แม่มดสาวเจ้าเสน่ห์

บทที่ 3

“แค่นี้ก็เรียบร้อย”

ซินนี่ถูกมือไปมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แค่เพียงร่ายเวทมนตร์ที่ทบทวนฝึกฝนเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาเพื่อเสกอาหารเช้าของพวกมนุษย์ ไม่นานจึงเสร็จเรียบร้อย เธอได้เรียนรู้ว่ามนุษย์ทานอาหารอะไรบ้างในตอนเช้าหลายจากผู้เป็นยาย รวมถึงคาถาบทนี้เรื่องการเสกอะไรดั่งใจนึกที่เธอสามารถจำได้แม่นเลยทีเดียว มาถึงตอนนี้ยังนึกขอบคุณอาจารย์คูลโซ่มิใช่น้อยเพราะถึงจะดุไปหน่อย แต่เธอนำวิชานั้นมาใช้ได้ แต่เวทมนตร์บางอย่างเธอไม่ใส่ใจ เช่นสาปให้พืชผลเหี่ยวเฉาหรือเป็นโรคเพราะคิดว่าไม่เห็นจำเป็น ส่วนวิชาทำเสน่ห์ของอาจารย์อูลก้าเธอคิดว่าไม่รู้จะไปทำเสน่ห์ใส่ใคร แต่ตอนนี้กลับอยากฝึกมันตงิดๆ ส่วนวิชาเรียนรู้อนาคตที่ร้ายๆ แปลงร่างเป็นสัตว์ต่างๆ ก็พอได้งูๆ ปลาๆ เพราะมัวแต่เที่ยวซน วิชา แต่ยังดีที่ยังเหาะได้อยู่บ้างเพราะการเหาะทำให้การไปเที่ยวสะดวกขึ้น

นึกถึงของวิเศษของแม่มดที่เธอพกติดตัวมาด้วย อันได้แก่ไม้กายสิทธิ์ กระดิ่ง มีดดำ มีดขาว ที่พรมน้ำมนต์ซึ่งไม่ค่อยได้ใช้สักนิด ส่วนใหญ่จะใช้ตอนทำพิธี

กลิ่นหอมของอาหารเช้าเรียกให้เจ้าของบ้านทั้งสามรีบลงมาที่โต๊ะอาหาร เพราะปกติต้องทานอาหารจากหุ่นยนต์ที่ทำอาหารเช้าให้ทาน เป็นอาหารง่ายๆ โดยที่เอกภาพใส่โปรแกรมเข้าไป ดังนั้นรสชาติอาหารจึงเหมือนเดิมทุกวัน จนต้องมาปรุงเพิ่มเอาเอง มื้ออื่นๆ อาศัยซื้อสำเร็จรูปเอา

“สุดยอด” ลูกโป่งทานอาหารเช้าฝีมือซินนี่ด้วยความเอร็ดอร่อย แล้วเอ่ยชมจากใจจริง

“สุดยอดกว่าเจ้าแรมเจ้าโบ้ทำอีก” ปิงปองเห็นด้วยกับพี่ชาย ส่วนเอกภาพแอบยิ้มในรสชาติของอาหารที่ทาน ไม่คิดว่าเธอจะทำอาหารอร่อย

เอกภาพมองเสื้อของเขาที่เธอใส่แล้วแอบกลืนน้ำลายลงคอ ถ้าเขาเดาไม่ผิด เธอไม่ใส่บรา แล้วเขาเผลอมองเรียวขาที่โผล่พ้นเสื้อตัวยาวลงมา เธอไม่ใส่กางเกงด้วย ให้ตายเถอะเขาคิด แม่จอมยั่ว

“ทำไมไม่ใส่กางเกงที่ฉันให้” เอกภาพซักไซ้ ลอบกลืนน้ำลายหลายครั้ง เสียงเคร่งขรึมของน้าชายทำให้เด็กๆ ทั้งสองมองซินนี่ด้วยความสนใจมากขึ้น เขากระแอมเบาๆ พยายามไม่มองเรียวขาเธออีก

“ใส่ไม่ได้” เธอตอบสั้น เพราะกางเกงเขาใหญ่มาก หลวมมากด้วย เธอไม่คุ้นชินกับเสื้อผ้าของมนุษย์สักเท่าไหร่ นอกจากเสกเอาตามที่อาจารย์สอน แต่ซินนี่คิดว่าหากเสกเสื้อผ้าใส่เอาเอง เขาอาจสงสัยว่าเธอไปเอาเสื้อผ้าจากไหนมาสวมใส่

เอกภาพพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ แต่ทำสีหน้ายุ่งเหยิงพอสมควร

“แล้วไม่ทานอาหารเช้าหรือไง” เขาขมวดคิ้วเมื่อไม่เห็นเธอมาทานอาหารด้วยกัน อีกใจหนึ่งคิดว่าเธอไม่กล้ามาร่วมโต๊ะกับเขาและหลานๆ เพราะอาจเกรงใจ

“ฉันอิ่ม ทานผลไม้ทิพย์แล้ว” ซินนี่บอกตามตรง ลูกโป่งกับปิงปองที่แอบคุยกันเรื่องซินนี่มองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย เอกภาพประหลาดใจชะงักมือมองหน้าหญิงสาว

“เธอว่าอะไรนะ” เอกภาพไม่แน่ใจจึงถามในสิ่งที่ได้ยิน คิดว่าตัวเองหูฝาดไป

“ซินนี่หมายถึง... ซินนี่ทานแล้ว” ซินนี่รีบแก้ตัว เจ้าของบ้านทั้งสามถอนใจในคำพูดประหลาดของซินนี่ แต่ลูกโป่งกับปิงปองแอบกระซิบกันสองคน เมื่อคืนเด็กทั้งสองแอบคุยกัน แถมยังเปิดหนังสือเกี่ยวกับเรื่องมนุษย์ต่างดาวและแม่มด สงสัยว่าซินนี่จะไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา แต่ยังไม่มีหลักฐานแค่สัญชาตญาณที่ติดตัวเด็กทั้งสองมาตั้งแต่เกิดที่ทำให้คิดแบบนั้น

“ยัยตัวยุ่งรีบทานเถอะ จะได้รีบไปโรงเรียน เดี๋ยวเธอคงต้องอยู่บ้านไปก่อน แล้วฉันจะซื้อเสื้อผ้ามาให้” เอกภาพคิดว่าหากพาหญิงสาวออกไปซื้อเสื้อผ้าในสภาพนี้คงไม่ไหวเป็นแน่

“ค่ะ” ซินนี่รับคำ

“เฝ้าบ้านให้ดีนะ อย่าออกไปไหนเด็ดขาด อย่าเปิดประตูให้คนแปลกหน้าด้วย” เอกภาพสั่งความเอาไว้ ก่อนขับรถออกไปส่งหลานๆ ไปโรงเรียน

“ค่ะ” ซินนี่รับคำอีกครั้ง เก็บจานชามไปไว้ในห้องครัว หญิงสาวใช้เวทมนตร์ชั่วพริบตาเดียว จานชามก็สะอาดสะอ้านเก็บเข้าที่เรียบร้อยเหมือนตอนที่เอาออกมาจากชั้นวาง

ซินนี่ชะงัก ขณะที่เดินสำรวจบ้านอยู่แล้วได้ยินเสียงกริ่งหน้าบ้าน บ้านของเอกภาพมีเสียงประหลาดคอยเตือนด้วยหากเวลามีมนุษย์คนอื่นมาหา พวกมนุษย์มีอะไรแปลกๆ ที่โลกเวทมนตร์หาไม่ได้หลายอย่างทีเดียว เอกภาพสั่งความเอาไว้ว่าห้ามให้คนแปลกหน้าเข้าบ้าน ห้ามออกไปจากบ้าน เธอเดินไปมองคนที่มากดกริ่งอยู่หน้าบ้าน เธอควรจะถามไถ่ถึงสิ่งที่มนุษย์ตนนั้นเดินทางมาหาเอกภาพ

วิภาขมวดคิ้วยุ่งทันทีที่เห็นซินนี่

“นี่เธอ อะตอมไม่อยู่เรอะ แต่เธอเป็นใครนี่” วิภาเพ่งมองหญิงสาวตรงหน้า โอ้แม่เจ้า ใส่เสื้อเชิ้ตคุณอะตอมแถมยังโนบราอีกด้วย หรือว่าคุณอะตอมจะแอบมีเมียซ่อนไว้ในบ้าน

“เจ้าเป็นใคร” ซินนี่นึกสรรพนามที่ไม่คุ้นชินแล้วเปลี่ยนเสียใหม่ “คุณเป็นใคร”

“อะตอมอยู่ไหม ฉันเอากับข้าวมาให้เขา เปิดประตูให้หน่อยสิ” วิภาพยายามจะเข้าบ้านให้ได้ ซินนี่ไม่ยอมเปิดประตูเพราะชายหนุ่มได้สั่งเอาไว้

“ไม่ได้ค่ะ” ซินนี่ปฏิเสธตามที่ชายหนุ่มสั่ง

“นี่เธอเป็นใครกัน ถึงกล้ามาห้ามฉัน ปกติบ้านหลังนี้ฉันเข้านอกออกในเป็นประจำ ผู้หญิงชั่วคราวของอะตอมหรือไงไม่น่าเลยเห็นทำตัวหงิมๆ ที่แท้แอบซ่อนเมียเอาไว้” ตอนท้ายวิภาแอบค่อนขอดชายหนุ่มในใจ เพราะเธอหมายมาดเอาไว้ว่าอยากได้เอกภาพมาเป็นลูกเขย ซินนี่สัมผัสได้ถึงสายตาดูถูก ไม่เป็นมิตรของวิภา หญิงสาวจึงได้แต่ยืนเฉยไม่เปิดประตูให้แขกของชายหนุ่ม ส่วนทางด้านวิภาแอบมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้าผ่านรั้วบ้านอย่างดูถูก เพราะการแต่งตัวติดจะโป๊ เสื้อผ้าน้อยชิ้นของซินนี่ทำให้นางนึกหมิ่นแคลนในใจ

“ไม่ได้จริงๆ” ซินนี่ชักรำคาญ เหตุใดมนุษย์ถึงเข้าใจอะไรยากเช่นนี้

วิภาโกรธจนตัวสั่น “ฉันจะบอกอะตอมว่าเธอนี่เสียมารยาทที่สุด” วิภาโมโหหน้าแดงก่ำ ซินนี่มองวิภานิ่ง งุนงงกับอาการโกรธเคืองของนาง แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไรกันต่อ รถของเอกภาพก็แล่นเข้ามาจอดหน้าประตูบ้านพอดี

ประตูบานใหญ่ของบ้านถูกเปิดออกด้วยโปรแกรมอัตโนมัติ วิภายิ้มกริ่มรีบเดินเข้าไปในบ้านแบบไม่ต้องเชิญ

“นี่คุณ” ซินนี่รีบดึงมือของวิภาเอาไว้

“มาดึงฉันไว้ทำไมนี่” วิภาโวยวาย ซินนี่ปล่อยแต่โดยดี มองวิภาที่ดื้อรั้นพยายามจะเดินเข้าบ้าน ก่อนที่จะร่ายมนตร์ใส่

“ว้าย!” วิภาล้มไม่เป็นท่า ซินนี่แอบหัวเราะมนุษย์ผู้ดื้อด้าน “พ่ออะตอม เธอผลักน้าล้มดูสิถลอกปอกเปิกหมดเลย” วิภาโวยวาย เอกภาพหน้าเสียรีบพยุงวิภาขึ้นจากพื้น เขาหันไปทำตาดุใส่ซินนี่ หญิงสาวนึกสมน้ำหน้าหยุดหัวเราะกอดอกมอง แต่ด้วยความที่เธอใส่เสื้อผ้าตัวเดียวพอกอดอกชายเสื้อจึงถลกขึ้นไปมากกว่าเดิม ภาพสยิวชวนหวาดเสียวทำให้เอกภาพเผลอปล่อยมือจากวิภา ทำให้ครั้งนี้คนเสแสร้งแกล้งว่าเจ็บเสียนักหนาล้มไม่เป็นท่าลงบนพื้นหน้าบ้านอีกรอบ

“ว้าย! อะตอม ปล่อยน้าทำไมนี่” เอกภาพตกใจที่เผลอปล่อยวิภา ตั้งสติใหม่ พยุงร่างวิภาขึ้นมาอีกครั้ง รู้สึกว่าร่างกายกำลังร้อนรุ่ม ไม่เคยเป็นแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน เขาพยุงวิภาเข้าบ้าน รีบขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่

“ขอโทษครับคุณน้า” ซินนี่เดินตามทั้งสองเข้าบ้าน แม้สายตาชายหนุ่มจะตำหนิ แต่เธอแสร้งทำเป็นไม่สนใจ

“น้าเอากับข้าวมาฝากพ่ออะตอมกับหลานๆ แหม... เพิ่งรู้นะว่าพ่ออะตอมมีผู้หญิงอยู่ในบ้านด้วย” วิภาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นเต็มที่ เธอไม่อยากให้ผู้หญิงคนไหนเข้าใกล้เอกภาพ เนื่องจากหมายหมั้นเขาเอาไว้ให้บุตรสาวคนเดียวที่กำลังจะกลับมาจากต่างประเทศ หลังจากที่ได้ทุนไปศึกษาต่อที่ออสเตรเลีย

“เธอเป็นแม่บ้านคนใหม่ของผมนะครับคุณน้า” พอบอกว่าแม่บ้านคนใหม่ วิภายิ้มเยาะทันที นางนึกว่าจะเป็นเมียของเอกภาพเสียอีก แต่ที่ทำให้นางตงิดในหัวใจ คงเป็นรูปร่างหน้าตาไม่บ่งบอกว่าเป็นคนใช้เลยสักนิด แถมยังอวบอัดน่าฟัดเสียนี่กระไร ขนาดเธอเป็นผู้หญิงยังคิด แล้วเอกภาพเป็นหนุ่มโสด การศึกษาสูง ชาติตระกูลดี แถมยังร่ำรวย สติปัญญาเป็นเลิศเช่นนี้จะไม่หวั่นไหวบ้างเชียวหรือ

“ที่แท้คนใช้เหรอคะ” วิภาทำท่ารับรู้ เอกภาพนิ่งอึ้งกับคำว่าคนใช้ของวิภา แต่เขาไม่แสดงออกเนื่องจากเป็นคนเก็บอารมณ์ได้ดี

วิภาอยู่คุยกับเอกภาพสักครู่จึงขอตัวกลับ ชายหนุ่มถอนใจเมื่อวิภากลับไป เห็นซินนี่หายไปนานแถมยังเงียบผิดปกติ เดินหาทั่วบ้านไม่เจอ จึงเดินขึ้นชั้นสอง ลองบิดลูกบิดประตูห้องของเธอเข้าไป เพราะเห็นประตูไม่ได้ล็อก ภาพที่เห็นทำให้เอกภาพตาค้าง กลืนน้ำลายเฮือกๆ ก้าวขาแทบไม่ออก กำลังอ้ำอึ้ง แล้วก็เป็นใบ้ทับอีกรอบ

“ขะ..ขอโทษไม่ได้ตั้งใจ” เขาพยายามรวบรวมสติ ก้าวขาจะเดินออกจากห้อง แต่ขาแทบขยับไม่ออก อุ้งมือใหญ่ปาดเหงื่อที่ท่วมขึ้นมาเต็มใบหน้าอย่างปัจจุบันทันด่วน เรือนกายหนุ่มร้อนรุ่มดั่งไฟสุม ให้ตายเถอะ เขาอยากจะบ้า ชายหนุ่มคร่ำครวญในใจ

“เดี๋ยวก่อน ไอ้นี่ใส่ยังไงเหรอ” ซินนี่หยิบบราลูกไม้ตัวสวยขึ้นมา ความที่อยากแกล้งคนทำให้เธอถามคำถามแบบไร้เดียงสาสุดๆ ทั้งๆ ที่แค่เสกเสื้อผ้าที่เขาซื้อให้ หรือแม้แต่จะนึกเอาเองก็สามารถประดับอยู่บนกายแบบมนุษย์โลกได้ทุกรูปแบบ

เอกภาพลูบหน้าแรงๆ แม่คุณ ไม่อายหรือไงมายืนแก้ผ้าให้เขาดู แถมมาถามอีกว่าบราใส่ยังไง

“ตกลงว่าใส่ยังไง” ซินนี่เดินมาหาชายหนุ่มทั้งที่ยังเปลือยเปล่า จับมือเขาให้จับบราเอาไว้ “ใส่ให้หน่อย” เธอลองใจเขา ยั่วสุดๆ ขนาดนี้ เขาจะตบะแตกหรือเปล่าหนอ

ดวงตาใสซื่อไร้เดียงสาทำให้เอกภาพถอนใจจนหอบ เขาอยากจะบ้า ใครก็ได้ช่วยเขาที เขาก็เป็นผู้ชายนะไม่ใช่เสาหินหลักศิลาจารึก ถึงจะไม่ได้สนใจสาวๆ แต่เล่นมาแก้ผ้าแบบนี้จับปล้ำเสียให้เข็ดดีกว่าไหมนี่ แต่เพียงได้แค่คิดในใจเท่านั้น เอาเข้าจริงๆ ก็ไม่กล้า

ซินนี่กะพริบตาปริบๆ มองเขาไม่วาง กำลังนึกในใจว่าเขามีปฏิกิริยาตอบสนองเธอแล้ว ปฏิบัติการยั่วบทที่หนึ่งเริ่มขึ้น เขาคงหวั่นไหวบ้างแหละ ซินนี่มองเอกภาพตาแป๋ว

เอกภาพยื่นมืออันสั่นเทาทับบราลูกไม้บนเต้าอวบของคนตรงหน้า ถ้าเขากะประมาณคงจะไซ้ต์สามสิบหกคับซี ถ้าจะพูดให้ถูกเธอเกิดเป็นผู้หญิงที่น่าอิจฉาทีเดียว แต่นี่เขาไปรู้ได้ยังไงว่าเธอคับไหน คิดได้ดังนั้นก็ได้แต่บอกตัวเองว่าใช้ความรู้สึกเอา

ซินนี่ยกแขนให้เขาเหมือนอำนวยความสะดวก ทำให้เต้าอวบผงาดอยู่ตรงหน้าเขา เอกภาพเหงื่อไหลโชกมือสั่นกว่าเดิมจนควบคุมไม่ได้เมื่อประทับบราที่ปทุมถันของหญิงสาว

“คุณเป็นอะไร เหตุไฉนถึงได้สั่นเช่นนี้” ซินนี่วางมือบนอุ้งมือใหญ่ เท่านั้นก็ทำให้ชายหนุ่มสะดุ้งสุดตัว เธอสัมผัสถึงแรงสั่นสะท้านจากเขาที่ประทับอยู่บนเนินอวบอัด

เอกภาพยืนค้างขยับขาไม่ออก สายตาคมเข้มก้มมองอุ้งมือใหญ่ที่นาบอยู่กับความนุ่มนิ่มของเนินปทุมถันของหญิงสาว ถ้าได้ดูดกลืนจะเป็นเช่นไรหนอ คิดแล้วอยากกลืนกินขบกัดให้หนำใจ เขาบอกตัวเองว่าตอนนี้อยากปล้ำเธอที่สุด แต่เพียงแค่คิดเท่านั้นเมื่อใจไม่กล้าพอที่จะรังแกผู้หญิง

“ใส่เองเถอะ ฉันมีงานต้องทำอีกเยอะ” เอกภาพรีบละมือจากปทุมถันไซส์เกินมาตรฐาน ยัดบราลูกไม้ใส่มือของซินนี่แล้วรีบหันหลังให้ เดินออกจากห้องไปทันที ซินนี่มองตามด้วยความขัดใจ

“คนอะไรซื่อบื้อชะมัด แถมยังเฉิ่มอีก” หญิงสาวเสกอีกรอบเธอก็อยู่ในชุดสุดเซ็กซี่เป็นกางเกงขาสั้นและเสื้อกล้ามรัดรูป แอบถอนใจเมื่อหันไปมองเสื้อผ้ามิดชิดที่เขาซื้อให้ “นอกจากจะซื้อบื้อแล้ว ยังเลือกเสื้อผ้าเชยสิ้นดี” เสียงหัวเราะเยาะที่ดังขึ้นรอบกายไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นใคร “ออกมาเดี๋ยวนี้นะ” ซินนี่มองไปรอบห้องแต่ไม่เห็นแม้แต่เงาของยูริ

“เจ้ามีความสามารถ จะมองข้าเห็นเอง แต่นี่เจ้าไม่ได้เรื่อง ยั่วแค่นี้ก็ไม่สำเร็จ แถมเขายังเมินวิ่งหนีเจ้าออกจากห้องอีก” ยูริเยาะอีกครั้งก่อนที่จะหายไป

“ออกมาเดี๋ยวนี้นะ” ซินนี่โมโหจนหน้าแดงเมื่อถูกเยาะเย้ย แถมยังไม่สามารถมองเห็นยูริได้อีกด้วย

“จ๊ะเอ๋ ซินนี่ รู้นะทำอะไรอยู่” อูลก้าปรากฏร่างใกล้ๆ กับลูกศิษย์สาว เขาก็ไม่แพ้คนอื่นๆ ที่แอบดูซินนี่อยู่เช่นกัน

“อาจารย์มาเงียบๆ อีกแล้ว ข้าตกใจ” ซินนี่กอดอกมองอย่างแสนงอน

“เป็นไง เขาไม่สนเหรอ” อูลก้ามองด้วยดวงตาเจ้าเล่ห์

“ใครบอก เขาคงเป็นคนดีต่างหาก เลยไม่ทำอะไรข้า หากท่านจะมาเยาะเย้ยข้าเหมือนยูริ กลับไปเลย” ซินนี่สะบัดหน้าใส่อาจารย์ด้วยความโมโห

“ยาเสน่ห์ที่ข้าให้ รับรองอยู่หมัด” อาจารย์แนะ แต่ลูกศิษย์รีบปฏิเสธ

“ซินนี่รู้ตัวเองดีว่ามีเสน่ห์พอ ถ้าซินนี่ใช้มนตร์หรือยาเสน่ห์รับรองเป็นแมวป่าตลอดชีวิตแน่ ท่านอาจารย์ต้องการให้เป็นแบบนั้นรึ” ซินนี่มองหน้าอาจารย์นิ่งไม่พอใจกับคำแนะนำนั้นสักนิด

“ข้าลืมไป งั้นขอให้โชคดีนะ แต่ชุดนี้คงทำให้นายซื่อบื้อสนใจบ้างนะ” อูลก้ามองชุดสุดเซ็กซี่ของลูกศิษย์สาวยิ้มๆ

“อาจารย์แนะข้าบ้างสิ” ซินนี่ออดอ้อน

“เจ้าเก่ง ข้ารู้ แต่เอาหูมาสิ ข้าจะบอกให้ว่ามนุษย์ผู้หญิงเค้ายั่วผู้ชายบนโลกมนุษย์กันแบบไหนบ้าง” อูลก้าผู้ชำนาญและเรียนรู้อุปนิสัยของผู้หญิงบนโลกแอบกระซิบกระซาบกับลูกศิษย์

“ขอบใจท่านอาจารย์มาก” ซินนี่ยิ้มให้อาจารย์อย่างเจ้าเล่ห์

“เล็กน้อย ข้าไปล่ะ” ว่าแล้วก็หายตัวไปทันที

เอกภาพสงบสติอารมณ์อย่างยิ่งยวดแล้วเดินเข้าห้องทำงาน เขายังทำการทดลองเรื่องการผลิตไม้อัดกันปลวกจากวัสดุเศษเหลือค้างคาอยู่ แต่วันนี้สมาธิเขาหายไปหมด ส่วนผสมผิดๆ ถูกๆ ข้อมูลที่ค้นคว้ามาไม่เข้าสมองเลยสักนิด

เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น เขากล่าวอนุญาตเสียงขรึม ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นใคร

“กาแฟค่ะ” ซินนี่พยายามเรียนรู้อาหารการกินของมนุษย์โลกให้มากขึ้น กาแฟหอมกรุ่มจากการเสกของเธอ ด่วนทันใจแบบไม่ต้องชงเอง

“ขอบใจ” เขายังก้มหน้าก้มตาทำตาต่อ ซินนี่มองด้วยความขัดใจ เธอแกล้งเดินไปเดินมา เพื่อให้เขามองบ้าง แต่เขายังไม่ใส่ใจ

ทำไมเนื้อคู่ของเธอเฉิ่มแบบนี้นี่ ซินนี่แอบค่อนขอดในใจ

เอกภาพรับรู้ว่าหญิงสาวยังเดินไปเดินมาอยู่ในห้อง เขาเงยหน้าเพื่อจะบอกเธอว่าให้ออกไปได้ เขาไม่ต้องการอะไรแล้ว แต่พอแค่เงยหน้าขึ้นมอง สายตาเจ้ากรรมดันไปมองอกอวบที่เขาเห็นยอดบัวงามชัดเจนเพราะเธอกำลังหันมองเขาอยู่พอดี เสื้อกล้ามเธอบางเสียจนน่าหวาดเสียว ชายหนุ่มรีบก้มหน้าแดงก่ำลงต่ำก็เจอกับขาขาวนวลเนียน กางเกงตัวน้อยรัดเสียจนเห็นรูปร่าง น้ำลายเหนียวๆ ถูกกลืนลงคอด้วยความฝืดเคือง

“ออกไปได้แล้วฉันจะทำงาน” เอกภาพรีบหันหลังหยิบกาแฟมาดื่มด้วยมืออันสั่นเทา มือที่สั่นทำให้ซินนี่ยิ้มกริ่ม เขาหายใจหอบแรง พยายามสูดอากาศเข้าปอดให้มากที่สุดเนื่องจากอากาศในห้องหายไปเกือบหมดหรือไม่พอให้สูดด้วยซ้ำ กาแฟที่เธอชงรสชาติดีพิลึก นุ่มคอดี เขารู้สึกชอบอย่างประหลาด ไม่เคยคิดว่าเธอจะทำอาหารเก่ง ชงกาแฟอร่อยขนาดนี้ ผิดจากที่เขาเห็นเธอครั้งแรกที่ผับเสียอีก

“คุณไม่ต้องการอะไรอีกแล้วเหรอคะ” หญิงสาวจดจำคำพูดอาจารย์ทุกข้อ ตื้อเท่านั้นที่จะครองใจชาย เธอพยายามเดินไปใกล้ๆ เขา ยั่วยวนเต็มที่ แม้จะดูไม่ค่อยเนียนเท่าไหร่ก็ตามที

“ไม่ ออกไปได้แล้ว” โดนไล่เข้ามากๆ หญิงสาวจึงยอมล่าถอยออกไป เขาไม่ยอมมองเธอเลย ขัดใจชะมัดเชียว แอบย่นจมูกใส่ชายหนุ่มที่ก้มหน้าก้มตาขยันขันแข็งในการทำงานจนเกินเหตุด้วยความหมั่นไส้

“ค่ะ หากต้องการอะไรเรียกซินนี่ได้นะคะ” เธอบอกเขา เขามัวแต่สนใจงานมากกว่าสนใจเธอ

เมื่อซินนี่ออกไปแล้ว เอกภาพจึงถอนใจหนักหน่วง เขากำลังสับสนว่าถอนหายใจเพราะโล่งอกที่เธอออกไป หรือเสียดายกันแน่

“บ้าแล้วอะตอม” ชายหนุ่มว่าตัวเอง พยายามสนใจกับงานที่ศึกษาอยู่ต่อไป เขามีเวลาส่วนตัวมากเพราะเป็นนักวิจัยอิสระ จึงไม่ต้องคอยเร่งรีบออกไปทำงานเหมือนคนทั่วไป ช่วงนี้เขาสนใจเรื่องวัสดุเศษเหลือ รวมถึงการผลิตกระดาษทดแทนการตัดไม้ทำลายป่า และค้นพบต้นหญ้าชนิดหนึ่งซึ่งใช้แทนกระดาษสาได้ดีทีเดียวแถมหาง่ายทุกที่แบบไม่ต้องหาซื้อเลยก็ว่าได้

ซินนี่อยากสำรวจบ้านหลังใหญ่ อยากทำความรู้จักกับสรรพสัตว์ทั้งหลายในบ้าน สายตามองหาปิแอร์แต่กลับไม่เห็นสงสัยคงไปเที่ยวซน

“ซินนี่คนสวยให้พี่เดินไปเป็นเพื่อนไหมจ๊ะ” เจ้าบิ๊กรีบเข้ามาหาซินนี่ทันทีที่เห็นหญิงสาวเดินออกมาจากตัวบ้าน

“ให้พี่พาไปเดินเล่นดีกว่า เดี๋ยวจะพาไปรู้จักทุกซอกทุกมุมเลยจ้ะ” เจ้าโบ้เสนอหน้าไม่ยอมแพ้เช่นกัน

“ไปทั้งสองนั่นแหละจ้ะ อยากเดินรอบบ้านเลย” ซินนี่ลูบหัวเจ้าบิ๊กกับเจ้าโบ้ สุนัขแสนรู้ทั้งสองกระตือรือร้นรีบพาเธอไปเดินดูรอบบ้าน

เอกภาพเลี้ยงสุนัขอย่างอิสระจึงไม่ได้ล่ามโซ่เหมือนสุนัขบ้านอื่น เพราะมันแสนรู้แค่เพียงปรามก็ไม่ดื้อยอมทำตามที่เจ้านายบอก

“วันนี้ซินนี่เซ็กซี่จัง” เจ้าบิ๊กเริ่มเจ้าชู้ ส่วนเจ้าโบ้ถึงกับน้ำลายยืดเลยทีเดียว เห็นขาสวยๆ ของสาวๆ แล้วกระชุ่มกระช่วยหัวใจดีพิลึก เดินไปไม่เท่าไหร่ก็เจอกับทองคำ นกแก้วแสนรู้ที่เอกภาพเลี้ยงไว้ ซินนี่สังเกตว่าสัตว์ทุกชีวิตในบ้านไม่ได้ถูกกักขังแต่อย่างใด เขาเก่งมากที่เลี้ยงสัตว์พวกนี้ได้โดยไม่กักขัง

“สวัสดีจ้ะคนสวย ยินดีต้อนรับ” ทองคำทักซินนี่เสียงใส

“ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อซินนี่”

“ฉันชื่อทองคำ” ทองคำนกแก้วสาวแนะนำตัวเองด้วยเช่นกัน

หลังจากนั้นสรรพสัตว์ทั้งหลายในบ้านต่างทักทายซินนี่กันใหญ่ รู้สึกสนุกสนานทีเดียวเพราะปกติตอนอยู่โลกเวทมนตร์เธอเป็นขวัญใจของบรรดาสรรพสัตว์อยู่แล้ว

“อ้าวปิแอร์หนีไปเที่ยวไหนมา” ซินนี่ยกแขนให้ปิแอร์กระโดดลงมายืนเกาะ

“ในบ้านนี่แหละ บ้านหลังนี้ร่มรื่นชะมัด แถมเพื่อนๆ ยังเป็นมิตรอีกด้วย ว้าว ซินนี่วันนี้เซ็กซี่จัง” ปิแอร์กล่าวชม

“นิดหน่อยจ้ะ แต่เขาไม่เห็นสนใจซินนี่เลย” ซินนี่แอบผิดหวังเล็กน้อย อุตส่าเดินไปมาให้เขาเห็นแล้วเขายังไม่สนใจอีก คนอะไรยั่วยากชะมัด

“ไม่เห็นจะยากเลย สู้ๆ นะซินนี่ ปกติเจ้านายเรียบร้อย อยู่กับเย้าเฝ้ากับเรือน ลองยั่วอีกนิดเดี๋ยวเจ้านายก็ขันแตกแล้ว” เจ้าบิ๊กที่แอบฟังรีบเสนอความคิดเห็น

“แต่ถ้าเจ้านายไม่ขันแตก ยั่วพี่โบ้ก็ได้นะจ๊ะน้องซินนี่จ๋า” เจ้าโบ้รีบส่งสายตาปิ๊งๆ ใส่ซินนี่ แม่มดสาวนั่งยองๆ ลงใกล้สุนัขหนุ่ม แล้วหอมแก้มเจ้าโบ้ฟอดใหญ่ เจ้าโบ้ถึงกับตาลอยทิ้งตัวลงนอนหงาย หัวใจกับพองโตคับอก

“น้องซินนี่ขี้โกง” เจ้าบิ๊กออดอ้อน ซินนี่เลยหอมเจ้าบิ๊กฟอดใหญ่เพื่อไม่ให้น้อยใจ เจ้าบิ๊กลงไปนอนหงายกลิ้งไปกลิ้งมา ชอบอกชอบใจไม่แพ้เจ้าโบ้

“แหมๆๆ ไม่ค่อยเลยนะ วันนี้นึกว่าจะไปจีบจำปีกับจำปาเสียอีก” ทองคำล้อสุนัขสองหนุ่มที่กำลังเห่อสมาชิกใหม่ของบ้าน

“เห้อ... จีบยากจีบเย็นชะมัดยาด เล่นตัวสุดๆ แถมยังเชิดใส่เราทั้งสองตัวอีก” เจ้าบิ๊กโอดครวญ เพราะไปจีบจำปี จำปาหมาพุดเดิ้ลข้างบ้านของคุณนายวิภามานานนม ไม่สำเร็จเสียที

“ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น เดี๋ยวซินนี่จะช่วย” ซินนี่นึกถึงยาเสน่ห์ของอาจารย์อูลก้า แล้วหัวเราะคิกคัก จริงแบบที่ท่านอาจารย์บอกว่าวันหนึ่งต้องใช้ ไม่ใช้กับคน สุนัขก็ได้นี่ ไม่ได้มีข้อจำกัดเสียหน่อย

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Myrrh*
ชอบตอนอยู่กับพวกสัตว์ สนุกดีค่ะ
เมื่อ 1 ปี 3 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย Nionmicro
ขอบคุณมากค่ะ
เมื่อ 1 ปี 3 เดือนที่แล้ว

รีวิว