31. เจ้าสาวใต้เงารัก ซีรี่ส์ เจ้าสาวจอมมาร I-ตอนที่ 7

โดย  ภรปภัช

31. เจ้าสาวใต้เงารัก ซีรี่ส์ เจ้าสาวจอมมาร I

ตอนที่ 7

โจนาธานบดขยี้ริมฝีปากเล็กอย่างรุนแรง ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาต้องเอาความแค้นใจมาลงกับสาวน้อยคนนี้ ทั้งที่เธอเองก็ไม่ได้เกี่ยวข้องเลยสักนิด

เมื่อหัวใจบอกอย่างนั้น จูบที่เคยป่าเถื่อนก็เริ่มอ่อนโยนมากขึ้น มือหนาโอบรัดเอวคอดไว้ข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็จับท้ายทอยของเธอไว้มั่น พร้อมกับส่งลิ้นสากเข้าไปดูดกลืนความหอมหวานที่เขาเฝ้ารอมาตลอดหนึ่งปีเต็ม

แต่ในขณะที่เขากำลังปล้นจูบจากเธอนั้นเอง เสียงของช่างแต่งหน้าก็ดังมาจากหน้าห้อง ทำให้เขาต้องยอมปล่อยเธอชั่วคราว

“ไปแต่งตัวได้แล้ว หวังว่าคงไม่หนีพี่ไปเหมือนพี่สาวของเธออีกหรอกนะ” เขาผละออกมาจากร่างเล็ก ก่อนจะออกไปหน้าห้อง ทำให้ทุกคนประหลาดใจมาก

“แต่งหน้าแต่งตัวให้น้องกระต่ายด้วย เธอคือเจ้าสาวของผมในคืนนี้” เขาสั่งทีมงาน ก่อนจะกลับลงไปด้านล่างอย่างคนที่หงุดหงิดใจ

เรณุกาค่อยๆ ก้าวออกมาจากมุมหนึ่งของห้อง ยิ่งทำให้ทุกคนพากันงุนงงไปหมด แต่ก็ไม่มีเวลาซักถามแล้ว ทุกคนต้องแปลงโฉมเจ้าสาวคนใหม่อย่างไม่รีรอ

พิธีแต่งงานเริ่มขึ้นท่ามกลางความสงสัยของคนที่มาร่วมงาน เพราะรูปเจ้าสาวหน้างานกับตัวจริงเป็นคนละคนกัน แต่ดูเหมือนเจ้าบ่าวอย่างโจนาธานไม่ได้สนใจอะไรมากไปกว่า เจ้าสาวคนสวยที่ยืนเคียงข้างเขาอยู่ตอนนี้

เรณุกาสวมชุดเจ้าสาวแบบเกาะอกยาวลากพื้นหลายเมตร ไม่น่าเชื่อว่าคนตัวเล็กๆ แบบเธอ จะสามารถสวมใส่ชุดที่สั่งตัดตามไซส์ของเรวดีได้ ไม่อยากจะคิดเลยว่าภายใต้ร่มผ้านั้นจะมีความงามอะไรซ่อนอยู่ ความงามที่เขาเคยเห็นมาเพียงครั้งเดียว แต่ก็ไม่อาจลบเลือนออกไปจากใจได้เลย

เรณุกาทำหน้าที่เจ้าสาวตัวสำรองได้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง แม้ใบหน้างามจะดูยิ้มแย้มตามที่เขาสั่ง แต่หัวใจของเธอมันบอบช้ำและกำลังร้องไห้ จะมีใครบ้าง...ที่อยากเป็นเจ้าสาวใต้เงาของพี่สาวตัวเอง

“ได้ฤกษ์ส่งตัวเข้าหอแล้ว ขอบใจมากนะกระต่ายที่ช่วยกู้หน้าให้พ่อกับแม่” เมื่อไม่อาจตามตัวเจ้าสาวตัวจริงได้ นายเรวัฒน์ก็ต้องยอมรับความจริง อย่างน้อยเขาก็ยังได้สินสอดครบถ้วนไม่มีขาดหรือเกิน

“เอ่อ...ต้อง...เข้าหอ...ด้วยเหรอคะ กระต่ายคิดว่า...แค่ใส่ชุดเจ้าสาวเข้าพิธีแทน...ก็เสร็จแล้ว” เด็กสาวรีบถาม ในเมื่อเขาบอกเองว่าจะไม่แตะต้องเธอเด็ดขาด แค่ให้แต่งงานเท่านั้น...ไม่ใช่หรือไง

“เด็กโง่ ตอนนี้หนูเป็นเจ้าสาวของพี่โจเค้าแล้วนะลูก พรุ่งนี้พี่เค้าก็จะจดทะเบียนสมรสด้วย หนูจะเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของพี่เค้าแล้วนะ” นายโจเซฟบอกอย่างอารมณ์ดี

“จดทะเบียน เอ่อ...แต่ว่า...”

“ขอบคุณทุกคนมากนะครับ ที่ช่วยให้งานนี้ผ่านพ้นไปด้วยดี หลังจากจดทะเบียนแล้ว ผมจะพาน้องกระต่ายไปอยู่ด้วยกันที่รัสเซียทันที”

“รัสเซีย! ไม่นะคะ หนูยังต้องเรียนหนังสือ หนู...”

“ไปเรียนที่นู่นเอาก็ได้ แล้วพี่จะให้เลขาจัดการให้ ตอนนี้ผมเหนื่อยมากแล้ว ขอตัวพักผ่อนก่อนนะครับทุกคน” โจนาธานรีบปิดประตูห้องสวีทของโรงแรมหรูที่จัดงานอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมามองเจ้าสาวคนสวย

“ไปอาบน้ำสิ ไม่ง่วงรึไง หรือว่า...อยากให้พี่อาบให้” เขายิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับกวาดสายตามองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

“คนบ้า! พี่มีสิทธิ์อะไรมาบงการชีวิตคนอื่นแบบนี้คะ ไหนว่าให้หนูแต่งงานด้วยเท่านั้นไง ไหนว่าพี่จะไม่...แตะต้องหนูไง...แล้วทำไมเราต้อง...”

“อย่าห่วงไปเลยสาวน้อย คนอย่างพี่พูดคำไหนคำนั้น ไม่แตะก็คือไม่แตะ แต่ในเมื่อเราสองคนเป็นผัวเมียกันแล้ว ผัวอยู่ที่ไหนเมียก็ต้องอยู่ที่นั่น ไอ้เรื่องเรียนน่ะไม่ต้องห่วงหรอก ที่รัสเซียก็มีมหาลัยดังๆ เยอะแยะไป”

“แต่หนูไม่ไป หนูจะอยู่ที่นี่ หนูจะหย่ากับพี่” เธอโวยวายอย่างไม่เคยทำมาก่อน

“กระต่าย! อย่าดื้อกับพี่นะ หรือเธออยากให้พี่ส่งคนไปตามล่าพี่สาวของเธอมา จากนั้นก็ฟ้องร้องค่าเสียหายจนพ่อแม่เธอล้มละลายกันล่ะ”

“พี่พูดอะไรน่ะ หนู...ไม่เห็นเข้าใจเลย”

“หึ พี่จะบอกอะไรให้นะ ความจริงแล้วพ่อของเธอเคยกู้เงินพ่อของพี่กว่าร้อยล้านเมื่อหลายปีก่อน แต่เพราะท่านเห็นว่าเป็นเพื่อนกันมานานและคุณลุงเรวัฒน์ก็เป็นพ่อสื่อให้พ่อของพี่จนได้พบกับคุณแม่ ท่านก็เลยไม่อยากได้เงินคืน แต่กลับอยากให้สองครอบครัวเกี่ยวดองกัน เลยอยากให้พี่แต่งงานกับพี่สาวของเธอ แถมยังมอบสินสอดก้อนโตให้อีก แต่พี่สาวของเธอมันไม่รักดี สำส่อน ขนาดว่าเคยขึ้นเตียงกับพี่มาแล้วก็ยังไม่พอใจ ยังอยากจะมีผัวทีละหลายๆ คน พอพี่จับได้แล้วขู่ว่าจะทำให้ชีวิตหลังแต่งงานของเธอเหมือนอยู่ในนรก เธอก็เลยกลัวแล้วหนีไปยังไงล่ะ”

“อะไรนะคะ...นี่แปลว่า...คนที่ทำให้พี่กระแตหนีไป...ก็คือ...พี่...อย่างนั้นเหรอคะ แล้วพี่ทำแบบนี้ทำไม ถ้าพี่โกรธที่พี่กระแตสวมเขาให้ พี่ก็แค่ยกเลิกงานแต่งงานแล้วบอกให้คุณพ่อหาเงินมาใช้หนี้ก็ได้นี่คะ ทำไมต้องให้หนู...มาเป็นตัวแทนพี่กระแตด้วย” เธอมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

“เรื่องนั้นพี่ไม่จำเป็นต้องบอกเธอหรอกนะ เธอรู้เอาไว้แค่ว่า ในเมื่อพี่สาวเธอไม่ยอมชดใช้ความผิดของตัวเอง คนที่เป็นน้องอย่างเธอก็ต้องทำแทน”

“คนใจร้าย หนู...ไม่คิดเลยว่า...พี่...”

“พี่ร้ายและเลวได้มากกว่าที่เธอคิดซะอีกเรณุกา...” เขากระชากร่างบางเข้ามาในอ้อมกอดอย่างแรง จนเธอเจ็บปวดไปหมดทั้งตัว

“พี่โจ...กระต่ายขอร้อง...ปล่อยกระต่ายไปเถอะนะคะ กระต่าย...จะทำงานหาเงินมาชดใช้พี่เอง...แต่อย่าทำลายชีวิตของกระต่ายแบบนี้...”

“ทำลายงั้นเหรอ การได้เป็นเมียของมหาเศรษฐีอย่างพี่ มันจะทำให้เธอสุขสบายไปตลอดชีวิตเชียวนะ พี่ทำลายเธอที่ไหนกัน” เขายิ้มหยันราวกับว่าเธอคือคนที่ทำให้เขาเสียหน้าอย่างนั้น

“แต่กระต่าย...กระต่าย...มีคนที่กระต่ายรักอยู่แล้ว...กระต่ายเป็นเมียของพี่ไม่ได้หรอกค่ะ” เธอตัดสินใจโกหกเขาไป และนั่นก็ทำให้ฟางเส้นสุดท้ายของเขาขาดลงในทันที

“คนที่เธอรักมันเป็นใคร! กล้าดียังไงถึงไปรักมัน! พี่เคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าถ้าพี่ไม่อนุญาต ใครก็ห้ามมาซ้ำรอยพี่เด็ดขาด! เลว! เธอมันก็สำส่อนไม่ต่างจากพี่สาวของเธอหรอกเรณุกา ทำตัวไร้ค่าเหมือนเศษขยะ พร้อมจะนอนกับใครก็ได้สินะ แพศยา!”

ฉาด!!!

มือเล็กถูกฟาดลงบนแก้มสากเต็มแรง พร้อมกับหยาดน้ำตาที่หลั่งริน

“เราสองคนไม่เคยมีอะไรกัน ต่อให้...พี่จะเคยนอนกับพี่สาวของหนู...แต่พี่ไม่เคยนอนกับหนู เพราะฉะนั้นอย่ามากล่าวหาหนูแบบนั้น...จำเอาไว้ ว่าหนูจะนอนกับใครก็ได้ แต่หนูจะไม่มีวันนอนกับพี่เด็ดขาด เพราะหนู....เกลียด...หนูเกลียดพี่! ได้ยินมั้ยว่าหนูเกลียดพี่!” เธอผลักเขาออกอย่างแรง ก่อนจะวิ่งเข้าไปในห้องน้ำแล้วขังตัวเองอยู่ในนั้นไม่ยอมออกมาเจอหน้าเขาอีกเลย

“โธ่โว๊ย! กระต่าย! ออกมาคุยกับพี่ให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้นะ กระต่าย!”

เพล้ง!

เขาหยิบขวดไวน์เหวี่ยงลงพื้นอย่างแรงพร้อมกับส่งเสียงร้องตะโกนหาเธอไม่หยุดหย่อน

เรณุกานั่งตัวสั่นอยู่ภายในห้องน้ำ เธอจดจำภาพของพี่สาวและโจนาธานเมื่อหนึ่งปีก่อนได้เป็นอย่างดี

โครม!

ประตูห้องน้ำถูกพังลงด้วยแรงถีบของคนตัวโต ก่อนที่เขาจะแบกร่างเล็กขึ้นบ่า แล้วพาไปที่เตียงนอนด้วยท่าทีกราดเกรี้ยว

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว