ปมรักซาตาน

5.2

หลังจากที่พาบุตรชายเข้านอนและกล่อมจนหลับไปแล้ว พราวฟ้าก็ก้าวเข้ามาในห้องนอนใหญ่โดยใช้ประตูกลาง หญิงสาวพยายามมองหาผู้เป็นสามีขณะที่เท้าก็ก้าวไปยังประตูกระจกทึบที่ใช้กั้นระหว่างส่วนของเตียงนอนกับมุมพักผ่อนแล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่นอนทอดกายอยู่บนเตียงกว้าง ริมฝีปากสวยคลี่ยิ้มออกมาพร้อมกับผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก

ความจริงเธอนั่งทำใจในห้องลูกอยู่นานเกือบชั่วโมง และแอบหวังว่าเขาจะหลับไปแล้วซึ่งมันก็เป็นไปตามที่ภาวนา หญิงสาวหันซ้ายหันขวาเหมือนคิดจะทำอะไรสักอย่าง ก่อนจะเอื้อมมือไปกดปิดสวิตซ์ไฟ เหลือไว้เพียงโคมไฟสีส้มที่หัวเตียงทั้งสองฝั่งเท่านั้น จากนั้นก็รีบผลุบหายเข้าไปในห้องแต่งตัวแล้วจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า พราวฟ้าทำทุกอย่างให้เบาเสียงที่สุดเพื่อจะได้ไม่เป็นการรบกวนใครบางคน

ร่างบางเดินมาหยุดที่ปลายเตียงอีกครั้งหลังจากจัดการธุระส่วนตัวร่วมชั่วโมง นั่นเพราะต้องการถ่วงเวลาให้ชายหนุ่มนอนหลับให้ลึกที่สุด ทอดสายตามองคนนอนอีกครั้งอย่างชั่งใจ นี่ถือเป็นคืนแรกกับการนอนร่วมเตียงกับคนที่ได้ชื่อว่าสามี เธอรู้สึกประหม่า หวั่นวิตก และกลัวไปเสียทุกอย่าง แต่แล้วก็ตัดสินใจค่อยๆ คลานขึ้นเตียง พยายามเหลือเกินที่จะสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มชนิดที่ต้องกลั้นใจกันเลยทีเดียว

‘ทำไมเราไม่ไปเอาผ้าห่มอีกผืนมา’

คิดได้เมื่อกำลังจะเอนกายลงนอน ก่อนจะทำท่าก้าวลงจากเตียงหากไม่ถูกมือหนาคว้าหมับเข้าที่ท่อนแขนเรียว หยุดการเคลื่อนไหวของร่างกายแต่ยังผลไปสู่อัตราการเต้นของหัวใจแทน ยิ่งเมื่อรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่โอบล้อมรอบตัว ซึ่งบ่งบอกว่าเขาได้ลุกขึ้นมานั่งเกือบจะชิดกับแผ่นหลังของเธออยู่รอมร่อ

“พร้อมทำหน้าที่ของคุณหรือยัง”

เสียงเข้มที่ดังชิดริมกกหูทำให้พราวฟ้าเบี่ยงหน้าหนีพร้อมกับการยกไหล่ขึ้นมาเพื่อป้องกันการรุกราน กระแสเสียงของเขาหาได้แฝงไว้ซึ่งความง่วงงุนแต่อย่างใด แสดงว่าเขาแกล้งหลับเพื่อลวงให้เธอติดกับสินะ

ทว่าหญิงสาวก็ไม่มีเวลาได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น เมื่อมือหนาอุ่นอ้าวจับหมับเข้าที่หัวไหล่ทั้งสองข้างแล้วดันร่างบางให้หันหน้ามาหาพร้อมกับโน้มตัวเข้าใกล้ จนหญิงสาวไม่อาจต้านทานได้จำต้องเอนกายลงนอนไปบนเตียงอย่างไม่มีทางเลี่ยง

“พราว คือพราว” ฝ่ามือบางยกขึ้นมาดันอกแกร่งไว้ ใบหน้าตื่นตระหนก

“คุณควรทำตัวให้พร้อม เพราะผมไม่คิดเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์หรอกนะ เวลาของผมเป็นเงินเป็นทอง” นอกจากไม่สนใจต่อสีหน้าตื่นตระหนกและน้ำเสียงที่ขาดความมั่นใจนั้น ลูซิเฟอร์ยังตอกกลับคนใต้ร่างด้วยวาจาที่เจ็บแสบเสียจนคนฟังน้ำตาคลอ

“ค่ะ พราวทราบ” เธอตอบรับเสียงแผ่วพลิ้ว เบือนหน้าหนีดวงตาคมกริบที่แฝงเร้นซึ่งแรงปรารถนาบางอย่าง เธอจะดีใจมากหากสิ่งที่สะท้อนออกมาคือความจริงใจจากเขา

“แล้วยังจะรออะไรอีก คุณคิดว่าการแต่งงานของเรามันจะยืนยาวไปถึงแก่เฒ่า จนตายจากกันเลยหรือไง มันอาจใช่นะถ้าคุณแต่งงานกับคนที่คุณรักและเขาก็รักคุณ”

“งั้นก็เชิญคุณทำหน้าที่ของตัวเองเถอะค่ะ”

เธอหันกลับมาจ้องหน้าคนเหนือร่าง หยาดน้ำพราววับคลอคลองที่หน่วยตาทั้งสองข้าง ลมหายใจติดขัดเพราะก้อนสะอื้นที่จุกแน่นในอก ร่างบอบบางนอนนิ่งไม่ไหวติง มือที่ใช้ดันอกกว้างไว้เลื่อนไปวางราบกับที่นอน ดวงตากลมโตหลับพริ้มลงอย่างยอมจำนนต่อสถานการณ์อันเลวร้ายในชีวิต

ลูซิเฟอร์มองอาการนอนนิ่งของภรรยาแล้วแสยะยิ้ม ดวงตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างอรชรด้วยสายตามีความหมาย นี่เป็นครั้งแรกที่คนอย่างลูซิเฟอร์จะมาเสียเวลาสำรวจและจินตนาการถึงความงดงามภายใต้เสื้อผ้า ทว่ามันจะดีกว่านี้อีกเยอะหากหญิงสาวที่เขากำลังจะทำการครอบครองเผยความน่ารักน่าใคร่ออกมาให้เห็นบ้าง แต่ถึงกระนั้นเขาจะไม่ยอมหยุดยั้งสิ่งที่ตั้งใจแน่วแน่นี้เด็ดขาด

“ต่อให้คุณทำตัวเป็นท่อนไม้ ก็อย่าคิดว่าจะหยุดผมได้”

“พราวคงไม่มีความสำคัญขนาดนั้นหรอกค่ะ” เปิดปากบอกออกไปทั้งที่หลับตา เขาจะรู้บ้างไหมว่าตอนนี้หยาดน้ำอุ่นๆ ได้ไหลลงสู่หมอนที่ใช้หนุนแล้ว

“เข้าใจถูกแล้ว คุณไม่มีความสำคัญแต่คุณมีเพียงแค่หน้าที่ซึ่งต้องทำเท่านั้น”

สิ้นประโยคนั้นใบหน้าคมคายก็โน้มลงไปซุกไซ้ที่ซอกคอนุ่ม ริมฝีปากอุ่นแนบสนิทจูมเม้มราวกับตายอดตายอยากมาจากไหน กลิ่นกายที่หอมจรุงใจนั้นส่งผลต่อแรงปรารถนาที่ลุกโชนภายในกายแกร่งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ลูซิเฟอร์บอกตัวเองได้เลยว่าเขากำลังควบคุมตัวเองไม่ได้ ลมหายใจหอบกระชั้นพร้อมกับที่ฝ่ามือหนาลูบไล้โรมรันกับเรือนร่างบอบบางที่สั่นสะท้านขึ้นมา

พราวฟ้าสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกฝ่ามือใหญ่ลากผ่านไปทั่วกาย โดยเฉพาะกับจุดอ่อนไหวที่ส่งผลต่ออารมณ์บางอย่างภายใน หากแต่เมื่อหลับตาลงสมองก็นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่เคยพานพบ ความน่ากลัวในความมืดมิดคือสิ่งที่ฝังอยู่ใต้จิตสำนึก พลันให้ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ใบหน้าบิดเบี้ยวแล้วออกแรงดิ้นทุรนทุราย

“ไม่นะ”

กำปั้นน้อยทุบอักเข้าที่แผ่นหลังบึกบึน ขณะที่ร่างกายดิ้นพราดอย่างเอาเป็นเอาตาย พยายามรวบรวมพละกำลังที่มีดันร่างหนาให้ออกห่าง สร้างความไม่พอใจให้กับคนที่กำลังชิมเนื้อสาวเป็นอย่างมาก ลูซิเฟอร์ผงกศีรษะขึ้นจากอกอิ่มแล้วจ้องมองคนที่นอนน้ำตานองหน้าด้วยความหงุดหงิด

“อย่ามาทำเป็นไร้เดียงสา คุณไม่ใช่สาวบริสุทธิ์ที่ต้องมาสวมบทสาวน้อยผู้น่าสงสาร เพราะผมไม่ชอบการเสแสร้ง”

“คุณลูซคะ พราวขอเวลาหน่อยได้ไหม” เพราะความหวาดกลัวทำให้พราวฟ้ากล้าที่จะเอ่ยขอร้อง

“ผมไม่มีเวลาให้คุณหรอก” คนที่อยู่ในอารมณ์อยากรักผสมกับความกรุ่นโกรธตะคอกใส่เสียงห้วน

“ได้โปรดเถอะค่ะ พราวยังไม่พร้อม” พราวฟ้าเอ่ยทั้งน้ำตา น้ำเสียงนั้นสั่นเครืออย่างน่าสงสาร

“หลับตาแล้วคิดว่าผมเป็นคนรักของคุณ แต่อย่าเรียกร้องเอาความอ่อนโยนนะเพราะผมไม่มีให้หรอก เมื่อผมไม่ได้รักหรืออยากจะทะนุถนอมคุณ”

“อย่าใจร้ายกับพราว”

หญิงสาวยังคงร้องขอความเห็นใจ เมื่อรู้แน่ว่าเขาไม่มีทางปล่อยเธออย่างที่ใจปรารถนา จึงอยากจะขอความอ่อนโยนจากคนที่ได้ชื่อว่าสามี ร่างบางสั่นไหวอย่างรุนแรงกับความชอกช้ำเมื่อได้เห็นถึงแววตาที่ว่างเปล่าของคนเหนือร่าง เขามองเธอเหมือนเป็นวัตถุชิ้นหนึ่งที่ไร้ซึ่งราคา ก่อนที่ประโยคตอกย้ำถึงฐานะและความเป็นจริงจะถูกพ่นรดดวงหน้า มันเสมือนคมมีดที่กรีดลงกลางใจเธอ

“ผมมีคนที่รักอยู่แล้ว เธออยู่ในใจผมตลอดเวลา ซึ่งคุณไม่สามารถลบเขาออกไปได้ อย่าคิดหวังความรักจากผม...พราวฟ้า”

น้ำตาไหลอาบสองแก้มบาง ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง แม้จะไม่ได้รู้สึกรักแต่ก็หวังจะได้รับความเห็นอกเห็นใจ ทว่าสิ่งที่ได้กลับมาคือเสียงสะท้อนของคำว่าไม่รักดังก้องอยู่ในหัวจนยากจะผลักไสออกไป ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกกว้างเป็นสิบเท่า เมื่อข้อมือทั้งสองข้างถูกรวบแล้วกดลงแนบกับหมอนพร้อมกับที่ลูซิเฟอร์โน้มหน้าลงมาหา ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งคล้ายจะปรามท่าทีพยศของเธอ

“ไม่นะ! คุณลูซอย่าทำพราว”

หญิงสาวร้องห้ามเสียงหลงแต่มันไม่มีผลกระทบใดๆ ต่อคนที่กำลังคลุกเคล้าใบหน้าลงมากับซอกคอและจูบไซ้อย่างบ้าคลั่ง ขณะที่ฝ่ามือนั้นเฟ้นฟอนอกอวบอิ่มอย่างจาบจ้วงไร้ซึ่งความนุ่มนวล มันรุนแรงจนพราวฟ้าน้ำตาไหลพราก ดิ้นทุรนทุรายราวกับจะขาดใจเสียให้ได้ ความหวาดกลัวแทรกผ่านเนื้อเยื่อเข้ามาจับยังขั้วหัวใจและบีบรัดให้เจ็บปวดเหมือนตายทั้งเป็น

ภาพซ้อนที่เกิดขึ้นในสมองกำลังเข้าโจมตีให้สติของพราวฟ้าขาดผึง หญิงสาวไม่สนใจอะไรอีกแล้วนอกจากต้องพยายามช่วยเหลือตัวเองให้รอดพ้นจากสถานการณ์นี้ให้ได้ มือบางควานสะเปะสะปะไปทั่ว แล้วเมื่อคว้าอะไรได้ก็กระหน่ำตีใส่เรือนกายหนาไม่ยั้ง

“โอ๊ย! คุณกล้าทำร้ายผมเหรอพราวฟ้า”

ลูซิเฟอร์สบถออกมาอย่างหัวเสียเมื่อสันของหนังสือเล่มหนาที่เขาหยิบมาจากห้องทำงาน แล้วหวังจะใช้อ่านก่อนนอนกระแทกเข้าที่ศีรษะอย่างแรง ทำเอามึนไปเลยทีเดียว ส่งผลให้อารมณ์หวามที่ลุกไหม้ท่วมกายค่อยๆ มอดลงทีละนิดแล้วถูกแทนที่ด้วยความโกรธ ร่างสูงใหญ่ผละห่างจากร่างบอบบางทันที โดยที่พราวฟ้าก็รีบลุกขึ้นแล้วกระโดดลงจากเตียงไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน

“พราวขอโทษ”

“ไปให้พ้นหน้า...ไป๊!”

คนถูกตวาดสะดุ้งเฮือกจนแทบจะยกมือขึ้นไหว้อีกฝ่าย ตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซีดเป็นไก่ต้มพร้อมกับที่น้ำตายังคงไหลอาบแก้มไม่มีทีท่าว่าจะเหือดแห้ง แล้วเมื่อเจอดวงตาเรืองรองที่เปล่งความอำมหิตออกมานั้น เธอก็ไม่อยู่ให้เขาไล่เป็นครั้งที่สอง บวกกับไม่ปรารถนาให้เหตุการณ์ก่อนหน้านี้เกิดขึ้นมาอีกครั้ง ร่างบางหันหลังวิ่งไปยังประตูกลางแล้วเปิดออกไปที่ห้องบุตรชายทันทีไม่คิดเหลียวหลัง

ลูซิเฟอร์โกรธจนแทบกระอัก มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดขึ้นอย่างชัดเจน ชายหนุ่มจ้องมองไปยังบานประตูที่ถูกเปิดแง้มไว้ด้วยสายตาคาดโทษ ปวดหัวก็ปวด หนำซ้ำร่างกายยังปวดร้าวเมื่อไม่ได้รับการปลดปล่อย

“อย่าให้ผมต้องใช้วิธีร้ายๆ กับคุณนะพราวฟ้า”

คนที่ปวดร้าวไปทั้งกายหงายหลังลงไปนอนแผ่หลาอย่างหมดสภาพ พยายามข่มตาให้หลับ ข่มใจให้เย็นลง แล้วก็ข่มร่างกายให้อยู่ในสภาวะปกติ ดีแค่ไหนที่ไม่เดินตามไปลากตัวกลับมาชำระความ ลมหายใจหนักๆ ถูกพ่นออกมาครั้งแล้วครั้งเล่าจนกระทั่งเบาบางลง เมื่อคนที่นอนพลิกตัวไปมาหลับสนิทในที่สุด

**************

ฝากนิยายอีกเรื่องไว้ในอ้อมอ้อมใจนักอ่านที่น่ารักด้วยค่ะ

ขอบคุณสำหรับทุกยอดโหลดคร่า

***เร่เข้ามาคร่าาา

อีก 1 วันกับโปร 89 บาทคร่าา


รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว