31. เจ้าสาวใต้เงารัก ซีรี่ส์ เจ้าสาวจอมมาร I-ตอนที่ 10

โดย  ภรปภัช

31. เจ้าสาวใต้เงารัก ซีรี่ส์ เจ้าสาวจอมมาร I

ตอนที่ 10

“พี่บอกแล้วไงว่าพี่ร้ายได้มากกว่าที่กระต่ายคิดเยอะ เพราะฉะนั้นทำตัวให้น่ารัก อย่าให้พี่ต้องร้ายกับเราเข้าใจรึเปล่า”

“เข้าใจค่ะ” เธอตอบรับเพราะไม่มีทางเลือก

“เดี๋ยวจะมีคนเอาเสื้อผ้าสำหรับเดินทางมาให้ ถ้าอยากได้อะไรที่เมืองไทยก็บอกละกันจะได้ซื้อไว้ พี่จะบอกเพื่อนที่เป็นเจ้าของห้างให้เค้าส่งมาให้”

“กระต่ายไม่อยากได้อะไรหรอกค่ะ แล้วแต่พี่จะให้ก็แล้วกัน” ใบหน้างามดูเศร้าหมอง ทุกอย่างมันดูปุบปับไปหมดจนเธอตั้งตัวไม่ทันแล้ว

“งั้นก็ตามใจ พี่ไปอาบน้ำก่อนล่ะ” เขามุ่งหน้าไปทางห้องน้ำ เรณุกาจึงได้ลุกออกไปที่ตู้เสื้อผ้า ดูเหมือนเธอจะพอเข้าใจหน้าที่ของตัวเองอยู่ไม่น้อยเพราะมารดาเคยบอกอยู่เสมอ ว่าหน้าที่ของภรรยามีอะไรบ้าง

เธอเตรียมเสื้อผ้าเอาไว้ให้เขา เลือกหนึ่งในหลายชุดที่คิดว่าเหมาะสมสำหรับการจดทะเบียนสมรส แม้พวกเธอจะไม่ได้ออกไปไหนก็ตาม

เมื่อเสร็จแล้ว เธอก็เดินออกไปนอกห้องแล้วสั่งอาหารเช้าสำหรับสองที่ เป็นเวลาเดียวกับที่เขาอาบน้ำเสร็จพอดี

แก้มนวลเต็มไปด้วยเลือดฝาด เพราะสามีของเธอนุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกมาเท่านั้น

“เอ่อ...กระต่ายสั่งอาหารเช้าให้แล้วนะคะ...เตรียม...เสื้อผ้าไว้ให้แล้วด้วยค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ” เธอกำลังจะเดินผ่านเขาไป แต่เขาคว้าข้อมือเล็กได้ทัน

“ช่วยพี่แต่งตัวก่อนสิ แล้วค่อยไปอาบน้ำ”

“ก็ได้ค่ะ” เธอเดินตามเขาไปที่ห้องแต่งตัว เมื่อเห็นเขาหยิบชั้นในชายขึ้นมาจากลิ้นชัก เธอก็รีบหันหลังให้

“จะหันหลังทำไม” เขาถาม

“ก็...พี่จะแต่งตัวนี่คะ” เธอบอก

“แค่ใส่ชั้นในแปปเดียวเอง เสร็จแล้วหันมาสิครับ”

“ค่ะๆ” เธอหันกลับมาแล้วดวงตากลมก็ต้องเบิกโพลงด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อพบว่าเขาสวมชั้นในแล้วก็จริง แต่ยังยืนนิ่งทั้งที่สวมใส่แค่นั้นไม่คิดจะเอาผ้าเช็ดตัวมาพันเอวสอบเอาไว้แม้แต่น้อยทำให้เธอมองเห็นบางสิ่งตรงกลางกายนั้นอย่างชัดเจน

“ว๊าย! คนผีทะเล” เธอรีบยกสองมือขึ้นมาปิดหน้าด้วยความอับอาย

“คนนะไม่ใช่ผี จะตกใจอะไรนักหนาล่ะ แค่ผู้ชายใส่ชั้นในตัวเดียวยังตกใจขนาดนี้ ยังกล้าบอกพี่ว่าจะไปนอนกับคนอื่นอีกนะ เด็กหนอเด็ก” เขาหัวเราะร่วนก่อนจะก้าวเข้าไปหาและดึงมือของเธอลง จนพบว่าแก้มนวลนั้นร้อนผ่าวราวกับคนมีไข้

“พี่โจแต่งตัวเองได้มั้ยคะ กระต่าย...อาย...” เธอสารภาพกับเขาตามตรง

“พี่ยังไม่อายเลย แล้วเราจะอายทำไมกัน เดี๋ยวพี่จะใส่กางเกงเองก็ได้ กระต่ายก็ช่วยพี่ใส่เสื้อหน่อยสิครับ”

“แต่...”

“หน้าที่เมียทุกอย่างนอกจากเรื่องบนเตียงเท่านั้นที่พี่จะให้กระต่ายทำ แต่ถ้ากระต่ายไม่อยากทำเรื่องพวกนี้ก็คงจะเว้นเรื่องบนเตียงไม่ได้หรอกนะ” เขาแกล้งขู่

“ก็ได้ค่ะ” เธอจำต้องยอมทำทุกอย่างโดยไม่อาจเลี่ยงได้อีกต่อไป

คนตัวเล็กช่วยแต่งตัวให้เขาจนเสร็จเรียบร้อย เขาจึงปล่อยให้เธอไปอาบน้ำแต่งตัวบ้าง

หลังจากทานมื้อเช้าร่วมกันแล้ว ทนายความของโจนาธานพร้อมทั้งบิดาของเขาที่พักห้องข้างๆ ก็มาร่วมป็นสักขีพยานในการจดทะเบียนสมรส ตอนนี้นายโจเซฟดูจะพึงพอใจสะใภ้คนใหม่อยู่ไม่น้อย เพราะสายตาที่โจนาธานมองเธอ มันช่างแตกต่างจากที่มองเรวดีโดยสิ้นเชิง หรือบางที...การแต่งงานครั้งนี้...อาจจะเกิดจากความตั้งใจของบุตรชายจอมเจ้าเล่ห์ก็เป็นได้

“เอาล่ะครับ ตอนนี้คุณทั้งสองคนก็ถือว่าเป็นสามีภรรยากันอย่างสมบูรณ์แล้ว สำหรับทะเบียนสมรสของรัสเซีย เดี๋ยวทนายทางนั้นจะจัดการให้คุณโจอีกครั้งนะครับ คาดว่าสัปดาห์หน้าคงจะเรียบร้อย” ทนายความวัยชราบอกก่อนยื่นเอกสารให้คนทั้งคู่เก็บไว้

“ขอบคุณมากครับ รบกวนคุณลุงจัดการเรื่องลาออกจากมหาลัยที่นี่ให้กระต่ายด้วยนะครับ แล้วก็ส่งเอกสารของเธอไปมหาลัยที่โน่นแทน”

“ได้ครับ ผมจะรีบจัดการให้ ขอให้คุณทั้งสองมีความสุขมากๆ นะครับ ลุงคงต้องขอตัวก่อน เดินทางปลอดภัยนะครับท่าน”

“ขอบคุณมากคุณเกษม ไว้ถ้าได้มาเมืองไทยเมื่อไหร่ ผมจะหาของฝากให้นะ” นายโจเซฟบอกอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเดินไปส่งทนายความที่หน้าประตู

“พ่อจะยังไม่กลับบ้านพร้อมผมจริงๆ เหรอครับ” โจนาธานถามอีกครั้ง หลังจากที่เมื่อคืนนี้บิดาแจ้งว่าอยากจะเดินทางไปเที่ยวรอบโลกตามลำพังเสียก่อน ซึ่งอันที่จริงเขาก็มีจุดประสงค์บางอย่างที่สำคัญกว่า

“ก็นะ...พ่อก็หมดห่วงแล้วนี่ ในเมื่อแกก็มีเมียแล้ว ธุรกิจก็ไม่มีปัญหาอะไร พ่อก็อยากไปพักผ่อนบ้างน่ะ”

“งั้นก็ให้ลูกน้องไปกับพ่อหลายคนหน่อยนะครับ ผมเป็นห่วง”

“แหม ทีอย่างนี้มาทำเป็นห่วงพ่อ งั้นพ่อไปล่ะ ต้องไปขึ้นเครื่องตอนเที่ยง ฝากดูแลลูกชายของลุงด้วยนะ พี่เค้าอาจจะดุไปบ้าง แต่เค้าก็ถือว่าเป็นคนดีคนหนึ่ง เรื่องการแต่งงานที่มาแบบไม่ทันตั้งตัว อาจจะทำให้หนูทำตัวลำบากสักหน่อย แต่ลุงเชื่อว่า...อีกไม่นานหนูจะปรับตัวได้ หวังว่าเมื่อลุงกลับบ้านที่รัสเซียจะได้รับข่าวดีเรื่องเจ้าตัวเล็กนะลูก”

“เอ่อ...คือว่า...” เรณุกาพูดไม่ออก

“แน่นอนครับพ่อ พ่อเตรียมรับข่าวดีได้เลย เดินทางปลอดภัยนะครับ ผมคงไม่ได้ไปส่ง เพราะมีอีกหลายอย่างต้องจัดการ”

“โอเค พ่อเข้าใจ พ่อไปนะลูก”

“เดินทางปลอดภัยนะคะคุณลุง” เรณุกายกมือไหว้ผู้ใหญ่

“ตอนนี้ต้องเรียกว่าคุณพ่อแล้วนะ” นายโจเซฟบอก

“เอ่อ ค่ะคุณพ่อ” เรณุกายิ้มเขิน

“รีบไปเถอะพ่อเดี๋ยวก็ตกเครื่องหรอก”

“เออๆ ไปแล้วไล่จริงวุ้ย” บิดาวัยชราลุกออกไปโดยมีบอดี้การ์ดหลายนายคอยดูแลอยู่ตลอด

“ให้คุณพ่อไปเที่ยวคนเดียวแบบนั้นจะดีเหรอคะ ท่านก็แก่มากแล้ว” เรณุกานึกเป็นห่วง

“มีบอดี้การ์ดตามเป็นพรวนแบบนั้นไม่ต้องห่วงหรอก ห่วงตัวเองก่อนมั้ย ตอนนี้ที่รัสเซียหนาวมากหิมะกำลังตกหนัก จะทนไหวรึเปล่าล่ะ”

“หนาวมากเหรอคะ กระต่ายไม่ชอบอากาศหนาวเลยเป็นหวัดทุกที” ตอนนี้ดูเหมือนเธอจะคุยกับเขาอย่างสะดวกใจมากขึ้น และเขาก็ไม่ได้ใจร้ายกับเธอหมือนในตอนแรกอีกแล้ว อาจจะเพราะเธอยอมทำทุกอย่างที่เขาต้องการล่ะมั้ง

“งั้นก็ต้องให้แม่บ้านที่นู่นดูแลเราเป็นพิเศษหน่อยล่ะ ท่าทางจะป่วยบ่อยน่าดู”

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย ปุ้ม ปุมปุ้ย ปุ้ม
ติดตามต่อไป
เมื่อ 1 ปี 2 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย Rattanana.12.23@gmail.com
dasDSDAsdASAs
เมื่อ 1 ปี 3 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว