นางโจรซ่อนใจ-แรงอารมณ์ 2 100%

โดย  ทิพย์มนตรา

นางโจรซ่อนใจ

แรงอารมณ์ 2 100%

ภายใต้ท่าทีเก็บงำความรู้สึกและแววตาเฉยชากับหลาย ๆ สิ่งอันไม่น่าอภิรมย์ในชีวิต ความจริงแล้วเมื่อก่อนฉันก็เป็นแค่หญิงซน ๆ ที่ซอกแซกบ้างบางเวลา ตอนนี้ตัวตนเลยหลุดกรอบออกมาจะให้เก็บเงียบทุกเวลาก็คงไม่ไหว

ทันทีที่เสียงคล้ายวัตถุกระแทกกันกังวานขึ้นมาดังกว่าทุกเสียงที่ได้ยิน แม้จะครั้งเดียวจบ และเงียบงันเหมือนไม่เคยมีเสียงใดใดเกิดขึ้น แต่เสียงนั้นก็ยังก้องอยู่ในหัวใจฉัน จนสามารถรั้งสองขาของฉันได้ เรียกร้องให้ฉันหันหลังกลับไป บงการเหนือสมอง กระทั่งบอกให้ฉันหยุดหน้าห้องอันเป็นที่มาของเสียงปริศนานั้น

ห้องนั้นหันหน้าออกสู่สระว่ายน้ำ ประตูกระจกยาวและม่านสีเทาที่ทิ้งตัวจรดพื้นในเวลากลางคืนจะถูกปิดสนิทอย่างแน่นหนาไม่มีใครย่างกรายผ่าน หากวันนี้ถูกเปิดไว้เป็นรอยแง้มน้อย ๆ ฉันได้ยินคล้ายเสียงขยับตัวทั้ง ๆ ที่ไฟปิดสนิท ความสงสัยมันมีมากขึ้นเรื่อย ๆ เพราะนี่คือห้องฟิสเนตส่วนตัวที่เปิดใช้ในยามที่เจ้าของต้องการออกกำลังกายเท่านั้น

สี่ทุ่ม...ฉันคาดเดา

‘ใครจะมาออกกำลังกายในเวลาแบบนี้’

ครืด...

ฉันเลื่อนประตูกระจกออกจากกันเพื่อแทรกตัวเข้าไปด้านใน แล้วยืนคว้างกลางห้องที่มืดสนิท สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความเย็นกระแทกผิวจนฉันหนาวสะท้าน

พรึบ

ฉันเปิดไฟเพื่อจะเจอกับร่างหนึ่งนั่งอยู่บนอาร์มแชร์กลางห้อง ในท่ากางขาก้มหน้าชันแขนกับเข่า มือหนึ่งรองศีรษะ อีกมือถือขวดน้ำ หัวเปียกโชก กาย ส่วนบนเปลือยเปล่าและขยับขึ้นลงแรงสะท้อนจังหวะการหายใจที่หนักหน่วง ช่วงอกนูนชื้นด้วยเหงื่อ ฉันเห็นเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายสีน้ำเงิน ตัวเดียวกับที่เห็นในคลิปเมื่อชั่วโมงที่แล้ววางพาดอยู่บนบาร์โหนใกล้ ๆ เขา ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่รับรู้ถึงการปรากฏกายของฉันเลยสักนิด

พอฉันมองไปรอบ ๆ จึงเห็นว่าเสียงเมื่อครู่คงเป็นเสียงปิดหน้าต่างนั่นเอง

กึก !

จนฉันปิดประตูลงด้วยความเคยชินในเวลาที่ใช้ต้องเครื่องปรับอากาศภายใน นั่นล่ะศีรษะที่ก้มต่ำจึงขยับเงยขึ้น ดวงตานนท์แดงเรื่อนิด ๆ แต่ว่าดูเขาออกจะตกใจทีเดียวที่เห็นฉัน ฉันเองก็ทำหน้าไม่ถูกเพราะตัวเองเป็นฝ่ายเข้ามาในเขตพื้นที่ส่วนตัวของเขาก่อน ฉันควรขอโทษเขาไหม แต่ฉันยังโกรธเขานี่นา ถึงจะผิดก็ไม่ควรขอโทษ

ฉันจึงเชิดหน้าขึ้น แค่เห็นหน้าเขาในหัวใจก็บีบรัดจนเจ็บ ฉันเกลียดเขา ความรู้สึกแรกที่เกิดขึ้นคือไม่อยากมองหน้าเขา ไม่อยากเห็น ไม่อยากพูดด้วย มันเป็นไปโดยอัตโนมัติที่ปากฉันจะเม้มแน่น สะบัดหน้าไปอีกทาง ราวกับทำทุกอย่างให้เขารู้ว่าฉันโกรธเขามาก

ไม่ชอบตัวเองเหมือนกัน ทำไมต้องมีอารมณ์แบบนี้ มันควรจะหายไปนานแล้ว แต่มันไม่เคยหายไปได้เลย กลับซุกซ่อนหลบเร้นราวผี...รอเวลาผุดขึ้นมาเพื่อให้ฉันหวาดกลัว

“ออกไป !”

“ไสหัวออกไปพริก !” นนท์ร้องตะคอกดังแรงจนฉันสะดุ้ง เป็นครั้งแรกที่เขตวาด หน้ากร้าวดุดัน และพูดหยาบคายกับฉัน เขาพูดทั้ง ๆ ที่ตัวเองหอบ ฉันมัวแต่ตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก นนท์ก็หอบเร็วขึ้น

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Beauty0605
ขอบคุณค้าาาาาาาา
เมื่อ 1 ปี 3 เดือนที่แล้ว

รีวิว