31. เจ้าสาวใต้เงารัก ซีรี่ส์ เจ้าสาวจอมมาร I-ตอนที่ 2

โดย  ภรปภัช

31. เจ้าสาวใต้เงารัก ซีรี่ส์ เจ้าสาวจอมมาร I

ตอนที่ 2

โจนาธานถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อปลีกตัวออกมาจากเรวดีได้ เขาพอจะมองออกว่าเธอมีใจให้เขามากขนาดไหน และมันก็ทำให้เขาไม่สนใจเธออย่างที่ควรจะเป็น ไม่เหมือนกับ...

“ขอโทษนะครับ น้องกระต่ายไปทางไหนแล้วครับ พอดีผมมีธุระอยากคุยกับเธอหน่อย” เขาถามแม่บ้านที่เดินผ่านมา

“อ๋อ คุณหนูไปช่วยป้าแจ่มจัดห้องให้พวกคุณค่ะ เดี๋ยวดิฉันไปตามให้นะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ แค่บอกว่าเธออยู่ที่ไหนก็พอ”

“บนชั้นสองห้องสุดท้ายฝั่งซ้ายมือค่ะ”

“ขอบคุณครับ” เขารีบเดินขึ้นไปตามจุดหมายอย่างรวดเร็วก่อนที่เรวดีจะออกมาเห็นเข้าเสียก่อน

บนห้องพักแขกชั้นสอง

“ตายจริง! คุณหนูรอในห้องนี้ก่อนนะคะ ป้าลืมไปว่าตากผ้าเอาไว้ ไม่รู้มีใครเก็บให้รึเปล่า กลัวจะเปียกฝนซะก่อน” ป้าแจ่มนึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ ขณะช่วยเด็กสาวปูเตียงใหม่

“ได้ค่ะ เดี๋ยวกระต่ายทำต่อเองก็ได้ ป้าแจ่มมีอะไรก็ไปทำเถอะนะคะ”

“ขอบคุณนะคะคุณหนู คุณหนูของป้าเป็นกุลสตรีขนาดนี้ ใครได้เป็นแม่ศรีเรือนคงจะภูมิใจน่าดูเลย” ป้าแจ่มแอบเย้า

“โธ่ หนูไม่ได้สวยเหมือนพี่กระแตนี่คะ ใครจะมาสนใจกัน อีกอย่างหนูก็เพิ่งเรียนปีหนึ่งไม่คิดจะออกเรือนกับใครหรอกค่ะ” เด็กสาวยิ้มเขิน

“ก็ไม่แน่นะคะ เค้าว่าเนื้อคู่น่ะมักจะมาแบบไม่ทันตั้งตัว ป้าไปก่อนนะคะเดี๋ยวไม่ทัน”

“ค่ะ” เด็กสาวไม่ได้หันไปมองเพราะมัวแต่จัดผ้าปูเตียงอยู่ เธอจึงไม่รู้ว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ตามลำพังอีกแล้ว

โจนาธานแอบซ่อนตัวอยู่ที่ห้องฝั่งตรงข้าม ตอนที่เขาเห็นเด็กสาวคุยอยู่กับป้าแจ่ม เมื่อเห็นแม่บ้านวัยกลางคนออกไปแล้ว เขาจึงได้รีบเข้ามาในห้องและล็อกลูกบิดอย่างแผ่วเบา

ร่างเล็กในชุดลูกไม้คอจีนแขนกุดกระโปรงยาวเลยเข่า กำลังก้มๆ เงยๆ อยู่บนเตียง เขามองสิ่งที่เธอทำอย่างพอใจ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาใกล้ๆ จนเธอขยับตัวมาถึงปลายเตียงและก้าวถอยหลังลงมาทำให้แผ่นหลังบางชนกับเขาอย่างจัง

“อุ๊ย! คุณโจ...เอ่อ...หนูยังจัดห้องไม่เสร็จเลยค่ะ ลงไปรอข้างล่างก่อนนะคะ” เธอรีบขยับตัวหนี เมื่อเขากับเธออยู่ใกล้กันจนเกินงาม

“เรียกว่าพี่โจเหมือนกับน้องกระแตสิครับ เราก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหนซักหน่อย จริงรึเปล่า” เขาก้าวเข้ามาใกล้ ทำให้เธอต้องถอยหลัง จนลืมไปว่าด้านหลังของเธอคือเตียงใหญ่ที่เธอเพิ่งจะลงมา

“เอ่อ...พี่โจ...ลงไปรอ...ว๊าย!” เด็กสาวถอยหลังจนสะดุดเตียงมือเล็กคว้าเอาร่างหนาไว้ได้ แต่กลับกลายเป็นว่าสองร่างล้มลงไปนอนทาบทับกันอยู่บนเตียงนั้นทันที

โจนาธานนอนคร่อมร่างเล็ก ใบหน้าคมอยู่ห่างจากใบหน้างามประดุจเทพธิดาตัวน้อยแค่คืบ เสียงลมหายใจที่ไม่เป็นจังหวะของเธอ ทำให้เขารู้ว่าเด็กสาวตรงหน้า คงไม่เคยเข้าใกล้ชายใดมาก่อนเป็นแน่ และมันก็ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาอย่างประหลาด

“ซุ่มซ่ามอีกแล้วนะครับ เอ...หรือว่า...ต้องการ...อะไรจากพี่กันแน่ครับ” เขาแกล้งหยอก แม้จะรู้ดีว่าเธอไม่ได้ตั้งใจเลยสักนิด ก็ดูสิ เธอออกจะดูกลัวเขาจนเกินเหตุด้วยซ้ำ

“เปล่านะคะ...กระต่ายไม่ได้...ตะ...ต้องการอะไร พี่โจ...ลุกไปสิคะ กระต่ายหายใจไม่ออก” เธอพยายามใช้มือเล็กดันอกแกร่งให้ออกไป แต่เหมือนยิ่งดันก็กลับกลายเป็นรั้งเขาเข้ามามากขึ้นอีก

“น้องกระต่ายน่ะ...มีแฟนรึยังครับ” เขาถามเสียงกระเส่า เพราะรับรู้ได้ถึงความนุ่มหยุ่นภายใต้ชุดลูกไม้ที่แสนจะเรียบร้อย

“ยะ...ยัง...ยังไม่มีค่ะ คือเรา...ลุกไปคุยกันดีๆ ดีมั้ยคะ กระต่าย...”

“แล้ว...เคย...จูบกับใครรึเปล่า” นี่เขาถามอะไรเธอกันนะ

“ไม่เคยค่ะ พี่โจเลิกแกล้งกระต่ายเถอะนะคะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้ามันจะดูไม่ดี” เธอบอกเขาเสียงสั่น พยายามควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจเอาไว้ให้เป็นปกติที่สุด

“แล้วไม่อยากลองหน่อยเหรอครับ อีกหน่อยถ้ามีแฟนแล้ว...จะได้จูบเป็นไง”

“ไม่...อื้อ...”

หัวใจของสาวน้อยเต้นแรงราวกับกลองรบ เมื่อปากหยักได้รูปนั้นประกบลงมาทาบทับปากของเธออย่างพอดิบพอดี เด็กสาวอ่อนระทวยไม่รู้ว่าควรรับมือกับสิ่งที่เขาทำอย่างไร

โจนาธานปล้นจูบจากสาวน้อยไร้เดียงสาอย่างหน้ามึนที่สุด เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงได้ทำแบบนี้ รู้แค่เพียงว่ายิ่งได้อยู่ใกล้ เขาก็ยิ่งต้องการเด็กสาวอย่างมากมาย ปากเล็กๆ ที่อยู่ตรงหน้า มันควรจะมีเพียงแค่เขาเท่านั้นที่ได้แตะต้อง

“อื้อ...อื้อ...” เรณุกาตั้งใจจะอ้าปากบอกให้เขาหยุดเสียที แต่มันกลับส่งผลตรงกันข้าม เพราะทันทีที่ปากเล็กเปิดออก คนมากประสบการณ์ก็ฉวยโอกาสอย่างต่อเนื่อง ด้วยการสอดลิ้นร้อนชื้นเข้าไปในโพรงปากอิ่มอย่างดูดดื่ม

ลิ้นเล็กถูกลิ้นสากรุกล้ำอย่างไม่ยอมแพ้ เด็กสาวเช่นเธอทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยให้เขารังแกอยู่เนิ่นนานจนพอใจ

“หวานจัง” เขายอมผละจากปากเล็กอย่างแสนเสียดาย เพราะรู้สึกว่าคนใต้ร่างเริ่มหายใจติดขัดเต็มที

“คนเลว!” เธอประนามเขา

“อะไรกันครับ แค่จูบธรรมดาก็ว่าพี่เลวแล้วเหรอ ถ้าพี่ทำมากกว่านี้ล่ะ” เขาแกล้งใช้มือหนาลูบไล้เอวคอดไปมา ชวนให้กายสาวสั่นสะท้าน

“ยะ...อย่านะคะ...”

“ทำไมล่ะ...ในเมื่อน้องกระต่ายก็ไม่ได้มีแฟน...พี่เองก็ยังโสด...เรา...มาหาอะไรสนุกๆ ทำกันไม่ดีเหรอครับ” นี่เขาเป็นอะไรไปนะ ทำไมถึงได้อยากทำกับสาวน้อยตรงหน้ามากกว่าการจูบ เขาไม่เคยรู้สึกต้องการผู้หญิงคนไหนมากเท่าเธอมาก่อน ทั้งที่หากเทียบกับพี่สาวแล้ว เรณุกาเรียกได้ว่าไร้เสน่ห์ของสตรีเพศโดยสิ้นเชิง

“แต่พี่...กับพี่กระแตกำลังจะแต่งงานกันไม่ใช่เหรอคะ เรา...ไม่ควรทำแบบนี้”

“ใครบอกว่าพี่จะแต่งงานกับกระแตล่ะ” เขาถามอย่างสงสัย

“ก็...ก็...ไม่รู้ค่ะ กระต่ายเดาเอา จะยังไงก็ช่าง ปล่อยหนูไปเถอะนะคะ หนูจะรีบจัดห้องให้เสร็จ จะได้ไปอ่านหนังสือต่อ พี่ก็ควรลงไปข้างล่างได้แล้ว เดี๋ยวคนอื่น...เค้าจะสงสัย”

“จำเอาไว้นะสาวน้อย ว่าสำหรับพี่...ถ้าพี่ไม่มั่นใจในตัวผู้หญิงคนไหนแล้วล่ะก็ พี่ก็จะไม่มีทางแต่งงานด้วยเด็ดขาด และสำหรับจูบแรกของเรา...พี่ขอโทษ...แต่ถ้าพี่ไม่อนุญาตก็อย่าคิดให้ผู้ชายคนไหนมาจูบซ้ำรอยพี่ เพราะพี่จะไม่ยอมง่ายๆ แน่” เขาขยับตัวลุกขึ้นจากร่างเล็ก ก่อนจะเดินไปที่ประตูและเปิดมันออกโดยไม่ได้หันกลับมามองเธออีกเลย

เรณุกานั่งงงอยู่บนเตียง ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าคนที่กำลังจะมาเป็นพี่เขยเขาทำกับเธอแบบนี้ทำไม แต่สิ่งที่เธอแน่ใจตอนนี้ก็คือ...เธอหลงรักเขาไปแล้ว รักคนที่ไม่ควรรักเอาเสียเลย

โจนาธานกลับลงไปที่ห้องทานอาหารอย่างหงุดหงิดใจ ไม่รู้ว่าเขาทำบ้าอะไรลงไปกันแน่ ทั้งที่รอบตัวเขาก็มีผู้หญิงรายล้อมมากหน้าหลายตา แต่เขากลับสนใจผู้หญิงธรรมดาที่แสนจืดชืดเช่นเธอคนนั้น

“พี่โจไปไหนมาคะ กระแตนึกว่าหลงทางแล้วซะอีก” เรวดีรีบลุกไปกอดแขนเขาแน่น จนฝ่ายชายเริ่มอึดอัดมากขึ้น

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Mongdai
ขอบคุณนะจ้ะ
เมื่อ 7 เดือน 3 วันที่แล้ว

ความเห็นโดย เฟิง เฟิง
okkkkkkkkk
เมื่อ 11 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว