
ขอบคุณมากค่ะ
เมื่อ 1 ปี 3 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย 2Sweet2
Okkkkkkkkkkk
เมื่อ 1 ปี 3 เดือนที่แล้ว

รีวิว