ตะวันบนพื้นน้ำ (อวสาน)-บทนำ

โดย  ลายหมึก

ตะวันบนพื้นน้ำ (อวสาน)

บทนำ

บทนำ

ห้าสิบปีก่อน

"คิดดีแล้วรึ เจ้าคะ"

สีหน้าดูวิตกกังวลเพราะไม่เห็นด้วยกับทางเลือกของนายเหนือหัว แต่กลับไม่กล้าขัดใจนายตน แม้จะนอนร่วมเรียงเคียงหมอน เคยได้รับการพะนอกระแทกเอาใจแต่นั่นเป็นเรื่องราวแค่บนเตียง หากอยู่นอกเตียงแล้วไซร้ในสายตาของนาย ตนย่อมเป็นเพียงข้าภักดีเพียงเท่านั้น

"หุบปาก ไลน์"

แววตาเปล่งประกายมุ่งมั่นพร้อมรอยยิ้มมุ่งร้ายเพราะแผนการไม่ใช่เพิ่งคิดแต่ตรึกตรองมาเป็นอย่างดี

ปัก!!! ปัก!!! เสียงของการเคลื่อนไหวดังอยู่ไม่ไกลมาจากฝีมือของร่างแกร่งล้ำสันซึ่งกำลังฟันต้นไม้ลำกว้างจนหักโค่นเป็นท่อนๆ ท่อนไม้ที่กองสุมๆกันอยู่นั้นเพื่อให้เพียงพอกับการสร้างบ้านหลังใหม่สักหลัง ทดแทนหลังเก่าที่ชำรุดทรุดโทรมเต็มที

“เนวี ของข้า รอประเดี๋ยว”

เพราะหยาดหยดของพระพิรุณมักซึมเปียกทุกคราจนพื้นไม้ชื้นขึ้นรา ทำให้คู่ร่วมชีวิตต้องเหนื่อยหนักทำความสะอาดอยู่ทุกคราไป สามีหนุ่มจึงยอมทิ้งงานทิ้งการเพื่อเสาะหาไม้เนื้อแข็งจากป่าลึกไปซ่อมแซมบ้านหลังน้อย

“เนวี”

มือแห้งกร้านตรากตรำปาดเหงื่อบนหน้าผากพร้อมรอยยิ้มเป็นสุขยามคิดถึงหญิงผู้เป็นที่รัก

พลัน!!! ปลายหางตากลับพบภาพแปลกประหลาดตายิ่ง ภาพของหญิงสาวสวยบาดตาและบุรุษหนุ่มรูปงามดวงตาน่าขนลุก ทั้งสองร่างต่างสวมผ้าคลุมสีดำมืดสนิทแถมปลายเท้ายังไม่สัมผัสพื้นและกำลังลอยอยู่เหนือพุ่มไม้ใบหนา อีกทั้งยังมองจ้องตนไม่มีวางตา

“ผีป่า!!!”

ใบหน้าของชายหนุ่มตื่นตระหนก หรือข้าจะพลาดตัดไม้ใหญ่ต้องห้ามเข้าหรือ

"เจ้าเห็นข้าหรือมนุษย์"

เสียงเย็นยะเยือกจากริมฝีปากของหญิงสาวใบหน้าหวานเฉี่ยวติดตรึงตา เรียกให้ขนกายลุกชันขึ้นทั่วร่าง

"ฮึ เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำ"

หัวกระโหลกบนบ่าซ้ายพุ่งเป้าเข้าหาร่างของชายกำยำผู้โชคร้าย เหยื่อหมดโอกาสส่งเสียงร้องเพราะกระโหลกจากดวงตากลวงโบ๋ขบฟันแข็งขาวซีดลงบนเส้นเลือดใหญ่บนต้นคอเป็นจุดตาย กัดกระชากดูดกลืนพลังชีวิตของมนุษย์หนุ่มจนหลงเหลือเพียงโครงกระดูกและเส้นดายสายแดงผูกรัดบนนิ้วก้อย

"นายท่าน ข้าจัดการมดปลวกไม่ให้ขวางตาท่าน ท่านพอใจหรือไม่เจ้าคะ"

รอยยิ้มบางเฉียบและโหดเหี้ยม อนิจจาชีวิตที่สูญเสียไปเพราะเหตุผลแค่นั้นกระนั้นหรือ

เพียะ!!! แรงตบไม่เบาแรงซัดลงบนแก้มขาวซีดจนเรียกเลือดดำข้นเข้มไหลซึมข้างมุมปาก

“ข้าสั่งหรือไลน์”

ดวงตามรกตเปล่งประกายกล้าวาบวับพร้อมรอยยิ้มเย็นเฉียบ

“ขออภัยเจ้าค่ะ นายท่าน”

เส้นด้ายสีแดงที่ผูกอยู่บนนิ้วก้อยของโครงกระดูกทำให้ชายหนุ่มมองด้วยความสนใจ ปลายนิ้วจับมั่นก่อนดึงกระชากในรวดเดียว

ตุบ!!! เพล้ง!!! แจกันใบย่อมหล่นลงบนพื้นไม้เนื้อแข็ง เศษแจกันแตกกระจายเป็นลางบอกเหตุถึงลางร้าย ใจสาวสั่นไหวอย่างไม่รู้สาเหตุ ใจหายวาบทั้งอก ทั้งเริ่มคิดเป็นกังวลถึงคนรัก อนิจจา การรอคอยคงได้กลับมาเพียงความว่างเปล่าเพราะสามีรักตายจากไปแล้วอย่างไม่มีวันกลับ

ความมืดชั่วร้ายค่อยๆย่องคืบคลานเข้าใกล้เหยื่ออย่างเงียบเฉียบ แอ๊ด!!! ประตูไม้บานใหญ่เปิดออกจากแรงกระชากของผู้มาเยือน และสิ่งนั้นคือสิ่งชั่วร้าย

"พวกท่านเป็นใคร"

หญิงสาวและชายหนุ่มแปลกหน้าเดินเข้าบ้านหลังน้อยอย่างถือวิสาสะโดยไม่เอ่ยปากขออนุญาตเจ้าบ้านแม้สักคำ กลิ่นไออันตรายทำให้สัญชาตญาณระวังภัยของเจ้าของบ้านลืมตาตื่น

"ผัวเจ้า ฝากของมาให้เจ้า"

น้ำคำนี้มาจากบุรุษหนุ่มเรือนผมขาวเทาๆและแววตาสีมรกต

"สามีข้าอยู่ที่ใด" คำเรียกไร้มารยาททำให้เจ้าของบ้านมองหน้าแขกแปลกหน้าด้วยความไม่ชอบใจวูบหนึ่ง

"..."

ไม่มีเสียงตอบรับจากอีกฝ่าย มีเพียงสายตาสีมรกตมองจ้องกลับด้วยความน่าขนลุกขนพอง ความเงียบดำเนินอยู่ในระยะเวลาหนึ่งจนได้ยินเพียงเสียงไม้ในกองไฟที่แตกกระทบกัน

“สามีของเจ้าถูกเสือไล่จนพลัดตกหน้าผาตาย ขออภัย ข้าบังเอิญเห็นเข้าแต่ไม่อาจช่วยเขาได้ทัน”

คำอธิบายมาจากน้ำคำของสตรีงามล้ำที่หยิบบางสิ่งออกจากอกเสื้อเพื่อมอบให้กับหญิงสาวชาวบ้าน ซึ่งสภาพเจ้าของบ้านในยามนี้ค่อนข้างซอมซอมอซ่อพอดู

มือสั่นเทายื่นรับแหวนวงเกลี้ยงเนื้อเถาวัลย์ถักเข้ามากอดรัด แววตาอ้างวางพร้อมความทรงจำครั้งเก่าค่อยๆผุดตามหลอกหลอน เรียกหยาดหยดน้ำตารินไหลตามร่องแก้มอุทิศแด่ชายผู้จากไปอย่างไม่มีวันกลับ

"เนวี ในพื้นแผ่นดินนี้เจ้าต้องการสิ่งใด"

“ข้าอยากอยู่กับท่านตลอดไป ฟา"

ชายหนุ่มใช้ฝ่ามือทั้งสองปิดดวงตาของคนในอ้อมแขนเพื่อบดบังแสงสว่าง

"ฟาท่านจะทำอะไร"

หญิงสาวเดินตามคนนำทางด้วยความเชื่อใจ แม้ดวงตามองไม่เห็นแต่ใจกลับสื่อถึงกัน ความไว้วางใจและเชื่อมั่นทำให้ไม่กลัวสิ่งใด

"ข้าให้เจ้าสุดที่รัก ค่อยๆลืมตาของเจ้า ช้าๆครับคนดี"

ท้องน้ำวาวระยับเบื้องล่างประกอบกับท้องนภาสีเข้มเบื้องบนช่างประจวบพอเหมาะดังภาพเขียน บนหน้าผาสูงชันสองร่างยืนเคียงคู่ ชายหนุ่มค่อยๆละฝ่ามืออออกจากดวงตาของหญิงสาวอย่างช้าๆ

"ข้าจะอยู่กับเจ้าตลอดไป" เถาวัลย์ถักถูกวางลงบนมือนิ่มแทนคำมั่นสัญญา

“ฟา”

ฝ่ามือกำแน่น ติดสลักลึกลงถึงเนื้อหนัง ไม่มีอีกแล้ว คนเคียงกาย ไม่มีอีกแล้วคู่ชีวิต ไม่มีอีกแล้ว ฟาของข้า หยาดน้ำตาไหลเปียกแก้มด้วยความอาดูร ท่านจากข้าไปแล้วข้าจะอยู่อย่างไร ข้าขอไปกับท่าน ไม่ว่ากี่ชาติกี่ภพ ข้าขอตามไปอยู่กับท่าน รอก่อนที่รักของข้า เดี๋ยวข้าจะตามท่านไป

ไยต้องเสียน้ำตาให้กับมัน น่าขำสิ้นดี อ่อนแอ ปวดเปียก ไร้ค่า ความเศร้าโศกของหญิงมนุษย์พร้อมความคิดเตรียมฆ่าตัวตายทำให้อมนุษย์ผุดรอยยิ้มเย้ยหยันขึ้นด้วยความสมเพช คิดตายตามมันหรือ หากงานข้ายังไม่เสร็จ จงได้อย่างหวัง บัดนี้เจ้าเป็นของข้า เนวี เป็นของข้าเพียงผู้เดียว

"สว่างลงมือ"

คำสั่งเฉียบขาดของบุรุษในเงามืด แม้ใบหน้าจะงดงามปานใด หากรอยยิ้มกลับชวนน่าขนลุกสุดแสนอันตราย

พิธีกรรมบางอย่างค่อยๆถูกจัดเตรียมขึ้นอย่างเงียบเฉียบ อักขระมนตราลอยล่องตามสายลม ทำให้ร่างบนเตียงเข้าสู่ห้วงนิทราในฉับพลัน หยาดน้ำเปียกชโลมอาบแก้มยังไม่จางหาย มืออุ่นค่อยๆปาดเช็ดเป็นการกระทำที่ทำไปโดยไม่รู้ตน แก้มนิ่มถูกสัมผัสแผ่วเบาก่อนจรดริมฝีปากลงฟัดหอม

"เหตุใดข้าถึงอยากปลอมประโลมนางมนุษย์ผู้นี้นัก หน้าตาเจ้าใช่จะงามล่มเมือง"

ปีศาจหนุ่มคิดสงสัยแต่ถึงกระนั้นมือหนุ่มกลับยังไม่ละมือเพื่อช่วยปาดเช็ดน้ำใสๆบนริ้วแก้มบาง

"นายท่านได้เวลาแล้วเจ้าค่ะ"

มนตราบทยาวถูกร่ายท่อง ทำนองไม่อาจจับความได้ทั้งรวดเร็ว สับสน และ มึนงง ดวงอัญมณีขาวสว่างปรากฎขึ้นในกำมือของอสูรหนุ่ม ก่อนค่อยๆลอยลงเข้าหาร่างของสาวชาวบ้านจนซึมผสานเข้าเนื้อหนัง หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับผิวหน้าท้อง

“นากิมคือนามของเจ้า สายเลือดแห่งข้า”

ฝ่ามือวางบนกระหม่อมของคนในห้วงนิทราก่อนจรดริมฝีปากแผ่วเบาบนหน้าผากของหญิงมนุษย์ กากบาทสีดำค่อยๆปรากฏขึ้นก่อนจางลับหายไปและนั่นเป็นสัญลักษณ์ที่ทำให้อสูรสาวข้างกายตกตะลึง

"ภู่ดำ นายท่านทำไมถึง...."

ภู่ดำ อภิสิทธิ์สูงสุดแห่งมรนาการ เหตุใดนายท่านถึงให้สิทธิ์นั้นกับมนุษย์!!!

"..." ปากอ้าออกเตรียมถามทว่าแววตาคมกริบมองจ้องหน้าหยุดทุกข้อกังขา

"ข้าจะอยู่ที่นี่ ไป!!!"

"เจ้าค่ะ"

ผู้น้อยสลายหายหนีหน้าตามคำสั่ง พร้อมใจแสนน้อยเนื้อต่ำใจ ด้วยท่าทีของนายเหนือต่อสาวมนุษย์ผิดแปลกต่างไปจากที่เคย

แววตาสีมรกตทอดมองร่างสาวชาวบ้านด้วยแววครุ่นคิด ข้าอยากนอนกับนาง ข้าอยากฝังร่างข้าในกายของนาง ไยข้ามักมากถึงเพียงนี้ เจ้าทำอะไรข้าหรือนางมนุษย์

ความงามของเจ้าหามีไม่ เจ้าโยนมนตราอันใดใส่ข้าหรือ ไยตัวข้าต้องการเจ้ามากเพียงถึงนี้เล่า ข้าชักไม่คิดอยากให้เจ้าอุ้มท้องอย่างเดียวเสียแล้วแม่ตัวนิ่ม ข้าอยากเสพสมกับเจ้าคนดี รอเจ้าตื่นเต็มตาก่อนเถิด ข้าจะทำให้เจ้าหลงข้าจนงอหัวไม่ขึ้นลืมความคิดฆ่าตัวตายไปเลยเชียว

...................

ลาย : ยังใส่รูปไม่เป็น กำลังศึกษาอยู่นะ

นากิม : พ่อนี่มันเรื่องของข้า ทำไมท่านเด่นแถมข้ายังมีมาแต่ชื่อ ทำไมมันหวาน ข้าโคตรเลี่ยน แหวะๆ เนวีหรือไม่สวย ไม่สวยพ่อไม่หลงหรอก ฮึฮึ << มีความไม่พอใจหน้าบูด

สเคล : กระดูกคนละเบอร์ครับลูกชาย

นากิม : เด่นได้แค่ตอนเดียวแหละพ่อ ฮึอึ

สเคล : !!!

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Sirisupa
ขอบคุณตามนะ
เมื่อ 10 เดือน 3 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว