นางโจรซ่อนใจ-ฉันมันแค่ตัวขัดดอก

โดย  ทิพย์มนตรา

นางโจรซ่อนใจ

ฉันมันแค่ตัวขัดดอก

"ได้...แต่เตือนไว้นะ คนอย่างฉันถ้าจะเอาจะเล่นให้ถึงที่สุด ไม่แค่เธอ แต่ฉันจะเล่นมันทั้งขบวนการคนที่รายรอบเธอ”

ฉันเริ่มกลัว หากนนท์พูดจริง ถ้าฉันหนีแล้วเขาจะตามเอาเรื่อง ไม่แค่ฉัน รวมถึงใครบางคนที่ฉันปกป้อง

“ฉันจะทำทุกอย่างให้เธอเจ็บ สาสมกับความหลอกลวงตลบตะแลงที่เธอกับพวกทำไว้กับฉัน และถ้าเธอกล้าหนีอีก ฉันนี่แหละจะตามไปจนสุดหล้าฟ้าเขียวเล่นงานพวกเธออย่างสาสม”

ได้ยินแค่นั้นฉันเข่าอ่อนลง กับฉันไม่เป็นไร มันก็ควรแล้วนี่กับที่ฉันทำร้ายเขาด้วยการทรยศหักหลัง แต่กับคนที่ฉันรักคนที่ควรจะมีความสุขในที่ไกลแสนไกล

“ว่าไง จะหนีอีกไหม”

สุดท้ายฉันปล่อยน้ำตาไหลพรากแหมะลงอย่างยอมแพ้ฉันส่ายหน้าช้า ๆ เอ่ยเสียงสิ้นหวังออกมาในที่สุด

“ไม่แล้ว ฉันไม่ไปไหนแล้ว”

เขาโยนกระเป๋าฉันไว้หลังรถ ดึงฉันแล้วยัดใส่รถราวกับฉันเป็นแค่เศษผ้าขี้ริ้วเก่า ๆ ผืนหนึ่งฉันไม่มองเขาแต่ซุกตัวกับเบาะปาดน้ำตาลวก จนขาพาฉันกลับมาที่ห้องเล็ก ๆ หลังบ้านอีกครั้งไม่มีใครสนใจฉันเพราะตุ้งกับเหมียวน้าบวบตาโชคอยู่ห้องพักที่แยกออกจากตัวบ้านด้านหลัง

ฉันไม่อาจฝืนแรงเขา ไม่อาจฝืนโชคชะตาอีกต่อไป ดวงตะวันยังคงไม่เคยสาดส่องมาที่ฉัน มือคู่นั้นกระชากฉันคืนสู่ความมืดมิดที่ฉันเป็นผู้ก่อปล่อยตัวเองยืนคว้างกลางห้อง รอให้เขาออกไปแต่เขากลับทำสิ่งตรงข้ามด้วยการปิดประตู ขังฉันกับเขาอยู่ในห้องเล็กแคบแค่สองคน และพอเขาขยับตัวเหมือนจะเดินเข้ามาฉันรีบบอกห้วน ๆ

“ฉันยอมทำงานใช้หนี้ที่ฉันยักยอกคุณมาก็ได้ แต่คุณต้องเลิกยุ่งกับฉัน ห้าม ห้ามรังแกฉันอีก”

“ไม่ได้”

อะไรคือไม่ได้ ! ฉันเงยขวับมองเขาไม่คิดว่านนท์จะตอบทันควันแบบนี้

“แต่คุณจะหมั้น !”

“แล้วไงหมั้นก็ส่วนหมั้น แต่เธอเป็นดอกเบี้ยที่ฉันควรได้ อาทิตย์ละครั้ง ครั้งละหมื่น สี่หมื่นต่อเดือน ก็สูสี ส่วนบุษคือคู่หมั้นที่ฉันจะทะนุถนอมจนวันแต่งงาน”

เขาพูดเหมือนซื้อเสื้อตัวหนึ่งจะใส่ตอนไหน อีกตัวหนึ่งเก็บไว้ใส่ตอนไหน

“หน้าเลือด ไอ้คนเห็นแก่ตัว” ไหน ๆ ก็ต้องทนอยู่ให้เขาทรมานเล่นแล้ว ฉันไม่ใช่ตอไม้อีกต่อไป

“คุณมันเลวต่ำช้ายิ่งกว่าที่ฉันเคยทำอีก หลอกคนอื่นให้เข้าใจว่าตัวเป็นสุภาพบุรุษที่แท้ก็ไอ้โฉดใจทราม”ไม่รู้ว่าฉันเคยรักคนแบบนี้ไปได้ยังไง

“เพิ่งรู้สิ...ยังมีอะไรที่เธอไม่รู้อีกเยอะพริก ฉันอาจเลวได้มากกว่านี้” เสียงเขาหายไปทั้งที่ดวงตาเย็นเยียบ เหมือนสิ่งที่อยู่ในหัวไม่ใช่เหตุการณ์ปัจจุบันอีกต่อไปฉันทรุดนั่งโดยไม่พูดอะไร มองว่าเขาจะออกไปเมื่อไร แต่เขากลับหยิบบางอย่างขึ้นมาจากพื้น เปิดถุงหยิบแผงแคปซูลที่ไร้ร่องรอยการแกะ

“ทิ้ง?”เขาถาม...แต่แววตาคาดโทษ

"ไม่กินแสดงว่าหายแล้ว...พร้อมใช้ดอก”

คำถามยอกแสลงใจนั่นเอ่ยพร้อมกับที่นนท์ก้าวเข้ามาและทำท่าเหมือนจะปลดกางเกง นั่นทำให้ฉัน คว้าแผงยามาแกะ ๆ และยัดใส่ปาก เคี้ยว ๆ กลืนโดยไม่กินน้ำตาม ความขมและเลี่ยนทำให้ผะอืดผะอมจนน้ำตาเล็ด แต่เพราะเขามองอยู่ฉันจะอ๊วกออกมาไม่ได้เขากอดอกมองฉันกินยาจนพอใจนั่นแหละจึงออกไปแต่โดยดีสิ้นเสียงปิดประตูคลิ้ก และเสียงฝีเท้าหายไป ฉันวิ่งออกไปอาเจียนคายยาที่กินออกมาทั้งหมด

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว