พนันรักร้อยใจ-บทที่  1  ความเจ็บปวดของเธอ (1)

โดย  ปลอบขวัญ

พนันรักร้อยใจ

บทที่  1  ความเจ็บปวดของเธอ (1)

บทที่1 ความเจ็บปวดของเธอ

“ไหม ไหมเอ้ย”เสียงแหบแห้งของหญิงชราร้องเรียกหลานสาว

“จ๋ายาย ไหมอยู่นี่ค่ะ”เสียงหวานใสเอ่ยพร้อมร่างอรชรรีบเดินแกมวิ่งหยุดลงนั่งข้างๆ แม้นวาด

ดวงหน้าหวานรูปไข่ตามสมัยนิยมแย้มยิ้ม ดวงตาสีน้ำตาลแต่ถ้าจ้องมองมองลึกลงไปความสุขใสกลมเล็กด้านใน จะพบสีเม็ดมะละกอที่ได้มาจากคนเป็นพ่อ ดวงตาคู่นั้นของหลานสาวจ้องมองมาที่แม้นวาด ปากอิ่มจิ้มลิ้มส่งยิ้มมาให้ก่อนจะถามเธอ

“ยายมีอะไรจะใช้ไหมเหรอจ๊ะ” ม่านไหมเอาอาหารเม็ดให้‘เจ้าชาเย็น’เสร็จพอดีจึงรีบตรงมาหายาย ไม่อยากให้ท่านต้องคอยนาน

“เมื่อตอนไหมไปตลาดครูสิงห์เขาแวะมาบอกยายว่าอยากจะให้ไหมทำขนมเทียนให้สัก 250ชิ้น แต่ยายยังไม่ได้รับปากเขา กลัวว่าไหมจะไม่ไหว”

“โธ่ ไหมทำไหวจ่ะยาย แค่นี้เองไหมทำได้สบายมากค่ะไหมแข็งแรงจะตายยายไม่ต้องเป็นห่วงนะจ๊ะ”

ใบหน้าคนพูดแย้มยิ้มราวกับไม่ทุกข์ร้อนกับเรื่องที่คนเป็นยายกังวล หญิงชรายกมือเหี่ยวย่นขึ้นลูบเรือนผมสลวย จ้องมองในตาคู่สวยของหลานสาวก็เห็นเป็นจริงตามที่หลานสาวพูด แต่เธอก็ยังอดห่วงไม่ได้อยู่ดี

“แต่พรุ่งนี้วันจันทร์ไหมมีสอนพิเศษตอนสิบโมง ตอนกลางคืนก็ต้องไปร้านอาหารอีกนา ไหวแน่หรือลูก”

“ยายจ๋า ไหมทำไหวจริงๆ นะจ๊ะ แค่พรุ่งนี้ต้องตื่นเร็วขึ้นหน่อย ไว้ไหมค่อยงีบก่อนไปร้านอาหารเอา สอนพิเศษแค่ช่วงเช้าเอง เดี๋ยวบ่ายๆ ไหมงีบเอาก็ได้นี่จ๊ะยายอีกอย่างไหมทำขนมออกจะบ่อย 250ชิ้น นึ่ง 3 ครั้งก็เสร็จแล้ว ให้ไหมทำนะจ๊ะยาย” หม้อนึ่ง 1 ใบ จะบรรจุขนมได้ประมาณ 75-80 ชิ้น แต่เตามี 2 เตา นึ่งพร้อมกันซ้ายขวาก็จะได้ขนมทีเดียวประมาณ 170 ชิ้น ที่เหลือ อีก 80 ชิ้น ก็แค่นึ่งอีกครั้ง เท่านั้นก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย

คนพูดว่าเสียงอ้อนพลางโอบเอวแม้นวาดที่นั่งอยู่บนเสื่อ หญิงชราส่ายหน้ายิ้มๆ นึกเอ็นดูหลานสาวยิ่งกว่าเดิม มีอย่างที่ไหนอ้อนขอทำงาน

“อย่างนั้นก็ได้แต่ไหมต้องพักผ่อนบ้างนะลูก”

“จ้ะ ไหมสัญญาว่าสอนพิเศษเสร็จแล้วจะกลับมานอนตีพุงที่บ้านให้ยายดูเลยจ้ะ”

“ถ้าได้อย่างนั้นก็ดี” หญิงชรารับคำยิ้มๆ

“ไหมไม่เหนื่อยจริงๆ นะยาย แค่ไหมได้อยู่กับยาย แล้วก็...”หญิงสาวลากเสียงยาวก่อนจะล้มตัวลงนอนบนตักของท่านซ่อนดวงหน้าหวานไว้กับช่วงเอวอบอุ่น

“มีตักอุ่นๆ ของยายให้ไหมนอนไหมก็หายเหนื่อยแล้วจ้ะ”แม้นวาดเกือบจะหัวเราะกับท่าทางของหลานสาว มือเหี่ยวย่นลูบศีรษะอย่างนึกเอ็นดูระคนสงสาร หลานสาวของเธอมีชีวิตอาภัพนัก ตอนที่ม่านไหมอายุได้เพียง5ขวบลูกสาวของเธอและลูกเขยพาม่านไหมไปเที่ยวต่างจังหวัด และเดินทางกลับบ้านในเวลากลางคืน คืนนั้นฝนตกหนัก ฟ้าร้องเสียงดัง ทั้ง3คนกำลังจะเลี้ยวเข้ามายังซอยเข้าบ้าน แต่โชคร้ายมีรถคันหนึ่งเปิดไฟสูงแสงจ้าและอุบัติเหตุครานั้นก็พรากชีวิตของบิดามารดาของหลานสาวไป

จากนั้นมาม่านไหมต้องกลายเป็นเด็กกำพร้า แค่นั้นยังไม่พอเพราะยังหวาดกลัวทุกครั้งที่ได้ยินเสียงร้องรวมทั้งความมืดของรัตติกาลอีกด้วย คืนไหนฟ้าร้องประตูของแม้นวาดจะถูกเคาะ แล้วร่างของหลานสาวที่สั่นเทาก็เข้ามาซบลงกับอกของเธอ แม้นวาดต้องคอยกอดปลอบม่านไหมจึงจะหลับลงได้ ไม่รู้เลยว่าหากต้องสิ้นเธอไปม่านไหมจะอยู่อย่างไร...

ความจริงม่านไหมก็มีคนรัก แต่เธอมองออกว่าฝ่ายนั้นเหมือนจะไม่ใช่คนที่เธอฝากม่านไหมไว้ให้ดูแลได้ โดยเฉพาะหมู่นี้พ่อหนุ่มคนนั้นหายหน้าหายตาไปเลย

“ไหม พ่อพลเขาไม่ค่อยมาหาเลยช่วงนี้ พี่เขาไม่ว่างหรือ”

ร่างที่นอนอยู่ชะงักเกร็ง ก่อนจะเงยหน้าสบตาเธอ นัยน์ตากลมโตสีเม็ดมะละกอมีแววเศร้าเพียงเสี้ยวนาที ก่อนปากอิ่มจะยิ้มให้แล้วบอกเธอ

“ไหมเลิกกับพี่พลแล้วจ้ะยาย เรา...เข้ากันไม่ค่อยได้เท่าไร...”แม้นวาดชะงักไปนิดกับคำตอบของหลานสาว เธอดูไม่ผิดว่าฝ่ายนั้นไม่คิดจริงจังรวมทั้งไม่มีความจริงใจ

“ไหมขอโทษนะจ๊ะที่ไม่ได้บอกยาย”หญิงชราส่ายหน้าให้พลางลูบเรือนผมของหลานสาวที่ซ่อนใบหน้าของตัวเองไว้กับช่วงเอวเธออีกครา

“ไหมไม่เป็นไรใช่ไหมลูก”

ม่านไหมนิ่งไปสักพักก่อนจะพยักหน้าให้ท่านสบายใจ ตอนนี้เธอดีขึ้นแล้ว แต่หากเป็นอาทิตย์ก่อนเธอคงไม่โอเค วันนั้นมันแย่มากจริงๆ

สัปดาห์ก่อน

ม่านไหมยืนรอใครบางคนอยู่บริเวณห้องของพรพลชายคนรัก ตากลมโตในแว่นตากรอบสีดำหนาเตอะสอดส่ายหาเจ้าของร่างคุ้นตา หวังว่าจะเห็นใครคนนั้นเดินเข้ามาสักที

วันนี้เป็นวันเกิดของพีรพล มือบางจับถุงกระดาษไว้แน่น ภายในบรรจุของขวัญไว้มั่น ก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินมาทางที่ยืนอยู่ พร้อมเสียงคุ้นหูตามมา แต่ทว่าเมื่อได้มองภาพที่เข้ามาใกล้ๆ ชัดๆ ม่านไหมก็ยิ่งกระชับกำถุงกระดาษไว้แน่น

พีรพลเดินมากับหญิงสาวอีกคนสองร่างโอบกอดกันแนบชิด มือของชายหนุ่มวางอยู่บนแผ่นหลังของอีกฝ่าย ใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นซุกซบอยู่กับอกของเขา ท่าทางใกล้ชิดแบบนั้นแม้กระทั่งม่านไหมก็ยังไม่เคยได้รับมาก่อน

“พล...”ม่านไหมเรียกเมื่อชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ นาทีนั้นเขาจึงเงยหน้าขึ้นสบตา แปลก...ไม่มีท่าทีตกใจหรือประหลาดใจเลยสักนิดที่เห็นเธออยู่ตรงนี้ ซ้ำท่าทางของคนทั้งสองก็ไม่เปลี่ยนแปลง

“ไหม ทำไมมาไม่บอกก่อนล่ะ”พีรพลแกะมือของอีกฝ่ายออก คงเพราะเห็นเธอมองอยู่ตรงนั้นกระมัง

“เค้าเป็นใคร?”ม่านไหมไม่ตอบคำถามนั้นแต่เธอกลับถามในสิ่งที่อยากจะรู้แทน ผู้หญิงคนนั้นมองมายังเธอ สายตาคู่นั้นมองมาราวกับกำลังดูถูกเธอ ปากที่เคลือบลิปสติกสีสดยกขึ้น จู่ๆ ม่านไหมก็มีความรู้สึกว่าเธอแต่งกายแปลกไปหรือเปล่า?

“พล ไหมถามว่าเค้าเป็นใคร!”เพราะความรู้สึกของเธอใกล้จะระเบิดอยู่แล้ว แต่พีรพลยังคงนิ่งเฉย เธอเลยถามเข้าเสียงดัง

“ไหมอย่าเสียงดังสิ!กลับไปก่อนเถอะแล้วเดี๋ยวจะโทร.ไป”แต่แทนที่ม่านไหมจะทำตามที่ชายหนุ่มบอกเธอกลับเดินเข้าหาเขาพลางปาของที่อยู่ในมือใส่ เสียงบางอย่างแตกเพราะกระทบกับพื้น และมันคงแตกเป็นเสี่ยงๆ อยู่ในถุงไปแล้ว

“ทำไมทำกับไหมแบบนี้...”พีรพลเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ เหมือนเดิม...เขาไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกผิดสักนิด ที่มากกว่านั้นคือมองมาราวกับเธอทำผิด แล้วเธอทำอะไรผิดล่ะ?

“นี่ไม่รู้ตัวจริงๆ น่ะเหรอว่าทำไม เหอะ”สายตาของพีรพลไล่มองเธอตั้งแต่ศรีษะจรดปลายเท้าไม่ต่างอะไรกับที่ผู้หญิงของเขาทำเลย ม่านไหมจับเสื้อคลุมตัวโคร่งของเธอไว้แน่น

“ดูสารรูปเธอสิ แต่งตัวแบบนี้... แล้วแว่นนี่ก็ด้วย”เขาเคาะลงบนขมับใกล้กับแว่นตาของเธอ ม่านไหมสะบัดหน้าหนี

“เหอะ ยังกล้าถามอีกเหรอว่าทำไม...”

ขอให้มีความสุขกับการอ่านค่ะ

ฝาก 1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจ ให้นักเขียนตัวเล็กๆ

รักและขอบคุณที่ติดตามค่ะ :)

ปลอบขวัญ

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย oranee
เป็นไร
เมื่อ 1 ปี 10 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย Nutaaa
อ่านๆต่อ
เมื่อ 1 ปี 10 เดือนที่แล้ว

รีวิว