Mr. Clatyton's story: คุณชายเคลย์ตัน

1

ผมค้นพบว่าการพักผ่อนอย่างเพียงพอวันละ 7-8 ชั่วโมงทำให้หน้าที่ช้ำเลือดของผมหายเร็วขึ้น หน้าของผมเช้านี้มันยุบลงไปครึ่งหนึ่งแล้ว สีคล้ำก็จางลง รอยที่ลำคอก็เป็นปื้นน้อยลง ผมพยายามทำใจเย็นไม่ตื่นเต้นถึงผลลัพธ์จากการกระทำของตนเองเมื่อวาน ไม่อยากคิดเลยว่าจะมีคนเข้ามาชื่นชมวิดีโอมากน้อยขนาดไหน จะมีคนมาติดต่อขอใช้พื้นที่โฆษณาในหน้าเว็บของผมมากมายอย่างไร แน่ละว่าเป็นการกระทำที่ออกจะหวังผลไปเสียหน่อย

เตียงนอนสี่เสาเก่าๆส่งเสียงดังเอี๊ยดอาดเมื่อผมขยับเขยื้อนตัวลุกออกจากเตียง ผมอาศัยอยู่ในบ้านพักตากอากาศของตระกูลเคลย์ตันที่ถูกทิ้งร้าง ด้วยไม่รู้ว่าบรรดาญาติๆของผมไม่สามารถรักษามันให้ได้ดีเหมือนยุคสมัยนั้น หรือมันขายไม่ออกกันแน่ แต่ผมไม่ได้ใส่ใจตรงนั้นมากนัก บางทีพวกเขาอาจจะลืมไปแล้วก็ได้ว่ายังมีบ้านพักหลังนี้อยู่ ผมซุกอยู่ที่นี่มาเกือบยี่สิบปี ไม่มีเคลย์ตันมาเยี่ยมเยียนสักคน ไม่มีแม้กระทั่งคนมาตั้งรกรากในอาณาบริเวณ ใกล้ที่สุดคือกระต๊อบเล็กๆของหญิงชายชราคู่หนึ่งที่ห่างออกไปเกือบๆสองกิโลเมตร หมู่บ้านชานเมืองห่างออกไปเจ็ดกิโลเมตร เพิ่งถูกสร้างใหม่ได้ไม่ถึงสิบปี ส่วนย่านชุมชนที่มีผู้คนจริงๆนั้นหรือ ห่างออกไปอีกเกือบสิบกิโลเมตร

ผมเยื้องย่างเข้าครัวไปหาของกิน คุณอาจจะสับสนว่าไหนผมบอกว่าไม่กินก็ไม่อดตาย สงสารผมเถอะ บางทีผมก็อยากจะให้อาหารมันผ่านลิ้นผมบ้าง การได้ลิ้มรสชาติของอาหาร ก็เหมือนที่เวลาคุณได้ลิ้มรสชาติของชีวิต มันทำให้เรามีความรู้สึกไม่ใช่ หรือ ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์

โลกอินเตอร์เน็ตเป็นเหมือนโลกใบที่สองของผมในช่วงสองสามปีที่ผ่านมานี้ก็ว่าได้ ผมติดต่อกับผู้คนผ่านทางสังคมออนไลน์ หรือ social network ที่สมัยนี้เขาเรียกกัน ผมมีบัญชี facebook twitter instagram ถึงตัวผมจะโบราณมากก็ตามที แต่การก้าวไปพร้อมกับยุคสมัยก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร หากคุณถามว่า แล้วผมมีพวกสมาร์ตโฟนอะไรกับเขาไหม บอกเลยว่ายังชั่งใจอยู่ โทรศัพท์ที่ผมถืออยู่เป็นโทรศัพท์หน้าจอขาวดำเครื่องเล็กกว่าฝ่ามือ ผมยังมีโทรศัพท์มือถืออันเขื่องเท่ากระดูกหมาเก็บไว้ในกรุอีกเครื่อง อีกอย่างผมไม่รู้ว่าจะเอาโทรศัพท์ไปโทรติดต่อกับใครเสียมากกว่า และผมก็ออกไปไหนมาไหนได้โดยไม่ต้องสนใจว่าจะมีใครมาหาผมที่บ้าน หรือใครจะตามหาตัวผมไม่เจอ

ถึงบ้านพักตากอากาศจะอยู่ห่างไกลตัวเมือง แต่ก็มีไฟฟ้า มีน้ำ มีคลื่นสัญญาณโทรศัพท์และโทรทัศน์ หากเป็นเมื่อก่อนโน้น ผมคงต้องเปิดหน้าต่างรับแสงแดดเพื่อทำงานยามเช้า จูนเครื่องวิทยุว่าขณะนี้มีระเบิดถูกทิ้งที่ไหนบ้างช่วงสงครามโลก

ผมเปิดคอมพิวเตอร์ด้วยใจที่สั่นระรัว ตื่นเต้น อยากรู้เหลือเกินว่าจะมีคนเข้ามาชมเว็บไซต์ของผมกี่คน จะถึงหลักร้อยไหม หรือพุ่งทะยานไปเป็นหมื่นคน ผมคลิ้กเข้าไปดูเพื่อหวังว่าหนึ่งวันที่ทุ่มเทไปจะได้รับการตอบรับอย่างล้นหลาม หากว่ามันกลับเงียบสนิท ไฟในตัวที่ลุกโชนกระหือรือในการถ่ายทำวิดีโอถูกดับมอดจนสิ้น แทบไม่มีคนเข้ามาเลยด้วยซ้ำ นี่มันเว็บไซต์โนเนม แถมยังร้างอีกชัดๆ วิดีโอผมเป็นหมันไปเสียแล้ว ใจมันเคว้งแป้ว จากที่เคยลอยเท้ง เต้นไปเต้นมาจนกลัวจะหลุดออก กลับตกดิ่งสู่เท้าเสียอย่างนั้น ผมถอนหายใจนั่งพิงพนักเก้าอี้ ไม่เข้าใจว่าคลิปของผมมันไม่น่าสนใจตรงไหน ผมกดเล่นวิดีโอดูรอบหนึ่ง แต่ก็ยังไม่รู้ถึงข้อบกพร่องอยู่ดี

บางทีปัญหาอาจจะไม่ได้อยู่ที่คลิป แต่เป็นที่เว็บเพจเสียมากกว่า ก็ในเมื่อไมมีคนเข้าเว็บ แล้วมันจะไปมีคนดูคลิปได้อย่างไรกัน อีกอย่างทุกวินาทีก็มีคนอัพโหลดอะไรอยู่ตลอดเวลา ก็ไม่แปลกว่าวิดีโอของผมจะโดนดันตกขอบไปอย่างรวดเร็ว

แล้วผมควรจะต้องทำอย่างไรกัน? นั่นละที่ผมต้องตอบตัวเอง หากผมเพิ่งอายุยี่สิบปีบริบูรณ์ครบเมื่อร้อยปีก่อน ผมคงบอกให้ตัวเองไปเปิดสารานุกรมในห้องสมุด แต่ตอนนี้ผมมีอินเตอร์เน็ตแล้ว ผมทำความรู้จักกับมันมาสิบปี มันทำให้ผมรู้ว่าจะกี่แสนสารานุกรมก็ไม่สู้อากู๋ของผม คุณเดาไม่ผิดหรอก กูเกิ้ล ที่พวกคุณเรียกนั่นแหละ

ผมพิมพ์สิ่งที่ต้องการหา ลงใน search engine (หรือคืออากู๋ของผม) มีคำค้นหาขึ้นมาเป็นหมื่น ผมเลือกกดอ่านอันที่เข้าเค้ามากที่สุด ผมไล่อ่านจากหน้าเว็บอื่นอันแล้วอันเล่า จนผมได้ข้อสรุปให้กับตัวเองว่า เว็บเพจผมนั้นมันไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย ผู้คนไม่รู้จักผมเลยด้วยซ้ำ ไม่มีใครเคยเห็นคลิปของผมมาก่อน แล้วใครหน้าไหนมันจะมาติดตามความเคลื่อนไหวของผมกันจริงไหม ผมไม่ใช่นักร้องที่มีชื่อเสียงที่จะมีคนกดติดตามบนทวิตเตอร์ มีคนมาเฝ้ารอว่าเมื่อไหร่ผมจะออกซิงเกิ้ลใหม่หรืออัลบั้มใหม่ ผมต้องกลับมานั่งคิดใหม่ว่าเดี๋ยวนี้คนเราทำให้ตัวเองโด่งดังเป็นที่รู้จักขึ้นมาได้อย่างไร เราแปลงเปลี่ยนตัวเองจาก anyone เป็น someone ได้อย่างไร

การนั่งจ้องหน้าคอมเฉยๆมันไม่ช่วยอะไรเลยจริงๆ ขณะที่น้ำในบ่อของผมค่อยๆระเหยหายไปในอากาศเรื่อยๆโดยที่ตัวผมเองก็ไม่ทันสังเกตเห็น ถ้าปลาอย่างผมไม่รีบปรับตัวให้หายใจทางปอด ผมคงต้องสิ้นเนื้อประดาตัวขายสมบัติในบ้านกินแล้วละ ถึงแม้ผมจะไม่ต้องกินข้าว แต่คุณครับ ผมยังอาบน้ำ แปรงฟัน เปิดไฟ ยังมีค่าน้ำ ค่าไฟที่ผมต้องเสีย และที่สำคัญค่าอินเตอร์เน็ต ถ้าคลิปวิดีโอของผมเรียกเงินให้ผมไม่ได้ เห็นทีผมคงต้องย้ายบ้านหนีเป็นรอบที่เท่าไรไม่รู้ในชีวิต แต่โปรดเชื่อเถิดว่า บ้านหลังนี้เป็นที่ซุกหัวนอนสุดท้ายของผมแล้วจริงๆ

ท้องฟ้าวันนี้ดูขมุกขมัว ผมเดินจากตัวบ้านเรื่อยมาจนถึงชายหาดอันสุดแสนจะสกปรก เศษขยะเรี่ยราดตามหาด ปลาตายส่งกลิ่นเน่า แมงกะพรุนเละๆนอนตายเกลื่อนหาด น้ำทะเลสีคล้ำมันของน้ำมันที่รั่วไหลมาจากแท่นขุดเจาะน้ำมันที่ผ่านมากว่าสิบปีแล้วแต่ก็ยังกำจัดออกไปได้ไม่หมดอยู่ดี ถึงตรงนี้คุณคงเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงไม่มีบ้านคนในละแวกใกล้เคียง

เสียงกริ่งของเด็กส่งหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นดังมาไกลๆ ผมเดินกลับจากหาดไปที่ตัวบ้าน หนังสือพิมพ์วางแหมะอยู่บนพื้นที่ระเบียงหน้าบ้าน ผมหยิบมันขึ้นมาอ่านเผื่อว่าจะมีไอเดียอะไรบรรเจิดบ้าง เพราะต้อนนี้ในหัวผมมันว่างไปหมด ไม่รู้จะทำอย่างไรดี หนังสือพิมพ์หน้าแล้วหน้าเล่าถูกพลิกไปมา ข่าวปล้นโจรกรรม ข่าวเศรษฐกิจ ข่าวกีฬาท้องถิ่น ข่าวเด็กหนุ่มฆ่าตัวตาย ข่าวเทคโนโลยี ข่าว... เดี๋ยวก่อนสิ ข่าวฆ่าตัวตายหรือ ผมไล่นิ้วอ่านพาดหัวข่าวอีกรอบ

“หัวเกรียนอกหักผูกคอไลฟ์สดลงเฟส”

ผมรีบหาหน้ารายละเอียดข่าว... อ่านต่อหน้า 12 หนังสือพิมพ์หน้า12 ถูกพลิกเปิดอย่างรวดเร็ว

เมื่อวันที่ 12 มกราคม 2016 เวลา16.32 น. สน. ท้องถิ่นได้รับแจ้ง... ผมอ่านกระโดดข้ามรายละเอียดที่ผมไม่สนใจไป ผมไม่ได้อ่านแม้กระทั่งชื่อผู้ตาย จนมาถึง ...หนึ่งวันก่อนหน้าเกิดเหตุ นายเอ(นามสมมุติ) ได้ทำการตั้งกล้องถ่ายขณะที่ตนเองกำลังพูดตัดพ้อน้อยใจแฟนสาว รวมถึงขู่ว่าตนจะฆ่าตัวตายหากแฟนสาวไม่ติดต่อกลับมา นายเอโพสต์คลิปดังกล่าวลงเฟสบุ้คของตนเอง มีผู้เข้ามาชมคลิปนับหลายร้อยคน มีการแสดงความคิดเห็นต่างๆนานา ตั้งแต่ให้กำลังใจไปจนถึงข้อความที่สนับสนุนให้ชายหนุ่มฆ่าตัวตายไปเสียหากคิดได้แค่นี้ ไม่มีใครทราบว่าอีกหนึ่งวันต่อมาชายหนุ่มจะกระทำการอย่างที่ตนเองได้ลั่นวาจาไว้

นายเอไลฟ์สดขณะที่ตนเองแขวนคอฆ่าตัวตายลงบนเฟสบุ้ค มีผู้เข้ามาแสดงความคิดเห็นนับพันคน คลิปถูกแชร์ออกไปนับพันครั้ง อีกทั้งยังมีคนบางกลุ่มดาวน์โหลดคลิปดังกล่าวไปโพสบน youtube ภายในไม่กี่ชั่วโมงก็มีผู้เข้าชมนับหมื่น แต่ก็ถูกทาง youtube ลบไปในเวลาไม่นาน ...

ผมหยุดอ่านอยู่แค่นั้นและยิ้มเยาะกับตัวเองอย่างสมเพช ทำไมเรื่องแค่นี้ผมถึงคิดไม่ได้นะ ไอเด็กหนุ่มสิบหกปีที่ไม่มีใครรู้จักมันเท่าไร ยังทำให้ตัวเองเป็นที่รู้จักได้ภายในระยะเวลาอันรวดเร็ว แม้จะเป็นช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตก็ตาม

โน้ตบุ้คที่ผมเปิดคาทิ้งไว้ถูกปลุกขึ้นมา ผมชั่งใจว่าจะโพสวิดีโอลงเฟสบุ้คดี หรือ youtube ดี ในเมือตัดสินใจไม่ได้ เสียงลึกลับในหัวผมก็กระซิบบอกว่าให้ผมลงมันทั้งสองที่นั่นแหละ ผมใช้บัญชีกูเกิ้ลลงชื่อเข้าใช้ youtube ใช้เวลานั่งอ่านรายละเอียดในการลงคลิปไม่นาน ผมก็อัพโหลดมันขึ้นไป ก่อนจะตามด้วยการลงคลิปในเฟสบุ้ค

อ้อผมลืมไป เฟสบุ้คผมมีเพื่อนอยู่แค่หลักสิบคน อย่าหาว่าผมบ้าเลยก็แล้วกัน แต่ถ้าผมโพสคลิปไปแล้วมีคนดูอยู่แค่ไม่กี่คน คลิปผมก็เป็นหมันอีก วันนี้ทั้งวันผมจะนั่งไล่เพิ่มเพื่อนไปเรื่อยๆ คุณคิดดูสิ ถ้าผมมีเพื่อนพันคนมีคนแชร์คลิปไปแค่ร้อยคน แชร์ต่อๆกันแค่นี้ก็คุ้มจนไม่รู้จะคุ้มอย่างไรแล้ว

คุณคงคิดละสิว่าใครที่ไหนจะไปตอบรับคำขอเป็นเพื่อนผม ผมไม่คิดอย่างนั้นหรอกนะ ในเมื่อประวัติส่วนตัวผมไม่มีอะไรด่างพร้อย ผมปรับปีเกิดนิดหน่อยเป็น 1980 ส่วนเรื่องการศึกษาผมก็กรอกของจริง มหาวิทยาลัยอ๊อกซ์ฟอร์ด รูปประจำตัวผมก็ใช้รูปเจ้าเหมียวที่ชอบมาเดินป้วนเปี้ยนแถวบ้าน เดี๋ยวรอดูผลลัพธ์ก็แล้วกัน

ที่เหลือที่ผมต้องทำคือแค่นั่งรอ รอว่าเมื่อไหร่คลิปผมมันจะ viral พอ มีคนติดตามมากพอ ส่วนเรื่องว่าผมจะทำเงินจากคลิปบ้าๆนี้ได้อย่างไร คุณไม่ต้องเป็นห่วงไป ผมทำการศึกษาและวางแผนไว้แล้ว

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Sirisupa
thank thanks
เมื่อ 1 เดือน 1 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย lolipop
ขอบคุณมากค่ะ
เมื่อ 5 เดือน 6 วันที่แล้ว

รีวิว