นางโจรซ่อนใจ-ผิดครั้งเดียว เลวทั้งชีวิต

โดย  ทิพย์มนตรา

นางโจรซ่อนใจ

ผิดครั้งเดียว เลวทั้งชีวิต

“คุณนนท์ ! จะพาฉันไปไหน”

“ไปหานาฬิกา”นนท์ตอบเหมือนพูดถึงสภาพดินฟ้าอากาศ

“ก็ไปหาที่อื่นสิ มายุ่งกับฉันทำไม” ฉันรั้งแรงเขาไว้สุดแรง รู้สึกว่ามือสั่นขึ้นมา

ถ้าคุณเคยถูกขังในที่มืด คุณย่อมกลัวที่มืด ถ้าคุณเคยถูกกล่าวหาว่าเป็นโจรคุณต้องกลัวที่จะถูกกล่าวหาอีกครั้ง ลางสังหรณ์บอกฉันว่าสายตาคู่เดิมไม่ต่างจากตอนนั้นเลย ฉันเริ่มหายใจแรงจนเจ็บร้าวในอกขึ้นมาทีละนิด

“ถ้าคุณสงสัยก็ไปค้นห้องฉันสิ จะพาขึ้นบ้านทำไม”

“เพราะรู้ไงว่าค้นไปก็ไม่เจอ เจ้าเล่ห์อย่างเธอไม่เก็บของซ่อนในห้องแน่”

บ้า...ฉันเริ่มดิ้น แต่นนท์หยุดฉันด้วยเสียงเย็น

“โวยวายเลย...คนอื่นจะได้แห่กันมาดูทั้งบ้าน” ฉันกลัวคำขู่ของเขา พอเดาอนาคตได้ลาง ๆ ว่าหากมีใครเห็นภาพนี้เข้า ชีวิตอันสงบสุขที่มีอยู่เพียงน้อยนิดของฉันคงถูกพรากไปอย่างไม่เหลือชิ้นดี

เด็กเลี้ยงแกะก็ยังคงเป็นเด็กเลี้ยงแกะอยู่วันยังค่ำสินะ

ฉันหยุดดิ้น กลายเป็นยิ่งช่วยให้เขาไม่ต้องเปลืองแรง จนมายืนคว้างกลางห้องนอนของเขาเอง และเขาคงตัดสินทุกอย่างแล้ว

“ทีนี้ก็มีแค่เราแล้ว พูดมาซิว่ายังไง”

“ฉันไม่ได้เอาไป” ฉันยืนยันคำเดิม นนท์หรี่ตาแล้วบอกคำที่ทำให้ฉันอึ้ง

“ถ้าฉันบอกว่า..ไม่เชื่อ !”

“คุณนนท์ !” ฉันร้องใส่เขาอย่างสุดทนจริง ๆ นนท์กำลังกล่าวหาฉันด้วยความผิดที่ฉันไม่ได้ก่อเพื่อคนอื่นฉันทนไม่ได้ ฉันกัดฟันเค้นเสียงใส่เขา บอกตัวเองว่าจะร้องไห้เป็นนางเอกไปทำไม ในสายตาเขาฉันเป็นได้แค่ นางมารร้ายเท่านั้น

“คนอย่างนังโจรพริก ถ้าจะเอา มันไม่เอาแค่นาฬิกาไส้เดือนไม่กี่บาทแค่นั้นหรอก ฉันจะเอาเป็นแสน เป็นล้าน ยกเค้าเครื่องเพชรให้หมดตู้เอาให้วอดวายไปเลย”

ฉันรู้ว่านนท์มีอารมณ์กับคำพูดฉัน แต่นาทีนั้น ความน้อยใจ เจ็บใจที่เขาไม่เชื่อ เสียใจที่เขาเห็นคนอื่นดีกว่าทำให้ฉันตาพร่า

“นังโจรงั้นเหรอ”

“ใช่”ฉันตวัดตามองเขาราวจะฉีกเป็นชิ้นจิกเล็บลงฝ่ามือเพื่อลดทอนความเจ็บในใจ

คนไม่ได้ทำ จะให้ยอมรับว่าทำให้ได้ใช่ไหม

“วอดวายเลยงั้นสิ”

“เออ”

ฉันร้องใส่คืน...นนท์ไม่ชอบให้ใครพูดประชด และยิ่งไม่ชอบคนพูดคำหยาบ สบถไม่สุภาพกับเขา แต่ฉันทำมันทั้งหมดในตอนนี้ ตอนแรกเหมือนเขาจะไม่โมโหกลับมีอารมณ์ขึ้นบ้าง

“พูดดี ๆ พริก อย่าใช้อารมณ์ อย่าหยาบ”

“ฉันไม่ใช่ผู้ดีเหมือนคุณบุษนี่” ฉันห้ามตัวเองไม่ได้ ห้ามอารมณ์ไม่ได้จริง ๆ พอพูดไปมันก็หยุดไม่ได้ พอรู้ว่านนท์ไม่ชอบยิ่งพูด

“ฉันมันคลุกคลีกับซ่อง สันดารโจร เป็นอี...อุ๊บ” คำพูดถัดถูกปิดด้วยมือหนาก่อนที่ฉันจะพ่นคำต่อไป ฉันดิ้นอุกอัก นนท์ลากฉันเข้าห้องน้ำจนหลังกระแทกผนังเย็น ฉันใจหายวาบเมื่อสัมผัสสายน้ำเป็นสายจากฝักบัว นนท์บีบแก้ม จับฉันหงายหน้า ฉีดน้ำใส่ปากฉันจนน้ำตาไหล ปากก็บอก

“ใครสอนให้พูดคำหยาบ ใครให้ขึ้นไอ้อี”

ฉันในตอนนั้นเปียกไปครึ่งตัว ผมเปียกลู่ ใบหน้าซีด หูตาแดง จนหายใจไม่ออกสำลักไอออกมา เขาถึงผละมือ ปล่อยฉันนั่งพิงผนังอย่างหมดแรง

“คนพูดไม่เพราะต้องล้างปาก” ฉันป่ายมือเช็ดน้ำตาลวก ๆ มองเขาอย่างเจ็บใจ จะทำอะไรได้ ฉันจะมีแรงปะทะอะไร

นนท์โยนฝักบัวแรง ๆ เขาปิดน้ำแล้วยืนเท้าเอวอย่างหัวเสีย ตอนนั้นไม่เกี่ยวกับบุษราคัมแล้ว เรื่องของฉันกับเขาล้วน ๆ

ฉันไม่มีแรงขืนเหลืออยู่เมื่อเขาดึงแขนให้ลุกขึ้น ฉันเปียก และน้ำตาไหลในตอนนั้น นนท์ไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่การกระทำเขาทำให้ฉันรู้สึกน้อยใจ

“นั่งลง” ฉันถูกกดบ่าให้นั่งกับเก้าอี้ปลายเตียง ขืนตัวไปก็แพ้อยู่ดี

ผ้าเช็ดตัวโปะลงมาที่หัวฉัน ผ้าขนหนูนุ่มสะอาดได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ เฉพาะตัวของนนท์จนฉันไม่อยากจับ แต่นนท์กอดอกจ้องมา ฉันสูดหายใจตวัดตาขุ่นเมื่อเขาจ้องทั่วตัว เสื้อฉันเปียกลู่จนแนบเนื้อ จึงจับปลายผ้าขนหนูปิดส่วนอกไว้

“ฉันไม่ได้เอานาฬิกาไป” ฉันยังพูดประโยคเดิม แค่คิดว่าเขาไม่เชื่อฉัน น้ำตาก็พาลจะไหลอีกรอบ

“เช็ดผมไป” นนท์กลับไม่เซ้าซี้ บทจะง่ายเขาก็ง่ายราวกับไม่ใช่เรื่อสำคัญตั้งแต่แรก

นี่เราหายโกรธกันแล้วเหรอ แล้วที่เขาฉีดน้ำใส่ปากฉันล่ะ เขาทำฉันเปียกแล้วฉันจะลงไปข้างล่างยังไง ถ้าใครเห็นจะตอบคำถามเขาอย่างไร เหมือนนนท์รู้ความคิดของฉัน เพราะเขาบอกง่าย ๆ

“เช็ดให้ตัวแห้งก่อน”

“ฉันจะกลับห้อง” ฉันลุกขึ้นโดยไม่มองหน้าเขา เรื่องอะไรฉันจะมาเช็ดตัวในห้องเขากัน อีกอย่างฉันต้องรีบลงไปก่อนใครจะมาเห็น คราวนี้นนท์กลับถอนใจ กดฉันลงแล้วคว้าผ้ามาเช็ดผมฉันแทน

มือเขาเบา...เบามาก เบาราวทะนุถนอมจนฉันเงยหน้ามองเขาให้เต็มตา หน่วยตาร้อนผ่าว บอกเขาเสียงแผ่ว

“คุณเกลียดฉัน เราเกลียดกันอยู่”

สัมผัสของเขาที่จู่ ๆ เปลี่ยนมาเป็นความอ่อนโยน ทำให้ฉันน้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม ไม่รู้ทำไมฉันถึงร้องไห้ออกมาจริง ๆ อาจเพราะฉันสัมผัสถึงความเศร้าระหว่างเราในสัมผัสอ่อนโยนของเขา ฉันไม่ได้ต้องการให้มันเป็นแบบนี้ แต่มันมีบางอย่างที่บังคับให้เราต้องหันหลังให้กัน และเขาต้องเกลียดฉัน

นนท์ชะงักมือ เขาหยุด ในแววตาสับสนกลับมาเป็นตัวของตัวเอง และผละมือไป

“แล้วคิดว่าที่ฉันทำนี่เพราะรักงั้นเหรอ มันไม่เหลือนับแต่เสียเนตรไปแล้ว”

น้ำตาไหลของฉันไหลออกมาอย่างหยุดไม่ได้อีกแล้ว เพราะในที่สุดนนท์ก็พูดชื่อนั้นออกมา ราวกับรู้ว่ามันจะเป็นวิธีสุดท้ายที่จะแยกเราออกจากกัน

นิลเนตร นันทนาพิพัฒน์

**************

นางโจรซ่อนใจรูปแบบE-Book https://www.mebmarket.com

ส่วนเล่มวางจำหน่ายแล้วในร้านซีเอ็ด นายอินทร์ และB2S นะคะ

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว