ปมรักซาตาน

4.2

พราวฟ้านอนมองหน้าลูกน้อยแล้วถอนหายใจยาว ก่อนจะเงยหน้ามองไปยังประตูกลางสลับกับประตูห้องด้านหน้า เธอจัดการล็อกมันอย่างแน่นหนาและคิดว่าลูซิเฟอร์คงไม่บุกมาเคาะในยามวิกาล ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยที่แก้มนุ่มของลูกแล้วจึงก้มหน้าลงไปหอมเบาๆ พร้อมกับเอ่ยราตรีสวัสดิ์ ทว่าเมื่อกำลังจะเอี้ยวตัวไปปิดไฟที่หัวเตียงเสียงเคาะที่ประตูกลางก็ดังขึ้นจนคนที่กำลังจะนอนผวาเฮือก หญิงสาวหันซ้ายหันขวาทำอะไรไม่ถูก เสียงเคาะดังต่อเนื่องขึ้นมาและไม่มีทีท่าว่าจะล่าถอยไปง่ายๆ

“จะอะไรกันนะ” เสียงหวานบ่นงึมงำก่อนจะก้าวลงจากเตียงไปเปิดประตูให้

ในความมืดดวงตาคมปลาบจ้องมองคนร่างบางที่ทำหน้ายุ่งขณะมาเปิดประตูให้อยู่ชั่วครู่ ก่อนจะดึงร่างเล็กเข้ามาชิดกับลำตัวพร้อมกับเอื้อมไปคว้าที่จับประตูแล้วปิดลงเบาๆ การกระทำของเขาทำให้พราวฟ้ายังคงอึ้งไม่หาย แต่พอถูกลากไปยังห้องนอนเธอก็ขืนตัวไว้สุดฤทธิ์

“นี่คุณลูซิเฟอร์ คุณคิดจะทำอะไรคะ ฉันจะนอนกับลูก”

“ผมชื่อลูซ เรียกลูซิเฟอร์มันห่างเหินไป แล้วเรื่องอะไรที่คุณจะต้องไปนอนห้องตาพอร์ช อย่าลืมว่าเราแต่งงานกันเพราะอะไร ผมมีเวลาให้แค่สองเดือนเท่านั้นนะพราวฟ้ากับการทำลูกของเรา ผมเคยบอกแล้วนี่อย่ามาทำเล่นตัว อุตส่าห์บอกให้ลองศึกษากันคุณก็ไม่ใส่ใจ งั้นก็อย่าเอามันเลยเวลาน่ะ”

น้ำเสียงของคนพูดแสดงถึงความหงุดหงิดและรำคาญ จนคนฟังถอนใจยาวอย่างคนสิ้นหวัง ประโยคที่พ่นออกมาจากปากหยักได้รูปนั้นทำให้ใบหน้าของเธอชาวาบไม่ต่างจากการเข้าไปอยู่ในเมืองหิมะที่อุณหภูมิติดลบ

“ค่ะ...ไม่ต้องตอกย้ำว่าการแต่งงานของเรามันเกิดขึ้นเพราะอะไร แต่ฉันอยากถามว่าทำไมต้องลงทุนมาแต่งงานด้วย คุณจะไปทำลูกกับใครก็ได้นี่คะ” พราวฟ้าถามขึ้นด้วยความสงสัยหลังจากที่โดนจับให้ไปนั่งอยู่บนเตียงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“ผมก็อยากจะทำแบบนั้นนะ แต่ยายบอกให้แต่งผมก็ต้องแต่ง ยายคงคิดว่าเราจะอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่ามั้ง แต่ขอโทษผมไม่ได้พิศวาสคุณสักเท่าไร”

เจอประโยคนี้เข้าพราวฟ้าถึงกับชาดิกไปทั้งตัวเลยตอนนี้ เธอรู้ว่าผู้ชายอย่างเขาไม่มีทางชายตาแลมองผู้หญิงบ้านๆ อย่างเธอ ไม่ได้สวยเริดหรู ไม่ได้หุ่นทรงดีเยี่ยมเหมือนบรรดาผู้หญิงของเขา ที่สำคัญยังดันมีเรือพ่วงมาอีกหนึ่งลำ ไม่ใช่สาวน้อยแสนบริสุทธิ์อย่างที่เขาต้องการ พราวฟ้าก้มหน้านิ่งมองมือของตัวเองที่บีบเข้าหากันแล้วอยากจะร้องไห้ โชคชะตาเล่นตลกกับเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า หนีจากผู้ชายใจร้ายมาได้ยังต้องมาเจอกับผู้ชายใจหินเข้าอีก

“ไม่ต้องมาทำเป็นสาวน้อยน่าสงสารหรอก คุณก็เคยๆ กับเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว มันจะยากอะไรแค่นอนเฉยๆ ที่เหลือผมจัดการเอง แต่คุณอาจต้องทนหน่อยนะเพราะผมไม่ใช่ผู้ชายไร้น้ำยา ครั้งเดียวต่อคืนคงไม่ได้ และผมต้องมั่นใจว่าลูกของผมเข้าไปอยู่ในท้องคุณแล้ว แต่ก่อนอื่นผมต้องถามคุณก่อนสักสองสามข้อ”

ลูซิเฟอร์ก้าวขึ้นมานั่งบนเตียงขณะใช้ดวงตากวาดมองร่างบอบบางไปทุกซอกทุกมุม เขายอมรับเลยว่าผู้หญิงตรงหน้ามีแรงดึงดูดมหาศาลให้เขาอยากจะกระโจนใส่เธอทุกวินาที ทว่าเมื่อเพิ่งประกาศออกไปว่าไม่พิศวาสจึงจำต้องเก็บความต้องการและอารมณ์อยากรักไว้ภายใต้ความเงียบขรึมของตัวเอง

“คุณจะถามอะไร” พราวฟ้ารอคอยคำถามของอีกฝ่ายอยู่นานจึงเอ่ยปากถามขึ้นมาพร้อมกับดึงผ้าห่มผืนใหญ่มาคลุมกาย ด้วยเพราะสายตาโลมเลียของลูซิเฟอร์เป็นเหตุ

“ตอนนี้คุณท้องหรือเปล่า”

“คะ” พราวฟ้าแทบจะเอาหัวโขกกับหัวเตียงเพราะคำถามที่ตรงประเด็นของอีกฝ่าย และเธอเข้าใจดีว่าทำไมเขาถึงถามเช่นนั้น

“คุณโง่หรือเปล่าถึงมาถามอย่างนี้ ถ้าพราวตอบว่าท้องล่ะคะคุณจะไม่ยุ่งกับพราวใช่ไหม” หญิงสาวถามกลับแล้วยิ้มนิดๆ ที่มุมปาก ส่วนคนถูกถามนั้นไหวไหล่เบาๆ พลางส่ายหน้า

“เปล่า แต่ผมจะสั่งให้คุณไปจัดการกับเด็กนั่นซะ เพราะผมจะไม่ยอมให้ลูกคนอื่นมาเรียกว่าแด็ดดี้อีกเป็นคนที่สอง” ชายหนุ่มบอกเสียงเหี้ยม ดวงตาคมดุตวัดมองไปยังหน้าท้องแบนราบของหญิงสาวอย่างหมายมาด ซึ่งตอนนี้มีมือเรียวเล็กยกขึ้นมากุมไว้แน่น

“คุณหมายความว่าให้ฉันทำร้ายลูกงั้นเหรอ เด็กเป็นผู้บริสุทธิ์นะ”

“แล้วไง ในเมื่อไม่ใช่ลูกของผม แล้วในเมื่อคุณเป็นเมียผมก็สมควรต้องกำจัดทิ้งไปสิ ลูกชู้จะเก็บไว้ให้ทิ่มแทงใจทำไม ไอ้ที่นอนหลับสบายอยู่ห้องนู้นก็จุกอกจะแย่อยู่แล้วนะ”

ลูซิเฟอร์บอกด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวกว่าเดิม ใบหน้าของเขานั้นบึ้งตึงจนน่ากลัว ดวงตาทั้งสองข้างลุกโชนไปด้วยไฟแค้นที่สุมอยู่ในอก หากคนที่ได้ชื่อว่าเมียคิดนอกใจระหว่างยังไม่ได้จดทะเบียนหย่า เขาจะฆ่าไม่ให้เหลือซากทั้งเมียและชู้รักของเจ้าหล่อน

“คุณมันใจร้ายที่สุด”

พราวฟ้ากระเถิบถอยหลังไปจนติดหัวเตียง ใบหน้าส่ายไปมาอย่างหวาดระแวง น้ำอุ่นๆ ไหลร่วงลงมาอย่างบังคับไม่ได้ เสียใจเหลือล้นที่ตัดสินใจแต่งงานกับคนใจโหดเช่นลูซิเฟอร์ แถมเขายังแสดงความรังเกียจลูกรักของเธออย่างไม่ปิดบังอีกด้วย

“ใช่ผมมันใจร้าย และร้ายเหนือขั้นกว่านี้ถ้าคุณกล้านอกใจหรือย้อมแมวโดยการบอกว่าไม่ได้ท้อง แต่พออีกเดือนถัดมาเกิดตรวจพบว่าท้องได้สองหรือสามเดือนทั้งที่เพิ่งแต่งงาน ทั้งคุณและเด็กไม่รอดทั้งคู่”

ถ้อยคำข่มขู่ทำให้คนฟังถึงกับหวาดผวา เธอส่ายหน้าไปมาพร้อมกับหย่อนเท้าลงเหยียบพื้น ตั้งใจจะก้าวออกไปจากห้องที่มีคนใจยักษ์ใจมารอยู่ร่วมด้วย หากแต่ยังไม่ทันได้ขยับไปไหนมือใหญ่ที่อุ่นอ้าวก็คว้าหมับเข้าที่ท่อนแขนก่อนจะฉุดร่างเธอให้กลับไปนั่งอยู่กลางเตียงอีกครั้ง

“จะไปไหน คุณยังไม่ได้ตอบคำถามผม” ลูซิเฟอร์ทวงคำตอบพร้อมกับส่งสายตาดุดันไปกำชับแกมข่มขู่

“คุณหย่าให้ฉันเถอะค่ะคุณลูซ ฉันไม่พร้อมจะใช้ชีวิตอยู่กับผู้ชายใจร้ายอย่างคุณ” มือบางยกขึ้นมาแกะมือหนาที่กุมท่อนแขนเธอไว้แน่นนั้นออก หากแต่มันไม่สำเร็จซ้ำเขายังออกแรงบีบหนักยิ่งขึ้น

“ฮึ! ไม่ต้องห่วง หลังจากที่คุณคลอดลูก ผมยินดีจะเซ็นใบหย่าให้เลย แต่ตอนนี้ช่วยทำให้สิ่งที่คุณยายต้องการจบๆ ไปสักทีเถอะ”

“งั้นฉันก็จะไม่ตอบคำถามใดๆ ทั้งสิ้น”

คนที่เริ่มคิดว่าตัวเองเหนือกว่าอีกฝ่ายเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี ดวงตากลมหวานมองจ้องใบหน้าหล่อเหลาอย่างไม่สะทกสะท้านกับความดุดันที่ส่งผ่านออกมาจากนัยน์ตาคู่คมนั้นอีกต่อไป ริมฝีปากสวยเม้มจนเป็นเส้นตรงขณะที่หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นกลัวผสมกับความกรุ่นโกรธ

“นี่คุณกล้าต่อรองกับผมเหรอ”

ลูซิเฟอร์โกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยง ไม่เคยมีใครกล้ามาเสนอทางเลือกหรือต่อรองเขาด้วยคิดว่าตัวเองเหนือกว่า ดวงตาคมดุวาวโรจน์แล้วกระชากร่างบอบบางเข้ามาปะทะกับอกกว้างอย่างแรง พร้อมกับกอดรัดร่างนุ่มนิ่มนั้นไว้แน่น ก่อนจะก้มหน้าลงไปบดจูบราวกับจะลงทัณฑ์ แทบไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้มีลมหายใจเป็นของตัวเอง

พราวฟ้าดิ้นรนและทุบตีร่างใหญ่ไม่ยั้ง พร้อมกันนั้นก็พยายามเบี่ยงใบหน้าหนีจุมพิตที่รุนแรงและน่ากลัวเหมือนอย่างที่เธอเคยพานพบมา เพียงเท่านั้นสมองที่เก็บความทรงจำแสนเลวร้ายไว้ก็ร้องสั่งให้เธอต่อต้านเพื่อหาทางรอดให้กับตัวเอง ในวินาทีของการโอนอ่อนผ่อนตามกับการขัดขืน เธอเลือกที่จะหยุดการกระทำป่าเถื่อนนั้นลงด้วยการฮึดสู้แล้วผลักร่างหนาให้ออกห่างก่อนจะฝังฟันซี่คมเข้าที่บ่าของลูซิเฟอร์จนเขี้ยวจม

“พราวฟ้า”

คนโดนทำร้ายร้องลั่นห้องด้วยความเจ็บปวด มือหนาปล่อยร่างบางเป็นอิสระแล้วยกขึ้นมากุมแน่นที่รอยเขี้ยวของภรรยาคนสวย ดวงตาคมตวัดมองไปยังร่างที่นั่งสั่นเป็นเจ้าเข้า ไม่แน่ใจว่าด้วยความโกรธหรือตื่นตกใจ

“อยากตายหรือไง”

ลูซิเฟอร์ตวาดใส่แล้วถอยหลังก้าวลงไปยืนที่พื้นข้างเตียง โชคดีที่ห้องนอนนี้เป็นห้องเก็บเสียง แต่อาจดังไปยังห้องเล็ก แล้วก็จริงอย่างที่คิดเมื่อมีเสียงเคาะประตูดังตามมาติดกันถึงห้าครั้ง

พราวฟ้ามองไปยังประตูกลางแล้วถลาลงจากเตียงไปเปิดให้ด้วยความรีบร้อน มือบางดึงร่างเล็กมากอดไว้แน่นพร้อมกับร้องไห้จนตัวโยน เจ้าตัวเล็กที่เห็นมารดาร้องไห้ก็ตกใจแล้วแผดเสียงร้องขึ้นมาบ้าง จนลูซิเฟอร์ต้องตวาดไล่กลับไปห้องนอนเด็กทั้งแม่ทั้งลูก

“บ้าเอ๊ย! อย่าคิดว่าจะรอดไปได้ตลอดนะพราวฟ้า คุณไม่ตอบคำถามก็เรื่องของคุณเพราะผมมีวิธีหาคำตอบที่ชัดเจนอย่างไม่คลุมเครือ แล้วรอยเขี้ยวเนี่ยคุณได้รับผิดชอบแน่นอน”

ลูซิเฟอร์คาดโทษภรรยาไว้อย่างหมายมาด ร่างสูงใหญ่ก้าวไปทรุดกายลงนั่งที่ปลายเตียงพร้อมกับสบถออกมาเป็นภาษาของตัวเองอีกหลายประโยค หากแต่มันเป็นคำด่าว่าตัวเองเสียมากกว่าจะพาดพิงไปถึงผู้กระทำหรือแม้แต่คนรอบข้าง ไม่แม้แต่จะกล่าวเลยไปถึงเด็กน้อยตาดำๆ ที่ร้องไห้จ้าเมื่อครู่เลยสักนิด

****************

ฝากนิยายอีกเรื่องไว้ในอ้อมอ้อมใจนักอ่านที่น่ารักด้วยค่ะ

ช่วงนี้อยู่ในช่วงจัดโปรนะคะ

จากราคาปก 229 เหลือ 89 บาท ถึงวันที่ 30/9/61

จากนั้นจะขายในราคา 179 บาทค่ะ

หากชื่นชอบก็กดโหลดเลยคร่า

ขอบคุณสำหรับทุกยอดโหลดคร่า

อีก 5 วันนะคะ โปรงามๆ 89 บาท คร่าาาา


รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย เฟิง เฟิง
สนุกดีจ้าาาาาาา
เมื่อ 1 ปี 3 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว