ปมรักซาตาน

บทที่ 7.1

บทที่ 7

ลูซิเฟอร์กลับขึ้นมาบนห้องนอนในเวลาเกือบสี่ทุ่ม หลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จเขาก็ลากอเล็กซ์ไปที่ห้องหนังสือต่อ แล้วทันทีที่ก้าวเข้ามายืนกลางห้อง หัวคิ้วดกดำก็ขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย เมื่อไม่พบร่างอรชรที่คิดว่าต้องได้เห็นเป็นอันดับแรก ร่างสูงใหญ่กำลังจะหมุนกายเดินไปยังห้องนอนของเด็กชายพีรวิทย์แต่ใบหูดันแว่วได้ยินเสียงของบางอย่างตกกระทบกับพื้นจึงพุ่งเป้าไปที่ห้องแต่งตัวแทน

“ทำอะไรอยู่ แล้วลูกนอนหลับไปแล้วเหรอ” ลูซิเฟอร์ชะโงกหน้าเข้าไปมองภรรยาคนสวยที่กำลังก้มเก็บขวดโลชั่นทาผิวพร้อมกับถามถึงบุตรชายของเธอ

“ค่ะ”

พราวฟ้าลุกขึ้นมาพร้อมกับตอบคำถามของอีกฝ่าย มุมปากสวยแย้มนิดๆ ก่อนจะวางของในมือลงแล้วก้าวผ่านร่างสูงใหญ่ไปยังเตียงกว้าง

“ผมมีงานด่วนต้องกลับฝรั่งเศสพรุ่งนี้”

ลูซิเฟอร์ก้าวตามออกมาแล้วไปยืนกอดอกมองร่างบอบบางที่ชะงักไปกับสิ่งที่เขาบอก ชายหนุ่มคิดว่าอีกเดี๋ยวเธอจะหันมาแล้วถามต่อถึงเหตุผล

“ค่ะ”

“นี่จะพูดแค่คำนี้หรือไง” คนที่เดาสุ่มแล้วพลาดมีอารมณ์หงุดหงิดขึ้นมาตงิดๆ ยิ่งกับท่าทีไม่ใส่ใจอะไรเลยของพราวฟ้าแล้วนั้น ลูซิเฟอร์แทบอยากจะจับร่างคนหยิ่งหันมาแล้วเขย่าจนหัวสั่นหัวคลอน

“แล้วคุณลูซจะให้พราวพูดอะไรล่ะคะ ก็คุณมีงานด่วนก็ต้องกลับไปเคลียร์งาน”

พราวฟ้าหันมาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนอกอ่อนใจ ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ดูจะขัดตาเขาไปเสียหมด ขนาดทำตัวไม่ให้มีปากมีเสียงแล้วยังไม่วายจะโดนหาเรื่อง หญิงสาวถอนใจออกมาเบาๆ แล้วทรุดกายลงนั่งที่ปลายเตียง

“แล้วเรื่องไปหาคุณย่าของคุณล่ะ”

เมื่อเห็นท่าทางเหนื่อยหน่ายของภรรยา คนที่รู้ตัวว่าผิดก็พยายามจะระงับอารมณ์หงุดหงิดของตัวเองลง

“คนขับรถก็มีค่ะ ให้เขาขับไปส่งก็ได้ คุณยายของคุณท่านก็ไปด้วย”

“ก็ดี” ลูซิเฟอร์พยักหน้าเห็นด้วย ก่อนหมุนกายทำท่าจะเดินไปที่ห้องทำงาน

“นั่นคุณจะไปไหนคะ” พราวฟ้าลุกขึ้นถามด้วยความสงสัย หากแต่ไม่ได้เดินตามไปแต่อย่างใด

“ไปดูเจ้าตัวแสบว่าหลับสนิทแล้วหรือยัง”

พราวฟ้ามองแผ่นหลังของสามีด้วยความไม่เข้าใจ แต่เมื่อประจักษ์แก่สายตาแล้วว่าพ่อลูกจำเป็นคู่นี้รักกันปานจะกลืนกิน จึงไม่แปลกที่ลูซิเฟอร์อาจห่วงใยลูกน้อยจนต้องไปดูให้แน่ใจว่านอนหลับสบายดีหรือไม่ ริมฝีปากสวยคลี่ยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจอยู่ลึกๆ ก่อนเดินไปรูดม่านปิดแล้วก้าวขึ้นเตียง ทว่าร่างบางเป็นต้องชะงักงันเมื่อกำลังจะเอนกายลงนอน คิ้วเรียวขมวดมุ่นขณะที่สมองก็คิดหวาดหวั่น

“เป็นอะไร” ลูซิเฟอร์ที่เดินกลับเข้าห้องมาเอ่ยถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจกับสีหน้าท่าทางของพราวฟ้า แต่เมื่อคนบนเตียงส่ายหน้าไปมาพร้อมกับยิ้มแหยๆ เขาจึงหมุนตัวเดินไปยังห้องน้ำ

พราวฟ้ารู้สึกอึดอัดและลำบากใจอย่างบอกไม่ถูก ตั้งแต่แต่งงานมานี่คงเป็นคืนแรกที่เขากับเธอจะนอนร่วมเตียงเดียวกันอย่างจริงๆ จังๆ ไม่นับคืนนั้นที่เกือบพลาดท่า แล้วอย่างนี้เธอจะหลับลงไหม หญิงสาวยังคงนั่งนิ่งและใช้ความคิดอยู่จนเวลาผ่านไปเรื่อยๆ กระทั่งตัดสินใจได้ว่าห้องนี้ไม่ปลอดภัยสำหรับตัวเอง เท้าเล็กหย่อนลงแตะที่พื้นแล้วทำท่าจะลุกขึ้น หากร่างสูงใหญ่ไม่เดินออกมาจากห้องน้ำเสียก่อน

ทว่านั่นไม่ได้ทำให้พราวฟ้าตื่นกลัวเท่ากับที่เขาสวมเพียงแค่กางเกงนอน อวดกายท่อนบนที่อัดแน่นไปด้วยมวลกล้ามชนิดที่หญิงสาวต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ แน่นอนว่าใครบ้างจะไม่หลงรูปที่สมบูรณ์แบบไปทุกกระเบียดนิ้ว ซ้ำยังส่งผลให้ใบหน้านวลแดงปลั่งจนต้องรีบถอนสายตาแล้วเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่นเสีย

“อ่ะ”

สิ่งที่ยื่นมาตรงหน้าทำให้พราวฟ้าถึงกับสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยความไม่เข้าใจ

“อะไรคะ”

“ก็ยาไง”

แน่นอนเธอเห็นแล้วว่ามันคือยาเม็ดเล็กสีขาวพร้อมกับน้ำอีกหนึ่งแก้วทว่ามันคือยาอะไร แล้วจำเป็นหรือที่เธอจะต้องกินมัน

“ยาอะไรคะ พราวไม่ได้ป่วยเป็นอะไรคงไม่ต้องกินยา”

“กินเข้าไปเถอะ ผมไม่อยากเสียเวลารอความพร้อม” ลูซิเฟอร์คะยั้นคะยอให้ภรรยารับยาในมือไป

“คุณหมายความว่ายังไง” พราวฟ้ามองคนตัวโตอย่างไม่เคยพบเคยเห็น แววตาคู่คมนั้นสื่อนัยออกมาให้ได้รู้ว่าสิ่งที่เขาต้องการให้กินนั้นไม่ใช่เพียงแค่ยาแก้ปวด สมองเธอไม่ได้ช้าหรืออ่อนต่อโลกจนไม่รู้ไม่เห็น

“ไม่ต้องคิดแล้ว กินเข้าไป”

“ไม่!” พราวฟ้าหันหน้าหนีแล้วคลานขึ้นไปกลางเตียงกว้างอย่างรวดเร็ว สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือหนีจากคนใจร้ายให้ได้

“พราวฟ้า! ผมบอกให้คุณกิน” ลูซิเฟอร์กระโดดขึ้นเตียงจนน้ำในแก้วกระเฉาะออกมา แต่มันไม่มากจนถึงขั้นเปียกปอน ก่อนจะไปยืนขวางคนตัวเล็กที่กำลังจะวิ่งหนีด้วยใบหน้าถมึงทึง

พราวฟ้าส่ายหน้าไปมา ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำวาวแสงแต่มันไม่ได้ส่งผลกระทบต่อจิตใจของลูซิเฟอร์เลยสักนิด ตรงกันข้ามมันกลายเป็นเชื้อเพลิงอารมณ์โกรธให้มือหนาวางแก้วลงแล้วจัดการบีบปากสวยให้เปิดรับเม็ดยาที่เขาจับยัดเข้าไปตามด้วยน้ำเพื่อจะได้ไล่ยาลงลำคอของพราวฟ้า

“กลืนลงไปนะพราวฟ้าถ้าไม่อยากเจ็บตัว”

ถ้อยคำข่มขู่และน้ำเสียงที่เหี้ยมดุทำให้พราวฟ้าไม่อาจต้านทานแรงชายได้เลย มือหนาที่บีบปลายคางนั้นดันใบหน้าของเธอให้เงยขึ้นจนเจ็บร้าวแล้วจำต้องกลืนยาลงคอไปอย่างไม่มีทางเลือก

“คุณมันซาตาน ฉันเกลียดคุณ”

หญิงสาวปัดมือหนาออกจากปลายคางหลังจากที่ตัวเองกลืนยานั้นลงคอไปแล้ว ความรู้สึกในตอนนี้คือเกลียดชังผู้ชายตรงหน้าจนหาที่เปรียบไม่ได้ อยากหาถ้อยคำมาต่อว่าแบบเจ็บแสบไปถึงทรวง หากก็รู้ว่ามันจะเปล่าประโยชน์สิ้นดี

“พอยาออกฤทธิ์คำว่าเกลียดของคุณก็จะไม่มีความหมายอีกต่อไป”

พราวฟ้าลุกพรวดพราดขึ้นจากเตียงเพื่อจะไปห้องลูกหรือไม่ก็ห้องน้ำ เธอจะไม่ยอมตกเป็นของเขาด้วยวิธีสกปรกของซาตานเด็ดขาด หากแต่หญิงสาวก็ไม่อาจทำอย่างใจปรารถนาได้ เมื่อมีท่อนแขนแข็งแรงตวัดมารัดเอวเธอไว้แน่นแล้วรั้งให้ลงไปนอนราบกับที่นอนนุ่มโดยมีร่างสูงใหญ่ทาบทับตามลงมา

“ปล่อยนะคุณลูซ”

พราวฟ้าพยายามดิ้นให้หลุดพ้นจากพันธนาการของคนร่างใหญ่ ฝ่ามือทั้งสองข้างใช้ดันอกแกร่งไว้สุดแรง แต่เหมือนร่างกายของเธอกำลังจะอ่อนแรงไปลงเรื่อยๆ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างเกิดขึ้นมาในเวลาเพียงไม่กี่นาที มันร้อนวูบวาบจากภายในสู่ภายนอก ดวงตากลมโตหรี่ลงแล้วเริ่มพร่าเลือน ลมหายใจหอบกระชั้น เหงื่อเม็ดเล็กเริ่มซึมออกมาตามไรผมที่หน้าผาก มือที่ควรจะผลักดันร่างหนาให้ออกห่างกลับรั้งเข้าหาตัวเสียอย่างนั้น

เธอกำลังควบคุมตัวเองไม่ได้ จิตใต้สำนึกอยู่ระหว่างการต่อต้านและคล้อยตามกับฤทธิ์พิศวาสที่เกิดจากตัวกระตุ้นภายใน สุดท้ายสติสัมปชัญญะก็หลุดลอย ผลักดันให้เธอพยายามหาทางปลดปล่อยความรวดร้าวจากก้นบึ้งของความปรารถนา

“คุณลูซ ชะ...ช่วยพราวด้วย” เสียงผะแผ่วเล็ดลอดออกมาจากลำคอที่แห้งผากของพราวฟ้า ร่างบอบบางหยัดกายเข้าหาร่างหนาอย่างลืมอายเมื่อตอนนี้ร่างกายกำลังทรยศผู้เป็นเจ้าของ

“ยังเกลียดผมอยู่ไหมคนสวย”

เสียงทุ้มกระซิบข้างใบหูขาวสะอาดของคนที่กำลังเจียนตายเพราะฤทธิ์พิศวาส ก่อนจะกดจูบลงไปที่แก้มนุ่มแล้วลากปากร้อนๆ มาจนถึงปลายคางมน แล้วผงกศีรษะขึ้นมองสบกับดวงตาหวานฉ่ำที่ปรือปรอยอย่างเซ็กซี่น่าคลั่งไคล้นั้น

“ผมรู้ว่าคุณยังพอมีสติอยู่ จำเอาไว้นะพราวฟ้าว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่เพราะความรัก คุณจะไม่มีทางได้ความรักจากผม หัวใจของผมไม่คิดจะมอบให้ใคร การกระทำทั้งหมดนี้ก็เพียงแค่อารมณ์พาไป ผมแค่ต้องการลูกเท่านั้น”

ใช่...เธอรับรู้แต่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ เธอได้ยินทุกคำพูดที่เขาพ่นเหนือใบหน้า น้ำตาไหลร่วงจากหางตาทั้งสองข้างอย่างต่อเนื่อง ขณะที่ร่างกายของเธอก็ถูกลูซิเฟอร์กระทำอย่างต่อเนื่องเช่นกัน ปากร้อนๆ ของเขากำลังจูบเม้มไปตามผิวเนื้อของเธอ ปลุกกระแสความปรารถนาให้จนต้องปล่อยเสียงครางผะแผ่วดังลอดออกมาแทบไม่ได้ศัพท์

ยิ่งเมื่อปากสวยถูกปากหยักหนาแนบสนิทปิดกั้นเสียงครวญด้วยความรัญจวนแล้วบดเคล้าอย่างลุ่มลึก ทำให้สติของพราวฟ้าขาดสะบั้นซ้ำยังตอบสนองไปด้วยความเร่าร้อน มือบางลูบไล้ไปตามท่อนแขนแกร่ง ลากวนอยู่ที่แผ่นหลังบึกบึน ปลายนิ้วเรียวจิกลงกับเนื้อแน่นหนั่นอย่างลืมตัว และพร้อมจะเสนอความงดงามของเรือนกายให้ชายหนุ่มได้สัมผัสยิ่งขึ้น

และเพราะความน่ารักน่าใคร่ของคนใต้ร่างส่งผลให้คนที่กำลังสุขจนล้นอกครางเสียงทุ้มอยู่ในลำคอ เรียวลิ้นร้ายกวาดต้อนเอาความหวานในโพรงปากสาวอย่างไม่รู้เบื่อ ดูดดึงลิ้นเล็กพลางหยอกเย้าไปในคราเดียว ขณะที่มือหนาก็ทำการสำรวจความเต็มตึงตามสัดส่วนของภรรยาคนสวย ไม่ถึงนาทีชุดนอนที่พราวฟ้าสวมอยู่ก็ถูกรูดลงไปกองที่ปลายเท้าด้วยฝีมือของคนที่ช่ำชอง ตามไปติดๆ กับบราเซียร์ตัวจิ๋ว ก่อนที่ปากหนาจะเข้าครอบครองปลายยอดบัวงามที่ชูชันพร้อมรับกับความอุ่นอ้าวจากปลายลิ้น เพียงแค่แตะไล้ลงไปเบาๆ เจ้าของอกอิ่มก็ครางอื้ออึงด้วยความรัญจวนใจ

“อืม...อ่าส์”

“คุณสวยมากพราวฟ้า สวยจนไม่อยากจะคิดว่าเคยผ่านมือใครมาก่อน”

เสียงแตกพร่าครางฮืออยู่ที่ร่องอกอิ่มของภรรยาสาว ก่อนจะคลุกใบหน้าไปกับความนุ่มหยุ่นทั้งสองข้างไม่ให้น้อยหน้ากัน ชายหนุ่มเฝ้ากลืนกินดอกบัวคู่งามอย่างไม่รู้เบื่ออยู่เนิ่นนานจนความปรารถนาเกือบจะพุ่งสูงสุด ริมฝีปากหนาจึงเลื่อนต่ำลงไปเรื่อยๆ พลางจูบซับความหอมหวานที่หน้าท้องแบนราบอยู่หลายอึดใจ

ทว่าแม้แรงปรารถนาจะมากล้นสักเพียงใด แต่หัวใจของพราวฟ้าก็ยังร้าวรานไปพร้อมกับความรู้สึกอยากจะปลดปล่อย เธอรู้ว่าเขากำลังคิดจะทำอะไร ซ้ำร่างกายยังพร้อมพรักให้เขาลองลิ้มชิมรสหวานไปทั้งตัวอีกด้วย ขาเรียวงามเกร็งแน่น ท้องไส้ปั่นป่วนรุนแรงจนแทบระเบิด มือบางทั้งสองข้างขยุ้มผ้าปูที่นอนจนยับย่น ใบหน้างามส่ายไปมาบนหมอนสีขาวจนผมสลวยกระจายยุ่งเหยิง ในวินาทีนี้เธอเหมือนคนที่กำลังจะตายด้วยแรงจุกเสียดที่วิ่งพล่านจากปลายเท้ายันหนังศีรษะ

แม้ปากจะบอกว่าไม่ต้องการรอความพร้อม หากแต่ลูซิเฟอร์ก็ไม่ได้คิดจะหักหาญเอาแต่ใจ เขาอยากปรนเปรอรักให้กับภรรยาอย่างถึงที่สุด ก่อนที่เขาและเธอจะเดินทางสู่วิมานสีรุ้งด้วยกัน ปลายนิ้วเรียวจึงค่อยๆ เกี่ยวขอบแพนตี้ตัวน้อยให้ไหลร่วงลงไปตามเรียวขาสลักเสลา ขยับแยกขาเรียวทั้งสองห่างกันเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องมองกุหลาบดอกสวยราวกับต้องมนตร์

“คุณสวยมาก สวยจริงๆ”

เขายังชมไม่ขาดปาก ใบหน้าก้มต่ำลง ก่อนเข้าจู่โจมดอมดมกุหลาบงามอย่างหลงใหล ปลายลิ้นร้ายกาจจัดการละเลงรักอย่างเนิบนาบราวกับผีเสื้อที่โฉบผ่านกลีบกุหลาบสีหวาน หากพอได้สัมผัส ความปรารถนาก็พุ่งถึงขีดสุด จังหวะของปลายลิ้นจึงทวีความรัวเร็วขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ น้ำหวานแห่งดอกไม้ช่างหอมหวาน และทำเขาหูตาพร่ามัวไปหมด

“คุณลูซ พราว...ไม่ไหวแล้วค่ะ...ได้โปรด”

พราวฟ้าทรมานเหลือล้น หัวใจเต้นรัวแรง เหงื่อซึมทั่วใบหน้าทั้งที่เครื่องปรับอากาศก็ทำงานเต็มประสิทธิภาพ แต่เหมือนลูซิเฟอร์จะยังไม่พอใจในสิ่งที่ตัวเองได้รับ เพราะนอกจากจะไม่หยุดกระตุ้นแรงรักของภรรยาแล้ว เขายังสนองความปรารถนาของเธอด้วยความช่ำชองด้วยปลายลิ้นที่พลิ้วไหววนไล้กับความงดงามนั้น

กระทั่งที่หญิงสาวกรีดร้องออกมาพร้อมทิ้งตัวลงกับที่นอนด้วยอาการตัวอ่อนระทวย ลมหายใจหอบสะท้านขณะที่ร่างกายเริ่มคลายความเกร็งเครียดลง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่จะทำให้ฤทธิ์ยานั้นหมดลง เธอยังคงต้องการเขา ต้องการตัวตนที่แท้จริงของผู้เป็นสามี

“คุณลูซ พราว...อ่าส์” หญิงสาวครางเสียงแผ่วเมื่อปากหยักร้อนยังดูดเม้มอยู่กับกุหลาบงามไม่ลดละ เขาทำเธอเกร็งไปทั้งตัว เสียวปลาบไปทั้งช่องท้อง

“บอกผมสิครับว่าคุณต้องการอะไร”

ลูซิเฟอร์เคลื่อนตัวขึ้นมาทาบทับร่างบอบบางแล้วกอดกระชับไว้แนบแน่น ตลอดทั้งตัวของเขาจะเธอเปลือยเปล่าไร้สิ่งขวางกั้น ชายหนุ่มอาศัยจังหวะในการปรนเปรอรักปลดพันธนาการออกจากเรือนกายอย่างรวดเร็วเพื่อเตรียมพร้อมกับการฝากฝังรักในตัวภรรยา

“บอกผม แล้วผมจะช่วยคุณ” ไม่พูดเปล่าหากแต่ยังแกล้งใช้ปลายนิ้วบี้เบาๆ ที่ยอดทรวงสีชมพูที่แข็งเป็นไต

“ตะ...ต้องการ...ต้องการคุณ”

คนฟังยิ้มพอใจกับสิ่งที่ได้ยิน ปากหนาเคลื่อนไปบดเคล้ากับปากสวยอย่างดูดดื่มรุนแรงสลับกันไปกับการอ้อยอิ่งเย้าแหย่ มือหนาลากผ่านสีข้างแล้วจับท่อนขาสลักเสลาของภรรยาไว้แน่น ขยับเบียดกายแกร่งเข้าหาร่างบอบบางอย่างถนอมทั้งที่ไม่คิดจะทำมันด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้ทำไมหัวใจของเขาถึงสั่งให้รักเธออย่างที่คนรักจะพึงทำให้กัน ทว่าก็ยังไม่วายจะพ่นวาจาเจ็บแสบให้คนที่เคลิ้มฝันผวาตื่นจนเกิดอาการเกร็งไปทั้งตัว

“อย่าเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะมันก็แค่ข้อตกลงระหว่างเรา คุณอยากได้อะไรผมยินดีมอบให้ ขอเพียงมีลูกให้ผมสักคนหรือสองคนก็พอ”

พราวฟ้าอยากจะบอกเขาเหลือเกินว่า เธออยากได้หัวใจและชีวิตของเขามากองแทบเท้าเธอ ผู้ชายใจร้ายไม่ต่างกันทั้งโลกแม้แต่คนที่ได้ชื่อว่าสามีก็ยังเห็นเพศหญิงเป็นเพียงที่รองรับอารมณ์ปรารถนา หรืออีกนัยก็เพียงเพื่อต้องการผลประโยชน์เท่านั้น หากแต่ในภาวะอารมณ์เช่นนี้จะมีอะไรดีไปกว่าปล่อยใจปล่อยกายให้เขาช่วยฉุดขึ้นมาจากกองเพลิงพิศวาสที่เริ่มส่งผลรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่ทว่าความรู้สึกวาบหวามกลับถูกแทรกด้วยความเจ็บปวดอย่างที่เธอแทบรับไม่ไหว

“อื้อ...จะ...เจ็บ”

“ให้ตาย คุณทำอะไรกับผม” ลูซิเฟอร์ครางอยู่ในลำคอ ร่างกายของเขากำลังเจียนคลั่ง เมื่อค้นพบว่าคนใต้ร่างมีบางอย่างที่ไม่เหมือนกับคนที่ผ่านการมีสามีมาก่อน

“ไม่ไหวค่ะ”

พราวฟ้าหลับตาเอ่ยออกมา หยาดน้ำอุ่นๆ ไหลลงจากหางตาสู่หมอนใบใหญ่ ความทรมานจากความปรารถนาผสมผสานไปกับความปวดระบมในจุดเชื่อมผสาน เธอรู้สึกอึดอัด เจ็บร้าว และหวาดกลัว

“อย่าเกร็งคนดี คุณต้องผ่อนคลาย ไม่อย่างนั้นคุณจะเจ็บไปมากกว่านี้ ผมไม่รู้ว่าคุณร้างรากับเรื่องพวกนี้มานานแค่ไหน แต่เดี๋ยวทุกอย่างจะดีเอง”

ลูซิเฟอร์ก้มหน้าลงไปกระซิบข้างใบหูของภรรยา เขาไม่ได้ผลักดันตัวตนเข้าไปอยู่ในความอ่อนนุ่มนั้นจมมิด เพราะรู้ว่าร่างบางเกร็งไปหมดทั้งตัว เขาไม่อยากหักหาญเอาแต่ใจทั้งที่ร่างกายแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ ความคับแน่นที่บีบรัดตัวตนของเขาทำเอาเกือบจะเบิดทุกอย่างออกมา

“ผมไม่คิดทำร้ายคุณ เชื่อใจผมพราวฟ้า คุณต้องผ่อนคลายตัวเองลง”

เขาพยายามปลุกปลอบ ทุกอย่างเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อ คนอย่างลูซิเฟอร์ไม่เคยอ่อนโยนกับคู่นอนได้ถึงเพียงนี้ แต่กับพราวฟ้าแล้ว เขารู้สึกอยากจะทะนุถนอมเธอ หญิงสาวทำให้เขารู้สึกเหมือนได้ร่วมรักกับสาวพรหมจรรย์ ท่าทางตื่นตระหนก ทางรักที่คับแน่น และบางอย่างในตัวเธอที่ทำให้เขาคิดแบบนั้น หรือบางทีหล่อนก็แค่ห่างเหินกับเรื่องบนเตียงมานาน หากแต่นานแค่ไหนก็ไม่น่าจะทำเขาทรมานอย่างนี้

“ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องเกร็ง ผมบอกแล้วว่าไม่คิดทำร้ายคุณ” ชายหนุ่มกระซิบบอกเสียงแหบพร่า ก่อนจะเริ่มต้นทำการเล้าโลมร่างบางอีกครั้งเพื่อให้เธอปล่อยใจไปกับเขาอย่างแท้จริง

ลูซิเฟอร์เฝ้าปรนเปรอร่างงามไปทุกตารางนิ้ว ลิ้นหนาชื้นปาดป้ายลิ้มลองไปทั่วไม่เว้นแม้ความงดงามที่ทำให้เขาลุ่มหลงมาแล้วเมื่อครู่อย่างบังคับตัวเองไม่ได้ จนเมื่อเห็นว่าร่างบางเริ่มคล้อยตาม ไม่ว่าจะด้วยความปรารถนาที่พุ่งขึ้นมาทัดเทียมกัน หรือเพราะฤทธิ์ยาสั่งที่เขานำให้เธอกิน แต่มันช่วยให้เส้นทางรักดำเนินไปอย่างสะดวกขึ้น

“พร้อมแล้วใช่ไหมครับ” น้ำเสียงของลูซิเฟอร์ช่างอ่อนโยนยิ่งนัก มันทำให้พราวฟ้าหลงเคลิ้มและลืมภาพเหตุการณ์ในอดีตลงฉับพลัน

ลูซิเฟอร์ไม่รั้งรอเวลาอีกต่อไป เมื่อตอนนี้ร่างกายของเขานั้นแทบลุกเป็นไฟ มือหนาจับเรียวขาของภรรยาแยกออก ขยับให้ตัวเองลงไปนั่งคุกเข่าอยู่กลางเรียวขาที่จับแยกนั้น ก่อนค่อยๆ ผลักดันตัวตนเข้าไปหาความอ่อนนุ่มน่าลุ่มหลงนั้นอีกครั้ง ใบหน้าของชายหนุ่มบิดเบี้ยวไม่ต่างจากคนใต้ร่าง

“อ๊ะ”

“ผมจะค่อยๆ ไป”

ลูซิเฟอร์เอ่ยปลอบ หากแต่การเคลื่อนไหวยังคงดำเนินต่อไป เส้นทางรักค่อนข้างคับแน่นและทำเขาแทบกลั้นลมหายใจอยู่บางจังหวะ ขณะที่คนใต้ร่างนั้นหลับตาแน่น มือทั้งสองของเธอเกาะเกี่ยวท่อนแขนของเขาไว้ อาจเรียกว่าจิกนิ้วและขยำลงไปกับเนื้อนั้น จนรู้สึกได้ถึงความเจ็บที่เกิดจากการถูกเล็บข่วน

ลูซิเฟอร์เป่าลมออกจากปาก พยายามยั้งอารมณ์ดิบเถื่อนของตนไว้อย่างยิ่งยวด และค่อยๆ นำพาความแข็งแกร่งเข้าสู่โพรงน้ำหวานอ่อนนุ่มเชื่องช้า ก่อนกลั้นใจกดย้ำลงไปรวดเดียวจมมิด

“อ่าส์” พราวฟ้าครางลั่น ความเสียวซ่านปะปนอยู่กับความเจ็บร้าว หากแต่พอเขาเริ่มเคลื่อนไหว ทุกอย่างรอบกายก็คล้ายจะถูกดูดเข้าสู่วังวนแห่งราคะ

“คุณกำลังทำให้ผมหลง” ลูซิเฟอร์ขับเคลื่อนตัวตนและบรรเลงบทรักด้วยความอ่อนโยน หากก็แค่ช่วงเวลาสั้นๆ เพื่อให้ร่างบางได้ปรับตัว ก่อนที่จังหวะเร่าร้อนจะค่อยๆ โหมกระพือขึ้นมา

“อืม...อ่าส์” พราวฟ้าครวญครางไม่หยุด ความเจ็บปวดเลือนหายไป เหลือไว้เพียงความซาบซ่านรัญจวนใจ

“โอวว์...พราวฟ้า”

ลูซิเฟอร์ถึงกับเป่าลมออกจากปากไม่รู้กี่ครั้ง ความคับแน่นทำให้เขารู้สึกเสียวซ่านอย่างที่สุด จังหวะรักแสนเร่าร้อนจึงโหมกระหน่ำใส่ร่างบางไม่ยั้ง การเคลื่อนไหวพลิ้วสะบัดและต่อเนื่อง

“อ่าส์...คุณลูซ...ไม่ไหวแล้วค่ะ...อ๊ายย” พราวฟ้ากรีดร้องลั่นพร้อมกับอาการเกร็งกระตุก เสียงลมหายใจของเธอดังพอๆ กับเครื่องยนต์เลยทีเดียว

ขณะที่ลูซิเฟอร์ก็ขับเคลื่อนพาตัวเองพุ่งทะยานไปข้างหน้า เนื้อตัวของเขาเกร็งจนเส้นเลือดที่ลำคอและท่อนแขนปูดโปน ก่อนจะปลดปล่อยเมล็ดพันธุ์สุดแสนวิเศษออกมาหมดสิ้น

“ซี๊ด...อ่าส์”

ชายหนุ่มระเบิดความอัดอั้นออกมาไม่ปิดบัง เขาต้องตายคาอกเมียก็คราวนี้ เจ้าหล่อนน่ารักน่าใคร่ และหวานหอมไปหมดทั้งเนื้อทั้งตัว เขาจะทนนอนนิ่งหลังจากเกมรักครั้งแรกนี้จบลงได้อย่างไร

ลูซิเฟอร์ฟุบหน้าลงกับร่องอกอิ่มของภรรยาสาว เนื้อตัวของเธอสั่นเทา และเขากกกอดเธอไว้ในอ้อมแขน ลูบฝ่ามือขึ้นลงตามเรียวแขน ปลอบประโลมอย่างรักใคร่

“รู้ตัวไหมว่าคุณน่ารักมาก”

ปากหยักสวยกดแนบลงเหนือริมฝีปากที่บวมเจ่อของพราวฟ้า เขายังไม่คิดถอดถอนตัวตนออกจากความอบอุ่น และไม่มีความคิดนั้นอยู่ในหัวสมองสักนิด

“ต่อได้ไหม”

คนอยากรักเมียกระซิบขอเสียงพร่าพลางจูบซับไปทั่วดวงหน้าที่ชื้นเหงื่อของภรรยา แล้วเมื่อคนใต้ร่างไม่เอ่ยปากห้ามหรือแสดงท่าทีรังเกียจ แถมยังขยับกายเข้าหา ทำเอาคนที่อยากกลืนกินของหวานลงท้องอีกครั้งและอีกครั้ง ไม่อาจทานทนต่อความปรารถนาในกายได้

แน่นอนว่าลูซิเฟอร์ไม่คัดค้านความปรารถนาที่พุ่งขึ้นมาจนถึงขีดสุด แรงรักที่อัดแน่นจึงถาโถมใส่ร่างบางไม่มีคำว่าหยุดพัก มันต่อเนื่องและยาวนานเมื่อพราวฟ้าเองก็เจอฤทธิ์ยาสั่งจนต้องสนองความปรารถนาที่ก่อตัวอยู่ภายในให้มอดดับลงเช่นกัน กว่าเพลิงอารมณ์ครั้งนี้จะสิ้นสุดก็เป็นเวลาเกือบรุ่งสางของอีกวันไปแล้ว

*********************

ฝากนิยายอีกเรื่องไว้ในอ้อมอ้อมใจนักอ่านที่น่ารักด้วยค่ะ

ขอบคุณสำหรับทุกยอดโหลดคร่า

***เร่เข้ามาคร่าาา

อีก 1 วันกับโปร 89 บาทคร่าา


รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว