นางโจรซ่อนใจ-คนที่ไม่คู่ควร

โดย  ทิพย์มนตรา

นางโจรซ่อนใจ

คนที่ไม่คู่ควร

วันเวลายังทำหน้าที่ของมัน และฉันพยายามทำงานของตัวเองต่อไป งานของฉันคืออะไรบ้างล่ะถ้าไม่ใช่ซักผ้ารีดผ้า ขัดห้องน้ำ ตามที่บัญญัติในตำแหน่งพนักงานฝ่ายบริการในครัวเรือนจนกระทั่งตุ้งเข้ามาบอกยิ้ม ๆ ให้ฉันรามือ

“คุณนนท์ให้พริกทำน้ำผึ้งมะนาวไปเสิร์ฟด้านนอก”

นนท์พาบุษราคัมมาที่บ้าน ฉันลืมบอกไปว่าเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ฉันต้องมานั่งขัดห้องน้ำด้านหลังทั้งที่มันสะอาดดี ทนปิดจมูกอย่างนี้ เพื่อหลบหน้าคนพวกนั้น แต่สุดท้ายฉันกลับหนีไม่พ้น

“คุณนนท์บอกว่าวันนั้นอร่อย”

ฉันพยายามไม่นึกถึงวันนั้น...ก่อนจะชะงักเท้า บุษราคัมอยู่ในครัวเธอสวมชุดสีฟ้าอ่อนรวบผมสูงสวมกันเปื้อนลายน่ารักแป้งสีขาวติดแก้ม มองดูสดใสราวนางฟ้าน้อย ๆ หลายวันมานี้ เกิดอะไรขึ้นมากมาย ฉันไม่ได้เจอบุษราคัม จนฉันมักเลือน ๆ อะไรหลายอย่างไป แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันไม่ควรลืมเด็ดขาดคือนนท์ไม่รักฉัน และก็ไม่ผิดอะไรถ้าเขาจะพาคู่หมั้นมากินข้าวที่บ้าน

ฉันหายใจติดขัด เมื่อเธอยิ้มออกตัว

“บุษจะมาเรียนทำขนมกับน้าบวบ พริกช่วยชิมด้วยนะ ไม่รู้จะได้เรื่องไหม”

ฉันมองขนมหลายชนิดที่เพิ่งยกลงจากเตา ควันลอยกรุ่น กลิ่นหอมน่ารับประทาน

“คุณบุษตั้งใจแบบนี้ไม่นานก็ทำได้ค่ะ” เป็นน้าบวบที่ตอบ ฉันพยักหน้ายิ้มเสริม แต่เป็นยิ้มที่ฝืดเฝื่อนเต็มที ก็ฉันไม่ได้หน้าทนเหมือนคนบางคนนี่ ที่จะไม่ได้รู้สึกอะไรเมื่อเจอบุษราคัม

บางทีฉันก็ไม่มีค่าควรที่จะรู้สึกอะไร...

“พริกเอาน้ำออกไปให้นนท์ก่อนนะ เอาขนมนี่ไปด้วยเดี๋ยวบุษตามไป”

เธอน่ารัก...จนฉันลืมไปว่าเธอเคยพูดอะไรไว้

นนท์นั่งอยู่ตรงระเบียงบนเก้าอี้หวายเบาะสีขาว เขาใส่เสื้อฝ้ายสีขาวนั่งไขว่ห้างกดโทรศัพท์สบาย ๆ เพียงลำพัง ฉันวางแก้วน้ำผึ้งมะนาวไว้ตรงหน้าเขา ยังไม่ปล่อยมืออกมาจากแก้วก็ได้ยินเสียงทุ้มถามเนือย ๆ

“วันนี้ไปไหน” เขาถามทั้งที่ยังไม่เงยหน้าจากโทรศัพท์ฉันทำเป็นเหลียวมองข้างหลังก็ได้ยินเสียงถอนหายใจอย่างรำคาญ ก่อนเสียงดังหนัก ๆ จะตามมา

“ตรงนี้มีแค่สองคน เธอคิดว่าฉันถามใคร”

สุดท้ายฉันต้องก้มหน้าตอบเสียงอ่อน ใช่ เสียงอ่อน ฉันเพิ่งตระหนักว่าตัวเองเป็นใคร อยู่ในฐานะไหน หลังจากที่ลืมเลือนไปชั่วขณะจนปล่อยให้อารมณ์โลดแล่นออกมาให้เขาเย้ยหยัน

แค่เขาตักตวงจากฉันเพราะความใคร่...ฉันวูบวาบไปกับมัน ความรู้สึกที่แสดงออกมากไปจะทำให้เขาหัวเราะเยาะลับหลังได้ว่าฉันจ้องจะจับเขาอีกครั้งสำหรับฉันแล้ว..รักหรือเกลียดก็ไม่ต่างกัน

“ไปหาเพื่อนค่ะ”ฉันพยายามวางขนมบัวลอยไข่หวานสีสวยข้าง ๆ กันให้เร็วที่สุด หวังว่าเขาคงไม่เซ้าซี้อีกที่ไหนได้

“คนไหน”

“...”

“แก้วกุดั่นงั้นสิ” คำถามยังมีต่อไปและฉันต้องตอบเพื่อยุติ

“ค่ะ”

ช่วยไม่ได้ฉันมีเพื่อนแค่นั้น นึกชื่อใครไม่ออก ฉันยืดตัวกำลังจะก้าวถอย เขาก็ยืดตัวบ้าง ล้วงกระเป๋ากางเกงข้างหนึ่งหยิบโทรศัพท์สีดำเครื่องใหม่ขึ้นมาวาง และสไลด์เบา ๆ มาตรงหน้าฉัน

ฉันมองโทรศัพท์สลับกับมองหน้าเขาเต็มตาครั้งแรก นับแต่มีเรื่องนั้นฉันก็ไม่เคยกล้ามองหน้าเขาโดยไม่รู้สึกอะไร ครั้งนี้แววตาฉันมีคำถามแต่เขายังทำราวกับไม่ได้ใส่ใจฉัน

“ของของเธอ ให้ไว้กันเธอหนี”

ฉันหลุบตา ซ่อนคำด่าบรรจุอยู่ในนั้นมากมาย เขาเงยหน้า สะท้อนคำพูดพวกนั้นกลับมา

“รับไป อย่าให้บังคับ”

ฉันเหรอจะชนะเขาได้ นอกจากรับโทรศัพท์ที่เป็นเหมือนเครื่องติดตามตัวนั้นมาเก็บไว้

ตอนนั้นบุษราคัมตามออกมาแล้ว เธอยิ้มน่ารักมาเช่นเคย ในมือถือถาดสาคูไส้หมูมาด้วย เห็นฉันเธอชะงักเล็กน้อย ก่อนจะกลบร่องรอยทุกอย่างรวดเร็วแล้วนั่งลงข้างนนท์ เอ่ยทีเล่นทีจริงด้วยรอยยิ้มหวาน ๆ

“ว้าบัวลอยของบุษสู้น้ำผึ้งมะนาวของพริกไม่ได้เลย นนท์ไม่เห็นชิม”

“ผมรอบุษก่อนแล้วค่อยทานพร้อมกัน นั่นอะไรขาวติดแก้ม”พอเธอมานนท์ก็ละสายตาจากโทรศัพท์ กอดอกโน้มกายไปใกล้บุษราคัม พิจารณาหน้าเธอยิ้ม ๆ เหมือนกัน กลับเป็นฉันที่เป็นส่วนเกินไป

“อุ๊ย ! จริงเหรอคะ บุษไม่รู้เลยคงเป็นแป้ง ตรงไหนคะนนท์”

“มาครับ ผมเช็ดให้”

ฉันเบือนหน้าหนีแทบไม่ทัน ยามนนท์ก้มหน้าไปใกล้กับแก้มบุษราคัม และเช็ดแป้งให้เธอ ดวงตา ท่าทาง และสัมผัส ทั้งหมดอ่อนโยน

ฉันถอยออกมาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกินจริง ๆ จากหางตาเห็นนนท์ใช้ผ้าเช็ดหน้าก้มลงเช็ดแก้มให้คู่หมั้นเขาอย่างน่ารัก

ธรรมชาติของเขาเป็นอย่างนั้น นนท์เป็นผู้ชายแบบนั้นจริง ๆ ข้อนี้ฉันรู้ดีกว่าใคร ในความเด็ดขาดซ่อนความอ่อนหวานและเอาใจใส่คนข้างๆเสมอ

แต่ว่าบางเรื่องราวในอดีตก็เปลี่ยนแปลงนิสัยคนได้ หรือไม่นิสัยดี ๆ บางอย่างก็เก็บไว้ใช้แค่กับบางคน...ที่มีค่าคู่ควร

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว