ลวงเล่ห์ ชะตารัก

ตอนที่ 8 สะบั้นนวาสนา#2

ยามเว่ย (13.00-14.59) ทางด้านจวนชางจง ภายในเรือนหลิ่งฟางมีเสียงหัวเราะ ดีใจเป็นอย่างมาก ที่ได้กำจัดเสี้ยนหนามตำใจออกไปให้พ้นทางได้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ถึงแม้ว่านางต้องสูญเสียเลือดเนื้อเชื้อไขไปแล้ว แต่อย่างน้อยนางก็มิได้สูญเสียความโปรดปรานจากองค์ชายแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว หากพระองค์จะแต่งผู้ใดเข้ามานางมั่นใจว่าตนเองสามารถจัดการคนพวกนั้นได้แน่นอน

"มี่อิง เจ้าช่วยแต่งตัวให้ข้าที ข้าจะไปเยือนเจ้าของเรือนกุ้ยอิงเพื่อไปร่ำลาอดีตชายาเอกเสียหน่อย"

"เพคะชายารอง" นายบ่าวพร้อมขบวนข้ารับใช้ประจำตัวต่างพากันไปยังเรือนกุ้ยอิงทันทีที่ได้รับแจ้ง

"พี่ชุนเฟิง สั่งให้คนเก็บของของข้าไปให้หมดอย่าได้หลงเหลือทิ้งไว้ในเรือนแม้แต่เพียงชิ้นเดียวนะ แล้วมีคนไปแจ้งข่าวที่จวนรึยัง"

"เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะคุณหนู เดี๋ยวท่านแม่ทัพจะส่งคนมารับเจ้าค่ะ" ชุนเฟิงลอบมองนายสาวของตน ที่สั่งงานอย่างอารมณ์ดี เอ่อ..จริงๆแล้วคุณหนูของนางต้องเศร้าโศกเสียใจไม่ใช่หรอกหรือ เหตุใดคุณหนูได้รับราชโองการหย่าขาดจากองค์ชายถึงมีสีหน้าสดชื่นแจ่มใสกันเล่านางไม่เข้าใจเลยจริงๆ ทางจวนแม่ทัพยิ่งแล้วใหญ่ หลังรับราชโองการไม่มีทีท่าโกรธเกรี้ยวกลับรีบสั่งให้ข้ารับใช้ปัดกวาดเช็ดถูเรือนหนิงอ้ายให้เรียบร้อย สั่งให้ห้องครัวเตรียมอาหารที่คุณหนูชอบทาน ทำอย่างกับว่าจะมีงานเลี้ยงฉลองใหญ่ในจวนแม่ทัพ นางส่ายหน้าเบาๆเมื่อนึกถึงเจ้านายแต่ละคนของตน

"จุ๊ๆๆ บ่าวไพร่ที่ช่วยเก็บของเพียงพอหรือไม่ชายาเอก เอ๊ย...อดีตชายาเอก"

"สมบัติของข้ามีมากมายแต่คงมิกล้ารบกวนคนของชายา...รองหรอก เดี๋ยวไออัปมงคลจากตัวเจ้าจะทำให้ข้าวของของข้าต้องหมองหม่นจนดูไร้ราคา" โฉมงามตอกกลับผู้มาใหม่ทันที

"เจ้า เจ้า...ถูกเฉดหัวไล่ออกจากที่นี่แล้วเจ้ายังไม่สำนึกอีกหรือนังฮุ่ยเจิน"

"อ๊ะๆ ชายา...รอง ข้าไม่ได้ถูกเฉดหัวนะ การข่าวของเจ้านี่ช่างแย่จริงๆหากข้าจำไม่ผิด ผู้เป็นบิดาของข้าเป็นผู้เอ่ยขอราชโองการนี้เอง"

"เจ้า เจ้าช่างไร้ยางอายนัก แต่งเข้ามาได้เพียงไม่กี่วันก็หย่าขาดออกไปเสียแล้ว ไม่รู้ว่าหากข่าวลือแพร่ออกไปแล้ว เจ้าจะยังคงปากดีได้อีกหรือไม่"

"หึหึ หย่าแล้วอย่างไรมิหย่าแล้วอย่างไร หากแต่งแล้วต้องอยู่เฝ้าเรือนเพื่อรอคอยความรักจากผู้เป็นสามีที่ในอนาคตจะต้องมีเหล่าภรรยาและอนุอีกมากมาย มิสู้ข้าหย่าออกไปแล้วแต่งกับบุรุษที่รักข้าเพียงคนเดียวไม่ดีกว่าหรือ อีกอย่างการที่ข้าตัดสินใจเช่นนี้ข้าย่อมไตร่ตรองเป็นอย่างดีแล้ว แต่ตัวเจ้านี่สิช่างโง่งมจนเกินเยียวยาจริงๆ ข้าจะบอกให้เอาบุญก็แล้วกันนะว่าตำแหน่งที่เจ้าคาดหวังไว้เจ้ามิมีทางปีนป่ายไปได้ถึงหรอกไม่ว่าจะเป็นฐานะหรือนิสัย เจ้าล้วนมิคู่ควรที่จะอยู่เหนือผู้ใดเป็นได้แค่นี้ก็ถือว่าชีวิตเจ้าเดินมาไกลมากแล้ว อย่าหวังสูงเกินเอื้อมนักเลยชิงลี่ ส่วนสามีเจ้าน่ะเอาไปเถอะ ข้าไม่ได้ต้องการ อันที่จริงเจ้าไม่จำเป็นต้องลงมือทำร้ายตนเองเลย เพียงแค่เจ้ามาขอข้าตรงๆตั้งแต่แรก ข้าก็จะรีบประเคนใส่พานยกให้เจ้าทันที

"กรี๊ดดดดดดดดดดด!! เจ้า เจ้าจะดูถูกข้ามากเกินไปแล้ว เด็กๆตบปากนังฮุ่ยเจินเดี๋ยวนี้"

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ พวกเจ้าเข้ามาก่อความวุ่นวายอะไรกันในเรือนนี้ ชายารองเจ้ามาทำอะไรที่นี่"

"มะ หม่อมฉันมาเตรียมส่งชายาเอกเพคะองค์ชาย" ชายารองตอบเสียงเบา ส่งสายตาน่าสงสารให้ชายหนุ่มตรงหน้า นัยน์ตาวาววามคลอด้วยน้ำตา

"กลับเรือนของเจ้าไปได้แล้ว ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะเข้ามาวุ่นวายได้"

"องค์ชาย...เพคะ"นางเรียกพระองค์เสียงแผ่วเบา ก่อนที่จะตัดสินใจก้าวออกจากเรือนกุ้ย อิงไปทันที องค์ชายสามเฉินจงกุ้ยหันกายเข้าโอบกอดร่างงามด้วยความอาลัย

"น้องหญิง เจ้าจะไม่ให้โอกาสพี่เชียวหรือ"

"องค์ชายเพคะ"ฮุ่ยเจินรู้สึกอ่อนใจยิ่งนัก เมื่อเห็นเช่นนี้

"เราขอกอดเจ้าเช่นนี้ก่อน เพียงครู่เดียว ก่อนที่เจ้าจะจากไป" องค์ชายสูดกลิ่นหอมอ่อนๆจากร่างบางตรงหน้า พระองค์หลับตาพริ้มดั่งกับต้องการซึมซับทุกสิ่งอย่างไว้ในเบื้องลึกของจิตใจ

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Sin CH
สั้นไปหน่อยอ่ะ
เมื่อ 1 ปี 4 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย blue2560
ขอบคุณมากกกกก
เมื่อ 1 ปี 5 เดือนที่แล้ว

รีวิว