ผั ว ( ลั บ ) : Senorita 2560 ✪ [EROmanTIC] #eBook

บทที่ 2 (4)

บทที่ 2 (4)

……………. ♥ …………….

ร้องไห้ดิ้นรน

“ไอ้แก่ขี้ข้านั่นมันอยู่ตั้งไกล มาช่วยเธอไม่ทันหรอกน่า มาเป็นเมียพี่เถอะพลอย รับรอง พี่จะไม่ปล่อยให้ต้องนอนเหงาหงอยขยี้...ตัวเองอยู่แบบคืนนี้แน่”

พูดจาน่าเกลียด น่าสัปดนจบก็ตะโบมจูบปาก ดูดคอ ขยำหน้าอกอวบๆ นุ่มหยุ่นสะเปะสะปะไม่ยั้งมือ แล้วยิ่งเธอเองก็คือผู้ที่มีความต้องการสูงอยู่แล้วนี่ ยิ่งต้องรู้ดีเลยว่าตนเองกำลังจะ ...

โอ้ยแย่แล้ว!!

“ไม่เอา! ปล่อย อย่า..พี่เพชร! อย่าทำอย่างนี้ พลอยจะฟ้องป๊า!!”

กำลังคิดว่าตนเองจะต้องเสียท่าพายัพคงมาช่วยไม่ทันแน่ๆ แต่พอมีเสียงกดกริ่งสัญญาณดังระรัวติดกันสนั่นขนาดนี้ แปลว่าคนข้างนอกร้อนใจ และทั้งๆ ที่เสียงนี้ก่อนหน้าเธอเคยฟังว่ามันงี่เง่าปัญญาอ่อนแต่คราวนี้ไอ้เจ้าเสียงเดียวกันนี้มันนี่ยิ่งกว่าเสียงสวรรค์

“ช่วยด้วยค่ะ! ช่วยด้วย!!”

พลอยรักดีใจแทบจะยกเท้าถีบคนใกล้ตัวกระเด็นได้ แต่ติดที่ตัวเธอเล็กไป จึงได้แต่แอบอาศัยในจังหวะที่เพชรมัวแต่เผลอ รีบป้องปากตะโกนเรียกบอดี้การ์ดจำเป็นทันที

ขณะที่เพชรผงะเงยหน้า จากนั้นก็ชักสีหน้าอาฆาตแค้น

ร่างอวบอัดใช้กำลังเฮือกสุดท้ายกลิ้งตัวหนี วิ่งแทบสะดุดคว่ำไปเปิดประตู และรู้ดีว่าลูกพี่ลูกน้องคนนี้ขี้ขลาดเกินกว่าจะทำอะไรคนอื่นซึ่งๆ หน้า

โชคดีที่เขามาเร็ว ซึ่งอาจเป็นเพราะบิดาไม่อยู่ และพายัพเองก็คงไม่ไว้ใจเพชรมานานแล้ว จึงแอบมาพักรวมกับพนักงานขับรถลีมูซีนที่ใต้ตึก แทนกระท่อมสมถะด้านหลังของเขาโน้นเพื่อมาระแวดระวังภัยให้เธอ

เพชรเดินฟึดฟัดๆ มาที่ประตู ก้าวออกไปในขณะที่พายัพยืนยักษ์ทะมึนสูงใหญ่ … ข่มขวัญอยู่ตรงนั้นจริงๆ

โอ้ย ยิ่งเห็นแต่เงาของเขาแค่นี้ เธอก็ตัวสั่น และฤทธิ์ยามันก็กระตุ้น ทำให้อยากได้เขาจนสั่นปานเจ้าจะเข้าแล้วแอบสงสัยว่า เพชรทำไมจึงขี้ขลาดอย่างร้ายกาจนัก กล้าทะลึ่งใช้ไอ้ยานรกนี้กับผู้หญิงที่เขาไม่เต็มใจได้ไง!!

บอดี้การ์ดร่างยักษ์ยังไม่ได้เดินเข้ามา เขาหยุดอยู่แค่หน้าประตู

เพชรมองหน้าเขาเคืองแค้น พายัพเพียงแค่จ้องมองตอบไปนิ่งๆ ที่ใครต่างก็น่าจะรู้ดีเชียวแหละว่า สายตาเช่นนี้สามารถฆ่าคนด้วยมือเปล่าได้ง่ายๆ สุดท้ายเพชรก็ยอมผละจากไป

พลอยรักทำท่าคล้ายคนหมดแรงจะทรุดฮวบแหล่ไม่แหล่ .. แต่พายัพก็ยังลังเล

“คุณหนูเป็นอะไร”

ถาม แต่ไม่ยอมก้าวเข้ามาจริง เอาแต่ชะเง้อมองดูเตียงที่ยุ่งเหยิงเสื้อนอนยับย่นของนายสาวตัวน้อยของเขาแบบกังวลๆ

“ลุงพายัพขา … ช่วยพลอยด้วย”

เธอเรียกร้องเสียงแผ่ว ใบหน้าแดงก่ำ ตัวร้อนผะผ่าวเหมือนคนเป็นไข้

“ผมจะโทรเรียกหมอ”

มือที่กำโทรศัพท์กำลังจะกดหมายเลข

“อย่า!! ไม่เอา … ลุงเข้ามานี่!!”

……………. ♥ …………….

♥ นิยายสายอ่อย..อร่อยทุกเรื่อง .. โหลดเค้าหน่อย..เค้าอ่อยนานแล้ว~♥

♥ นิยายแต่งจบแล้วค่ะ link โหลด eBook ฉบับเต็มกดได้ที่บทนำนะคะ ♥

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว