นางโจรซ่อนใจ-หมาป่ากับลูกแพะ

โดย  ทิพย์มนตรา

นางโจรซ่อนใจ

หมาป่ากับลูกแพะ

วันนั้นฉันใส่เสื้อแขนยาวกางเกงขายาว ติดกระดุมถึงคอ มันยากมากที่จะลุกขึ้นยืนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ความผิดปกติทางกายภาพมองเห็นง่ายมาก

ฉันนั่งซุกตัวมุมหนึ่งของห้องครัว ไร้อารมณ์จะคุยกับใคร มองคนอื่นเคลื่อนไหวไปมาอย่างเฉยชา ฉันเหมือนคนที่จมในภวังค์ แต่ความจริงแล้วในหัวว่างเปล่า ฉันแค่เหนื่อยจนไม่อยากคิดอะไร และอยากนั่งเงียบ ๆ

“มันเป็นไรวะซึมมะลื่อทื่อ หน้าซีดยังกับผีตายซาก”

น้าบวบหันไปพึมพำกับน้าโชค ฉันได้ยิน แต่ไม่อยากขยับปาก บางทีฉันก็อยากมีมนต์เสกกระจกขึ้นมาตรงหน้าบ้าง

“มันป่วยไหม”

“มันจะเป็นอะไรนอกจากโรคสำออย”

โครม !

เหมียวกระแทกเท้าเข้ามา แล้วโยนอุปกรณ์ทำความสะอาดตรงหน้าฉัน

“ถึงเวรมัน มันก็ทำเป็นป่วยให้คนอื่นสงสาร สนองนิสัยขี้เกียจสันหลังยาว”

แปลก...วันนี้คำพูดของเหมียวไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกรู้สาอะไร นอกจากมองข้าวของตรงหน้านิ่ง ๆ

เหมียวกำลังจะอ้าปากแว๊ด ฉันก็คว้าทุกอย่างไว้ในมือ แล้วลุกหนีเอาดื้อ ๆ

วันจันทร์ อย่างน้อยโชคดี ฉันไม่ต้องเจอเขา แต่โชคร้ายคือฉันต้องทำงานหนักกว่าปกติเพราะวันนี้เป็นเวรฉันทำความสะอาดบ้าน เราแบ่งกันสามคน ทำวันเว้นวัน ถึงมีเครื่องอำนวยความสะดวก แต่เราก็ต้องทำอยู่ดี การเคลื่อนยังเป็นอุปสรรคต่อฉัน ฉันยังรู้สึกช้ำจนต้องนิ่วหน้ายามเดินเช็ดตู้โชว์ส่วนโถงด้านบน

แอ๊ด

เสียงเปิดประตูห้องฝั่งริมสุดดังเบา ๆ ฉันไม่หันไปมองเพราะรู้ว่าเป็นห้องคุณหญิงแขไข แต่เสียงพูดประโยคแรกนี่สิ ทำให้ฉันตัวชาวาบ

โชคร้ายยังคงเป็นของฉัน เพราะนนท์อยู่บ้าน !

“คุณแม่เวียนหัวแบบนี้ผมว่าควรจะไปหาหมอนะครับ”

กึก

คำว่าไปหาหมอทำให้ฉันนึกถึงเหตุการณ์นั้นจนกัดปากกำมือ ภาวนาให้เขาเดินผ่านไป แต่พระเจ้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์คงไม่เคยรับฟังคำขอของฉัน เพราะ

“พาแม่นั่งตรงนี้ดีกว่า แม่เหนื่อย”

สิ่งที่ฉันทำได้คือเร่งมือเช็ดตรงนั้นให้เร็ว ฉันมองรอยแดงที่จางลงมากแล้วตรงข้อมือ ช่วยไม่ได้จริง ๆ ที่ฉันจะอ่อนแอ แม้จะเพียรบอกตัวเองว่าฉันเป็นก้อนหิน แต่บางขณะที่ฉันรู้สึกว่าก้อนหินก้อนนั้นได้แตกละเอียดยับไปแล้ว

“นนท์ แม่ไม่สบายใจเรื่องแฟนเก่านนท์ที่เลิกกันไป แม่อาจจะไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร แต่แม่คิดว่านนท์ยังรู้สึกอะไรกับเรื่องนี้อยู่” พอได้ยินเรื่องที่แม่ของนนท์พูดฉันก็มือสั่น ฉันควรเดินออกจากตรงนั้น แต่กลัว...กลัวการขยับตัวเพียงนิดเดียวจะทำให้เขาหันมาสนใจฉัน ได้โปรดอย่าสนใจฉันเลย...

ฉันพยายามนึกถึงนิทานที่พี่สาวเล่าให้ฟังตอนเด็ก

นานมาแล้ว...พี่สาวมักเริ่มต้นแบบนี้เสมอ...มีหมาป่ากับลูกแพะน้อยเป็นเพื่อนกัน มิตรภาพเล็ก ๆ เกิดขึ้นริมแม่น้ำ หมาป่าไม่เคยคิดอยากกินลูกแพะสักครั้ง เพราะความรักมันจึงไม่เคยล่า...

มันทิ้งสัญชาตญาณของสัตว์ป่า แต่สัญชาตญาณสัตว์ป่าไม่เคยหายไปจากตัวมัน แม่หมาป่าป่วย แม่หมาป่าต้องกินอาหารเพื่อรักษาชีวิตลูกแพะน้อยเก็บดอกไม้มาฝากเจ้าหมาป่า แต่หมาป่าไม่ยิ้มรับดอกไม้จากมันอีก มันไม่รู้ว่าลมหายใจเฮือกสุดท้ายกำลังหลุดจากร่างทันทีที่มันยื่นดอกไม้ให้หมาป่า เพราะกรงเล็บนั้นไม่ได้มีไว้รับดอกไม้อีกต่อไป แต่เป็นกรงเล็บที่สร้างขึ้นมาเพื่อตะปบคอลูกแพะแต่แรก ลูกแพะตัวนั้นขาดใจตาย มันไม่อาจรู้เลยว่าหมาป่าตัวหนึ่งมองภาพแม่หมาป่าฉีกทิ้งกินร่างมันด้วยความเจ็บปวด

“ผมลืมเรื่องนั้นไปหมดแล้วครับแม่ ผมไม่หลือความรักให้ผู้หญิงคนนั้นอีก ไม่อย่างนั้นผมจะคบบุษราคัมทำไม”

“นี่แหละที่แม่ห่วง แม่ชอบหนูบุษจนกลัวเสียเธอไป...นนท์...หมั้นกับหนูบุษได้ไหมลูก”

“ตกลงครับ...ผมจะหมั้นกับบุษราคัม”

ภาพซากไร้วิญญาณของลูกแพะอยู่เต็มหัวของฉัน เพราะลูกแพะตัวนั้นโง่เอง หมาป่าก็โง่...มันไม่ควรรัก เพราะความรักทำให้ตายทั้งที่มีชีวิต

*****************************

(เพจนักเขียน:ทิพย์มนตรา)

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว