ตะวันบนพื้นน้ำ (อวสาน)-ตอนที่ 13 เน้นหรือนาน re

โดย  ลายหมึก

ตะวันบนพื้นน้ำ (อวสาน)

ตอนที่ 13 เน้นหรือนาน re

หลังจากดูหนังจนจบเรื่อง คนนั่งเคียงชวนทานข้าวมื้อเย็น จะให้ปฏิเสธก็กระไรอยู่ สาวเจ้าจึงยอมตามใจผู้มีคุณเดินเข้าร้านอาหาร ความรู้สึกไม่เคยคุ้นยามอยู่ใกล้เขา มันอุ่นวาบทั้งดวงใจ อุ่นๆราวคนสนิทชิดใกล้ ทั้งๆที่เพิ่งเจอหน้ากันได้เพียงไม่นาน ราวกับว่าเราสองเคยรู้จักกันมาก่อน เคยอยู่ใกล้ เคยเคียงข้าง เคยดูแลกันและกันเมื่อเนิ่นนานแสนนานมาแล้ว

"เนิ่นนานหรือเอานาน ข้าจัดให้เมื่อวานคงยังไม่พอ" อสูรหนุ่มปรากฏตัวขึ้นพร้อมคำพูดส่อเสียดออกแนวสัปดน

"คนลามก" ทำให้เด็กสาวว่าเข้าให้เพราะสุดจะทนกับพฤติกรรมของเจ้าตัวลามก พลัน ใจล่วงหล่นหายวาบทั้งอก ใบหน้าแย้มยิ้มของเพื่อนใหม่วาบเข้ามาในห้วงความคิด เหตุถึงรู้สึกคิดถึง ทั้งเป็นห่วงอย่างบอกไม่ถูก ทำไมกัน

"ฮึ" เสียงเยาะพร้อมสายตาออกแนวก้าวร้าวของรูมเมทร่วมห้อง ยิ่งทำให้เด็กสาวเริ่มใจไม่ดี สงครามการจ้องตาดำเนินอยู่ระยะหนึ่งจนกระทั่งเสียงกรีดร้องของโทรศัพท์ดังเรียกพักยก

Over the hills and far away A million miles from L.A

Just anywhere away with you

ติ๊ด!!! "สวัสดีค่ะ ใครคะ" กวาดตามองเบอร์ไม่คุ้นตาแวบหนึ่งก่อนกดปุ่มรับสายโทรเข้า

"ค่ะ จากโรงพยาบาลเอนะคะ คุณรู้จักคุณพิมานหรือไม่ครับ"

"ไม่รู้จักค่ะ" ใครกันชื่อพิมานหรือว่าจะเป็นเพื่อนในห้วงคิด ไม่ๆ คงไม่ใช่เพราะก่อนจากกันยังดีๆอยู่เลย ไม่หรอกๆ เรานี่แย่จริงๆไปแช่งคนอื่นเขาทำไม

"ฮึ ตายหรือยัง" เสียงเยาะเย้ยพร้อมรอยยิ้มแสยะทำให้สาวเจ้าชะงัก

"จากเบอร์โทรออกล่าสุดเป็นเบอร์ของคุณค่ะ ทางเราจึงติดต่อมาหาคุณ"

"ตอนนี้เจ้าของเครื่องประสบอุบัติเหตุอยู่ห้องไอซียูนะคะ” เสียงแจ้งข่าวจากเจ้าหน้าที่ของทางโรงพยาบาทยิ่งทำให้สาวเจ้าชักใจเสียขึ้นทุกที อีกทั้งรอยยิ้มและถ้อยคำของเจ้าตัวร้ายทำให้พอจะประติดประต่อเรื่องราวคร่าวๆได้บ้างแล้ว

"ค่ะ ฉันจะรีบไป" นนท์อยู่ห้องไอซียู โธ่นนท์ เพราะฉันแท้ๆ ฉันขอโทษ

"รีบหรือสาม มา ข้าจะพาเจ้าไป" มือที่ยื่นมาและสายตาเขียวมรกตวาบวับสมใจของเจ้าตัวร้ายทำให้เด็กสาวทำได้เพียงแค่เฝ้าภาวนา วอนขอให้เพื่อนใหม่รอดพ้นภัยร้าย เพราะเริ่มรู้แล้วว่าดวงตาสีมรกตมันสะใจเรื่องอะไร

“ทำร้ายนนท์ทำไม"

"เลว" เด็กสาวว่าเข้าใส่โดยไร้สิ้นความเกรงกลัวเพราะทนไม่ไหวอีกแล้วกับการกระทำของเขา เขาทั้งเลือดเย็น ทั้งเลวร้าย ทั้งอันตราย ดังนั้นการถอยห่างจากเขานับเป็นสิ่งที่ต้องทำโดยเร็วที่สุด

"ด่าข้าเพื่อมัน ห่วงมัน ดูท่ารถชนอย่างเดียวยังไม่พอ" คำพูดจากปากของฆาตกรใจโหดเฉลยถึงแผนการดำมืดจนหมดเปลือก ความสำนึกจะอยู่ในห้วงนึกคิดของอสูรหนุ่มก็หาไม่ ทำให้เด็กสาวได้แต่มองหน้าอมนุษย์ด้วยความท้อแท้ใจ สามัญสำนึกของมนุษย์คงใช้กับอมนุษย์เช่นเขาไม่ได้

“ฉันขอโทษ ฉันขอโทษนนท์”แววตาเศร้าๆผสานมากับความเจ็บปวดรวดดร้าวเพราะกำลังโยนความผิดให้กับตัวเอง

"จะตายตามไปหรือไม่ เดี๋ยวข้าจะสงเคราะห์ให้" มือแกร่งกุมกระชับรอบต้นคอพร้อมออกแรงบีบแน่น ดูเผินๆเหมือนเพียงจับแต่แรงที่บีบกดลงมานั้นมันแข็งราวคีมเหล็กก็ไม่ปาน

"นายทำร้ายนนท์ทำไม" ถึงจะเจ็บอึดอัดและหายใจไม่ออกแต่เด็กสาวกลับเงียบไม่มีโวยวาย ไม่ปริปากสักคำเพื่อวอนขอความเห็นใจ

"ยิ้มให้มันทำไม" ตำตอบคลุมเครือทั้งยังกวนความไม่เข้าใจ

"อะไรนะ" ถามกลับเพราะคิดว่าฟังคำผิด นนท์ถูกทำร้ายเพียงแค่ฉันยิ้ม มันจะเป็นไปได้ยังไง

"ยิ้มให้มันทำไม" เน้นประโยคเสียงหนักพร้อมมองกลับด้วยสายตาครุกรุ่นเตรียมเอาเรื่องเลยทีเดียว

"เรื่องของฉัน" สาวเจ้าสะบัดแขนหนีมืออุ่นที่พยายามจะจับลาก

"กลับ" ความรู้สึกไม่ชอบใจพุ่งสูงยามเห็นเหยื่อในอาณัติสนใจคนอื่นมากกว่าตนเอง พฤติกรรมจึงแสดงออกมาเป็นการกระทำ ยิ่งยามเล็กถูกตามใจมากจนเคยชิน ทั้งเคยเป็นที่หนึ่งมาโดยตลอด ยิ่งทำให้ปีศาจหนุ่มไม่รู้จักคำว่าผ่อนปรน ร่างสาวจึงทั้งถูกดึงทั้งลากด้วยความเอาแต่ใจ

"ไม่กลับ ฉันจะรอดูอาการของนนท์”

“หากฉันยังไม่รู้ว่านนท์เป็นตายร้ายดียังไง ฉันไม่กลับ" สาวเจ้าดื้อดึงทั้งพยายามสะบัดแขนหนีไม่ให้จับ

"ได้ ข้าจะพาเจ้าไปดูหน้ามัน" บนเตียงสีขาวสะอาดร่างหนึ่งนอนสงบนิ่ง รอบกายเต็มไปด้วยเครื่องมือฉุดรั้งชีวิต ทำให้หญิงสาวรู้สึกผิดยิ่งขึ้น

เพิ่งแยกจากกันเมื่อครู่ ยังส่งยิ้มลาให้กันอยู่เลย ภาพรอยยิ้มกว้างของเด็กหนุ่มยังติดตา แต่ภาพร่างหนึ่งบนเตียงพร้อมเครื่องมือช่วยชีวิตระโยงระยางกลายเป็นภาพที่ติดตายิ่งกว่า ระยะเวลาที่ยาวนานและเข็มนาฬิกาหมุนเดินไปเรื่อยๆพร้อมกับความหวังที่เด็กสาวเฝ้าร้องขอและขอโทษอยู่ร่ำไปทำให้ชายหนุ่มชักเริ่มไม่สบอารมณ์

"ขอโทษ ฉันขอโทษ" น้ำใสไหลปริ่มเปียกแก้มตอกย้ำความผิดของตัวเอง แถมยิ่งได้อภิสิทธิ์พิเศษจากปีศาจหนุ่ม ที่พาแอบดอดเข้าห้องไอซียูด้วยการใช้เวทย์กำบังกายทำให้เห็นทุกฉากทุกตอนของการช่วยชีวิตไม่มีตกหล่น ทั้งแรงกระตุ้นไฟฟ้าลงบนสองออก เลือดเนื้อที่ถูกเฉือนด้วยคมมีดครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกภาพทุกฉากกรีดใจสาวแทบขาดวิ่น

"โธ่ นนท์ ฉันขอโทษ" สภาพความบอบช้ำของเพื่อนใหม่ ทั้งลมหายใจโรยแรง หน้าอกที่สะดุ้งตามแรงช็อตของเครื่องกระตุ้นหัวใจยิ่งทำให้เด็กสาวร้องไห้หนักขึ้น

“คนไข้พ้นขีดอันตราย ย้ายเข้าไปห้องพักฟื้น” ถ้อยคำจากปากแพทย์ผู้เป็นเจ้าของไข้ทำให้สาวเจ้าใจมาเป็นกอง

"มันยังไม่ตาย กลับ" แขนขวาถูกกระชากเข้าหาอกอุ่นก่อนร่ายอาคมย้ายที่พากลับมายังห้องเดิม นรกขุมเดิมภายในเวลาไม่เกินห้านาที

"ปีศาจชั่ว คนใจร้าย นนท์ไปทำอะไรให้นาย นายทำร้ายเขาทำไม ทำ ทำไม!!!" ดวงตาฉ่ำน้ำสบประสานสายตาพร้อมถ้อยคำตวาดดังลั่น ทั้งทุบตีลงบนอกด้วยความคับแค้นใจ

"อยากทำ" ฆาตกรใจโหดตอบกลับสั้นๆ ทั้งยังลอยหน้าลอยตาไม่สำนึกซึ่งความผิด มือหนึ่งผลักร่างสาวออกห่างลงบนเตียงแบบเบาๆด้วยรำคาญกับแรงมือที่ทุบตีลงแผ่นอก แม้มันจะไม่เจ็บแต่พอทุบมากเข้ามันก็ชักเริ่มระบม

"เลว" คำตอบกวนอารมณ์ยิ่งขึ้น ตอบแบบนี้จะตอบมาทำไมทำให้สาวเจ้าฟิวส์ขาดว่ากราดออกไปอีกครั้ง โดยลืมสิ้นความกลัวตาย

"ลมหายใจของมันขึ้นอยู่กับความประพฤติของเจ้า ห้ามพบ ห้ามยุ่งกับมัน" ต้องตัดให้ขาด ทุกเส้นทุกปมพันผูก คอยดูเถิด ด้ายแดงของพวกเจ้าข้าจะลากมันมาสับเป็นพันๆชิ้น

"ทำไม หวงก้าง อย่าลืม นากิม นายกับฉันไม่ได้เป็นอะไรกัน อ๋อใช่ มีสถานะหนึ่ง คู่นอน"

“คุณคู่นอนคะ ฉันจะคบ จะหลับนอนกับใครก็ได้ คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งห้ามนะคะ” คำพูดราวสาวกร้านโลกทำให้ปีศาจหนุ่มมองหน้าสาวชาวเวทย์ด้วยสายตาลุกเป็นไฟ มรกตเขียวเข้มเจิดจรัสทั้งยังมีประกายไฟลุกโชน

"ข้าทั้งขย้ำ ทั้งกระทุ้ง ทั้งกระแทก เจ้ายังกล้าพูดว่าไม่ได้เป็นอะไรกับข้า" น้ำคำหนุ่มเต็มไปด้วยเสียงกรุ่นโกรธ

"ก็แค่คู่นอน อย่ามาเรียกร้องอะไรมาก รำคาญ" สาวเจ้ายิ้มเย็นเข้าใส่ทั้งยังลอยหน้าลอยตาล้อเลียน ยั่วอารมณ์เพิ่มเติมเข้าไปอีก

“สาม!!!”

“ฉันอยากทำอะไร ฉันก็จะทำ อยากทำ เข้าใจไหม” คำพูดก้าวร้าวแต่สีหน้ากลับดูสนุกสนานเพราะมันเป็นการเอาคืนเล็กๆจากคำตอบของอสูรหนุ่มที่ตอบสั้นๆด้วยความกวนประสาทว่าอยากทำ

ใบหน้าสาวลอยเด่นพร้อมรอยยิ้มเป็นต่อทำให้อสูรหนุ่มอยากจับตีก้นนัก แต่ทว่ายามเห็นรอยแดงช้ำเป็นรูปรอยนิ้วมือบนต้นคอขาวผ่องทำให้อสูรหนุ่มชะงักงัน เพราะรู้ดีว่ารอยนี้เด็กสาวได้มาจากใคร ริมฝีปากเตรียมแบ่งพลังชีวิตรักษาอาการบาดเจ็บให้แต่เมื่อตรวจอาการด้วยตาดูคร่าวๆ ยาฝั่งนี้ย่อมเอาอยู่ อสูรหนุ่มจึงตัดสินใจเลิกร่ายเวทย์

"..." ฝ่ามือร้อนสัมผัสปัดเบาๆลงผิวอุ่นทำให้สาวเจ้าชะงัก ทั้งยังมองหน้าอสูรหนุ่มด้วยความสงสัย เพียงหันหน้าหนีเพียงนิดกลับถูกแรงบังคับเบาๆให้หันกลับมาจากปลายนิ้วโป้งชี้และกลาง

"เจ็บหรือไม่ ข้าขออภัย" เหตุใดข้อพิพาทกลับกลายเป็นบรรยากาศของความละมุน เด็กสาวยังฉงน

"..." จึงใช้ความเงียบเข้าสู้พร้อมมองหน้าอสูรหนุ่มด้วยความดื้อดึง

"เจ้าต้องบริสุทธิ์ผุดผ่องไร้รอยราคี" ว่าพลางใช้ยาหม่องที่เพิ่งเสกเข้ามือมาเมื่อครู่แต้มบนรอยช้ำ และความเย็นของตัวยายามแทรกซึมบนริ้วรอยช้ำทำให้สาวเจ้าสะดุ้ง

"เด็กเช่นเจ้าชักจูงได้ง่าย เพียงเจอน้ำคำผู้ชายเข้าหน่อย เจ้าคงหลงทางเปลื้องผ้ารอมัน" น้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าถ้อยคำนั้นแสนดูถูกทำให้ไออุ่นเมื่อครู่ลาลับหายวับไปกับตา

"แกต้องการอะไรจากฉัน" เด็กสาวไม่โง่เพราะพฤติกรรมของปีศาจหนุ่มแสดงให้เห็นอย่างชัดแจ้งว่า กำลังคิดจะยืมมือตนทำอะไรสักอย่าง ทั้งการให้อยู่เคียงข้าง ทั้งการห่วงความบริสุทธิ์ มันย่อมต้องมีเหตุผล

"หากเรียกข้าว่าแกอีกรอบ ข้าจะจัดเจ้าตรงระเบียงแบบเน้นๆ" เพราะการคลุกคลีอยู่ในโลกมนุษย์มานานทำให้ปีศาจหนุ่มรู้จักสรรพนามบุรุษที่สามเป็นอย่างดี ว่าคำ คำนี้มันเป็นคำไม่สุภาพ มือขวาหยุดชะงักการป้ายยาลงครู่หนึ่ง

"..." ความเงียบเป็นคำตอบของคำถามที่ได้กลับมาทำให้สาวเจ้ายิ้มสนุกเพราะคิดอะไรดีๆเพื่อง้างปากเจ้าตัวปากแข็งได้แล้ว

"ฉันถามแก" แววตาคมเข้มเบือนมาปะทะเหมือนกับข่มขู่ว่า จะเอาตรงระเบียงใช่หรือไม่ แล้วจะเอาเน้นหรอเอานานเล่า เลือก!!! ทำให้ต้องเปลี่ยนสรรพนามการเรียกเพราะยังไม่อยากถูกกอดตรงระเบียง

"ฉันถามนายหลายครั้ง แต่นายไม่เคยตอบฉันสักครั้ง" น้ำเสียงมุ่งมั่นแถมยังจ้องตาสู้ ไม่มีหลบ

"นายต้องการอะไรจากฉัน พอแล้วมันเย็น" ปัดมือไม่ให้ทาแล้วเพราะเนื้อยาหม่องทำให้รู้สึกเย็นไปทั้งคอซึ่งสาวเจ้าไม่ค่อยถูกชะตากับยาพวกนี้นัก

"ฮึ หน้าอย่างเจ้า กล้าขู่ข้ารึสาม" น้ำเสียงขบขันทั้งยังออกแนวดูถูกดูแคลน พลางโยนยาหม่องขึ้นไปกองไว้บนเตียงฝั่งตนก่อน

"ดี ถ้านายไม่บอก คืนนี้ฉันจะร่านให้นายดู" เด็กสาวยอมทุ่มหมดหน้าตักเพื่อดักเจ้าตัวร้ายให้ลงหลุม

"เด็กใจแตก" น้ำคำของเด็กสาวเรียกประกายกล้าบนมรกตเม็ดงามขึ้นทันควัน

"แตกไม่แตก มันขึ้นอยู่กับคำตอบของนาย” มือหนุ่มบีบแก้มคนท้าทายพร้อมบดจูบด้วยความหมั่นเขี้ยว

"จำใส่หัวของเจ้า เจ้าแตกกับข้าได้คนเดียว หากเจ้าไปแตกกับผู้อื่น" ริมฝีปากถูกบดเบียด จูบเอาๆจนสาวเจ้าหัวหมุน คนทำหวังเพียงแค่ให้เงียบ ไม่ ไม่อยากฟังถ้อยคำกร้านโลกจากเด็กน้อยในอาณัติ ไม่อยากฟัง ไม่อยากได้ยิน

"ทั้งเจ้าทั้งมัน ตาย!!!" ความหวงเหยื่อพุ่งปะทะทั่วอกยามคิดว่าสาวเจ้าจะมีชายอื่น จึงเผลอขู่ฆ่าด้วยความรู้สึกไม่สบอารมณ์ อีกทั้งความไม่พอใจยิ่งเป็นเชื้อไฟชั้นดีที่ต่อเติมบทลงโทษให้เร่าร้อนยิ่งขึ้น จนสาวเจ้าปากแดงเห่อร้อนบวมช้ำ

"ไม่ต้องมาจูบเบี่ยงประเด็น บอกมาเดี๋ยวนี้นะ" วูบหนึ่ง สาวเจ้าหลุดพ้นออกมาจากฤทธิ์จูบแต่ก็เป็นเพียงแค่วูบเดียวเท่านั้นเอง ใจหนุ่มแสนร้อนเร่าทั้งขัดใจ ทั้งไม่ชอบใจ หากร่างน้อยตกเป็นของคนอื่นหรือตัวอื่น ข้าจะฆ่ามันผู้นั้นให้สิ้น

ความคิดชั่ววูบเมื่อครู่ทำให้อสูรหนุ่มชะงักรสจูบ ดวงตาสีมรกตทอดมองเรือนผมยุ่งๆของร่างอุ่นในอ้อมแขนด้วยความครุ่นคิด ยามนี้อสูรหนุ่มกำลังสับสนกับความรู้สึกที่ตนเองไม่เคยรู้จัก สายตาละมุนละไมทอดมองลงมาทำให้สาวเจ้ามุดหน้าหนีเพราะไม่อาจทนมองสู้หน้า ด้วยยิ่งมองยิ่งแก้มร้อน ยิ่งมองใจมันเต้นตึกๆ

"สาม หากเจ้าไม่ใช่ชาวเวทย์ ข้าไม่ใช่มรนาการ เจ้ากับข้า" ถ้อยคำที่ขาดหายทำให้เด็กสาวมองหน้าชายหนุ่มพร้อมใจสั่นๆ เขากำลังจะพูดอะไร เขากับเรามันจะเป็นไปได้หรือ เขากับเรา เรากับเขา เราสองคน เพียงแอบคิดใจสาวกลับฟ่องฟู หลงลืมวันเวลา หลงลืมข้อพิพาท เหลือเพียงสองสายตาสบมองกันพร้อมเปิดเปลือยทุกห้องดวงใจ

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว