แม่มดสาวเจ้าเสน่ห์

บทที่ 4

ถึงเวลาอาหารกลางวัน หลังจากที่หญิงสาวทำความสะอาดบ้าน เพียงไม่กี่นาทีก็เรียบร้อยทุกซอกทุกมุม

เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำงานดังขึ้นอีกครั้ง เอกภาพวางมือจากงาน คลายเครียดด้วยการทำสบู่แทนการอ่านข้อมูลทำการทดลอง ส่วนผสมการทำสบู่ก็ไม่มีอะไรมาก ใช้น้ำมันพืชซึ่งเขาสกัดเองจากธรรมชาติ เป็นการนำมะพร้าวมาสกัดเย็นเพื่อไม่ให้มีกลิ่นหื่น เพราะหากนำมาเคี่ยวจะหืน โซเดียมไฮดรอกไซด์ น้ำสะอาดและสมุนไพรในสวนที่เขากับหลานๆ ช่วยกันปลูก เช่นขมิ้น อัญชัญ เพียงแค่นี้ก็สามารถผลิตสบู่ได้แล้ว

ปกติที่บ้านไม่เคยซื้อผลิตภัณฑ์จากในท้องตลาด ทั้งสบู่ ยาสีฟัน น้ำยาบ้วนปาก ยาสระผม น้ำยาล้างจาน เขากับหลานๆ ทำเองหมด ดังนั้นในสวนของบ้านจึงมีสมุนไพรปลูกไว้มากมายเพื่อผลิตสิ่งจำเป็นเหล่านี้

คำกล่าวอนุญาตทำให้ซินนี่เดินเข้ามามองดูเขาที่กำลังล้างมือเมื่อเอาส่วนผสมของสบู่ใส่พิมพ์เรียบร้อยแล้ว

เอกภาพกลืนน้ำลายอีกเฮือกใหญ่ แม่เจ้า เขาขยี้ตาอีกรอบ เธอจะบ้าหรือไงเล่นใส่เสื้อเข้ามาตัวเดียว อะตอมเอ้ย คราวนี้คงต้องถึงกับชีวาวายเป็นแน่

“ทำไมแต่งตัวแบบนี้” เอกภาพถามเสียงสั่นแม้จะพยายามบังคับเสียงเอาไว้เพียงใดก็ตาม ซินนี่แกล้งก้มมองตัวเองที่ใส่เสื้อเพียงตัวเดียวปิดแก้มก้น ด้วยสีหน้าไร้เดียงสาสุดขีด รอยยิ้มที่ทำให้เขาแทบละลาย

เอกภาพต้องกุมหัวใจเอาไว้ เพราะรู้สึกเหมือนมันจะทะลุออกมานอกอกเสียให้ได้

“ใส่แบบนี้มันสบายดี ไม่ร้อนด้วย อากาศบนโลกมนุษย์ร้อนชะมัดเลยค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงใส เอกภาพถึงกับถอนใจเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เขาเข้าใจว่าปัจจุบันโลกร้อนขึ้น เนื่องจากชั้นบรรยากาศถูกทำลาย อนาคตข้างหน้าชั้นบรรยากาศของโลกจะถูกทำลายมากกว่านี้ อุณหภูมิของโลกจะยิ่งเพิ่มขึ้นทุกปี หากคนยังไม่สำนึก คิดที่จะอนุรักษ์และปลูกต้นไม้ให้มากขึ้น รวมถึงยังไม่เลิกทำลายธรรมชาติ

ชายหนุ่มพยายามจะไม่หันมองร่างอวบอัดอีก แต่ก็ละสายตาไม่ได้เสียที แต่พยายามแสดงออกด้วยสีหน้าเรียบเฉยนิ่งสนิท สายตาที่ร้อนแรงเพียงชั่ววูบ เปลี่ยนเป็นตำหนิหญิงสาวแทน

ซินนี่หาได้สนใจไม่ เธอกำลังนึกอะไรบางอย่างขึ้นมา แล้วรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏแก่หญิงสาว เธออยากทดสอบเวทมนตร์ที่ร่ำเรียนมา เป็นการหยุดเวลาเอาไว้ แล้วสะกดให้เขาทำใจปรารถนา เธอยังอ่อนหัด จึงสามารถหยุดเวลาได้แค่ไม่กี่นาที แต่อยากพิสูจน์อะไรสนุกๆ เช่นไรเสียเอกภาพก็ไม่มีทางจำได้ สิ่งสำคัญคือเป็นการฝึกฝนวิชาการหยุดเวลาให้ดียิ่งขึ้น หากอาจารย์คูลโซ่รู้คงดีใจไม่แพ้ผู้เป็นยายและแม่

หญิงสาวร่ายมนตร์เพียงชั่วพริบตา ทุกอย่างก็หยุดนิ่ง กระดุมเสื้อตัวสวยที่ปิดเพียงแก้มก้นหลุดออกจากรังดุมทันที เอกภาพร้อนซู่ซ่าขึ้นมาแบบปัจจุบันทันด่วน ถึงเขาจะถือตัวรักษาพรหมจรรย์มาตลอดชีวิต แต่ตอนนี้อะไรก็ฉุดไม่อยู่ ซินนี่ค่อยๆ เรียกชายหนุ่มด้วยปลายนิ้วชี้ที่กระดิกด้วยกิริยายั่วยวนเต็มที่ ร่างสูงเดินมาหาร่างอิ่มของสาวสวยแสนเซ็กซี่ตรงหน้าด้วยหัวใจสั่นไหว เอกภาพไม่รอช้า เขารีบคุกเข่าคลานมาหาเธอ จิตใต้สำนึกบอกให้เขาสัมผัสเรือนร่างหอมกรุ่นเบื้องหน้า ดวงตามีแววหลงใหลหวานเชื่อมตามจิตใจที่เขาซุกซ่อนความต้องการเธอเอาไว้ด้วยความรวดร้าว

อุ้งมือใหญ่จับมั่นที่แก้มก้นงอนงามแล้วปลายลิ้นอุ่นร้อนก็ตวัดไล้เลียกลีบกายสาวหอมกรุ่นจรุงใจแทบจะทันที ซินนี่ก้มมองด้วยความรัญจวนใจ เธออำนวยความสะดวกโดยการแยกเรียวขาให้กว้างที่สุด มือเรียววางบนศีรษะเขาลูบไล้เบาๆ เหมือนปลอบประโลม ให้เขาค่อยๆ ไม่ตะกละตะกลามมากนัก เขาอาจไม่เคยเชยชิมความเอร็ดอร่อยเช่นนี้มาก่อน ปลายลิ้นร้อนตวัดกวาดเลียไม่หยุดหย่อน ทั้งสอดแทรกซอกซอนทุกตารางนิ้ว น้ำทิพย์หอมหวานกลิ่นประหลาดไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย เขารีบเก็บกวาดกลืนกินทุกหยาดหยด รวมถึงเริ่มกระตุ้นให้ดอกไม้แสนหวานหลั่งรินน้ำทิพย์ที่บรรจุอยู่ในแอ่งน้ำหวานออกมาอีก เพราะยิ่งดื่มกิน ก็ยิ่งติดใจในรสชาติจนไม่อยากถอดถอนใบหน้าออกเลยแม้แต่วินาทีเดียว

“อ๊ะ โอ้...” ซินนี่ครางยาวหยัดสะโพกผายเข้าหา หญิงสาวเพิ่งสัมผัสความรู้สึกของเพศรสก็คราวนี้เอง มันเป็นแบบนี้นี่เอง เธอเพิ่งเข้าใจว่าเหตุใดอาจารย์อูลก้า ถึงได้ติดอกติดใจสาวๆ บนโลกมนุษย์นัก และทำไมสาวๆ บนโลกถึงได้ติดใจอาจารย์สุดหล่อของเธอเช่นกัน

ซินนี่ครวญครางไม่หยุดแยกเรียวขาเปิดเปลือยให้เขาเชยชิมเต็มที่ ลิ้นอุ่นร้อนที่ลากไล้ขบกัดอย่างเอร็ดอร่อยทำให้เธอสะดุ้งด้วยความเสียวซ่านกระสันรัญจวน จนร่างสั่นสะท้านหวามไหว กำลังจะไปสู่ห้วงความสุขเต็มตื้นที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อน กำลังจะไขว้คว้าหามันได้อยู่แล้วเชียว แต่ทุกอย่างหยุดลงเพราะเวทมนตร์ของเธอยังไม่ถึงขั้นที่จะหยุดเวลาได้มากพอ

เวลาเริ่มเดินใหม่ดังเดิม เอกภาพกลับไปที่เดิมยืนมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าใส่เสื้อตัวเดียวแล้วก็หน้าแดง เขาหันหลังให้เธอ เป็นกิริยาก่อนหน้าที่จะถูกหยุดเวลาเพื่อจะถอนสายตาออกจากร่างสาวทรงโต สะโพกผายที่กระชากใจให้เขาตบะแตกอยู่เนืองๆ

ซินนี่ถอนใจด้วยความเสียดายอารมณ์ค้างรุนแรง นึกโทษตัวเองที่ไม่ได้สนใจร่ำเรียนวิชาที่อาจารย์สอนให้มากว่านี้ เธอบอกตัวเองว่าจะต้องรีบฝึกฝนเวทมนตร์ให้แก่กล้ากว่านี้ แค่สัมผัสภายนอกยังขนาดนี้ หากเป็นสัมผัสลึกซึ้งระหว่างชายหญิงจะขนาดไหนกันนะ เธออยากรู้อยากลองจริงๆ แต่ยังไงก็ยังไม่ถึงเวลานั้น เขาคงได้แค่สัมผัสภายนอกเท่านั้น หากเขายังไม่สารภาพรักเธอจากใจจริง เกิดเผลอให้เขาล่วงเกินมากกว่านี้ เธอคงได้เป็นแมวป่าแบบที่ไม่มีใครสามารถช่วยได้แน่นอน แม้จะห้ามให้เขาล่วงเกินมากกว่านี้ ก็มีข้อยกเว้น..... ซินนี่แอบยิ้มเจ้าเล่ห์คนเดียว เพราะหากไม่ใช่เรื่องจริงเธอสามารถยั่วเขาได้เต็มที่กว่านี้เสียอีก

ยูริที่แอบมองซินนี่อยู่ด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ คิดแผนเล่นงานซินนี่ได้ หากเผลอเมื่อไหร่ได้ถูกสาปกลายเป็นแมวแน่นอน ยูริหัวเราะชั่วร้ายกลับไปยังโลกเวทมนตร์ จอร์จแอบตามยูริอยู่ตลอด เพื่อไม่ให้รู้ตัว เขาจะต้องพยายามขัดขวางยูริไม่ให้ทำสำเร็จ อย่างไรเสีย ซินนี่เปรียบเสมือนน้องสาวและเป็นศิษย์ร่วมอาจารย์เดียวกันกับเขา ซินนี่จะรู้ไหมนี่ว่ามีคนคอยจ้องเล่นงานอยู่

“รู้นะคิดอะไรอยู่” ซินนี่ได้ยินเสียงยานคางของใครบางคน จึงสะดุ้งหลุดจากภวังค์ความคิด

“อุ๊ย! ท่านเป็นใครกัน” ผีบ้านผีเรือนอายุหลายพันปีที่มีหนวดยาวถึงเท้าสีขาวโพลนส่ายหน้าไปมา เขามีอายุพอสมควรเพราะต้องคอยปกปักรักษาสถานที่แห่งนี้มายาวนานมาแล้ว

“อ๋อ...ท่านลุงผู้ดูแลบ้าน” ซินนี่หัวเราะด้วยความขัดเขินเล็กน้อย เกาศีรษะไปมาเบาๆ เพราะสายตารู้ทันของปู่หนวดยาว

“แหม... นังหนูเรียกลุงเลยเรอะ ข้าน่ะรุ่นทวดเอ็งน่ะ ทำอะไรให้มันพองามอย่าประเจิดประเจ้อนัก”

“แหม...ท่านลุง เอ๊ย ท่านทวดยังดูหนุ่มแน่นอยู่เลย แล้วดร.จอมบื้อเนื้อคู่ของข้าน่ะสิ ไม่เอาไหนเสียเลย ยั่วขนาดนี้ยังจะบื้ออยู่ได้” ซินนี่แอบบ่น

“บ๊ะ ยังจะเถียงอีก ข้าไม่บ้ายอกับคำพูดเจ้าหรอกนะ ไม่ต้องมาชม แม้ข้าจะดูหนุ่มจริงๆ ก็เถอะ” ปู่หนวดยาวกอดอกด้วยความภาคภูมิใจ ซินนี่แอบขำ โธ่...ที่แท้ก็ไม่ต่างอะไรกับอาจารย์อูลก้าเลย

“ชิชะ ข้ารู้ว่าเจ้าคิดอันใดอยู่ แอบนินทาข้าในใจล่ะสิ แต่ข้ามีเรื่องจะเตือนเจ้าอย่างหนึ่ง”

เกลียดคนรู้ทัน ซินนี่แอบบ่นในใจ ก่อนจะฉีกยิ้มเสียกว้างทีเดียว “อะไรคะท่านทวด”

“เรียกลุงก็ได้ ข้าไม่ถือหรอก ข้าจะบอกว่ามีคนคอยติดตามเจ้าอยู่นะ แม้ข้าจะไม่มีพลังอำนาจมากมายนักในการสกัดกั้นแต่ข้าก็สัมผัสได้” คำเตือนของปู่หนวดยาวทำให้ซินนี่กะพริบตาปริบๆ

ใครกันที่ตามเรา เธอถามตัวเอง แล้วคิดว่าคงเป็นอาจารย์ไม่งั้นอาจจะเป็นยายกับแม่

“ไม่เป็นไรหรอกท่านลุง พวกเค้าคงมาคอยให้กำลังใจข้า” ซินนี่ยิ้มกว้าง ขอบคุณความหวังดีของปู่หนวดยาว

“แต่ข้าสัมผัสถึงความไม่ประสงค์ดีของเค้า”

“ไม่ประสงค์ดี หรือว่าจะเป็น...” หญิงสาวมองหน้าปู่หนวดยาว “ข้ารู้แล้วว่าเป็นใคร ข้าจะระวังตัว” เธอมีศัตรูแค่คนเดียวคือยูริ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมยูริต้องคอยตามกลั่นแกล้งเธอด้วย

“ดีแล้ว ส่วนเอกภาพน่ะ ยังไงเป็นเนื้อคู่กันแล้ว ก็ย่อมไม่แคล้วกัน เป็นผู้หญิงต้องทำอะไรให้มันงามหน่อย เพราะบางครั้งหากเจ้าไม่ระวังตัวอาจเพลี้ยงพล้ำได้” คำเตือนของปู่หนวดยาวทำให้ซินนี่แอบซ่อนแววตาเจ้าเล่ห์ แก่แล้วยังรู้ทันอีก

“เจ้าค่ะ รับรองว่างามแน่ๆ” ซินนี่ตอบรับเสียงหวานหยดเลยทีเดียว

“ข้าไปก่อนล่ะ แค่มาทักทายสมาชิกใหม่ของบ้าน ข้าคงไม่ปรากฏตัวให้เจ้าเห็นหากเจ้าไม่ขอความช่วยเหลือ” ซินนี่ยิ้มให้ก่อนปู่หนวดยาวจะหายไป

“มีอะไรหรือเปล่า” เอกภาพถามเสียงขรึม เห็นหญิงสาวเข้ามายืนอยู่นานเหมือนกำลังสนใจอะไรบางอย่าง เขามัวหันไปสนใจกับสบู่สมุนไพรเหมือนกับมันเป็นสิ่งที่น่าสนใจยิ่ง พยายามจะไม่มองร่างของหญิงสาวตรงหน้ามากนัก แต่อดไม่ได้ เมื่อรับรู้ว่าเธอยังยืนอยู่กับที่ไม่ไปไหน

“คุณไปทานข้าวได้แล้วค่ะ ได้เวลาอาหารแล้ว”

“รู้แล้ว” เอกภาพออกจากห้องทำงาน ตามหญิงสาวออกมารับประทานอาหาร ระหว่างเดินเขาเห็นแก้มก้นงอนงามที่โผล่เป็นบางครั้ง เธอโนบราไม่พอ ยังไม่ใส่ซับในอีก โอดครวญในใจว่า พระเจ้าองค์ไหนช่วยเขาหน่อย แต่สิ่งที่ทำได้เพียงแค่ตีหน้าขรึมผ่อนลมหายใจหนักๆ เท่านั้น เขาคิดผิดที่เดินตามเธอออกมา น่าจะรอให้เธอออกมาก่อน เลยต้องอยู่ในภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะอีกรอบ

ชายหนุ่มมองอาหารที่จัดวางบนโต๊ะอย่างสวยงาม กลิ่นหอมจรุงชวนให้น้ำย่อยในกระเพาะหลั่งออกมาไม่ขาดสาย เขาบอกตัวเองว่าประเมินเธอผิดไปตั้งแต่ตอนที่เจอกันครั้งแรก ว่าคงเป็นเด็กใจแตกชอบหนีเที่ยว แต่หลังจากได้อยู่ร่วมบ้านมาเพียงไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง ก็รู้ว่าเธอทำอาหารเก่ง อร่อย ที่สำคัญบ้านช่องของเขาสะอาดสะอ้านมากทีเดียว

เอกภาพไม่รีรอที่จะตักอาหารเข้าปาก ทันทีที่อาหารเข้าสัมผัสลิ้น ชายหนุ่มถึงกับอึ้งมองหน้าแม่บ้านคนใหม่ด้วยความประหลาดใจ เธอทำอาหารได้อร่อยยอดเยี่ยมจริงๆ แค่มื้อเช้าว่าอร่อยแล้ว มื้อนี้อร่อยจนภัตตาคารบางที่ยังต้องอาย

“เธอไม่กินรึไง” เขาขมวดคิ้วจ้องหน้าเธอ พยายามไม่มองส่วนอื่นที่ต่ำกว่านี้ แต่ยิ่งมองหน้าสวยใสยิ่งหน้ามืด ถอนใจหนักๆ อยากจะขาดใจตายเสียให้ได้

คนอะไรสวย อวบอัด น่าฟัด กัดกิน บ้าแล้ว เขาว่าตัวเอง ตอนนี้เขากลายเป็นไอ้หื่นโรคจิตไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เห้อ... ตายแล้วอะตอมเอ้ย อยากปล้ำแม่บ้านตัวเองแทบขาดใจ หรือว่าเขาจะขาดแคลนเรื่องพวกนี้มาตลอดชีวิตลูกผู้ชาย พอเห็นผู้หญิงสาวๆ สวยๆ มาอยู่ใกล้ๆ เลยหน้ามืด ไม่มั้ง? เขาบอกตัวเอง เพราะปกติเขาเจอผู้หญิงสาวๆ สวยๆ เยอะแยะ ทำไมไม่เคยรู้สึกกับใครเหมือนคนนี้เลย

“ทานแล้ว... ท่านเอ๊ย คุณทานเถอะค่ะ” เอกภาพทะแมงกับคำเรียกขานว่า “ท่าน” ของหญิงสาวเสียจริง แต่ไม่ได้ติดใจอะไรมาก แล้วยังลืมไปด้วยว่าหญิงสาวไม่มีเสื้อผ้ามาสักชุดทำไมถึงได้มีเสื้อผ้าที่ไม่ใช่ชุดที่เขาซื้อให้สวมใส่ ความช่างสังเกตของนักวิทยาศาสตร์หายไปหมดสิ้น ตาลายทุกครั้งกับทรวดทรงองเอวแถมหน้าหวานๆ ของแม่บ้านคนใหม่

ตอนนี้เขาบอกตัวเองว่า นอกจากจะไม่มองอะไรในร่างกายเธอแล้ว นอกจากหน้าก็ต้องคิดหนักอีกรอบ ว่ามองหน้านี่แหละใจเต้นแรง แถมไอ้น้องชายของเขากำลังบ้าระห่ำรุนแรงอยากออกมาวิ่งเล่น ทั้งๆ ที่อุตส่าห์จำศีลบวช ออกจะสันโดษมาหลายทศวรรษ ชายหนุ่มตกใจกับความคิดของตัวเอง รีบตักอาหารทาน บังคับมือไม่ให้สั่นเหมือนใจ แล้วบังคับหน้าของตัวเองไม่ให้มองคนที่ยังป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ เขาด้วย

กว่าเขาจะทานอาหารหมดก็ช้ากว่าปกติ เป็นเพราะมือสั่นเลยทำให้การตักอาหารเสียไป หรือเพราะสมาธิการทานหายไปหมด ตั้งแต่แม่บ้านสาวแสนสวยมาเช็ดถูอะไรอยู่แถวๆ นั้น แถมเช็ดแต่ละที ถูแต่ที เขาขนลุกเกรียวกราว เวลาก้มทีเขาก็ก้มตาม เวลาเธอใช้ผ้าผืนน้อยพัดไปมา แม่เจ้า เขาแทบขาดใจตาย ไม่ได้การแล้ว เขาคงต้องทำอะไรสักอย่าง นี่เขาจะทำอะไรนี่ ระหว่างจับเธอแก้ผ้าให้หมดแล้วปล้ำให้หนำใจเสียตรงนั้น เอ้ยไม่ได้ ชายหนุ่มเถียงตัวเองในใจ เขาต้องพยายามหาเสื้อผ้ามิดชิดให้เธอใส่สิ นั่นคือความคิดส่วนดี เอกภาพกุมหน้าอกของตัวเองแน่นด้วยหัวใจที่เต้นรุนแรงเหมือนรัวตีกลอง เมื่อแม่บ้านสาวก้มลงถูแจกันที่เขาคิดว่ามันก็เงาวับอยู่แล้ว ไอ้น้องชายของเขาผงาดขึ้นมากว่าเดิมเสียอีก ก็เต้าอวบตั้งแต่กำเนิดขนาด สามสิบหกคับซีของเธอไหวไปมา จนเขาแอบสงสาร หากกอบกุมเอาไว้เพื่อช่วยประคองไม่ให้มันส่ายไปมาเพราะกลัวจะเหนื่อยคงจะดีไม่น้อย

เอกภาพกินน้ำหมดแก้ว ด้วยความร้อนรุ่มสุ่มทรวง เขาต้องออกไปเดินสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอก หากเข้าไปทำงานสงสัยต้องย่ำยีประทุษร้ายน้องชายตัวเอง ไม่ได้ เขาจะหมกมุ่นไม่ได้ ชายหนุ่มส่ายหน้าไปมา สายตาคมที่จะไม่พยายามเหลือบไปมองคนที่ขยันขัดถูแถวนั้นก็ทำไม่ได้ ตอนนี้แก้มก้นงอนงามกำลังหันมาหาเขาอยู่เลย เธอขัดอะไรเขาไม่รู้ แต่หันหลังให้เขาอยู่แบบนี้มันเสี้ยวไส้ชะมัด มือใหญ่เริ่มอยู่ไม่สุข ขยุกขยักไปมาบนตัก หากได้ขยำสักทีสองทีคงดีพิลึก โธ่เว้ยอะตอม แกคงได้แค่คิดล่ะว้า เดี๋ยวเค้าจะหาว่าแกหื่น หนีออกจากบ้านไปจะทำยังไง อดมองของสวยๆ งามๆ เป็นอาหารตาสิ แถมอดอาหารอร่อยฝีมือเธออีก

เขาก้มมองน้องชายที่ระริกระรี่ที่หน้าขา เหมือนมันจะบอกว่าใช่สิ อย่าผลีผลามเด็ดขาด ทำอะไรยากมากมายมานักต่อนัก แค่จะกินนม เอ๊ยไม่ใช่ จะจีบสาวคงไม่ใช่เรื่องยาก เวรกรรมเขาคิดอะไรนี่ จิตตกชะมัด

เสียงถอนหายใจหนักๆ ของชายหนุ่ม ทำให้ซินนี่หันมามองด้วยความสนใจ

“ไม่มีอะไร ฉันแค่อิ่ม อาหารอร่อยดี งั้นฉันไปเดินเล่นนอกบ้านก่อนแล้วกัน ฝากเธอเก็บด้วยนะ” เขาบอกแก้เก้อ เพราะที่ถอนหายใจก็จะอะไรซะอีก เขาบอกตัวเองว่าไอ้จีบสาวนี่แหละเรื่องใหญ่เลย เกิดมาเคยจีบสาวที่ไหน ที่สำคัญต้องทำยังไงก่อนล่ะนี่

“ค่ะ” ซินนี่รีบเข้ามาเก็บจานชาม ชายหนุ่มลุกไม่ขึ้นเลยทีเดียวเพราะเธอมาก้มอยู่หน้าเขา เต้าอวบๆ ก็มาลอยอยู่ตรงหน้า ขาแข็งขึ้นมาทันที

เธอนี่กระไร ไม่ว่าอะไรเขาเลย เขามองหน้าเธออยู่นะ เขาด่าเธอในใจ แต่ได้แค่ด่าเท่านั้น เอกภาพขยับแว่นทำเป็นขรึม แล้วยังปักหลังนั่งอยู่กับที่ไม่ไปไหน ซินนี่ยิ้มหวานให้เขา ก่อนที่จะเดินโยกย้ายส่ายก้นเข้าห้องครัวไป

“โอ๊ย” ชายหนุ่มคร่ำครวญรีบก้าวขาออกไปจากบริเวณนั้น เขาต้องรีบเร่งออกไปจากที่นี่ พอพ้นออกมาจากบ้านได้ก็ต้องถอนใจ ที่ถอนใจเพราะเสียดาย แต่เพราะกลัวใจตัวเอง เลยบอกว่าโล่งใจ เป็นงั้นไป ชายหนุ่มกำลังต่อสู้กับความผิดชอบชั่วดีที่รักษามาตลอดชีวิตหนุ่ม เขาต้องคิดเรื่องอื่นสิ เรื่องที่มีสาระกว่านี้

“ต้องคิดเรื่องอื่น ต้องหางานทำให้มากกว่านี้” เขาบอกตัวเองก่อนจะเริ่มคิดเรื่องประดิษฐ์หุ่นยนตร์ตัวใหม่ให้หลานๆ เล่น ลูกโป่งกับปิงปองคงชอบ พอคิดเรื่องงานก็เผลอยิ้มกว้างภูมิใจว่าตัวเองทำสำเร็จ แต่ที่ไหนได้ ใบหน้าสวยกับหุ่นอวบอัดทรมานใจชายของใครบางคนก็ลอยเข้ามาแปะที่หน้าของเขา

“เฮ้ย อย่าฟุ้งซ่าน” เอกภาพสะดุ้งตกใจที่เผลอคิดถึงใครบางคน แล้วรีบสะบัดหัวไปมาลบความคิดนั้นทิ้งไปให้หมด

เอกภาพเดินรอบบ้านเพื่อคุยกับต้นไม้ใบหญ้าที่งดงามเจริญเติบโตเต็มที่ เพราะปกติเขาเปิดเพลงให้ฟังด้วย รวมถึงให้น้ำให้อาหารครบถ้วนจึงเจริญเติบโตมากกว่าบ้านอื่นๆ ในละแวกนี้ ความที่เป็นนักวิทยาศาสตร์ทำให้เขารู้จักต้นไม้พวกนี้เป็นอย่างดี ได้เดินแล้วผ่อนคลาย บอกตัวเองว่าลดความหมกมุ่นไปเยอะ แต่ต้องชะงักฝีเท้าทันทีที่เห็นแม่บ้านสาวสวยกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ ตายแล้ว เขาควรทำยังไงดี เอกภาพแอบสะดุ้ง ก่อนที่จะรวบรวมสติ ด่าตัวเองว่าบ้า เขาจะต้องทำยังไงล่ะ เธอเป็นแม่บ้านก็ต้องทำงานบ้าน เขาแค่เลี่ยงไปเท่านั้นเอง แต่ทำไมขาเจ้ากรรมมันดันก้าวไม่ออกล่ะนี่ แต่แม่เจ้าเธอเปลี่ยนชุดอีกแล้วเหรอ เอกภาพครางยาว เธอเล่นใส่รองเท้าส้นสูง กับกระโปรงสั้นปิดแก้มก้น แถมเสื้อตัวสั้นโชว์หน้าท้องขาวเนียนที่เขาได้เห็นเต็มตาเพราะยืนแอบมองอยู่ใต้ต้นไม้

“ซินนี่ เธอทำอะไร ทำไมแต่งตัวแบบนี้ นี่เขาต้องตักเตือนเธอเป็นการใหญ่ ไม่งั้นเธอจะได้ใจ” เขารีบปรับหน้าให้ขรึม เพื่อไม่ให้หลุดขณะอยู่ต่อหน้าเธอ เขาต้องเข้าไปตักเตือนเธอ แต่ก้าวขาไม่ออกนี่สิ ทำไงดี เอกภาพหน้ายุ่งเผลอกุมความแข็งแกร่งของตัวเองแน่น

ให้ตายเถอะ เขาอยากตายวันละร้อยรอบ ทำไมอยากร่วมรักกับเธอใจจะขาดแบบนี้ แม้จะเคยเห็นผู้หญิงแต่งโตโป๊ๆ มามากแต่ทำไมไม่รู้สึกอะไรเลย เอกภาพหายใจหอบแรง เหมือนฮอร์โมนทางเพศของฝ่ายชายจะทำงานหนัก ให้ความรู้สึกว่าเจอคู่ที่สมควรร่วมรักกันได้แล้ว

“ว้าย” ซินนี่สวมรองเท้าส้นสูงจึงเผลอล้ม ชุดนี้เป็นชุดที่เสกเอามาจากแค็ตตาล็อกที่อาจารย์อูลก้าเอามาให้ เธอเห็นสวยเซ็กซี่ดีเลยใส่ แต่รองเท้าใส่ยากชะมัด ด้วยความที่งานไม่เข้ากับชุด เลยเสียท่าจนได้ อุตส่าห์โพสต์ท่าสวยๆ แล้วเชียว เผื่อเอกภาพจะเห็น

ซินนี่ล้มแบบก้นจ้ำเบ้า เรียวขาชี้ขึ้นฟ้า เอกภาพตาลุกวาวมองเห็นเธอใส่กระโปรงไม่ใส่ซับในกำลังอ้าขานั่งอยู่บนพื้นหญ้า

โอ๊ย.... อะตอมเอ้ย ขันแตกก็คราวนี้แหละ

เขาอยากละจากภาพตรงหน้าเดินเข้าบ้านไปสำเร็จโทษกับตัวเอง แต่กลับก้าวขาไม่ออก ซินนี่ถอดรองเท้าส้นสูงออก ยังนั่งเปิดเรียวขาโชว์นวลเนื้อต่อไป เอกภาพเช็ดเลือดที่ไหลหยดออกจากจมูกจนเป็นทางไปพลาง เขาเป็นลมหงายหลังลงทันที เพราะหัวใจทำงานหนักเต้นแรงเกินพิกัด

ซินนี่ได้ยินเสียงอะไรใกล้ต้นไม้พอเดินไปดู จึงได้เจอเอกภาพนอนหน้าแดงก่ำเลือดกำเดาไหลเป็นทาง

“ท่านเป็นอะไรนี่” ซินนี่ประคองร่างเขาขึ้นมา เอกภาพตาลอยคว้าง มองเห็นใบหน้าสวย แต่ความนุ่มนิ่มที่ทาบทับหน้าเขาอยู่ทำให้หายใจหอบแรงขึ้น

“ท่านเป็นอะไร แย่แล้ว” ซินนี่มองด้วยความตกใจ เห็นเลือดเขาไหลจากจมูกไม่หยุด เอกภาพซุกอกไซส์มหึมาไม่หยุดเช่นกันหายใจหอบแรงเหมือนกำลังจะขาดใจ

“ซินนี่” เขาพูดเสียงสั่นก่อนที่จะสลบไปจริงๆ

“คุณอะตอม” ซินนี่ใช้เวทมนตร์พาเขาเข้าบ้านเพราะเขาหนักมากเธอประคองไม่ไหวหรอก ดีที่ได้ฝึกฝนเวทมนตร์เอาไว้บ้าง ไม่นานเอกภาพก็ลอยเข้าไปนอนอยู่ในห้องรับแขกของบ้าน

ซินนี่ประคองศีรษะชายหนุ่มไว้บนโซฟาตัวยาว ใช้เวทมนตร์ห้ามเลือดเอาไว้ ไม่นานเอกภาพจึงลืมตาตื่น มองเห็นใบหน้านวลระยะกระชั้นชิด เขารีบกะพริบตาถี่ๆ สะบัดศีรษะไปมา แต่เจ้ากรรมสะบัดไปโดนอะไรนุ่มๆ นิ่มๆ สองเต้าอวบของเธอนี่เอง

“เป็นยังไงบ้าง” ซินนี่ลูบใบหน้าหล่อบาดใจเบาๆ พยายามดึงศีรษะเขาซบอกด้วยความห่วงใย แต่แอบยิ้มกริ่มในใจ คราวนี้เสร็จเธอ เขาจะบอกสารภาพรักเธอหรือเปล่าหนอ แต่ซินนี่กลับตกใจเพราะเอกภาพลงไปนอนชักดิ้นชักงออยู่ด้านล่าง แล้วหมดสติไปอีกครั้ง

ซินนี่ถอนใจ จำต้องใช้เวทมนตร์ห้ามเลือดให้ชายหนุ่มอีกรอบ แล้วพาร่างสูงใหญ่นอนบนโซฟาตัวยาว

“ทำไมท่านถึงได้เป็นแบบนี้ ใจเสาะชะมัด” ซินนี่มองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มด้วยความขัดใจแทนที่แผนยั่วของเธอจะสำเร็จ ที่ไหนได้ เขากลับไม่ได้หลงเสน่ห์ของเธอ กลับชักดิ้นชักงอเลือดกำเดาไหลซะงั้น

ซินนี่ดูแลชายหนุ่มอย่างดี หาผ้ามาเช็ดหน้าเช็ดตาให้และขยับตัวให้เขานอนสบายบนโซฟา ก่อนจะไปนั่งมองเขานิ่งอยู่อีกด้าน

“ดูๆ ไปคุณหล่อเหมือนกันนะนี่” ซินนี่ยิ้มให้ชายหนุ่มที่หลับไหลไม่ได้สติ เธอหัวใจเต้นแรง รู้สึกว่ากำลังมีความรู้สึกที่ผิดแปลกไปจากเดิมตอนที่เจอเขาครั้งแรก

เอกภาพสะดุ้งตกใจ พลัดตกจากโซฟาอีกครั้งแต่ครั้งนี้ไม่มีอะไรนุ่มนิ่มรองรับ ซินนี่ตกใจเช่นกันที่เห็นเขาตกลงมาอีกรอบ เธอมัวแต่มองเขาเพลินเลยไม่ทันช่วยเขาไว้ รีบควานหาแว่น แต่กลับไม่เจอ ไม่รู้ไปหล่นอยู่ที่ไหน ซินนี่จึงหยิบแว่นให้เขา และใจดีสวมให้เขาเสียเลย เอกภาพตาโตทันทีที่สวมแว่น อกอวบอัดของแม่บ้านสาวที่ตามหลอกหลอนเขากลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้าเขานี่นา

“คุณเป็นยังไงบ้างคะ” ซินนี่ถามเสียงใส เอกภาพรีบเงยหน้ามองหน้าสวยของแม่บ้านสาว เขาไม่ได้ตาฟาดจินตนาการไปเอง เธออยู่ตรงนี้ต่างหาก

“ฉันเป็นอะไรไปเช่นนั้นเหรอ” เขาถามแก้เก้อ ใช้มือสางผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากด้วยหัวใจเต้นแรง พยามควบคุมน้ำเสียงและสีหน้าให้เรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้

“อยู่ดีๆ คุณหมดสติไป” ซินนี่ตอบเล่าเหตุการณ์แล้ว มองเขาตาแป๋ว

“เหรอ ฉันคงทำงานเครียดไป” เขาเฉไฉรีบลุกขึ้นจากบริเวณที่ชวนหวาดเสียวทันที

“งั้นคุณควรพักผ่อน” ซินนี่ยืนขึ้นตามเขา มองแผ่นหลังบึกบึนของชายหนุ่มที่หันหลังให้ด้วยความสนใจ

“ฉันคิดว่าแบบนั้นแหละ” และไม่ทันที่จะได้พูดอะไรกันอีก โทรศัพท์บ้านดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน เอกภาพรีบไปรับ อยากหลีกเลี่ยงกับการสนทนากับแม่บ้านสาวให้มากที่สุด

“น้าอะตอม ลูกโป่งกับปิงปองรอนานแล้วนะครับ น้าทำอะไรอยู่อีก” ลูกโป่งกดโทรศัพท์หาน้าชายทันทีที่ได้เวลาเลิกเรียน เมื่อน้าชายยังไม่เห็นมารับเหมือนเคย จนเวลาล่วงเลยมาหลายนาทีแล้ว ปกติน้าจะต้องมาก่อนเลิกเรียนด้วยซ้ำ

เอกภาพสะดุ้งที่ได้ยินเสียงหลาน เขานอนหมดสติจนลืมหลานๆ ไปเสียสนิท

“ขอโทษที น้าติดงานนิดหน่อย” เขาแก้ตัวเสียงเรียบ กักเก็บอารมณ์ได้มิดชิดยิ่งยวด

“น้าอะตอมปิงปองอยากหม่ำไอศกรีม” เสียงใสกรอกมาตามสาย ในโทรศัพท์ที่พี่ชายคุยอยู่

“ได้ น้าจะรีบไป รอแปบนึงนะ” เขารีบบอก หลังจากวางสายจากหลานชาย กวาดสายตาหาแม่บ้านสาวสวย เขาเห็นเธอเดินลงมาจากด้านบนด้วยชุดสวยเป็นเสื้อเกาะอกสีสด มีเสื้อกั๊กตัวสวยสวมทับอีกตัว และกระโปรงตัวสั้น

“เอ่อ...” เอกภาพติดอ่างทันที ตอนแรกเขากะจะให้เธอเฝ้าบ้าน แต่เมื่อเห็นเธอเปลี่ยนชุดแบบนี้ คงอยากออกไปกับเขาด้วย เธอคงอยากเปิดหูเปิดตา อยู่แต่บ้านคงเบื่อ เอาหน่า คนบ้านเดียวกัน เขาต้องพาหลานๆ ไปทานไอศกรีมอยู่แล้ว

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย แมวเหมียว
ขอบคุณมากค่พะ รอน้ะ
เมื่อ 1 ปี 3 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย vrnk
ขอบคุณมากค่ะ
เมื่อ 1 ปี 3 เดือนที่แล้ว

รีวิว