นางโจรซ่อนใจ-เงาที่ซ่อนอยู่

โดย  ทิพย์มนตรา

นางโจรซ่อนใจ

เงาที่ซ่อนอยู่

เช้าวันนี้มีอะไรไม่เหมือนเดิมบางอย่าง ฉันหมายถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวฉันเอง กระจกบานใหญ่สะท้อนผู้หญิงผิวขาว ตาดำขลับ ปากสีเรื่ออวบอิ่ม ผมดำสีกาตัดสั้นแนบศีรษะ ใช่...ตัดสั้น

เพิ่งจะเมื่อวานนี่เองที่ฉันเคยผมยาวระเอว แต่วันนี้กลายเป็นคนผมสั้นไป ฉันเคยเป็นคนที่รักผมมาก ตอนนี้ก็ยังรักอยู่ แต่ฉันอยากตัดฉันก็จะตัด

นนท์ลงมาจากด้านบนกำลังจะออกไปทำงาน ตั้งแต่หัวจรดเท้าของเขาเรียบร้อยไร้รอยยับย่น ผิดไปแค่ตรงคางมีรอยบาดแดง ๆ มองถึงตรงนั้นฉันก็หลุบตามองต่ำ ไม่ได้สนใจว่าเขาจะมองฉันอย่างไร ก้มหน้าเช็ดรองเท้าให้เขาต่อไป หน้าที่ของฉันคือเตรียมรองเท้าให้เขาวันละคู่ นี่คงเป็นเหนึ่งในวิธีการดัดสันดานฉันของเขากระมัง

บางครั้งฉันก็นึกค่อนขอดในใจ ว่าคนที่เขามีเงินนี่แม้แต่ใส่รองเท้าเองยังแทบทำไม่เป็นสินะ คิดพลางวางรองเท้าหน้าประตูรอให้เขาสวมก่อนไปทำงาน รองเท้านนท์สะอาดทุกคู่ไร้รอยฝุ่นตามตามสไตล์คนที่รักความสะอาด แต่ก็ยังต้องขัด ขัดไม่วาวเขาก็ติ นนท์แทบไม่มีกลิ่นกาย เรื่องกลิ่นและงานขัดรองเท้าให้เขาจึงแทบไม่เป็นปัญหาให้ฉันเลยถ้า...

“ใครให้เธอตัดผม”

นึกว่าไปแล้ว แท้จริงเขายังจ้องฉันอยู่ เสียงถามไม่พอใจบอกชัด ไม่ต้องเงยมองก็รู้ว่าสีหน้าเขาเป็นยังไง

“ผมฉัน...” ฉันนึกเคือง เขามายุ่งอะไรด้วย ฉันทำเหมือนไม่สนใจ แต่รู้สึกถึงไอร้อนที่มาใกล้ขึ้น มือเขาวางบนหัวฉันก่อนเลื่อนมาที่คาง ดันมันเงยขึ้นให้มองหน้าเขา

เห็นไหมรอยโกรธกรุ่นในดวงตา บอกว่าเขาโมโหมาก

“ไม่ฉลาดเลยนะที่คิดทำแบบนี้” เขายืนจังก้าตรงหน้า พอกับที่ฉันนั่งตรงหน้าก็เท่ากับระดับ...ฉันกลืนน้ำลายหน้าแดงหลุบตาไม่มองตรง เสทำเป็นตอบกลบเกลื่อน

“ผะผมยาวทำให้ฉันทำงานไม่สะดวก เกะกะ ดูแลยาก” ฉันพูดถึงข้อเสียของการไว้ผมยาว ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนเรื่องนี้ไม่เคยเป็นปัญหาสำหรับฉัน เพิ่งจะเมื่อวานนี่เองที่ฉันนึกได้ว่าไม่ควรไว้ผมยาวต่อไป

“อย่ามาโกหก”

ฉันจ้องตาเขาอย่าทนไม่ได้กับเสียงห้วนไร้ความอ่อนโยน

ใช่สิ...พออิ่มจากฉันแล้วจะพูดยังไงก็ได้นี่ ฉันคิดอย่างโมโหบ้างเพราะเขาคนเดียวทำให้ฉันต้องทนใส่เสื้อติดกระดุมร้อน ๆ ทั้ง ๆ ที่ฉันบอกเขาว่าอย่าทำรอย เขาก็ไม่เคยสนใจ

“คุณก็อย่าสำคัญตัวผิดแล้วพาลหาเรื่องฉันได้ไหม ที่ฉันตัดผมเพราะรำคาญ ไม่เกี่ยวกับว่าคุณจะชอบผมยาวมากกว่าผมสั้นสักนิด”

นนท์หรี่ตา ดวงตาดิ่งวูบ ขณะที่ฉันเริ่มกลัวใจเขาบ้าง นนท์ชอบผมฉันมาก ฉันรู้...เขาชอบจับผมฉัน ชอบลูบไล้พันเล่นกับมือ ชอบสางผมฉันเล่นยามเผลอ แล้วก็ชอบให้มันระอกเขายามฉันเคลื่อนไหว ฉันรู้ว่าการตัดผมจะทำให้เขาโกรธแต่ฉันก็ยังทำ

และนนท์ยังจ้องฉันอยู่ ดูซิว่าเขาจะทำยังไง วูบหนึ่งฉันเห็นแววเจ็บปวดในดวงตาเขาหากสุดท้าย เขาก็ผ่อนลมหายใจยาว...ระงับอารมณ์เพื่อคว้าเสื้อแล้วเดินลิ่วหนีไป

ฉันเองก็ผ่อนลมหายใจยาวเหมือนกัน การเงยหน้าท้าทายเขาต้องใช้พลังใจอย่างมหาศาลทีเดียว พอเผลอเงยหน้ามองกระจกเงาบานใหญ่อีกครั้ง หัวใจที่เต้นเร็วกลับคล้ายจะหยุด ดวงตาเบิกกว้าง มองภาพตัวเองอย่างนิ่งงัน

เงาผู้หญิงผมสั้นที่ซ้อนทับกลับมา เหมือนภาพพิมพ์ฉายของใครคนหนึ่งที่ชอบผมสั้นเป็นชีวิตจิตใจ สาวน้อยน่ารักสดใส ดวงตาสกาววาวคู่นั้นจ้องตอบกลับมาด้วยรอยยิ้ม

“ตานนท์ ยังไม่ไปอีกเหรอแม่นึกว่าเราจะไปตรวจงานแต่เช้าก่อนเลยเข้าบริษัทซะอีก”

นนท์ยังเดินไปไม่พ้นหลังฉัน ก็เจอกับแม่ของเขาที่หน้าประตู ฉันยืนขึ้นก้มหน้ารอว่าคุณแขไขจะสั่งอะไรเพิ่มเติมแต่ว่าหลังจากที่เธอคุยกับลูกชายและเข้ามาหอมแก้มเขาอย่างที่เคยทำก็เอ่ยถามด้วยคำถามที่ทำฉันสะดุ้ง

“นนท์มีแผลที่คางนี่ลูก อะไรบาดกัน”

ฉันร้อนวาบ คือนั่นมันฝีมือฉันเอง

ช่วยไม่ได้ใครให้เขาใช้ฉันนอกเหนือหน้าที่กัน ไม่ได้ง่อยพิการแต่กลับโกนหนวดเองไม่ได้ ฉันรอว่านนท์จะตอบอย่างไร ก็ได้ยินเสียงเขาตอบกลับว่า

“รอยมีดโกนเล็ก ๆ นะครับไม่เจ็บอะไร”

“โกนหนวดยังไงถึงไม่ระวังให้บาดคางได้” ฉันหน้าร้อนเมื่อแม่ของนนท์ถามไปแบบนั้น

ใช่สิ ก็ถ้าเขายอมให้โกนดี ๆ มันจะบาดคางเขาไหม ถ้าเขาอยู่นิ่ง ๆ เก็บมือไม้ มันจะบาดคางเขาไหม ความจริงมันไม่น่าบาดแค่คางหรอก คนอย่างเขาสมควรบาดปากไปเลย

นาทีนั้นนนท์ไม่ต่อคำกับแม่ เพราะสายตาบึ้ง ๆ ของเขาจ้องมาที่ฉันอย่างคาดโทษ

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย อรอลิน
ผู้ชายปากแข็ง
เมื่อ 1 ปี 3 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว