ปมรักซาตาน

บทที่ 4.1

บทที่ 4

ลูซิเฟอร์ยืนหน้าบึ้งใส่ภรรยาหลังจากที่สั่งให้เด็กรับใช้ไปตามมาพบที่ห้องทำงาน ทั้งสองจ้องตากันอยู่นานเกือบสองนาที โดยที่ไม่มีใครยอมพูดอะไรออกมาก่อน ยิ่งกับพราวฟ้านั้นเธอนิ่งเสียจน ลูซิเฟอร์นึกหมั่นไส้ อยากจะเข้าไปกระชากร่างบางแล้วเหวี่ยงลงบนที่นอนจากนั้นก็ทำการลงโทษให้หลาบจำ

“ตกลงเราจะแยกห้องกันนอนแบบนี้อีกนานไหม คุณก็รู้ว่าที่ผมยอมแต่งงานกับคุณเพราะอะไร อย่ามาทำเป็นเล่นตัวถ่วงเวลาหน่อยเลยมันไม่มีประโยชน์หรอก แล้วที่ผมปล่อยให้คุณไปนอนห้องลูกเพราะจะให้เวลาทำใจ แต่ผมว่ามันนานไปล่ะ”

“แค่ไม่กี่วันนี่นะคะนาน”

พราวฟ้าเถียงขึ้นมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ เริ่มเข้าใจอะไรรางๆ แล้วว่าคนอย่างลูซิเฟอร์ไม่มีทางมาทำดีกับเธอได้นาน เพียงเพื่อให้เธอตายใจแล้วยอมทำในสิ่งที่เขาต้องการนั่นเอง แต่เมื่อมันไม่ได้ดั่งใจที่นึกไว้เลยเผยธาตุแท้ออกมา

หญิงสาวยิ้มเยาะให้กับความโง่เขลาของตัวเองที่เกือบจะหลงกลอยู่แล้วเชียว ก่อนเลิกใส่ใจแล้วก้มหน้ามองโทรศัพท์มือถือของตนเมื่อมันแผดเสียงร้องขึ้นมา

“ขอตัวนะคะ”

“ถ้าจะรับโทรศัพท์ก็รับมันในห้องนี้แหละ จะเสียเวลาเดินออกไปทำไม ชู้ของคุณโทร.มาหรือไง ถึงให้ผมฟังด้วยไม่ได้”

ลูซิเฟอร์ไม่คิดอ้อมค้อมหรือแสร้งทำอย่างที่ผ่านมาอีกแล้ว เพราะเขารู้สึกรำคาญ ที่สำคัญคือกลัวใจตัวเองจะโอนเอียงไปทางพราวฟ้ามากไปกว่านี้

“ถ้าคุณรู้จักคำว่ามารยาท”

“เกิดมาก็ยังไม่เคยมีมารยาทกับใครมาก่อน และคุณก็ไม่น่าจะเป็นบุคคลที่ต้องยกเว้น”

หญิงสาวถึงกับอึ้งอย่างคาดไม่ถึง หลายวันที่ผ่านมาเขาเป็นคนดีมาโดยตลอด แถมไม่หลุดมาดโหดมาให้เห็นอีกด้วย แต่มาวันนี้คนที่ดูจิตใจดีกลับกลายเป็นซาตานปากจัดไปได้ ถือว่าชายหนุ่มแสดงได้สมบทบาทขนาดที่ดารารางวัลตุ๊กตาทองยังอาย

“คุณมันเป็นพวกสร้างภาพมืออาชีพจริงๆ” พราวฟ้าเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความคับแค้นใจ

“อย่างน้อยย่าของคุณก็ไม่เห็นด้วยที่เราจะหย่ากัน ผมว่าก็ดีเหมือนกัน เมื่อยายอยากให้ผมแต่งงานกับผู้หญิงที่มีรอยราคี เราสองคนก็ควรจะอยู่กันอย่างทุกข์ใจไปแบบนี้แหละ อยากรู้เหมือนกันว่าใครจะกระอักเลือดออกมาก่อน”

ลูซิเฟอร์ยิ้มเย็นใส่คนที่กำลังโกรธจนเลือดขึ้นหน้า แล้วยิ่งสาแก่ใจเป็นเท่าทวีเมื่อเห็นร่างบางยืนสั่นเป็นเจ้าเข้า ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงแห่งความโกรธแค้น

“พราวจะบอกความจริงกับคุณย่าและคุณยาย” พราวฟ้าพยายามระงับความโกรธเอาไว้ แม้เสียงจะสั่นและหัวใจจะเต้นแรงแค่ไหนก็ตาม

ลูซิเฟอร์ฟังในสิ่งที่หญิงสาวบอกแล้วแสยะยิ้มออกมา เขามองพราวฟ้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าแล้วหัวเราะหึๆ ในลำคออย่างกวนโทสะของอีกฝ่าย

“คุณบอกเองนะว่าผมเป็นพวกสร้างภาพ แล้วคิดว่าผมจะไม่สามารถทำให้ท่านทั้งสองเชื่อเลยเหรอ ว่ารักคุณกับลูกมากแค่ไหน การแสดงความรัก...จอมปลอมน่ะ มันง่ายจะตาย”

ลูซิเฟอร์ยกมือขึ้นกอดอกแล้วยักคิ้วเจ้าเล่ห์ให้กับภรรยา เอียงคอมองหญิงสาวอย่างท้าทาย

“คุณมันซาตานมาเกิดชัดๆ”

พราวฟ้าทนไม่ไหวอีกต่อไป ใบหน้างามบึ้งสนิท โมโหจนสมองปวดหนึบขึ้นมาแทบระเบิด แรงอัดอั้นที่พยายามเก็บมันไว้เหมือนว่าจะค่อยๆ เอ่อล้นไม่ต่างจากลาวาที่กำลังจะพวยพุ่งขึ้นจากปล่องภูเขาไฟ

“ใครจะเหมือนคุณล่ะ นางฟ้ามาเกิดเห็นๆ”

สิ้นประโยคนั้นพราวฟ้าก็ถลาเข้าไป หมายจะทำร้ายลูซิเฟอร์ให้สาสมกับความเลือดเย็นของเขา หากแต่เธอพลาดท่าสะดุดเท้าตัวเองจนกลายเป็นโผเข้าไปกอดร่างใหญ่ไว้แทน เธอจึงรีบดันตัวออกห่าง ทว่าติดที่มีฝ่ามือหนาทั้งสองข้างของซาตานใจร้ายกดแผ่นหลังของเธอไว้แน่น

“ปล่อยนะ” หญิงสาวตวาดแว้ด ยิ่งออกแรงยิ่งโดนกอดรัดจนหายใจแทบไม่ออก

“เมียถลามาให้กอดแบบนี้ ขืนปล่อยไปง่ายๆ ก็เสียดายแย่สิครับ”

ลูซิเฟอร์ยิ้มพรายด้วยความชอบใจ มือหนากอดรัดร่างอรชรไว้แน่น ซ้ำยังดันร่างของพราวฟ้าไปชิดกับขอบโต๊ะทำงานแล้วทำท่าจะโน้มใบหน้าเข้าไปหาแก้มนวลผ่องของหญิงสาว

“คุณจะทำอะไร ปล่อยพราวนะ” คนใจสั่นร้องห้ามเสียงหลง

“ไม่มากไม่มาย แค่จูบกับหอม...ตลอดทั้งตัว”

“อย่า!”

พราวฟ้าร้องลั่นพร้อมเบี่ยงหน้าหลบปลายจมูกและปากร้อนๆ ของชายหนุ่ม เธอขยับหนีจนไม่ทันได้รู้ตัวเลยว่าได้ไปนั่งอยู่บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว แถมมีร่างสูงใหญ่ของผู้เป็นสามีแทรกกลางเรียวขางามทั้งสองข้างไว้อีกด้วย ลักษณะท่าทางค่อนข้างจะหมิ่นเหม่อย่างน่าหวาดเสียว

“บอกให้ปล่อยไงคุณลูซิเฟอร์”

“ฝันกลางวันแล้วพราวฟ้า”

ชายหนุ่มบอกเสียงกระเส่าแล้วบดเบียดร่างกายเข้าหาหญิงสาวยิ่งขึ้น จนคนที่พลาดท่าเสียทีตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและหวาดกลัวสุดขีด มือบางทุบตีแผ่นหลังบึกบึนพัลวันด้วยความแค้นใจ ซ้ำยังโดนรุกรานหนักหน่วงที่พวงแก้มและซอกคอ

“ปล่อยนะ”

น้ำตาเม็ดโตไหลออกมาทางหางตาทั้งสองข้าง สัมผัสได้ถึงแรงถาโถมที่ดันตัวเธอให้หงายหลังกึ่งนั่งกึ่งนอนบนโต๊ะกว้างจนเท้าของเธอไม่แตะพื้นอีกต่อไป แล้วพลันให้ดวงตาที่ฉ่ำชื้นไปด้วยน้ำตาเบิกกว้างขึ้นกับฝ่ามือร้อนที่เคลื่อนผ่านจากต้นขาสอดเข้าไปใต้กระโปรงบานพลิ้วของเธอ ส่งผลให้พราวฟ้าดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อให้รอดพ้นจากสถานการณ์เลวร้ายนี้ และเหมือนฟ้าจะเมตตาเมื่อเสียงเล็กๆ ของใครบางคนดังแว่วเข้ามา

“แม่พราวครับ พอร์ชกลับมาแล้ว”

เสียงนั้นทำให้สองร่างที่กอดรัดพันตูอยู่บนโต๊ะหยุดชะงักลง ลูซิเฟอร์ถึงกับกระแทกลมหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิด ขณะที่พราวฟ้ารีบผลักร่างหนาให้ห่างไปแล้วกระโดดลงจากโต๊ะมาจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง มือบางยกขึ้นสางผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าทรงพลางใช้หลังมืออีกข้างเช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มอย่างรวดเร็ว

“คุณจะไปไหนก็ไป แต่ถ้าไม่ไป ผมไม่สนว่าลูกจะเข้ามาเห็นหรือเปล่า”

ลูซิเฟอร์ออกปากไล่เอาดื้อๆ ร่างสูงใหญ่ขยับถอยจากร่างบางไปจนเกือบถึงผนังห้อง เขาทำราวกับรังเกียจแต่ใครจะรู้ว่านั่นคือวิธีการข่มความปรารถนาของร่างกายต่างหาก

“แม่พราวครับ”

ร่างเล็กป้อมของพีรวิทย์โผล่เข้ามาแล้วโผเข้าไปกอดร่างของมารดาไว้แน่น เด็กน้อยไม่ทันได้สังเกตว่ามีใครอีกคนอยู่ในห้องด้วย เพราะเจ้าตัวเอาแต่เล่าเรื่องที่โรงเรียนให้มารดาฟัง

“พอร์ชมาหาแด็ดดี้มา อย่าไปกวนแม่เขาเลย เขามีธุระสำคัญ เดี๋ยวแด็ดดี้พาไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเอง” ลูซิเฟอร์เอ่ยเรียกเจ้าตัวแสบเมื่อเห็นเอาแต่พูดกับแม่จนหลงลืมเขาไป

เมื่อหันไปมองตามเสียง พีรวิทย์จึงวิ่งเข้าไปหาร่างสูงใหญ่ของแด็ดดี้ทันที กระโดดเหยงๆ ให้ลูซิเฟอร์อุ้มเพื่อพาไปอาบน้ำ คุณพ่อจำเป็นจึงไม่รอช้าก้มตัวช้อนร่างป้อมขึ้นแนบอกแล้วหมุนกายเดินไปยังห้องเด็กเล็ก โดยมีสายตาของพราวฟ้ามองตามไปจนลับตา

*******************

ฝากนิยายอีกเรื่องไว้ในอ้อมอ้อมใจนักอ่านที่น่ารักด้วยค่ะ

ช่วงนี้อยู่ในช่วงจัดโปรนะคะ

จากราคาปก 229 เหลือ 89 บาท ถึงวันที่ 30/9/61

จากนั้นจะขายในราคา 179 บาทค่ะ

หากชื่นชอบก็กดโหลดเลยคร่า

ขอบคุณสำหรับทุกยอดโหลดคร่า

อีก 5 วันนะคะ โปรงามๆ 89 บาท คร่าาาา


รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย เฟิง เฟิง
มาอ่านต่อจ้าาาาาา
เมื่อ 1 ปี 3 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว