31. เจ้าสาวใต้เงารัก ซีรี่ส์ เจ้าสาวจอมมาร I-ตอนที่ 4

โดย  ภรปภัช

31. เจ้าสาวใต้เงารัก ซีรี่ส์ เจ้าสาวจอมมาร I

ตอนที่ 4

“กระต่ายน่ารักมากรู้ตัวรึเปล่าคนดี ขอพี่ดูหน่อยนะครับ ว่ากระต่ายตัวน้อยจะสวยงามขนาดไหน” เขาไม่พูดเปล่า กลับเริ่มปลดกระดุมชุดนอนของเธอออกอย่างง่ายดาย เด็กสาวอยากจะปฏิเสธ แต่ก็ถูกเขาปิดปากเล็กด้วยปากใหญ่ มารู้ตัวอีกที เสื้อนอนของเธอก็ถูกปลดกระดุมออกจนหมด เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มภายใต้บราเซียลายลูกไม้ยั่วเย้าน้ำลายคนตรงหน้าไปแล้ว

“กระต่ายของพี่...สวยเหลือเกินคนดี”

“พี่โจ อย่าทำแบบนี้...ปล่อยกระต่ายนะคะ เราไม่ควร...”

“พี่จะเป็นคนตัดสินใจเองว่าอะไรควรหรือไม่ควร หลับตาซะคนดี แล้วพี่จะทำให้กระต่ายหลับฝันดีในคืนนี้เอง”

“แต่...” เขาจูบซับที่ดวงตากลมทั้งสองข้าง เด็กสาวจำต้องหลับตาลงอย่างว่าง่าย ปล่อยให้เขาทำอะไรได้ตามใจชอบราวกับผู้หญิงไร้ยางอาย

ใบหน้าคมซุกไซ้ซอกคอระหง เลื่อนลงมาจนถึงเนินอกอิ่ม ก่อนที่มือหนาจะอ้อมไปปลดตะขอบราเซียด้านหลังของเธออย่างเอาแต่ใจ

เมื่อทรวงอกอิ่มหลุดพ้นจากพันธนาการ เด็กสาวก็รีบลืมตาขึ้นมาทันที เธอใช้สองมือปิดบังสองเต้าอวบอิ่มนั้นเอาไว้อย่างหมิ่นเหม่ หากแต่ก็ถูกมือหนาทั้งสองข้างผลักออกไปข้างลำตัว

“อย่าขัดใจพี่โจสิครับ พี่โจจะทำให้หนูมีความสุขนะ” เขาไม่สนใจจะหาเหตุผล ว่าทำไมถึงได้อยากใกล้ชิดเธอถึงเพียงนี้ ไม่สนใจแล้วว่าคนที่บิดาจับจองให้จะเป็นพี่สาวของเธอ ตอนนี้เขาต้องการเพียงทำตามที่ใจปรารถนาเท่านั้น

เด็กสาวอยากจะห้ามปรามเขาอีกครั้ง หากแต่เมื่อปลายลิ้นร้อนตวัดปาดเลียไปที่ยอดถันสีชมพูสวย เสียงห้ามปรามก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงครวญครางอย่างไม่อาจต้านทานไหว สัมผัสแรกที่เธอไม่เคยได้รับจากชายใด ทำให้สาวน้อยตัวอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงราวกับคนพิการไปเสียแล้ว

“อ๊ะ...พี่...โจ...อ๊ะ...อา...” ยิ่งเธอพยายามบิดตัวหนี มันก็ยิ่งเหมือนเป็นการแอ่นทรวงอกอิ่มนั้นยัดเข้าปากเขาได้ถนัดขึ้น ชายหนุ่มผู้ช่ำชองในบทรักรวบป้านสีชมพูที่เริ่มแข็งขืนเป็นตุ่มไตเอาไว้ในอุ้งปากอย่างหื่นกระหาย กลิ่นสาบสาวแรกรุ่นทำให้โคแก่เริ่มคึกคะนองจนไม่อาจควบคุมตัวเองได้

“อื้ม...กระต่ายจ๋า...หอม...หวานเหลือเกินคนดี...” เขาครางกระเส่าในขณะที่ปากหยักยังคงรุกรานอกอิ่มไม่หยุดยั้ง

ตอนนี้มือหนาข้างหนึ่ง จับข้อมือเล็กทั้งสองข้างแนบไปกับหมอนเหนือศีรษะของเธอ ส่วนมืออีกข้าง เขาก็ใช้มันเปิดทางลงไปกลางกายสาว นิ้วเรียวแทรกลึกลงไปภายใต้ชั้นในตัวบาง จนได้พบกับกลีบผกาที่ไร้ซึ่งทุ่งหญ้าปกคลุม ทำให้เขาอยากเห็นมันด้วยสองตาคู่นี้จนแทบขาดใจ ว่ามันจะสวยสดงดงามเพียงใด

“พี่โจ...พอ...ได้โปรด...พอแล้ว...” เด็กสาวพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง เธอกับเขาเพิ่งจะพบกันเพียงวันเดียว ทำไมเธอถึงได้ใจง่ายปล่อยให้เขาล่วงเกินได้มากมายถึงขนาดนี้นะ

“คนดี...พี่...” เขาเงยหน้าขึ้นมาแล้วพบว่าเธอกำลังร้องไห้ นี่เขา...กำลังจะข่มขืนเด็กสาวคนนี้หรืออย่างไรกัน

เมื่อสติสัมปชัญญะกลับมาครบถ้วน เขาก็รีบแต่งตัวให้เธอเรียบร้อย ก่อนจะประคองกอดเธอเอาไว้แนบกาย

“พี่ขอโทษคนดี พี่ขอโทษ...” เขาพร่ำบอกคำนี้ซ้ำๆ เมื่อเธอยังสะอึกสะอื้นไม่หยุด

“ออกไป...จากห้องหนู...แล้ว...อย่าทำกับหนูแบบนี้อีก...” เธอขยับตัวถอยห่างมองเขาอย่างหวาดวิตก

“กระต่าย...”

“หนูไม่รู้ว่าผู้หญิงทุกคนในชีวิตของพี่เป็นยังไง แต่สำหรับหนู...หนูจะยอมมีอะไรกับคนที่หนูรักและเค้าก็รักหนูเท่านั้น หนูจะลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด หนูจะคิดว่าพี่ทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ หนูจะไม่บอกใครเรื่องนี้เด็ดขาด ขออย่างเดียว อย่ามายุ่งกับหนูอีก ออกไป...ออกไปจากห้องหนูนะ” เธอพลิกตัวนอนหันหลังให้เขา แล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก โจนาธานอยากจะอธิบายให้เธอเข้าใจ ว่าเขาไม่ได้ทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ หากแต่เขาทำไปเพราะ...

คงจะเปล่าประโยชน์ที่จะคุยกันตอนนี้ เขาตัดสินใจลุกจากเตียงของเธอ แล้วก้าวออกไปจากห้องนั้นอย่างรวดเร็ว หากแต่ระหว่างทางเขากลับพบเรวดีและเธอชวนเขาลงไปหาน้ำดื่มด้านล่าง เขาจึงไม่อาจปฏิเสธได้

“กระแตคิดว่าพี่หลับไปแล้วนะคะเนี่ย ไม่คิดว่าจะได้เจอพี่เวลานี้” เรวดีส่งสายตายั่วยวน ขณะหันไปมองคนที่นั่งเงียบอยู่ตรงโต๊ะในห้องครัว โดยที่เธอกำลังรินน้ำเปล่าใส่แก้วสองใบ

“พี่...นอนไม่ค่อยหลับน่ะครับ” เขาตอบโดยไม่ได้หันไปมองเธอแม้แต่น้อย

“นอนไม่หลับเพราะคิดถึงคนที่รัสเซียรึเปล่าคะ” เธอหันกลับมาแล้วยื่นน้ำแก้วหนึ่งให้เขา ซึ่งโจนาธานก็รับไปดื่มรวดเดียวจนหมด เพราะลำคอของเขาแห้งผากเมื่อคิดถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นก่อนหน้าไม่กี่นาที

“ไม่ใช่หรอกครับ พี่คิดถึงเรื่องงานน่ะ” เขาแก้ตัว

“งั้นก็แปลว่าพี่ไม่ได้มีใครรออยู่ที่รัสเซียใช่มั้ยคะ” เธอจิบน้ำเข้าไปเล็กน้อย ก่อนจะใช้มืออีกข้างยื่นไปแตะที่หลังมือของเขา

“พี่ว่า...นี่ก็ดึกมากแล้ว เรารีบกลับขึ้นไปข้างบนเถอะครับ มานั่งคุยกันตามลำพังแบบนี้ใครมาเห็นเข้าน้องกระแตจะเสียหาย” อันที่จริงเขารู้สึกง่วงขึ้นมามากกว่า

“แค่นั่งคุยกันเองนี่คะ ไม่ได้ทำอย่างอื่นซะหน่อย พี่โจ...ง่วงแล้วเหรอคะ” เธอส่งยิ้มหวานมองไปที่ใบหน้าคมอย่างหลงใหล

“ครับ อยู่ดีๆ ก็ง่วงขึ้นมา จนตาจะปิดอยู่แล้ว” เขาไม่ได้โกหกแต่เขารู้สึกง่วงมากจนแทบลืมตาไม่ขึ้น

“งั้นก็ขึ้นไปนอนเถอะค่ะ แต่ว่า...เดินกลับห้องคนเดียวกระแตกลัวผี ช่วยเดินไปส่งกระแตก่อนได้มั้ยคะ”

“ครับๆ ไปกันเถอะ” เขาลุกจากเก้าอี้ด้วยอาการง่วงสุดขีด ตอนนี้หนังตามันหนักไปหมด กว่าจะเดินมาส่งเรวดีที่ห้องได้ก็เกือบหลับกลางอากาศไปหลายครั้ง

“ฝันดีนะคะพี่โจ” เรวดียื่นหน้าไปจูบที่แก้มสากตรงหน้าประตูห้องของเธอ แล้วโลกทั้งใบของโจนาธานก็ดับมืดลงในทันที

เช้าวันต่อมา

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

“พี่กระแตคะ พี่กระแต คุณแม่ให้หนูมาตามไปทานมื้อเช้าค่ะ พี่กระแต” เรณุกาเคาะประตูห้องเรียกพี่สาวของเธออยู่นาน แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ

“หนูขออนุญาตเข้าไปนะคะ” เธอตะโกนบอกอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจหมุนลูกบิดเข้าไป

ร่างเล็กก้าวเข้าไปในห้องนั้นได้เพียงสามก้าว แล้วหัวใจของเธอก็ต้องแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี เมื่อภาพตรงหน้าคือภาพของพี่สาวสุดที่รักและชายที่เคยล่วงเกินเธอเมื่อคืนนี้ ทั้งสองคนนอนกอดก่ายกันในสภาพเปลือยเปล่าภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ไม่บอกก็พอจะเดาได้ไม่ยาก ว่ามันเกิดอะไรขึ้น...เพราะเธอไม่ยอมเขาสินะเขาจึงได้มาหาคนที่พร้อมมากกว่า...

“พี่กระแต...” เสียงของน้องสาวทำให้เรวดีและโจนาธานเริ่มลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

“กระต่าย! เอ่อ...พี่โจ...นี่พี่โจ...ปล้ำกระแตเหรอคะ” เรวดีทำทีโวยวายร้องไห้สะอึกสะอื้น แต่โจนาธานกลับมองหน้าเรณุกาด้วยความตกใจ

“กระแต พี่มาอยู่ในห้องนี้ได้ยังไง” เขาพยายามทบทวนความทรงจำที่ผ่านมา ภาพสุดท้ายที่พอจะนึกได้ คือเขาดื่มน้ำกับเรวดีด้านล่าง ก่อนจะเดินมาส่งเธอที่ห้องนี้...แล้ว...

“เมื่อคืนนี้พี่เมามาก แล้วพี่...ก็...เข้ามาในห้องกระแต แล้วเราก็...”

“กระต่าย แม่ให้มาตามพี่เค้าทำไมมานานจังล่ะลูก ว๊าย! ตายแล้ว คุณพระคุณเจ้า นี่มันเกิดอะไรขึ้น!” นางเรณูตกใจจนแทบช็อก เมื่อเห็นหนุ่มสาวในสภาพนี้บนเตียง

“หนู...ขอตัวก่อนนะคะ” เรณุกาไม่อาจทนมองภาพบาดใจได้อีกต่อไปแล้ว เธอรีบวิ่งออกไปจากห้องนั้นอย่างรวดเร็ว

“กระต่าย เดี๋ยว! ฟังพี่ก่อน!” โจนาธานอยากจะลุกไปอธิบายความจริงให้ผู้หญิงคนเดียวที่เขาสนใจได้ฟัง แต่สภาพของเขาตอนนี้...

“ตาโจ ทำไมทำกับลูกสาวของแม่แบบนี้ล่ะลูก รีบแต่งตัวกันให้เรียบร้อย แล้วลงไปคุยกับพ่อของพวกลูกข้างล่าง” นางเรณูสั่งก่อนจะรีบปิดประตูลงไปด้านล่าง เพื่อเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้นายโจเซฟและนายเรวัฒน์ได้ฟัง

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Walai Saelee-chaisongkram
ขอบคุณมากค่ะ
เมื่อ 8 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย Anupa
Ahaaaaaaaaaaaa
เมื่อ 11 เดือน 1 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว