แม่มดสาวเจ้าเสน่ห์

บทที่ 6

เช้านี้เอกภาพได้แต่แอบมองแม่บ้านสาวคนสวยที่เตรียมอาหารให้เขากับหลานๆ ชายหนุ่มนั่งเกร็งจนตัวแข็ง ยิ่งเห็นทรวดทรงองเอว ยิ่งร้อนรุ่ม วันนี้เธอสวมใส่เสื้อยืดพอดีตัวกับกาเกงขาสั้นยอดฮิตที่เธอชอบใส่เสมอๆ

เมื่อเช้าตอนเขาตื่น พบว่าตัวเองเปลือยเปล่าแถมยังทิ้งคราบความสุขไว้บนที่นอน เขาคิดว่าตัวเองคงไม่ได้คิดไปเอง นี่เขาฝันถึงซินนี่แล้วลุ่มหลงเธอขนาดนี้เชียวหรือ

“วันนี้น้าอะตอมจะพาเราไปเที่ยวใช่ไหมคะ” ปิงปองดื่มนมสดหมดแก้วแล้วยิ้มแก้มปริประจบน้าชาย

“ครับ ยัยตัวยุ่ง” เอกภาพขยี้ศีรษะของหลานสาวด้วยความเอ็นดู

“น้าอะตอมจะพาเราไปไหนก่อนครับ” ลูกโป่งถามด้วยความอยากรู้

“ไปซื้อของกันก่อนแล้วกัน จะได้พาพี่ซินนี่เค้าไปเที่ยวด้วย” เอกภาพลอบมองใบหน้าสวยที่ยืนอยู่ด้านข้าง เธอปฏิเสธที่จะทานอาหารเช้ากับทุกคนโดยให้เหตุผลว่าทานก่อนหน้านี้แล้วเป็นประจำ เขาไม่อยากเซ้าซี้ คิดว่าเธออาจไม่เคยชิน

ชายหนุ่มลอบกลืนน้ำลายลงคอครั้งแล้วครั้งเล่า เขาชักอยากรู้ว่าเธอสวมใส่กางเกงในหรือเปล่าหนอ แล้วนี่เขาจะอยากรู้ทำไมว่าเธอใส่กางเกงในหรือเปล่า เอกภาพด่าตัวเองในใจ

“แล้วเราจะไปเที่ยวสวนสนุกวันไหนคะ” ปิงปองถามน้าชาย

“วันพรุ่งนี้แล้วกัน เพราะวันจันทร์เป็นวันหยุดชดเชยไม่ใช่เหรอ เราสองคนมีเวลาอยู่บ้านอีกวัน” เอกภาพสรุปเสร็จสรรพ หลานๆ ทั้งสองพึงพอใจยิ้มหน้าบาน

“วันจันทร์นี้จะได้อยู่บ้านอีกวัน ดีใจจังเลย” ลูกโป่งกับปิงปองสองพี่น้องหัวเราะถูกใจ

“รีบทานเถอะ เดี๋ยวเราต้องออกไปข้างนอก ตอนบ่ายกลับมาจะได้ทำอาหารทานกัน” เอกภาพลูบศีรษะหลานๆ ด้วยความเอ็นดู เขาอยากทำอาหารทานกับหลานๆ บ้าง แม้จะทำเป็นแค่บางอย่าง แต่เป็นความสุขเล็กๆ น้อยๆ ที่ได้ทำร่วมกัน เขาอยากเอาใจใส่ ไม่อยากให้เด็กๆ มีปมด้อยเรื่องขาดพ่อกับแม่ ชายหนุ่มเหลือบมองซินนี่อีกครั้ง คราวนี้เธอกำลังมองเขาอยู่ เอกภาพตะลึงงันหน้าแดงก่ำที่เธอรู้ทันว่าเขาแอบมอง สายตาก้มลงต่ำก็เจอกับเต้าเต่งตึง ดีที่วันนี้เธอยังใส่บรา แต่ช่างน่าขยำกลืนกินเสียจริง แค่คิดก็ต้องกลืนน้ำลายลงคออีกเฮือกใหญ่ พอเผลอมองก็ยิ่งอยากมอง พอลากสายตาต่ำลง เห็นกางเกงตัวน้อยปกปิดแค่เนินเนื้อสาวกับแก้มก้น ถ้าไม่ใส่ยังจะดีเสียอีก แม่คุณ เขาคิดในใจจนยุ่งเหยิงอีกตามเคย

“เดี๋ยวไปแต่งตัวด้วยนะซินนี่ ฉันจะพาไปซื้อของ แล้วซื้อเสื้อผ้าเพิ่มเติม แต่เธอมาแต่ตัวไม่ใช่เรอะ เอาเสื้อผ้าพวกนี้จากไหนมาใส่” เขาขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความสงสัย เนื่องจากมัวแต่ตกตะลึงกับรูปร่างของแม่บ้านสาว เขาจึงลืมคิดไปว่าเขาไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าพวกนี้ให้เธอนี่นา เสื้อผ้าที่เขาซื้อมันมิดชิดกว่านี้ แล้วเธอไปเอามาจากไหน แค่เห็นเธอแต่งตัวเซ็กซี่เข้าหน่อย เขาลืมเลือนไปเสียสนิท พึ่งจะมาฉุกใจคิดตะกี้นี่เอง

“วันก่อนคุณออกไปข้างนอก มีคนมาขายเสื้อผ้าพวกนี้ ฉันเลยซื้อไว้” ซินนี่พยายามคิดตามที่ได้เตรียมคำตอบเอาไว้ให้เขาก่อน เอกภาพไม่ถามอะไรมาก เขารู้ว่าในหมู่บ้านชอบมีแม่ค้ามาขายอะไรแปลกๆ อยู่เสมอ แค่เสื้อผ้าถ้าจะมีคนหาบมาขายคงไม่แปลก

ทุกคนแต่งตัวเรียบร้อยเพื่อออกจากบ้าน เอกภาพไม่ลืมฝากฝังบ้านกับเจ้าบิ๊กและเจ้าโบ้สุนัขแสนรู้ทั้งสอง

“ไปเที่ยวกันอีกแล้ว อิจฉาจัง” เจ้าบิ๊กกับเจ้าโบ้นั่งมองเจ้านายขึ้นรถตาละห้อยด้วยความอิจฉา

“อยากไปด้วยเหรอจ๊ะ” ซินนี่ลูบหัวพวกมันขณะถาม

“อยากไป แต่ไม่เป็นไร พี่บิ๊กกับพี่โบ้รับหน้าที่เฝ้าบ้านให้เอง”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวจะซื้อขนมมาฝาก” ปิงปองลูบหัวสุนัขทั้งสองก่อนขึ้นรถน้าชาย

“ไปก่อนนะจ๊ะจะเที่ยวเผื่อ” ซินนี่โบกมือให้ยามแสนรู้ทั้งสอง

“จ้า เดี๋ยวทางนี้พี่บิ๊กกับพี่โบ้จะดูแลให้เอง”

“อย่าลืมดูแลบ้านให้ดีด้วยนะ เดี๋ยวจะซื้อของกินมาฝาก” เอกภาพลูบศีรษะสุนัขทั้งสองแล้วตบหัวมันก่อนขึ้นรถไปนั่งประจำที่คนขับ

“เจ้าบิ๊ก เจ้าโบ้เดี๋ยวจะซื้อไก่เคเอฟซีมาฝาก” ลูกโป่งหันไปพูดกับสุนัขทั้งสอง เป็นคนสุดท้ายก่อนจะตามน้องสาวขึ้นรถไป

เจ้าบิ๊กกกับเจ้าโบ้ยกมือขึ้นขอบคุณเจ้านายผู้น่ารักทั้งสาม “ขอบคุณครับลาภปากอีกแล้ว” พอเจ้านายไปแล้วทั้งสองตัวมองหน้ากันยิ้มๆ

“เจ้าบิ๊กไปหาจำปีจะขาดใจอยู่แล้ว” เจ้าโบ้ชวนด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นช่วงเวลานี้ ข้างๆ บ้านปลอดคน รั้วบ้านมีบางส่วนที่พวกมันไปขุดเอาไว้สามารถลอดเข้าไปหาสาวๆ อีกบ้านได้ เจ้าบิ๊กคิดว่าวันนี้ปลอดคนจะปล้ำจำปีให้สำเร็จให้ได้

“ไปสิ คิดถึงจำปีแทบขาดใจ” เจ้าบิ๊กกับเจ้าโบ้รีบวิ่งหน้าตั้งไปที่รั้วบ้าน เพื่อลอดไปข้างๆ บ้านโดยไม่รอช้า

“นั่นจำปีกับจำปานี่ กำลังเดินเล่นอยู่เลย” เจ้าบิ๊กหันไปพูดกับสหายรักตาแวววับ

“งั้นใครดีใครได้ จำปานี่ยิ่งโตยิ่งสวย แตกเนื้อสาวแล้วยิ่งสวย เนินเนื้อน่ากลืนกินชะมัด” เจ้าโบ้น้ำลายยืดไม่แพ้เพื่อน

สุนัขหนุ่มทั้งสองรีบวิ่งเข้าไปหาสุนัขสาวข้างบ้านที่แอบหมายปองมานาน

“ว้าย... มาได้ยังไงนี่” จำปีกับจำปาหนีไปตัวละทาง เจ้าบิ๊กกับเจ้าโบ้มองหน้ากันด้วยความเจ้าเล่ห์ ก่อนจะวิ่งอ้อมไปตัวละทางเพื่อดักหน้าสุนัขสาววัยกำดัด วันนี้เสร็จแน่ จะปล้ำให้หนำใจเลย ทั้งสองคิดอย่างหมายมาด

“ว้าย พี่บิ๊ก อย่าเข้ามานะ” จำปีเล่นตัว ถอยหนีสะดีดสะดิ้ง

“พี่รอเวลานี้มานานแล้วสาวน้อย มาให้พี่ปล้ำเสียดีๆ” เจ้าบิ๊กยิ้มกริ่มดวงตาเจ้าชู้กรุ่มกริ่ม

“ไม่ ว้าย! ปล่อยนะ ช่วยด้วยๆ จำปาช่วยด้วย ไอ้พี่บิ๊กบ้า หื่นกาม โรคจิต ปล่อยนะจำปีไม่ยอมนะ จำปีไม่ใช่หมาข้างถนน จะได้มาปล้ำเอาได้ง่ายๆ แบบนี้”

“ไม่สนแล้ว เวลานี้ขอให้ได้น้องจำปีเป็นเมียเป็นพอ” เจ้าบิ๊กไม่สน

“ว้าย ไอ้พี่บิ๊กบ้า” จำปีไม่ทันตั้งตัวถูกเจ้าบิ๊กที่รอคอยเวลานี้มานานจัดการจนหนำใจ

“เป็นของพี่เถอะนะ รอเวลานี้มานานแล้ว” เจ้าบิ๊กกอดแนบแน่น ในที่สุดมันได้จำปีเป็นเมียเสร็จสมอารมณ์หมาย

จำปีเสียวซ่านได้แต่ครางยอมรับชะตากรรมที่โดนสุนัขหนุ่มปล้ำเอา เจ้าบิ๊กยืนผงาดกล้าสมใจที่ได้เมียเสียทีหลังจากที่รอให้แตกเนื้อสาวมาหลายเพลา มันแอบมองจำปีตั้งแต่เด็กๆ ตอนที่วิภาเอามาเลี้ยงใหม่ๆ รอจนโตเป็นสาวขนาดนี้กว่าจะได้สมใจ

“เป็นเมียพี่แล้วนะน้องจำปี ต่อไปเราจะมีลูกน้อยน่ารักสักสองสามตัว” เจ้าบิ๊กคุยฟุ้งถึงอนาคต จำปีได้แต่ครางหงิงๆ

“โห... ไอ้เจ้าบิ๊กยอดเยี่ยมไปเลยวันนี้ได้ดูหนังสด” เจ้าโบ้ที่หาจำปาไม่เจอ หยุดชะงักกะทันหันเมื่อเห็นเจ้าบิ๊กเพื่อนรักกำลังปล้ำจำปีอยู่ สงสัยจะเสร็จสมอารมณ์หมายกันแล้ว มันตาละห้อยทันที เพราะจำปาไม่ยอมมันเหมือนจำปีที่ยอมเจ้าบิ๊ก

“แม่เจ้า จำปีเสียสาวให้พี่บิ๊กไปแล้วเหรอ” จำปาที่อยู่อีกด้านยืนตัวสั่นแอบมองเจ้าบิ๊กกับจำปีด้วยความตกใจ

“พี่บิ๊กจ๋า อย่าทิ้งจำปีนะจ๊ะ เกิดจำปีท้องขึ้นมาจริงๆ” จำปีออดอ้อนพี่บิ๊กทันทีที่เสียท่าให้มันจนได้

“พี่สัญญาจ้ะเมียจ๋า ไม่ทิ้งแน่นอน พี่เฝ้ารอเวลานี้มานานแล้ว พี่แอบชอบจำปีมานานแล้วนะ รู้ตัวหรือเปล่า” เจ้าบิ๊กสารภาพรัก ทันทีที่ได้โอกาส จำปีเขินจนเสียท่าเจ้าบิ๊กเอาอีก

เอกภาพพาซินนี่และหลานๆ ทั้งสองไปซื้อของ ช้อปปิ้งอย่างสนุกสนาน เขาพาเข้าร้านโน่นออกร้านนี้ เพราะนานๆ จะได้มาเปิดหูเปิดตาเที่ยวกับครอบครัวสักที ชายหนุ่มเลือกเสื้อผ้าให้หญิงสาวหลายชุด และพาเด็กๆ ไปนั่งทานไอศกรีมอย่างเอร็ดอร่อย

“วันนี้เราทำอาหารทานกัน ไม่ได้ทำอาหารทานกันเองมานานแล้ว อยากทานอะไรเด็กๆ” เอกภาพถามหลานๆ

“อยากหม่ำบาบาร์คิวค่ะ ไม่ได้หม่ำนานแล้ว ให้พี่ซินนี่ทำให้หม่ำ พี่ซินนี่ทำอาหารอร่อย” ปิงปองกอดแขนซินนี่แน่นอย่างประจบประแจง

“ลูกโป่งอยากทานเหมือนกัน วันนี้มีแม่ครัวแล้ว ปกติเจ้าแรมเจ้าโบ้ทำก็อร่อยหรอกครับ แต่บางทีขาดรสชาติไปเหมือนกัน” ลูกโป่งแอบบ่นเล็กน้อย เมื่อนึกถึงหุ่นยนต์ทำอาหารของน้าชาย

“งั้นเราไปซื้อของกันเลย” เอกภาพขยี้ศีรษะหลานรักพาไปเลือกซื้อของ โดยมีซินนี่ตามเขาไปติดๆ เอกภาพเป็นคนละเอียดรอบคอบเขาจึงเลือกซื้อของได้คล่องแคล่ว พิถีพิถันแถมยังเปรียบเทียบคุณภาพ ปริมาณ ราคาได้ยอดเยี่ยม จนซินนี่ได้เรียนรู้อะไรในตัวชายหนุ่มอีกมากทีเดียว ที่สำคัญได้ทำความรู้จักกับอาหารของมนุษย์อีกหลายชนิด

ไม่นานเอกภาพพาทุกคนกลับบ้าน พบเจ้าบิ๊กกับเจ้าโบ้นอนเฝ้าอยู่หน้าบ้าน ทุกคนทักทายสุนัขแสนรู้ ไม่ลืมของฝากคือขนมและไก่เคเอฟซีที่เคยสัญญาเอาไว้ ซินนี่เป็นคนสุดท้ายที่เดินเข้าบ้าน เธอสังเกตเห็นเจ้าโบ้หน้าตาเคร่งเครียดหมองเศร้า จึงเข้าไปทักด้วยความห่วงใย

“สวัสดีจ้ะสุดหล่อทั้งสอง ทำไมพี่โบ้ดูหน้าหน้าตาเคร่งเครียดจัง”

“ช้ำใจ สาวไม่แล” เจ้าโบ้ตอบซินนี่เสียงเศร้า นอนเอาคางเกยบนเท้าหน้าหนึ่งข้าง

“สาวข้างบ้านนะเหรอ” ซินนี่ถามด้วยความอยากรู้ หันไปมองเจ้าบิ๊กที่นอนตาหยาดเยิ้มฝันหวานก็แอบแซวให้บ้าง

“พี่บิ๊กล่ะจ๊ะ นอนตาเยิ้มเชียว”

“อย่าไปถามมันเลยขานั้น มันกำลังอยู่ในความรัก วันนี้มันปล้ำจำปีได้สำเร็จ จำปีเป็นเมียมันเรียบร้อยไปแล้ว อีกหน่อยคงมีลูกน้อยน่ารักให้เลี้ยง” เจ้าโบ้เสียงเศร้ากว่าเก่า อิจฉาเจ้าบิ๊กจนหูกระดิก

“อย่าเศร้าไปเลยพี่โบ้ ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก เดี๋ยวซินนี่จะช่วยเอง” ซินนี่ลูบหัวเจ้าโบ้เพื่อให้กำลังใจ

“พี่น่ะ ถึงจะเจ้าชู้ รู้ตัวเองดีว่าไม่อาจหักหาญน้ำใจจำปาได้ ถ้าจะให้ไล่ปล้ำแบบเจ้าบิ๊ก กลัวจำปาจะเกลียดหน้าพี่น่ะสิ” เจ้าโบ้เสียงเศร้ากว่าเก่า

“แกมัวแต่กลัว เมื่อไหร่จะได้จำปาเป็นเมียสักที” เจ้าบิ๊กส่ายหัวไปมาระอาเพื่อนยิ่งนัก

“ไม่เป็นไร จะช่วยเอง” สองเสียงพูดพร้อมกัน ทั้งซินนี่กับเจ้าบิ๊ก ทำให้เจ้าโบ้พอมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง

“อย่าเครียดเลย รับปากว่าจะช่วยก็จะช่วย กินขนมกับไก่เถอะเด็กๆ อุตส่าห์ซื้อมาฝาก”

“ขอบใจมาก” เจ้าโบ้ขอบใจทั้งซินนี่ทั้งเจ้าบิ๊ก ก่อนนอนเอามือก่ายหน้าผากดังเดิม ขนมกับไก่ที่วางอยู่ตรงหน้าไม่ได้ยั่วน้ำลายเลยแม้แต่น้อย

บาร์บีคิวหอมกรุ่นถูกย่างบนเตาที่สนามหญ้าหน้าบ้านด้วยฝีมือของซินนี่ เด็กทั้งสองชื่นชมกับความเอร็ดอร่อยจนยิ้มแก้มปริ เอกภาพชวนประสิทธิ์และวิภาเพื่อนบ้านคนสนิทมาที่บ้านด้วย เขาเห็นว่าบ้านใกล้เรือนเคียงกันที่สำคัญคือวิภามักมีน้ำใจทำอาหารมาฝากเขากับหลานๆ เสมอ ก่อนซินนี่จะมาเป็นแม่บ้านของเขา

“ว้าว น้องจำปีมาด้วยเหรอ คิดถึงจังเลย” เจ้าบิ๊กเข้าไปทักทายจำปีด้วยความยินดี แต่วิภาพาสุนัขตัวโปรดทั้งสองไปอีกด้าน ถึงจะอยากได้เอกภาพเป็นลูกเขย แต่ไม่อยากให้สุนัขที่เลี้ยงทั้งสองยุ่งเกี่ยวกับสุนัขพันธุ์ไทยของเอกภาพ

เจ้าบิ๊กหันไปมองหน้าเจ้าโบ้ด้วยความขัดใจ เจ้าโบ้พยายามมองสบตากับจำปา แต่จำปาเล่นตัวไม่ยอมสบด้วย เดินหนีไปอีกด้าน ทำให้ทั้งสองหน้าหงอยเลยทีเดียว

ซินนี่ที่แอบมองอยู่อีกด้าน ยิ้มกริ่มทันที เธอต้องจัดการให้เจ้าบิ๊กกับเจ้าโบ้สมหวัง บรรยากาศแบบนี้โรแมนติกดีแท้ เหมาะสำหรับพลอดรักกันที่สุด เธอแอบถามสุนัขทั้งสองตัวเลยรู้ว่าตัวไหนเป็นจำปีตัวไปเป็นจำปา ตัวที่ทั้งสองต่างหมายปอง จำปีคงไม่ต้องเป็นห่วงเพราะตกเป็นเมียพี่บิ๊กไปแล้ว แต่จำปาสิเห็นกำลังเล่นตัวน่าดูเชียว

“ดอกไม้สำหรับจำปาจ้ะ คืนนี้น้องจำปาสวยจัง” เจ้าโบ้เริ่มจีบเสียงสุภาพ ไม่เหมือนเจ้าบิ๊ก แอบชวนจำปีไปจู๋จี๋อีกด้านระหว่างที่เจ้านายกำลังคุยกันอย่างออกรส ลืมเลือนสุนัขของตัวเองไปเสียสนิท

“เชอะ ไม่เห็นสวยเลย ถอยไปห่างๆ ได้ไหม รำคาญ” จำปาเชิดใส่เดินไปกินอาหารอีกด้านที่วิภาทิ้งให้ เจ้าโบ้คอตกที่โดนปฏิเสธ

ฝ่ายเจ้าบิ๊กเริ่มเกี้ยวพาราสีแล้วก็เริ่มหื่นใส่จำปีอีก

“พี่บิ๊กเดี๋ยวใครมาเห็นเข้า” จำปีเอียงอายเมื่อโดนเลียมากๆ เข้าก็ตัวอ่อนระทวย

“ไม่มีใครเห็นหรอกจ้ะ ขอรักน้องจำปีหน่อยสิจ๊ะ คิดถึงเหลือเกิน” เจ้าบิ๊กทำเจ้าชู้

“พี่บิ๊กบ้า พูดอะไรก็ไม่รู้” จำปีแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“ไม่ไหวแล้ว ยั่วยวนเหลือเกิน”

“ว้าย... พี่บิ๊กบ้า” จำปีครางอีกรอบ โดนเจ้าบิ๊กสำเร็จโทษอีกจนได้

“คืนนี้ดวงจันทร์สวยจังเลย แต่สวยกว่าน้องจำปี” เจ้าบิ๊กปากหวาน จำปีครางรับเสียงหวาน

“พี่บิ๊กปากหวาน สักวันคงเบื่อจำปีไปมีตัวใหม่” จำปีแอบค่อนขอด

“ใครจะเบื่อจำปีได้ลงคอ มาม๊ะขยับมาอีกนิด” เจ้าบิ๊กปากหวานดังเดิม

“พี่บิ๊ก บ้าๆๆ”

อีกด้านหนึ่งซินนี่กำลังหาทางช่วยเจ้าโบ้

“รู้นะจะทำอะไร” ซินนี่สะดุ้งที่ได้ยินเสียงอาจารย์

“ท่านอาจารย์ตกใจหมดเลย มาเงียบๆ อีกแล้ว”

“อ้าว หายตัวมาจะให้มาเสียงดังได้ไง นี่... ยาเสน่ห์ของข้าใช้สำหรับคนเท่านั้น หากจะใช้กับสุนัขต้องรอคืนเดือนมืดโน่น ไม่งั้นไม่ได้ผล แถมมีข้อเสียอีกด้วย” อูลก้าเตือนลูกศิษย์สาว เขาลืมบอกข้อจำกัดของยาให้ซินนี่ฟังไปเสียสนิท

“อ้าว ไหนท่านอาจารย์บอกดีนักหนา” ซินนี่ผิดหวังเล็กน้อยที่ได้ยินเช่นนั้น แต่ยังดีที่ใช้กับสัตว์ได้ แม้จะเป็นคืนเดือนมืดก็ตามที

“อ้าว ก็ดีน่ะสิ แต่สำหรับคน” อูลก้าส่ายหน้าไปมา

“ต้องคืนเดือนมืดเลยเหรอ แต่บอกว่ามีข้อเสียยังไงเหรอท่านอาจารย์” ซินนี่ถามด้วยความสงสัย ตอนนที่อาจารย์ให้มา ท่านไม่เห็นบอกว่ามีข้อเสียด้วย

“ถ้าเจ้าเอาไปป่ายให้สุนัขทั้งสองตัว พวกมันจะเกลียดกันตลอดไปยังไงเล่า นี่คือข้อจำกัด ข้าเลยรีบมาเตือนว่าหากจะป่ายก็คืนเดือนมืดโน่น ขืนเจ้าป่ายตอนนี้มีหวังกัดกันตายไปข้างนึง” อูลก้ารีบบอกสรรพคุณของยาสูตรพิเศษ

“งั้นต้องรอสิอาจารย์” ซินนี่เสียงเศร้าใส่อาจารย์ สงสารเจ้าโบ้อีกตามเคย

“อืมรอไปก่อน อีกไม่กี่วันเอง เจ้ารออีกนิด จะอะไรกันนักกันหนากับสุนัขสองตัวนั่น” อาจารย์ส่ายหน้าในนิสัยที่ชอบช่วยเหลือคนอื่นของซินนี่ อยู่โลกเวทมนตร์ก็เป็นแบบนี้ช่วยเหลือเค้าไปทั่วจนตัวเองเดือดร้อน “แต่ตอนนี้ข้าไปก่อนล่ะ คืนนี้นัดสาวๆ เอาไว้เพียบ” อูลก้าหายตัวทันทีที่พูดจบ ซินนี่ถอนใจแต่ต้องสะดุ้งอีกครั้ง

“ท่านยาย ท่านแม่”

“ซินนี่ รู้น่ะเมื่อคืนทำอะไร” นาเนียร์ดักคอหลานสาว นางและบุตรสาวเห็นทุกอย่างที่ซินนี่ทำ กลัวจะพลาดพลั้งเอาได้จึงมาเตือน

“แหมท่านยาย แอบดูข้ารึ ข้าเขินนะ” ซินนี่ลูบหัวไปมาด้วยความขัดเขินผู้เป็นยาย ใบหน้าสวยใสแดงก่ำที่โดนยายจับได้

“เจ้าพาเขาไปได้ทุกที่ อยากจะทำอะไรก็ได้ แต่ห้ามเสียพรหมจรรย์ให้เขา จนกว่าจะถึงวันที่เขาสารภาพรัก แต่...” นาเนียร์เว้นเอาไว้ให้หลานสาวถามด้วยความสนใจเช่นเคย

“แต่อะไรท่านยาย” ซินนี่รีบถาม เพราะถ้ามีแต่... แบบนี้รับรองว่าสามารถทำอะไรได้มากกว่านี้แน่นอน

“หากเจ้าจะเสียตัวให้เขาในความฝันก็ได้” ยายชี้โพรงให้กระรอก นี่ถ้าไม่ใช้เนื้อคู่คงหมดสิทธิ์แตะต้องหลานรักของนางไปแล้ว

“ท่านยาย ได้เหรอคะ” ซินนี่ถามเสียงดัง แต่เมื่อเห็นสีหน้าผู้เป็นยายและแม่ก็ต้องอายหน้าแดงก่ำกว่าเดิม

“ได้ ไม่ต้องดีใจจนออกนอกหน้าแบบนั้น เวทมนตร์เจ้ายังไม่แก่กล้าที่จะร่วมเสพสังวาสกับเขาในฝัน เจ้าต้องฝึกเวทมนตร์อีกนิด พยายามเข้าซินนี่ ยายไปล่ะจะมาเตือนเจ้าแค่นี้ เพื่อไม่ให้เจ้าพลาด” ผู้เป็นยายและแม่หายตัวไปทันทีที่ตักเตือนหลานสาวคนสวยเสร็จ

“อ้าวท่านยาย ท่านแม่ ไปเร็วมาเร็วเหมือนท่านอาจารย์เลย ข้ายังไม่ทันได้ถามอะไรเลย” เธอเริ่มบ่นแต่ก็ยังใจชื้นที่ยังมีเวลาอีกเดือนกว่าๆ ซินนี่แอบน้อยใจอาจารย์คูลโซ่ที่ไม่มาเยี่ยมเธอบ้างเลย

“ใครบอกว่าไม่มาเยี่ยม ข้าเห็นเจ้าทุกเวลานั่นแหละซินนี่” คูลโซ่บอกลูกศิษย์ด้วยน้ำเสียงเอ็นดู

“ท่านอาจารย์” ซินนี่มองรอบกายแต่ไม่เห็น ได้ยินแค่เสียงก็สุขใจมากแล้ว

“ข้าอยากมาเตือนเจ้าซินนี่ ทำอะไรต้องรอบคอบระมัดระวังตัวให้ดี หากพลาดพลั้งไปเจ้าอาจเสียใจไปตลอดชีวิต”

“ท่านอาจารย์หมายความว่าเช่นไร”

“เจ้าลองคิดเอาเอง โตแล้ว อาจารย์แค่อยากบอกว่าให้ระวังตัว หากจะทำอะไรต้องไตร่ตรองเสียก่อน อาจมีคนไม่หวังดีคอยกลั่นแกล้งเจ้าอยู่ แค่นี้แหละ อาจารย์ต้องไปก่อน”

“เดี๋ยวท่านอาจารย์ ไปเร็วมาเร็วเหมือนกันหมดเลย” ซินนี่แอบบ่น แล้วรีบยกอาหารออกไปด้านนอก

วิภามองซินนี่ด้วยความสนใจ นางอยากรู้ว่าเอกภาพคิดเช่นไรกับซินนี่ เพราะอีกไม่กี่วันณัฐรวีบุตรสาวเพียงคนเดียวจะเดินทางกลับมา เช่นไรเสีย นางไม่มีวันยอมให้ผู้หญิงหน้าไหนมาเข้าใกล้เอกภาพได้อีก

“แหม ซินนี่นี่ขยันจริงๆ นะจ๊ะ พ่ออะตอมโชคดีจังที่ได้แม่บ้านเก่งๆ แบบนี้” วิภาจีบปากจีบคอพูด

“ครับ” เอกภาพรับคำเสียงสุภาพ ไม่แสดงความคิดเห็นอันใด คำตอบสั้นๆ นั้นทำให้วิภาขัดใจเล็กน้อย

“ได้ซินนี่มาเป็นแม่บ้านได้ยังไงจ๊ะ น้าไม่เคยเห็นมาก่อน ว่าจะถามตั้งแต่วันนั้นแล้ว” วิภาค่อยๆ เลียบเคียงถามเอกภาพด้วยความสนอกสนใจเป็นพิเศษ

“เอ่อ” เอกภาพอ้ำอึ้งเพราะไม่ได้เตรียมคำตอบสำหรับคำถามนี้เอาไว้

“แต่ท่าทางเอาการเอางานดีจังเลยนะอะตอม” ประสิทธิ์กล่าวชมอย่างผู้ใหญ่ใจดี

“ครับ เป็นหลานสาวของน้าที่เป็นแม่บ้านของเพื่อนฝากมานะครับ” เอกภาพโกหกคำโต

“เพื่อนคนไหนเหรอจ๊ะ” วิภารีบรุกถาม

“วัชรไงครับคุณน้าจำได้หรือเปล่าครับ”

“อ๋อ... ตาวัชรเหรอจ๊ะ แต่แปลกทำไมไม่ทำงานบ้านตาวัชรล่ะ”

“คุณนี่ ถามจนอะตอมตอบไม่ถูกแล้ว” ประสิทธิ์ปรามภรรยา

“แหม ฉันแค่อยากรู้”

“ไม่เป็นไรครับคุณน้า พอดีบ้านของวัชรไม่ค่อยมีงานอะไรครับ มีคนรับใช้พอสมควรแล้ว ผมกำลังหาแม่บ้านอยู่พอดี วัชรเลยฝากผมไว้นะครับ คือน้าเค้าก็ฝากมาอีกที”

“เหรอจ๊ะ แหม... ความจริงถ้าอยากหาแม่บ้านบอกน้าก็ได้ ครั้งก่อนน้าถามอะตอมแล้วว่าจะเอาไหม น้าจะหาให้ เห็นอะตอมปฏิเสธน้า” เอกภาพเพียงแค่ยิ้ม จริงที่ครั้งก่อนตอนที่วิภาถามไถ่จะช่วยหาสาวใช้ให้ เขาก็บอกว่าไม่เป็นไร เนื่องจากอยากมีเวลาเป็นส่วนตัวไม่อยากให้ใครมายุ่งวุ่นวาย แต่แปลกที่เขากลับรับซินนี่มาเป็นแม่บ้าน

หลังจาก บิดามารดาเสียเขาก็มีแม่บ้านกับคนดูแลสวน แต่เพราะทั้งสองแก่แล้วพอหลานๆ เขาโตประมาณสี่ห้าขวบทั้งสองก็เสียชีวิต เขาจึงยังไม่คิดจะหาแม่บ้านหรือคนสวยใหม่เพราะคนเดี๋ยวนี้ไว้ใจไม่ค่อยได้

เอกภาพเลือกที่จะเงียบเพื่อเลี่ยงการตอบคำถามที่ยาวยืดของวิภา รู้ดีว่าหากทำเช่นนี้นางจะไม่ซักไซ้ต่อ

“หลานลูกโป่งกับปิงปองคงถูกใจนะจ๊ะ ได้แม่ครัวทำอาหารอร่อย” วิภายอมรับว่าซินนี่ทำอาหารอร่อยทีเดียว และครั้งนี้ก็เป็นการชมจากใจจริง

“ครับ/ค่ะ” เด็กๆ รับคำเบาๆ ทานอาหารต่อด้วยความเอร็ดอร่อย ไม่นานประสิทธิ์กับวิภาจึงขอตัวกลับเพราะเริ่มดึกมากแล้ว

“น้าคงต้องขอตัวกลับก่อน ขอบใจมากสำหรับบาร์บีคิว อร่อยมากจริงๆ”

“แล้วนี่ลูกๆ ฉันหายไปไหนหมดนี่” วิภามองหาสุนัขพันธุ์พุดเดิ้ลของตัวเองจนทั่ว แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงา

“คงไปวิ่งเล่นแถวนี้ ลองเรียกดูสิ” ประสิทธิ์บอกภรรยา

“จำปี จำปา อยู่ไหนลูก” วิภาลองเรียกตามที่สามีบอก ไม่นานจำปีกับจำปาก็วิ่งเข้ามาหาเจ้านาย จำปีนั่นไปพลอดรักกับเจ้าบิ๊ก ส่วนจำปาแกล้งเล่นตัวให้เจ้าโบ้วิ่งตาม เจ้าบิ๊กแอบส่งสายตาหวานเชื่อมให้จำปี จำปีส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มตอบ แต่เจ้าโบ้ได้แต่หน้าเศร้า เพราะโดนจำปาเชิดใส่ไม่สนใจมันสักนิด

ซินนี่รู้สึกเห็นใจเจ้าโบ้เพราะรับปากไปแล้ว แต่ไม่ได้ช่วยเหลือตามที่ได้เอ่ยปากรับคำไปเลยแม้แต่น้อย

เอกภาพเหลือบมองแม่บ้านสาวที่เก็บของจนเพลิน เขาพาหลานๆ เข้านอนแล้วมาช่วยหญิงสาวเก็บของด้วยกัน วันนี้เธอใส่เสื้อผ้ามิดชิดกว่าทุกวัน แต่สำหรับเขาเธอเซ็กซี่กว่าทุกวัน เพราะเสื้อผ้ามิดชิดที่เธอสวมเป็นเสื้อแขนกุดกับกระโปรงตัวสวย เน้นรูปร่างสัดส่วนยวนตาชัดเจน จนเขาอยากสลัดมันทิ้งเพื่อจะได้เห็นเนื้อใน ชายหนุ่มรีบสลัดความคิดนั้นออกไป ช่วยหญิงสาวเก็บของเร็วกว่าเดิม เป็นแบบนี้ทุกทีสิน่า หากได้อยู่ใกล้เธอเขาพาลแต่จะคิดออกนอกลู่นอกทาง

ซินนี่เดินเฉียดกายเข้าใกล้ชายหนุ่มด้วยความตั้งใจ แค่อยากแหย่เท่านั้น แต่คนโดนแหย่กลับรุ่มร้อนทันที

“พอแค่นี้แล้วกัน ค่อยมาจัดการล้างพรุ่งนี้ ขึ้นนอนกันเถอะ” เขาแอบขำตัวเอง เพราะคำพูดเหมือนชวนเมียขึ้นห้องนอนยังไงอย่างงั้น แต่ถ้าได้ชวนเมียขึ้นห้องนอนก็ดี แถมเป็นซินนี่ด้วย เอกภาพแอบตาวาวเมื่อคิดเรื่องนี้ แค่ชั่วแวบหนึ่งก็จางหายไป

“คุณขึ้นไปนอนก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวซินนี่จะจัดการเอง” ซินนี่ยังยืนกราน เธอคิดว่าไม่ใช่เรื่องหนักหนาอะไรกับจานชามแค่นี้ แต่หากเอกภาพอยู่ด้วย เธอไม่สามารถใช้เวทมนตร์ได้ หากเขาไป เธอสามารถจัดการกับของพวกนี้ได้ภายในชั่วพริบตา

“งั้นตามใจ แต่เหนื่อยมาทั้งวันแล้วค่อยล้างก็ได้ อย่าหักโหมมากนัก” เขาทำเสียงขรึมแต่แฝงไปด้วยความห่วงใย ซินนี่ยิ้มกว้างทันทีที่ร่างสูงขึ้นห้องไป

“เนี่ยเขาห่วงใยเราเหรอ” เมื่อเห็นว่าปลอดคนแล้ว จึงร่ายเวทมนตร์เพียงนิดเดียวจานชามภาชนะทุกชนิดสะอาดเรียบร้อย เก็บเข้าชั้นเป็นระเบียบ

“แค่นี้ก็เรียบร้อย ซินนี่ซะอย่าง” เธอภาคภูมิใจที่ได้ฝึกฝนวิชาที่เรียนมามากขึ้น รวมถึงยังได้พลังจากค่ำเมื่อคืนที่ผ่านมา นึกถึงก็สยิวขึ้นมา คืนนี้จะพาเขาไปเที่ยวที่ไหนดีหนอ ซินนี่รีบเสกตำราหาสถานที่ท่องเที่ยว ดวงตาสีน้ำทะเลเจิดจรัสขึ้นมาเมื่อเจอสถานที่สวยๆ น้ำใสๆ อีกรอบ

ยูริที่แอบมองซินนี่อยู่ยิ้มด้วยความเจ้าเล่ห์ “ฉันจะปล่อยให้เธอได้ใจไปก่อน แล้วค่อยจัดการ”

เอกภาพหลับไปนานเท่าไหร่เขาไม่รู้ตัว หลังจากที่ออกจากห้องทำงาน... พบว่าบ้านเงียบแสดงว่าซินนี่คงเข้านอนแล้ว เขาจึงทิ้งตัวลงนอนบ้าง เพียงแค่เข้าสู่ห้วงนิทรารมย์เพียงครู่ เขาได้ยินเสียงน้ำอยู่ข้างหู จึงรีบลืมตาตื่นมองสถานที่แปลกตา

“ซินนี่” ชายหนุ่มได้แต่ครางยาว เมื่อเห็นของเหงือกสาวแสนสวยว่ายน้ำอยู่ในน้ำตกใสสะอาด แปลกใจว่าเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน เท้าแกร่งค่อยๆ เดินลงไปในน้ำ เขาสัมผัสถึงความเย็นสัมผัสกับผิวกาย

นี่เขาไม่ได้ฝัน แต่เขารู้สึกถึงความเย็นของสายน้ำจริงๆ เอกภาพลองหยิกตัวเองดู เขาเจ็บจริงๆ ด้วย แล้วความคิดของชายหนุ่มก็สิ้นสุดลงเมื่อนางเหงือกสุดเซ็กซี่ว่ายน้ำเข้ามาหา โผล่มาต่อหน้าต่อตาเขา

“เล่นน้ำกันดีกว่าค่ะ” ซินนี่พูดเสียงหวาน

เธอโอบกอดรอบคอแกร่ง ดวงตาสีน้ำทะเลเปล่งประกายสดใส ชายหนุ่มถึงกับงงงันไปเลยทีเดียว ริมฝีปากฉ่ำชื้นเย็นชืดประทับที่กลีบปากหนา ความเย็นที่สัมผัสกลับกลายเป็นความร้อนขึ้นมาแทนที่ เขาเลิกถามตัวเอง เลิกสงสัย ณ บัดดล เมื่อได้สัมผัสกับเรือนร่างของแม่บ้านคนสวย

เอกภาพบดจูบตอบสนองทันที เพื่อไม่ให้เธอต้องคอยนาน อุ้งมือใหญ่จับแก้มนุ่มนิ่มแนบแน่น ปลายลิ้นกระหวัดรัดรึงกันและกัน ชายหนุ่มจับเรือนร่างสาวนั่งบนโขดหิน เขาตะลึงงัน เธองดงามหมดจดอยู่เบื้องหน้า เรือนร่างสาวอิ่มงามน่าปรารถนา สัมผัสคุ้นเคยทำให้เขาร้อนเร่า สลัดภาพนักวิทยาศาสตร์จอมเฉิ่มกลายเป็นหนุ่มร้อนรักทันตาเห็น

“ซินนี่ ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นความฝันหรือความจริง ไม่รู้ว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากสนใจอะไรแล้ว” เขาประคองใบหน้าสวยด้วยอุ้งมือทั้งสองข้าง มองสบสายตาสีฟ้าสดใสด้วยความลุ่มหลง ริมฝีปากเร่าร้อนพาลพบกันอีกครั้ง

หญิงสาววางมือบนไหล่กว้าง โน้มตัวให้เขาอย่างรู้ใจทันทีที่อุ้งปากร้อนรุ่มละจากกลีบปากหวานฉ่ำสัมผัสยอดถันเป็นลำดับต่อไป เขาดูดเม้มหนักเบารู้สึกถึงรสชาติหอมหวาน แล้วค่อยๆ ทวีความหนักหน่วงขึ้นเพื่อดูดกลืนเข้าไปเกือบทั้งเต้าทรวง เรียวขาเพรียวโอบกระชับไปรอบเอวสอบ เอกภาพไม่รู้ว่าเสื้อผ้าของตัวเองหลุดไปตอนไหน แต่มารู้ตัวอีกทีเขาอยู่ตรงหว่างขาของหญิงสาวเสียแล้ว หน้าท้องแบนราบสัมผัสกับเนินเนื้อสาวแห่งความเป็นหญิงถนัดถนี่

ริมฝีปากหนายังดูดกลืนปทุมถันขนาดใหญ่ ลากไล้ริมฝีปากลงมายังเนินเนื้อสาวหอมจรุงใจเบื้องหน้า ขาเพรียววางพาดบนบ่ากว้างอย่างรู้งาน ไม่ต้องให้เขาต้องจัดท่า เธอหยัดกายให้เขาเต็มที่ไม่ติดขัด ชายหนุ่มไม่รอช้าก้มลองเชยชมกลีบกุหลาบสวยสด ค่อยๆ ไล้เลียกลีบสาวด้วยกิริยาอ่อนโยนปะปนกับความเร่าร้อน ปลายลิ้นสากร้อนลากเลียยังคงทำหน้าที่ดีเยี่ยม ได้ยินเสียงครางกระเส่าเบาๆ ออกมาจากกลีบปากอิ่มก็พึงพอใจมิใช่น้อย เขาจึงยิ่งบดคลึงเคล้าเนื้อกายสาวมากขึ้นเรื่อยๆ ตามลำดับ

เอกภาพนวดเฟ้นสะโพกผายไปมาเบาๆ สอดประสานลิ้นร้อนเข้าสู่ร่างสาวเพื่อเชยชิมหยาดน้ำทิพย์หวานฉ่ำในช่อดอกไม้งาม ซินนี่ครางยาว เมื่อเขาส่งเธอไปสู่ความสุขสม นี่คงเป็นครั้งแรกที่เธอได้พานพบกับสิ่งมหัศจรรย์ระหว่างชายหญิง

ซินนี่กอดคอแกร่งไว้แนบแน่น ลงไปยืนเผชิญหน้ากับเขา ริมฝีปากหวานกดประทับจุมพิตดูดดื่มพาเขาจมลงใต้น้ำ เนิ่นนานแต่เอกภาพได้รับอากาศบริสุทธิ์จากกลีบปากหวานฉ่ำจนต้องบดจุมพิตเอาไว้ไม่ให้คลาย

หญิงสาวพาเขาขึ้นจากน้ำ จูงมือเขาไปยังหินก้อนใหญ่ เพียงแค่แผ่นหลังเปลือยสัมผัสถึงแผ่นหินเขาก็สะดุ้ง เธอเริ่มเชยชิมเรือนร่างแกร่งเรื่อยๆ ชายหนุ่มหยัดกายเข้าหาริมฝีปากอุ่นด้วยความยินดี จนในที่สุดความแข็งแกร่งจมหายเข้าสู่โพรงปากอุ่นร้อนของแม่บ้านสาวคนสวย เขาได้รับความสุขติดกันหลายครั้งจนแทบสำลัก ไม่เคยมีความสุขเช่นนี้มาก่อน ยอมรับกับตัวเองว่ากำลังหลงใหลรสเสน่หาที่เธอปรนเปรอให้อย่างติดอกติดใจมากกว่าการทดลองที่เขาชอบเสียอีก

“ซินนี่” เอกภาพขึ้นทาบทับเรือนร่างงามงดของหญิงสาว เมื่อค้นพบความสุขสมไปหลายรอบ ครั้งนี้เขาบอกตัวเองว่าจะต้องพาเรือนร่างแข็งแกร่งเข้าจุ่มจ้วงในเรือนกายสาวให้ได้ แต่เขากลับผวาตกจากเตียง ความฝันที่เขาคิดว่าเหมือนจริงเลือนหายไปในชั่วพริบตา

“อะไรนี่” เอกภาพลูบหน้าตัวเองแรงๆ ควานหาแว่นตาที่โต๊ะหัวเตียง มองสภาพเรือนร่างที่เปลือยเปล่าแถมยังเปียกปอนด้วยความงุนงง

“ซินนี่” ชายหนุ่มครางลูบไล้ความแข็งแกร่งที่ยังตื่นตัวด้วยสีหน้ายากจะบรรยาย

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย แมวเหมียว
สนุกค่ะ รอน่ะ
เมื่อ 1 ปี 3 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย vrnk
ขอบคุณมากๆ
เมื่อ 1 ปี 3 เดือนที่แล้ว

รีวิว