ปมรักซาตาน

2.2

เมื่อต้องกลับมาทำภาระหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายให้จบสิ้น ลูซิเฟอร์จึงต้องเผชิญหน้ากับภรรยาตามนิตินัยอย่างเลี่ยงไม่ได้ หากก็ไม่ได้รู้สึกพิศวาสสักเท่าไรต่อให้เธอจะสวยหวานหยาดฟ้าแค่ไหนก็ตาม และบางครั้งเขาก็แสดงท่าทีรังเกียจใส่เธอโดยไม่คิดปิดบัง

ร่างสูงใหญ่นอนแผ่หลาอยู่ที่โซฟากลางห้องนั่งเล่นอย่างคนที่หมดอาลัยตายอยาก คำสั่งของผู้เป็นยายก็เน้นย้ำอยู่ในหัวสมอง แถมใบหน้าสวยหวานของคนที่ได้ชื่อว่าภรรยาก็ขยันมารบกวนจิตใจและความรู้สึกเหลือเกิน หากแต่มันไม่เท่ากับเจ้าของดวงหน้าเล็กแสนซื่อที่พลันให้ความโกรธเกลียดแทรกเข้ามาในความคิดฉับพลัน

“ผู้หญิงแพศยา มีลูกโตขนาดนั้นแล้วยังกล้าเอาตัวเองมาชุบตัวให้ดูผ่องอีก อยากจะรู้นักว่าหน้าตาของไอ้โง่ที่ทิ้งเมียกับลูกมันเป็นยังไง”

ลูซิเฟอร์บ่นพึมพำไปเรื่อย ชายหนุ่มคิดว่าการที่พราวฟ้าเลิกรากับสามีอาจเพราะฝ่ายชายคิดมีใหม่เมื่อภรรยาที่บ้านทั้งน่าเบื่อ จืดชืด ที่สำคัญเฉยชาราวกับไม่มีความรู้สึก โดยไม่สนใจเลยว่าเหตุผลจริงๆ นั้นคืออะไร

“ทำไมยายไม่เลือกคนที่ไร้พันธะ ทำไมต้องเป็นแม่ม่ายลูกติด”

ร่างสูงใหญ่ดีดตัวขึ้นจากเบาะนุ่มของโซฟาด้วยความหงุดหงิด แล้วพลันให้ใบหูแว่วได้ยินเสียงเอะอะของอเล็กซ์ที่ดังขึ้นหน้าห้อง ขนาดว่าปิดประตูสนิทแล้วเชียวยังมีเสียงมารบกวนอีกจนได้ ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นแล้วสาวเท้าไปใกล้บานประตู ก่อนจะเอาหูแนบเพื่อจะฟังความวุ่นวายด้านนอก หากก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความไม่สบอารมณ์กับเสียงที่มันเบาลงไปจนฟังไม่รู้เรื่อง

“เมื่อกี้ดังจนบ้านแทบแตก นึกอยากจะเงียบก็เอาเชียว ไอ้เล็กซ์เอ๊ย!”

ลูซิเฟอร์สบถออกมาเป็นภาษาฝรั่งเศสอีกหลายประโยค ก่อนตัดสินใจกระชากประตูเปิดด้วยความอยากรู้ แล้วต้องอึ้งจนถึงกับนิ่งงันเมื่อคนที่เขาพบเป็นคนแรกคือภรรยาคนสวยที่ยืนเอามือจุ๊ปากปรามสองหนุ่มต่างวัยที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่

“พอร์ชเบาๆ สิลูก คุณอเล็กซ์อย่าแกล้งแกสิคะ”

“น่ารักน่าหยิกขนาดนี้ ใครไม่หลงก็ไม่รู้จะว่าไงแล้วครับ”

อเล็กซ์หัวเราะร่วนขณะจับร่างเล็กขึ้นนั่งบนบ่าแล้วพาวิ่งไปทั่ว โดยไม่ทันที่ใครจะสังเกตเห็นร่างสูงใหญ่ที่ก้าวมายืนกอดอกมองคนทั้งสามเลยแม้แต่น้อย

ลูซิเฟอร์ยืนมองการกระทำของคนสนิทอยู่พักใหญ่แล้วส่ายหน้าระอา เขาสั่งให้อเล็กซ์จับตาดูพราวฟ้ากับบุตรชายของเธอ แต่ไม่ใช่ให้ทำตัวเป็นพี่เลี้ยงเด็กแบบนี้ แล้วดูหน้าคนตัวเล็กที่หัวเราะเอิ๊กอ๊ากนั่นสิ ดูจะสุขจนเกินเหตุอย่างน่าหมั่นไส้ หรือบางทีเขากำลังรู้สึกอิจฉากันแน่ คนที่คิดไปไกลสะบัดศีรษะแรงๆ เพื่อขับไล่ความรู้สึกหลงรักเจ้าตัวแสบอย่างที่อเล็กซ์ว่าเมื่อครู่ให้ออกไปจากสมอง เขาควรจะเกลียดไอ้เด็กหน้าฝรั่งคนนั้น

“สนุกมากไหม”

เสียงห้วนที่ดังขึ้นทำให้ทั้งสามคนที่กำลังสนุกสนานกับการเล่นอะไรที่มันโลดโผนเงียบกริบแล้วพากันก้มหน้างุด พราวฟ้าถลาไปช่วยพาร่างเล็กของบุตรชายลงจากบ่าของอเล็กซ์ หญิงสาวกลั้นใจเงยหน้าขึ้นมองไปยังผู้ที่ได้ชื่อว่าสามีด้วยสีหน้าขยาด

“แหมคุณลูซครับ เล่นกับเด็กไม่สนุกได้ไง”

ดูเหมือนอเล็กซ์จะไม่นำพาต่อสีหน้าของผู้เป็นนายเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังหันไปอุ้มร่างป้อมขึ้นมาเข้าเอวอีกด้วย

“ปล่อยเด็กนั่นลงแล้วเข้ามาคุยกับฉันข้างใน”

ลูซิเฟอร์ชี้ไปยังพีรวิทย์แล้วออกคำสั่งทางสายตากับอเล็กซ์ หากอเล็กซ์กลับไม่ยอมทำตามซ้ำยังยืนนิ่งไม่ไหวติง

พราวฟ้าเห็นท่าไม่ดีจึงเอ่ยขอตัวบุตรชายจากอเล็กซ์เพื่อที่เขาจะได้เข้าไปคุยธุระกับลูซิเฟอร์

“พราวขอพาน้องพอร์ชไปอาบน้ำก่อนนะคะ”

มือบางยื่นไปคว้าตัวบุตรชายลงจากเอวของอเล็กซ์ และทำท่าจะพาเดินออกไปจากบริเวณนั้น หากไม่มีเสียงห้วนๆ ของใครบางคนดังขึ้นมาขัดจังหวะ

“เดี๋ยว”

ลูซิเฟอร์ก้าวมาประชิดร่างของสองคนแม่ลูก ดวงตาคมกริบก้มมองเด็กน้อยที่โผกอดขาคนเป็นแม่ไว้แน่น แต่ดวงตากลมใสนั้นกลับมองสบกับเขาอย่างไม่หวั่นเกรง

“วันหลังอย่ามาเสียงดังในที่ที่ผมอยู่ หรือถ้าอยากเรียกร้องความสนใจมากนัก ก็ไปแก้ผ้านอนรอบนเตียงเลยจะดีกว่า”

ลูซิเฟอร์กระแทกประโยคเจ็บแสบใส่หน้าของพราวฟ้าอย่างไม่นึกถึงความรู้สึกของอีกฝ่ายเลยสักนิด ก่อนหมุนกายเดินกลับเข้าห้องนั่งเล่นโดยไม่ลืมที่จะลากตัวไอ้คนสนิทที่คิดแปรพักตร์เข้าไปด้วย

คล้อยหลังบุรุษทั้งสอง พราวฟ้าถึงกับน้ำตาซึมแล้วรีบอุ้มลูกเดินขึ้นห้องไปด้วยหัวใจที่เจ็บปวดและอ่อนล้า เธอจะทนรับสภาพแบบนี้ไปได้นานแค่ไหน ใครจะไปคาดคิดว่าชีวิตแต่งงานจะเลวร้ายถึงเพียงนี้ ที่สำคัญคือตอนนี้มันแค่เริ่มต้นเท่านั้นยังไม่รู้ว่าจะต้องเจออะไรอีก

“แม่พราวร้องไห้ทำไมครับ” มือเล็กยกขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้กับผู้เป็นมารดา เมื่อก้มหน้าลงแล้วเห็นแม่พราวของตนมีน้ำตาไหลอาบที่สองแก้ม

“ไม่มีอะไรลูก”

“แด็ดดี้ดุแม่พราวใช่ไหม”

“พอร์ช แม่บอกแล้วไม่ใช่เหรอครับว่าอย่าเรียกคุณลุงว่าแด็ดดี้”

“พอร์ชอยากมีแด็ดดี้”

เด็กน้อยตอบพาซื่อเมื่อมันเป็นความคิดที่อยู่ในหัวสมองมาโดยตลอด แต่ก็พยักหน้ายอมรับกับสั่งของผู้เป็นมารดา ก่อนจะถูกวางลงกับพื้นที่หน้าตู้เสื้อผ้าหลังจากถูกอุ้มเข้ามายังห้องนอนแล้ว เจ้าตัวเล็กเลือกสรรเสื้อผ้าอยู่ไม่ถึงสามนาทีก็ยื่นชุดเก่งให้กับคุณแม่คนสวยแล้ววิ่งหน้าตั้งเข้าไปในห้องน้ำทันที

พราวฟ้ามองตามแล้วยิ้มจืดๆ เธอสงสารลูกก็ใช่อยู่ หากจะไปหาพ่อของลูกได้จากที่ไหนเล่า มันเป็นเรื่องที่น่าอดสูยิ่งนัก แล้วพลันให้น้ำตาไหลออกมาอีกครั้งเมื่อนึกไปถึงดวงหน้าอ่อนโยนของพี่สาวที่จากโลกนี้ไป มันนานพอๆ กับอายุของพีรวิทย์

***************

ฝากนิยายอีกเรื่องไว้ในอ้อมอ้อมใจนักอ่านที่น่ารักด้วยค่ะ

ช่วงนี้อยู่ในช่วงจัดโปรนะคะ

จากราคาปก 229 เหลือ 89 บาท ถึงวันที่ 30/9/61

จากนั้นจะขายในราคา 179 บาทค่ะ

หากชื่นชอบก็กดโหลดเลยคร่า

ขอบคุณสำหรับทุกยอดโหลดคร่า

ย้ำอีกครั้ง โปรงามๆ 89 บาทเท่านั้นคร่าาาา


ปมรักซาตานรักตาภาwww.mebmarket.comปมในหัวใจที่เขาแก้มันไม่ได้ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่นั้น มันก็ยังเป็นปมที่ขมวดแน่นไม่คลายออกเสียที ลูซิเฟอร์อยากจะปล่อยทุกอย่างทิ้งไปกับกาลเวลา แต่หัวใจอันด้านชากลับลบเลือนเรื่องราวในอดีตออกไปไม่ได้ แล้วก็ต้องหัวหมุนจนแทบคลั่งเข้าไปใหญ่ เมื่อมีคำสั่งสายฟ้าแลบจากผู้เป็นยายให้แต่งงานกับผู้หญิงที่ท่านเลือก ทุกอย่างดูง่ายดาย ก็แค่แต่งงานเพื่อผลิตทายาท แต่มันไม่ใช่อย่างที่เขาคิด เพราะแทนที่จะได้สาวน้อยมือหนึ่ง กลับได้ผู้หญิงมือสองแถมยังเป็นแม่ม่ายเรือพ่วงเสียนี่ ‘ได้เมียพร้อมลูก ช่างเป็นอะไรที่คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม’ พราวฟ้าต้องทนทุกข์อยู่กับฝันร้ายในอดีตจนไม่กล้าเปิดใจรับใครเข้ามาในชีวิต คนใจร้ายที่พรากพรหมจรรย์ของเธอไปอย่างเลือดเย็น แล้วฝากไว้ซี่งเลือดเนื้อเชื้อไขในท้องของเธอ แต่โชคชะตาก็ยังเล่นตลกกับเธอไม่เลิก เมื่อต้องกล้ำกลืนฝืนทนแต่งงานกับชายหนุ่มที่ผู้ใหญ่เลือกให้ เขาไร้หัวใจ ไร้ความเมตตาปรานี ที่สำคัญคือไร้ความรักให้กับเธอ เขามองเธอเป็นเพียงแม่พันธุ์ผลิตทายาทเท่านั้น*******************************“คุณลูซิเฟอร์ปล่อยพราวนะคะ” “คุณเป็นเมียผมนะ” คนเหนือร่างประกาศความเป็นเจ้าของพร้อมกับที่ริมฝีปากหนาทำหน้าที่ควานหาความหวานไปทั่วดวงหน้าสวย และก่อนที่เธอจะถูกคนตัวโตทวงสิทธิ์ความเป็นสามีนั้น ประตูห้องก็ถูกเคาะหนึ่งครั้ง เสียงค่อนข้างดังจนน่าจะเรียกว่าทุบ ทำให้คนที่กำลังจะบรรเลงเพลงรักชะงักกึกราวกับฟิวส์ขาด“บ้าฉิบ” ลูซิเฟอร์สบถออกมาเป็นภาษาของตัวเองอีกหลายประโยค ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะผละห่างร่างบอบบางที่นอนน้ำตานองหน้า แล้วก้าวอาดๆ ไปยังบานประตูด้วยความหงุดหงิด แต่เมื่อเปิดประตูออกไปดูก็ถึงกับงุนงงพลางหันซ้ายหันขวา“เด็กที่ไหนเนี่ย นี่เจ้าหนูกลับไปหาพ่อแม่ไป”“มาหาแม่” เสียงเล็กๆ ตอบกลับมา ดวงตากลมใสแจ๋วมองคนที่ตัวสูงกว่าหลายเท่าแล้วยิ้ม“ไม่มีแม่ที่นี่ ไปๆ” “มีอะไรเหรอคะ” พราวฟ้าที่จัดการกับชุดนอนของตัวเองให้อยู่ในสภาพเรียบร้อยแล้วจึงเดินมาดูด้วยความสงสัย“แม่” เด็กน้อยหน้าฝรั่งพอเห็นคนที่เดินมาหาก็ร้องขึ้นด้วยความดีใจ ถลาวิ่งเข้าไปกอดร่างบางที่อ้าแขนรอรับอยู่แล้วลูซิเฟอร์ถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก ใช้เวลาเรียกสติกลับคืนมาอยู่ร่วมสองนาที“แม่เหรอ นี่มันเรื่องบ้าอะไร ไอ้เด็กฝรั่งนี่ลูกใคร”************************ฝากไว้ให้พิจารณาด้วยค่ะ สำหรับนิยายเรื่องนี้เคยตีพิมพ์มาแล้วนะคะ เนื้อหาเหมือนเดิม แต่มีการเพิ่มเนื้อหาบางตอนเข้าไปเพื่อความสมบูรณ์ ใครมีหนังสืออยู่ในมือปล่อยผ่านได้ค่ะ แต่ถ้าอดใจไม่ไหวกดโหลดอีกสักรอบก็ขอขอบคุณมากๆ ค่ะเรื่องนี้จัดโปรเช่นเดิมค่ะ ถึง 24 /9/61 นะคะ ราคาเบาๆ สบายกระเป๋าคร่าขอบคุณล่วงหน้าสำหรับทุกกำลังใจและทุกยอดโหลดค่ะ

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว