33. เจ้าสาวฝึกหัด ซีรี่ส์ เจ้าสาวจอมมาร III-ตอนที่ 1

โดย  ภรปภัช

33. เจ้าสาวฝึกหัด ซีรี่ส์ เจ้าสาวจอมมาร III

ตอนที่ 1

“สัญญานะ ว่าน้องอัญจะเป็นเจ้าสาวของพี่แพทคนเดียว”

“น้องอัญสัญญาค่ะ น้องอัญจะเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดของพี่แพทเลยนะ”

***************************************************************​

“คุณครับ...คุณ...คุณ!”

“คะ? เอ่อ มีอะไรเหรอคะ” ร่างเล็กที่เอาแต่เหม่อมองไปนอกหน้าต่างรถตู้คันหรู หันไปมองตามเสียงเมื่อได้ยินคนขับรถตะโกนเรียก

“ถึงแล้วครับ”

“ถึงแล้วเหรอคะ” เธอขยับตัวมองไปยังหน้ารถซึ่งเป็นประตูรั้วของคฤหาสน์หลังหนึ่งบนเนินเขาชานเมืองโคราช

“ถึงแล้วครับ เชิญคุณลงไปได้ หมดหน้าที่ของผมแล้ว” คนขับรถบอก

“ค่ะๆ ขอบคุณมากนะคะ” แม้จะยังอยู่ในสภาวะงุนงง แต่เธอก็จำต้องหันไปคว้ากระเป๋าเสื้อผ้าแล้วก้าวลงจากรถอย่างรวดเร็ว หลังจากเธอลงไปแล้ว คนขับรถก็เดินทางกลับทันที

“อ้าว...แล้ว...ไม่เอาค่าโดยสารรึไงนะ” อัญชิสาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเธอยังไม่ได้ชำระค่าโดยสารให้เขาเลย และดูเหมือนเขาก็ไม่เคยขอจากเธอด้วย

ตั้งแต่เธอก้าวลงจากสถานีขนส่งในตัวจังหวัด คนขับรถตู้คันนี้ก็เข้ามาถามจุดหมายปลายทางของเธอและเขาก็พาเธอมาที่นี่โดยมีเธอเป็นผู้โดยสารเพียงคนเดียว พอมาถึงเขาก็รีบกลับ อย่างกับว่าเจ้าของบ้านหลังนี้ส่งเขาไปรับเธออย่างนั้น แต่ก็ไม่น่าเป็นไปได้

ในขณะที่เธอกำลังยืนงงอยู่นั้น ประตูรั้วของคฤหาสน์ก็ได้ถูกเปิดออก และใครบางคนก็มุ่งหน้ามาหาเธอ

“คุณอัญชิสาใช่มั้ยคะ” เสียงนั้นดึงความสนใจของนักดนตรีสาวจากเมืองกรุงได้เป็นอย่างดี และเมื่อเธอหันไปมองก็พบว่าเจ้าของเสียงเป็นหญิงวัยกลางคนร่างท้วมท่าทางใจดี

“ใช่ค่ะ หนูเป็นนักเปียโนที่เจ้าของบ้านจ้างมาเล่นในวันเกิดของท่านค่ะ” เธอรีบแนะนำตัว

“งั้นก็เชิญด้านในได้เลยค่ะ ท่านรอคุณอยู่พอดี” หญิงคนนั้นเดินนำเธอเข้าไปในอาณาเขตของคฤหาสน์ที่เธอมองเห็นลิบๆ ข้างหน้า ไม่คิดว่าต่างจังหวัดแบบนี้จะมีบ้านสไตล์ยุโรปแบบนี้อยู่ด้วย ป้าคนนี้ก็คงจะเป็นแม่บ้านสินะ

ร่างเล็กเดินมาจนถึงประตูบานใหญ่ของคฤหาสน์หลังงาม แม่บ้านร่างท้วมจึงได้เปิดประตูและพาเธอเข้าไปด้านใน และเลี้ยวไปทางขวาซึ่งเป็นห้องทำงานของผู้เป็นนาย

“เอ่อ...ที่นี่...ไม่มีคนอื่นอยู่เลยเหรอคะ หนูเห็นแต่ป้าคนเดียว” เธออดถามไม่ได้

“มีค่ะ แต่ทุกคนมีหน้าที่ของตัวเองทั้งนั้น เชิญคุณเข้าไปรอนายท่านในห้องนี้นะคะ สักพักนายท่านจะลงมาค่ะ”

“เอ่อ...แล้วที่นี่จะมีงานเลี้ยงจริงๆ เหรอคะ หนูไม่เห็นมี...”

“กรุณาถามกับนายท่านเองนะคะ” แม่บ้านตอบแค่นั้น แล้วจึงได้รีบก้าวออกไปจากห้องทันที

“ถามนิดถามหน่อยก็ไม่ได้ คนบ้านนี้แปลกจัง อย่างกับ...ผีดิบ...” เธอรู้สึกเย็นสันหลังวาบขึ้นมาทันที เมื่อคิดถึงเรื่องที่เหนือธรรมชาติอย่างที่เคยดูในหนังมาก่อน

“ไม่มั้ง...นี่มันเมืองไทยนะยัยอัญ ไม่ใช่ทรานซิลเวเนียซะหน่อย” เธอพยายามปลอบใจตัวเอง

อัญชิสา ภานุวัฒน์ วัย 22 ปี ทายาทเพียงคนเดียวของนายเดชาและนางอัญชัน ภานุวัฒน์ เจ้าของกิจการโรงแรมหลายแห่งในกรุงเทพมหานคร เดินทางมารับงานพิเศษต่างจังหวัดเช่นนี้เสมอ แม้บิดามารดาจะไม่เห็นด้วยเท่าใดนัก แต่ก็ไม่เคยห้ามเด็กดื้อคนนี้ได้เลยสักครั้ง

เธอใฝ่ฝันมาตลอดว่าอยากเป็นนักเปียโนระดับโลก จึงได้ขยันรับงานนอกเพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์ โดยการไปลงประกาศรับเล่นตามงานเลี้ยงต่างๆ แม้จะอยากไปเล่นตามร้านอาหารหรือไนต์คลับ แต่บิดาและมารดาก็ไม่ยินยอม ท่านอนุญาตให้เธอเพียงเท่านี้ ซึ่งแต่ละงานก็มีแค่ไปเช้าเย็นกลับ ไม่ได้มาพักค้างคืนอย่างเช่นงานนี้

คิดแล้วก็อดขำไม่ได้ เมื่อคิดว่าหากเธอไม่โกหกบิดาว่าจะมาเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนคลายเครียด ป่านนี้เธอคงไม่ได้เดินทางมาถึงที่นี่เป็นแน่

“ขออภัยด้วย ที่ทำให้รอ” เสียงของใครคนหนึ่งทำให้เธอหยุดคิดเรื่องที่ผ่านมา

“ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันไม่ได้...” เธอรีบลุกจากเก้าอี้แล้วหันไปมองเขา

“สวัสดีครับคุณอัญชิสา”

“พะ...พี่...พี่แพท...” หัวใจของเธอเหมือนจะหยุดเต้น เมื่อได้พบกับคนที่คิดว่า...น่าจะตายไปตั้งแต่สิบปีก่อนแล้ว

“ตกใจมากเหรอครับ ที่ได้เห็นพี่อีกครั้ง”

แพทริกสัน เรเนเยส มหาเศรษฐีหนุ่มวัย 35 ปี เจ้าของกิจการผลิตเครื่องบินโดยสารที่ประเทศเยอรมัน เดินเข้าไปหาร่างเล็กตรงหน้าอย่างพึงพอใจ เมื่อรู้ว่าเธอยังจดจำเขาได้ แม้เวลาจะผ่านไปเนิ่นนานนับตั้งแต่...วันนั้น...

“พี่แพทยังไม่ตายเหรอคะ พี่แพทกลับมาหาอัญแล้ว” เด็กสาวโผเข้ากอดคนที่เธอรักเสมือนพี่ชายมาตลอดด้วยความดีใจ ผิดกับอีกคนที่มีสีหน้าเปลี่ยนไปมาก เมื่อได้รับอ้อมกอดจากเธอ

“ใช่แล้วเด็กดี พี่แพท...กลับมาแล้ว” เขายกมือหนาขึ้นลูบศีรษะเล็กอย่างอ่อนโยน หากแต่ถ้าเธอเงยหน้าขึ้นมอง คงจะพบกับแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บแค้นและชิงชัง และมันคงจะทำให้เธอไม่กล้าเข้าใกล้เขาอีก...ตลอดชีวิต

“พี่แพทมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ เกิดอะไรขึ้นกันแน่...คุณพ่อบอกว่าพี่กับคุณป้า...เอ่อ...ประสบอุบัติเหตุรถคว่ำตกหน้าผาไปแล้ว” เด็กสาวเอ่ยถาม ใบหน้างามยังคงแนบกับอกแกร่งอยู่อย่างนั้น

“เอาไว้พี่จะเล่าให้ฟังทีหลังนะ ตอนนี้พี่จะพาน้องอัญไปพักก่อน แล้วนี่...เอาเสื้อผ้ามากี่ชุดครับ” เขาดันตัวเธอออกเล็กน้อย ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติอีกครั้ง

“ชุดเดียวค่ะ เข้าใจว่าพรุ่งนี้คงได้กลับแล้ว”

“ไม่เป็นไร พี่จะให้แม่บ้านหาเสื้อผ้ามาเพิ่มเติมให้ เพราะ...น้องอัญ...คงต้องอยู่ที่นี่...อีกนาน...” เขายิ้มให้เธอ รอยยิ้มที่เธอรู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างประหลาด

“พี่แพท...หมายความว่ายังไงคะ...”

“เอาเป็นว่าพี่จะบอกน้องอัญหลังจากที่เราทานมื้อเย็นกันแล้วนะครับ ไม่ต้องห่วงหรอกนะ พี่โทรหาคุณอาเดชาแล้ว ท่านดีใจมากที่พี่ยังมีชีวิตอยู่ และบอกให้พี่ดูแลน้องอัญให้ด้วย ว่าแต่...น้องอัญเอาโทรศัพท์มือถือมารึเปล่าครับ ที่นี่ไม่ค่อยมีสัญญาณเท่าไหร่ เดี๋ยวพี่จะเก็บเอาไว้ให้นะ” เขายื่นมือไปหา เธอจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงก็พบว่ามันไม่มีสัญญาณจริงๆ ดังที่เขาบอก

“ว๊า...แย่จังเลยนะคะ แต่ก็ดีเหมือนกัน หนูจะได้ตัดขาดจากโลกภายนอกแล้วสูดอากาศแถวนี้ให้ชุ่มปอดไปเลย” เธอยื่นโทรศัพท์ให้เขาโดยไม่นึกสงสัย เพราะความดีใจที่ได้พบพี่ชายมีมากกว่า

“งั้นก็ตามพี่มาสิครับ พี่จะพาน้องอัญไปที่ห้องพักนะ” เขาเดินไปที่โต๊ะทำงานแล้วเปิดลิ้นชักออกก่อนจะเก็บโทรศัพท์มือถือของเธอเอาไว้ในนั้นพร้อมกับล็อกอย่างแน่นหนา รับรองว่า...น้องสาวคนสวยได้ตัดขาดจากโลกภายนอกสมใจอยากแน่

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Nymphnim
ขอบคุณนะคะ
เมื่อ 4 วัน 7 ชั่วโมงที่แล้ว

ความเห็นโดย bird_only
ขอบคุณค่ะๆๆๆๆๆ
เมื่อ 3 เดือน 1 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว